11 vrouwen en 2 mannen, ziedaar het gezelschap waarmee ik binnenkort op groepsreis ga. Toen ik de deelnemerslijst in mijn mailbox kreeg, was ik helemaal niet verwonderd. Wel integendeel. Die groepssamenstelling weerspiegelt een opvallende constante in mijn leven, namelijk dat dit zich grotendeels afspeelt in vrouwelijk gezelschap.
Een overzicht van 'ma vie en rose'.
LiesjeHet begon allemaal mooi. In de kleuterschool moet ik omringd geweest zijn door ongeveer 50% kleuters van het mannelijke geslacht. Op een heel vroege vogel na nog allemaal single bovendien. Maar de enige herinnering die ik heb aan die periode is dat er op een dag een stoute jongen het kersje van mijn nieuwe tasje trok.
Girls, girls, girlsVanaf de lagere school werden de geslachten netjes gescheiden gehouden. Ook in mijn middelbare school kwam ik terecht in een school die nog niet gemengd was, zoals nogal wat scholen in die tijd.
UniefIn mijn studierichting aan de unief bulkte de aula van de meisjes. Zeker 90% van de studenten was er vrouw en van de resterende 10% was pakweg de helft homo. Ook mijn peda en koten waren steevast 'ladies only'.
Gelukkig kon ik daarna nog een postgraduaat doen waar meer mannen te bespeuren vielen en mijn meisjeskot inruilen voor een gemengd en internationaal kot. Wat een verademing!
Aan het werkWie een vrouwenstudierichting doet, komt ook vaak terecht in een vrouwensector. En zo geschiedde.
Vrije tijdOok in mijn vrije tijd kwam en kom ik vooral in contact met vrouwen.
Het verenigingsleven? 75% vrouwen
De kookles? 80% vrouwen
De cursus kalligrafie? 90% vrouwen
Couchsurfen? Toch maar veilig spelen en het houden bij vrouwen, want voor je het weet, ben je anders
Adam en Eva aan het spelen met een wildvreemde.
Een cursus bij
Vormingplus? 95% vrouwen
De gym? 100% vrouwen
Een fietsvakantie in groep? 3 koppels en 5 single vrouwen.
Een wandelvakantie (tenzij je de Mount Everest gaat beklimmen)? Zie hierboven.
Volgens vrienden moet ik me lid maken van een roeiclub, een technische cursus gaan volgen of alleen op café gaan. Maar ik heb geen zin in roeien. Technische cursussen interesseren me niet en als vrouw
alleen op café gaan, dat zie ik mezelf ook nog niet doen.
Dus blijf ik ma vie en rose leiden, met de hobby's die ik graag doe, de job waar ik dol op ben en de vele vriendinnen die ik niet meer zou willen missen. Maar soms bedenk ik dat ik de
tekst van Connie Palmen die ik voorlas op onze boekenswishing zou kunnen aanvullen met: Je bent een vrouw door je man. En zoals ik nu bezig ben, zie ik echt niet hoe ik die ooit zou ontmoeten.
U zal me waarschijnlijk wel begrijpen, beste bloglezer. En misschien zal u zich zelfs in dit stukje herkennen. Want de constante in mijn leven kennende, hoef ik u niet persoonlijk te kennen om toch 1 uitspraak te durven doen over u. Namelijk dat de kans bijzonder groot is dat ook u een vrouw bent.