Op ons eentje

Ons jaaroverzicht: herfst

2012-01-25T18:00:00.001+01:00

In de herfst organiseren we een bijzonder geslaagde boekenswishing.

We gaan ook met enkele bloggers en lezers naar de Gentse museumnacht.

Eind 2011 ronden we de kaap van de 100 Facebookfans.

2011 was een goed jaar. Zowel het aantal stukjes als het aantal lezers namen fors toe. Maar als ik tevreden terugblik op het voorbije jaar, dan heeft dat toch vooral te maken met alle leuke ontmoetingen en zeker met de goede vriendin en reisgenote die ik eraan overhield. Mensen foeteren soms wel eens op de virtuele wereld, maar als mijn computer me leidt naar dergelijke bijzondere mensen, dat kan ik dat alleen maar een heel mooie uitvinding vinden.

Ons jaaroverzicht: lente

2012-01-23T18:00:00.001+01:00

Kortstondige promo-actie voor onze blog

Esmeralda en ik brainstormen over manieren om onze blog te promoten. De eerste vraag die zich stelt, is hoe we onze doelgroep, de singles, het best kunnen bereiken. We besluiten onze blog z'n eigen profiel te geven op de datingsite Match4me. Zo hopen we tegelijkertijd meer lezers en bloggers te bereiken. Om het profiel aan te maken moeten we aangeven wat het favoriete tv-programma, de favoriete film en de favoriete politieke partij is van 'Eentje'. We besluiten dat zijn favoriete tv-programma 'Bloggen' is (beter dan Blokken), z'n favoriete film 'my life as a blog' en zijn favoriete partij 'het Vlaams Blog'. Even later reageert er al een man met een bijzonder goed geschreven profiel. We zien onmiddellijk een toekomstige medeblogger in hem en zijn dolblij met dit overweldigende instantsucces. Tot een gat in de nacht zoeven de berichtjes over en weer tussen Eentje en de man in kwestie (die zichzelf Chocolat noemt). Hij peilt naar onze motieven en we vertellen hem vol enthousiasme over onze blog die we graag willen promoten. Wanneer we 's ochtends willen inloggen op de site, blijkt dat niet meer mogelijk en het profiel van 'Eentje' blijkt verwijderd. Chocolat was dus vermoedelijk een mol die de beheerders van die site getipt heeft en de glorieuze toekomst van Eentje op Match4me zo in de kiem heeft gesmoord.

Reis naar de stad van een grote single

Esmeralda en ik besluiten samen naar Barcelona te reizen. En wat ontdekken we daar? Dat Gaudi ook single was.

Fietstocht
Op een prachtige lentedag gaan we op fietstocht met de lezers van deze blog. Het wordt een heerlijke, sportieve en Bourgondische dag. We maken er ook kennis met onze medeblogger Tommi. Een week later gaan we met z'n allen naar de tentoonstelling 6 miljard mensen.

Ons jaaroverzicht: zomer

2012-01-21T18:00:00.001+01:00

Gentse Feesten
We trekken met een aantal bloggers en lezers naar 'de liefde in 3 bedrijven', een toneelvoorstelling die loopt tijdens de Gentse Feesten.
Onze recentste blogster en onze trouwste lezer ontmoeten er elkaar. Kort daarna zijn er 2 singles minder op deze wereld en krijgen Esmeralda en ik een verrukkelijke crêpe suzette aangeboden in de Salons Carlo Quinto.

Love is in the air
Ook bij meerdere andere medebloggers blijkt Cupido te zijn langsgeweest. Nieuwe bloggers zijn dus meer dan ooit welkom.

Maand van de gastblogger
In september houden we een maand van de gastblogger. Diverse gastbloggers bezorgen ons stukjes, waarvoor nogmaals dank.

