Leren loslaten

donderdag 17 maart 2016 Lev 7 Opmerkingen

Ik heb een ander, zei ze. Ik had het wel voelen aankomen, ergens, maar het bleef toch een serieuze klap. De scheiding is al een tijdje achter de rug, en ik begin regelmatig oprecht plezier te krijgen in dat single bestaan: een tof appartement, hobbies, vrienden, collega's, regelmatig een concertje en nachtjes doorzakken in goed gezelschap. Hier en daar steekt zelfs iets de kop op dat suggereert dat er, op termijn en zonder haast, een mogelijkheid tot Iets Nieuws bestaat. Ik had niet verwacht dat ik nu nog zo'n last zou hebben met loslaten.

Instinctief wil ik kwaad zijn, gepikeerd, jaloers, noem maar op. Alles terugschroeven tot nét datgene dat afgesproken is in de scheidingspapiermolen en basta. De babysit-deal (altijd eerst bij elkaar polsen alvorens een babysit in te schakelen) opblazen. Stoppen met eens een grappige foto van Uk door te sturen. De vriendschap die ondanks alles vrij stevig overeind gebleven was, in de diepvries steken. Maar wat goed zou dat doen? Ga ik er mijzelf beter door voelen? Ik vrees ervoor. Misschien net integendeel zelfs, want veel eer valt er niet te halen met zo'n - eigenlijk vrij kinderachtig - gedrag. Maar toch, godver.

Het zijn erg lelijke kleine kantjes, dat soort gedachten, en ik ben er allesbehalve trots op dat ik niet kan beletten dat ik ze heb, maar ik wil zoiets niet de bovenhand laten krijgen. Zoals Lies eerder al aangaf: als je wil gelukkig zijn moet je focusen op wat je hebt, niet op wat je niet (meer) hebt. Dus doe ik had mijn best en houd de contacten open, luister als ze wil bellen, en laat Uk ook tussendoor vijf minuutjes in de telefoon tateren als ik merk dat ze hem mist.

Het is moeilijk om oprecht blij te zijn voor haar met haar "nieuwe", maar ik probeer, ook al schuurt het soms hard. En ik hou mezelf voor dat ik toch op zijn minst een béétje een beter mens ben geweest dan wat er standaard zou uitgekomen zijn. Wrok verzuurt mensen, en ik wil niet verzuren. Hoelang duurt het voor dat laatste hardnekkige restje definitief doorgespoeld is?

7 opmerkingen:

  1. Ik begrijp héél goed dat dit pijnlijk is. Wat je erbij voelt is super normaal! En ik vind het enorm sterk en mooi van je dat je toch probeert de contacten goed te houden.
    Sterkte verder!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Chapeau voor jouw volwassen reactie op dit pijnlijke nieuws. Het is in het belang van Uk dat hij bij z'n mama kan zijn i.p.v. bij een babysit, dat hij kan babbelen tegen z'n mama aan de telefoon, dat z'n ouders vriendelijk omgaan met elkaar, ... Mooi dat je het belang van je kind boven je eigen gevoelens van kwaadheid en jaloersheid kan zetten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sterkte en bedankt om te delen. Ik spreek uit een gelijkaardige ervaringen had gelijkaardige reacties. Ik denk dat je het heel juist definieert met "instinctief". Hetgeen je poogt te bewerkstelligen, toont aan dat je een goed en beschaafd man bent. Chapeau daarvoor.

    Ik hoop oprecht dat het blijft lukken en dat het van twee kanten komt. Verlies je zelfrespect niet want daar heb je als papa ook niks aan.

    Laat het begrip "in het belang van het kind" niet uithollen. Wat is er verkeerd met een andere babysit? Mag je kind niet sociaal worden? En was het nu in belang van de mama of het kind om even te tateren aan de telefoon? Hopelijk krijg jij dezelfde privileges.

    Ik spreek uit een ervaring waarin een volwassen houding enkel beantwoord werd met kinderachtig gedrag. Na jaren éénrichtingsverkeer en machtsspelletjes word je niet noodzakelijk verzuurd maar op zijn minst waakzaam als het gaat over belangen. (Voor alle duidelijkheid dus: zij had de ander)

    Ik denk dat je jezelf wel niet iets mag voorliegen. Ze is met een ander en dat is een serieuze slag. Nog al te vaak wordt in onze beschaafde maatschappij een dergelijke slag ondergewaardeerd. Sla iemand een bloedneus en de menigte gaat wild. Maar de situatie van een ander wordt precies stiefmoederlijk behandeld.

    De dag dat ik me niet meer schaamde voor mijn instinctieve gevoelens, ze aanvaardde en ze positief begon te kanaliseren, was de dag dat voor mij dat laatste restje eindelijk verdween ..

    Stay positive & take care!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Na een relatiebreuk is het nieuws 'ik heb een ander' de definitieve streep onder de relatie. Het hart van de ander heeft 'een ander'. Je voelt je definitief niet meer op de eerste plaats komen, terwijl ervoor- hoewel uit elkaar- je beide nog 'alleen' bent. Dat is een klap...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @anoniem: natuurlijk is er niets mis met een babysit. Maar kinderen in een echtscheidingssituatie zien hun ouders een stuk minder dan in een 'normale' gezinssituatie waar de kinderen 's morgens, 's avonds en in het weekend doorgaans beide ouders zien. Mijn neefje zei ooit eens: 'Als ik bij mama ben, mis ik papa. Als ik bij papa ben, mis ik mama'. Ook de ouders zien hun kinderen na de scheiding doorgaans minder dan toen de ouders nog samen waren. Hoewel het nooit meer wordt als voorheen, is het dan toch goed dat kinderen de kans krijgen een extra moment door te brengen bij hun ouder en dat ouders een extra kans krijgen om hun kind te zien, zo lijkt me.

    Wat het bellen naar de ander ouder betreft, da's inderdaad soms eenrichtingsverkeer. Je kan alleen maar hopen dat je kinderen je ooit dankbaar zijn omdat je ze liet bellen naar hun mama terwijl de mama het omgekeerde niet toestond. En nog belangrijker dan eventuele dankbaarheid is dat je jezelf kan aankijken in de spiegel en met het hand op je hart kan zeggen dat je alles hebt gedaan wat in je macht lag om de pijnlijke gevolgen van de echtscheiding zo beperkt mogelijk te houden voor de kinderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je komt er wel Lev, het duurt alleen een tijdje, loslaten is leren aanvaarden, je eigen leven weer in de hand nemen en hopelijk kom je vlug iemand tegen die iets meer integer in het leven staat. Je verdient het!! Probeer eerst jezelf terug te vinden!! een lotgenoot (gelukkig zonder kind)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Zelf een kind van gescheiden ouders zou ik maar wat blij zijn mochten die van mij nog door dezelfde deur kunnen. Dus erg mooi dat je dat cadeau kan geven aan kleine uk. En dat je je soms helemaal anders voelt, lijkt me niet meer dan menselijk...

    BeantwoordenVerwijderen