Watertrappelen

maandag 9 november 2015 Gastblogger 11 Opmerkingen

Ik kom langzaam terug boven water, schat. Mag ik je zo nog noemen? Zolang het niet in publiek is, wellicht... Sorry, het zit te hard ingebakken na al die jaren. Zoiets slijt niet zomaar weg op een paar maanden tijd, en ergens maar goed ook. Ik kom langzaamaan terug boven water, en het is vaak nog keihard trappelen en regelmatig acute ademnood, maar verdrinken, nee, daar ben ik niet meer bang voor. Ik red het wel.

Ik zoek niet meer instinctief naar mijn linker ringvinger, met dat rare gevoel van een vermiste trouwring. Die zit nu netjes weggeborgen, om ooit een goede herinnering te worden. Sommigen zeggen dat ik die beter zou wegdoen, verkopen, maar dat kan en wil ik niet. Voorbij of niet, we hebben mooie jaren gehad samen, en dat is waar die ring nu voor staat.

Ik kan vrouwen terug knap vinden zonder ze meteen met jou te vergelijken. Daar ben ik stiekem best blij om, want wat viel er te vergelijken? Je was perfect met al je imperfecties, zowel uiterlijk als van binnen. En nog altijd, als ik eerlijk durf zijn, maar ik vergelijk tenminste al niet meer. Het is een begin.

Mijn maag legt zich nog altijd in een knoop als ik je zie, als een zwerm vlinders in de buik die dan plots collectief seppuku plegen. En dat is lastig, want ik wil je blijven zien. Je bent moeder van ons kind, beste vriendin, klankbord. Dat met het echtscheidingsbadwater mee weggooien zou al te gek zijn. Dus let niet te hard op die knoop; die zal zichzelf moeten ontwarren, langzaam maar zeker.

We beseffen beiden pas nu wat we opgegeven hebben toen we onze handtekening onder dat vodje papier zetten. En het mag wel veel geweest zijn, het was niet meer voldoende om mee voort te doen; we konden zo niet verder. Piekeren over of het al dan niet de juiste beslissing was, daar ben ik mee gestopt. Indien we ooit, na elk onze omzwervingen gedaan te hebben, terug bij elkaar zouden uitkomen, dan zal het tenminste niet meer met diezelfde fouten en ziekten zijn als het hoofdstuk dat we afgesloten hebben. Indien niet - dan was het sowieso de juiste beslissing.

Die omzwervingen, daar moet ik eens werk van beginnen maken. Boven water komen, diep ademhalen, en blik op de oever aan de overkant. Laat maar komen wat komt.


Lev


Met dank aan onze gastblogger. Jouw inzending is ook meer dan welkom bij oponseentje@gmail.com

11 opmerkingen:

  1. Mooi stukje. Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar wat ik al gemerkt heb bij andere gescheiden koppels is dat het hebben van een gemeenschappelijk kind kan leiden tot een nieuw evenwicht tussen de ex-partners waarbij er zelfs een betere relatie tussen hen ontstaat dan voordien het geval was. Dit uiteraard onder voorbehoud dat beide partijen hun verantwoordelijkheid opnemen... Uit je tekst klinkt ook ergens de hoop dat het terug goed zou komen tussen jullie. Ik oordeel hier niet over, maar stel het wel vast.

    PS: ik begrijp je standpunt ivm de trouwring...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi geschreven, liefdevol, met zoveel mildheid... 'love your perfect imperfections'... Bij mij overheerste het eerste jaar teleurstelling, ontgoocheling, en zelfs boosheid omdat hij 'ons' gezin had opgegeven. Pas nu na twee jaar worden deze gevoelens iets milder. Ik las onlangs in een roman 'misschien is boosheid alleen maar binnenste buiten gedraaid verdriet' en dat klopt wel ergens....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel mooi geschreven maar sta me toe om je te adviseren toch nog een tijdje géén relatie met een andere vrouw aan te gaan. Ik zou haar in elk geval niet willen zijn... moeten wedijveren met de perfecte imperfectie die jouw ex-vrouw was. Je kan een nieuwe partner zoiets niet aandoen. Eerst nog wat meer verwerkings-werk en "loskomen van" aan de winkel me dunkt. Sterkte daarmee!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja best nog wat wachten met een nieuwe relatie,ooit was ik de vrouw die na zo een perfecte vrouw kwam en dat wens ik niemand toe
    Zodus eerst loslaten en verwerken
    Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi stuk

    Ik had 2 ringen.. voelde telkens maal verdriet en schaamte toen ik moest betalen in de winkel .. Het werd plots zo visueel die 2 ongebruinde plekken op de vingers .. Ik heb ze gehouden en het is nu een mooie herinnering

    Mag ik Chet Baker en Johnny Cash aanbevelen :)

    sterkte man!

    greetz

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoop... misschien wel ja (ok, ok, absoluut nog een klein beetje). En die gaat weg moeten gesleten zijn wil ik ergens anders aan beginnen. Dus ja, geen plannen, geen zin in rebounds. Mensen leren kennen, absoluut wel natuurlijk. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Tot tranen toe bewogen bij zoveel moois, eerlijks, hoopvol, broos breekbaars koppig vooruit, als de krokussen in de lente! Je gaat een mooie periode in!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Luctor et emergo. Erg pakkend. Er zal altijd een afdrukje achterblijven op je ringvinger. Al ben je de enige die het na een tijd nog ziet.

    BeantwoordenVerwijderen