Badoo
Het aantal vaste bloggers mag dan wel verminderd zijn, het aantal lezers gaat net de andere richting uit. Dit heeft onder meer te maken met het stukje dat ik schreef over mijn negatieve ervaring met de site Badoo, een site waar ik ongewild op terecht kwam. Wie nu de zoekterm 'Badoo' intikt, ziet als eerste zoekresultaat die site en als tweede mijn stukje. Dat levert honderden kliks per week op. Eerlijk gezegd ben ik wel blij op die manier mensen te kunnen waarschuwen voor deze site, want die deugt echt niet.

Ons jaaroverzicht: winter

2012-01-19T18:00:00.003+01:00

De jaaroverzichten die ik op verschillende blogs te lezen kreeg, brachten me op het idee er ook eens eentje te schrijven voor onze blog. Zo kunnen we nog eens nagenieten van al die plezierige momenten die we in 2011 beleefden dankzij Op Ons Eentje.

De komende dagen krijgt u een terugblik op een van de voorbije seizoenen.

Winter 2011

Versterking van het bloggersfront

We starten het jaar met niet minder dan 3 nieuwe blogsters.

Eentje uit Nederland en 2 uit Gent. Met de Gentse blogsters is het gemakkelijk om even vooraf kennis te maken 'in het echt'. Eerst spreek ik af met Isolde. Het wordt een bijzonder gezellige avond vol verhalen. Een paar weken later komt Esmeralda bij me op bezoek. Onze koffieklets loopt zo uit dat ik snel nog wat avondeten in elkaar flans.

Kort daarna volgt er een memorabele avond wanneer ik bij haar op bezoek ga samen met Isolde. De Cava en de wijn vloeien rijkelijk en enkel onze Bob blijft nuchter.

Enkele weken later besluiten we te vergaderen met alle bloggers, maar van vergaderen komt niet veel in huis. Iedereen heeft iets te eten mee en er valt zoveel te vertellen dat het bij eten en kletsen blijft.

Eind februari krijgen we er nog een sympathieke blogster bij uit Gent.
Ook even vermelden dat een een van de 'stichters' van deze blog een come-back maakt.

Media-aandacht

In maart verschijnen we in de Flair. Een tijdje later ook in de Goed Gevoel.

Daarom blijven veel vrouwen single

2012-01-18T11:40:00.003+01:00

Ben je een knappe, jonge vrouw? En toch single? Pieker je je te pletter over het waarom van je single-status?

Kijk dan eens naar dit filmpje.

Ik draag het graag op aan mijn voormalige medeblogster Miss Butterfly. En natuurlijk ook aan de koene held die zich niet liet afschrikken door haar wollebollen.

Zingen op zondagnamiddag

2012-01-16T18:00:00.001+01:00

Een tip voor lezers die graag zingen.

Op zondagnamiddag kan je sinds enige tijd maandelijks terecht in café Trefpunt (Sint-Jacobs, Gent) voor een gezellige, ouderwetse zangstonde.

Alle aanwezigen zingen er samen evergreens onder begeleiding van piano en gitaar. Op het programma staan bekende nummers zoals Aux Champs élysées, Meisjes, Laat me niet alleen, Ik wil deze nacht in de straten verdwalen, les copains d'abord, we zullen doorgaan, enz...

De volgende zangnamiddag vindt plaats op zondag 22 januari om 15 uur.

Ik nam zelf al eens deel en vond het super!

Toeschouwer

2012-01-15T18:00:00.001+01:00

Ik ben een toeschouwer. Iemand die in de zaal zit en kijkt naar wat er zich afspeelt op het toneel. Ik observeer, applaudisseer en feliciteer. Ik leef mee, en toch ook niet. Jouw leven wordt nooit het mijne.
Ik blijf een toeschouwer. Hoogstens klim ik even op de bühne om je een ruiker te overhandigen. Speel ik ze ooit, die rol waarvan ik dacht dat ze ook voor mij weggelegd was?

Hoe vind je een sportpartner?

2012-01-13T18:00:00.000+01:00

Onlangs hoorde ik via een vriend over deze site. Je kan er gratis mensen zoeken om mee te sporten.

Het is naar 't schijnt niet altijd gemakkelijk, maar hem is het uiteindelijk toch gelukt iemand uit z'n buurt te vinden met min of meer hetzelfde niveau van conditie.

Dus graag deze tip die niet alleen nuttig kan zijn voor de single lezers van deze blog, maar ook voor de koppels die op sportief vlak andere voorkeuren of een ander niveau hebben.

Veggie speeddating

2012-01-10T18:00:00.000+01:00

We hebben hier al eerder bericht over de speeddating-avonden die Eva organiseerde voor 25- tot 34-jarigen en later ook voor 35- tot 44-jarigen.

Op 24 februari zijn nu de 45- tot 55-jarigen aan de beurt.

Ik ben benieuwd welke leeftijdscategorieën daarna nog allemaal aan bod gaan komen. Speeddatings voor 75- tot 85-jarigen, zou dat geen gat in de markt zijn en een ideale remedie tegen de vereenzaming van senioren?

Zo waait dat weer over (het vervolg)

2012-01-07T18:00:00.002+01:00

Hierbij het vervolg van de tips van gisteren.

3. Maak een actieplan op

- wat vind ik goed in m'n leven? ('count your blessings', altijd goed om eens op te lijsten wat wel goed gaat, vaak is dat meer dan je op je down-momenten beseft)
- wat wil ik graag anders?
- hoe ga ik dat aanpakken?

Af en toe eens dromen en naar de sterren reiken, waarom ook niet? Maar verwacht niet dat het geluk zomaar uit de hemel gaat komen vallen. Zet zo concreet mogelijk op papier wat je wil bereiken en wat je daarvoor gaat ondernemen (inclusief timing). En volg regelmatig op wat ervan in huis gekomen is natuurlijk. Ik heb ooit al samen met een vriendin een actieplan opgemaakt voor elk van ons. Dan konden we achteraf ook samen opvolgen wat er van alle geplande acties in huis kwam. En zelfs als we niet alle vooropgestelde doelen bereikten, konden we onszelf toch nooit verwijten er geen moeite voor gedaan te hebben.

4. Neem initiatief

Een dag belabberd en triest rondlopen in je huis, het mag. Maar als je uit de put wil krabbelen, zal er toch actie nodig zijn. Al moet je er je laatste restjes moed en energie voor bijeen harken, het is pas als jij zelf iets onderneemt dat er dingen in beweging kunnen komen.

Als kinderen speelden wij graag met Lego en ik herinner mij nog ons enthousiasme bij het plannen van welke gebouwen er allemaal moesten komen en het bouwen van ons dorp. Zodra ons dorp klaar was, verloren we onze interesse en lonkte een ander spel. Moraal van het verhaal: een mens heeft een project nodig.

Bezorg jezelf dus een project:

- Ga op zoek naar een nieuwe woonst of maak werk van de inrichting van je huidige thuis,

- Stort je op je tuin of terras.

- Start met een nieuwe lees/kook/film/fiets/...-club,

- Geef een feestje (bv. een weggeeffeestje) of organiseer een boekenswishing,

- Doe mee aan de dag van de buren en maak vrienden in je eigen buurt.

- Organiseer eens een activiteit voor de lezers van deze blog. Er komen hier een duizendtal mensen per week langs en velen klikken op het label activiteiten. We krijgen ook mails van mensen die daar interesse voor hebben. En wij vinden het leuk als onze lezers zelf eens iets organiseren en wij gewoon deelnemer kunnen zijn.

- Start een blog of kom bloggen bij Op Ons Eentje. Sinds de elixir d'amour in promotie stond in de supermarkt kunnen wij opnieuw wat versterking gebruiken.

Zo waait dat weer over

2012-01-06T18:00:00.005+01:00

De feestdagen (inclusief de nieuwjaarsrecepties in januari), het zijn niet altijd gemakkelijke tijden voor singles. Zelfs mensen die doorgaans het etiket 'happy single' met recht en rede dragen, hebben het wel eens moeilijk in deze suikerzoete periode van 'happy couples and families' (waarin de echtscheidingsaanvragen doorgaans pieken, maar dit geheel terzijde), oudejaarstoestanden, balans opmaken en goede voornemens.

Up en downs, het hoort bij het leven, of men nu alleen of met z'n twee door het leven gaat. Om de downs om te toveren in ups, krijg je vandaag en morgen een paar tips die werken bij mij. Voeg er gerust de jouwe aan toe (even klikken op 'reacties' onderaan, je kan zo gewenst zelfs anoniem reageren).

1. Leve de afleiding

Soms draaien je gedachten in een cirkel en heeft je brein nood aan afleiding. Wat bij mij helpt:
- opruimactie in huis/koken: dan ben ik zo gefocust daarop dat ik nergens anders aan denk,
- een goed boek lezen: dan kruip ik helemaal in het verhaal en ben helemaal weg uit mijn eigen leefwereld,
- werken: ook hier weer hetzelfde verhaal van helemaal in mijn werk opgaan en nergens anders meer aan denken (Ik heb er bijna spijt van dat mijn baas dit niet leest).

flow, da's de ideale afleider.

2. Feel-good-acties

Een uur in je bad liggen, daarna je kast met bodylotions opentrekken, een vleugje parfum en make-up aanbrengen, de nieuwe outfit uit de solden aantrekken. En zie, a star is born! Een bezoekje aan de kapper en de schoonheidsspecialiste kunnen soms ook deugd doen, maar niet altijd.

Opvoeden, doe ik dat nu alleen?

2012-01-03T12:00:00.001+01:00

Vormingplus heeft een interessante cursus voor alleenstaande ouders. Tijdens 3 bijeenkomsten staat men er stil bij het alleen opvoeden van kinderen. Heel attent is dat er kinderopvang voorzien is. In februari kan je deze lessenreeks volgen in Gent.

Een andere cursus die singles kan interesseren is kinderen en scheiding. Die vindt plaats in Scheldewindeke.

Daarnaast kan je in maart nog deelnemen aan een singlesweekend en is opnieuw de cursus Hoe als single andere mannen en vrouwen ontmoeten.

Ons nieuwjaarscadeau voor alle singles

2012-01-01T00:01:00.004+01:00

Gelukkig 2012 aan al onze lezers!

foute mannen: de player

2011-12-29T12:00:00.003+01:00

Als laatste de gevaarlijkste (voor ons andere mannen): the Player

Deze man heeft een natuurlijke aanleg om met vrouwen om te gaan, en dat is ook het liefste wat hij doet. Uitdagen, plagen, vlotte babbels en stoute grapjes zijn zijn handelsmerk. Elke vrouw die binnen zijn (niet al te strenge) eisen valt, wordt getoetst aan de gewilligheid om in te gaan op zijn avances. Degenen die weigerachtig zijn worden fluks opzij gezet en vervangen door een ander exemplaar. Allemaal met als doel er eentje (of twee, of drie, afhankelijk van het succes van de avond) in zijn bed te krijgen. Daarna horen de 'overwinningen' meestal niets meer van hem, tenzij ze bij de hoofdprijzen horen en een plekje in zijn blackbook krijgen. Maar dat plekje zullen ze gegarandeerd moeten delen met een lange lijst andere vrouwen...

Vooral nummer 1 en nummer 7 deden tot voor kort de meeste schade, vooral omdat hij eerst zo perfect lijkt waardoor de desillusie des te groter is wanneer de waarheid aan het licht komt.
Maar gelukkig is dat vanaf nu allemaal verleden tijd. Met de hier opgedane kennis prikken de vrouwen direct door al die facades heen en hebben ze alleen nog maar oog voor de echte ideale man: ik!

(ik mag toch even dromen,hé)...

Foute mannen: Mammy's Boy

2011-12-28T12:00:00.003+01:00

Onder het motto: krijg meer voor je geld: 'Mammy's Boy'

Zoals waarschijnlijk reeds duidelijk is komt deze met een extraatje: zijn moeder. Op het eerste zicht niets mis mee deze jongen. Goed voorkomen, beleefd, vriendelijk, deftige job,... Alles wat een vrouw maar kan wensen. Alleen moet je ermee om kunnen dat mama op de eerste plaats komt. En dat kan best ver gaan: als mama zegt dat je niet deugd dan mag je wel vertrekken. Signalen dat je er zo eentje aan de haak hebt zijn: woont nog thuis, op tijd thuis moeten zijn, dikwijls telefoon van zijn moeder krijgen, mama doet de was en de strijk en komt ook nog kuisen, praat dikwijls over haar en na 1 week al voorgesteld worden aan de ouders.

Met dank aan onze gastblogger

Foute mannen: Mr. Perfect

2011-12-27T12:00:00.004+01:00

Een gemakkelijke: Mr. Perfect

Ook een afgeleide van Mr Bigmouth, maar gemakkelijk te herkennen over het feit dat hij vooral graag zichzelf hoort praten. Nochtans zijn er ook vrouwen die daar voor vallen, ik vermoed dan vooral meer verlegen types die zelf niet graag in de belangstelling staan. Maar weet dan dat Mr. Perfect vooral zichzelf echt wel dé max vindt, kritiek wordt dus niet geaccepteerd, laat staan flauwe grapjes met zijn manspersoon. Daar kan zelfs enige (gelukkig vooral verbale) agressie uit voort komen.

Met dank aan onze gastblogger

Foute mannen: de gierigaard

2011-12-26T12:00:00.001+01:00

Nummer 4 is de Gierigaard.

Dit heerschap heeft heel wat weg van de vorige categorie. Ook hij heeft grootse plannen met haar en neemt haar mee naar de beste restaurants. Maar als de rekening komt is hij plots zijn portemonnee kwijt. Deze zijn dus redelijk gemakkelijk te herkennen.

Maar er is ook nog een gevaarlijker subtype dat geslepener is en op eerder op lange termijn denkt. Hij investeert dus wel wat in zijn date en maakt het haar zeer naar haar zin in de hoop dat ze toehapt. Want, dit type is eigenlijk vooral op zoek naar een goedkope kuisvrouw of babysit en liefst nog allebei. Pas ook vooral op van de combinatie gierigaard-workaholic want dan ben je helemaal de klos. Door zijn langetermijnplannen is dit type ook veel moeilijker te herkennen. Het beste lukt dit misschien nog door subtiele hints over zijn 'hulp' of beter zijn gebrek daaraan om met deze 'probleempjes' om te gaan waardoor jij je geroepen gaat voelen om 'even' mee te helpen.

Met dank aan onze gastblogger

Foute mannen: bigmouth

2011-12-25T12:00:00.000+01:00

Nummer 3 is 'Bigmouth', de mooiprater.

'Online' exemplaren zijn er ook voor gekend om hun leeftijd en andere eigenschappen (vooral het uiterlijk) 'ietsje' positiever voor te stellen dan ze in werkelijkheid zijn. Veel vrouwen vallen ook voor zijn grootse plannen waar hij met veel enthousiasme over kan vertellen. Of de sjieke restaurants of hotels waar hij hun mee naartoe wil nemen... totdat blijkt dat "Frituur 't Draaksken" toch echt geen Michelinster blijkt te hebben.
Maar deze soort is vooral te herkennen aan de ongelofelijke malchance die ze al meegemaakt hebben, waardoor ze spijtig genoeg tot nu toe nog niet veel van al die fantastische plannen verwezenlijkt hebben. Waar ze dus echt in uitblinken is in excuses verzinnen.

Foute mannen: de workaholic

2011-12-24T12:00:00.003+01:00

Als tweede in de reeks waarmee we gisteren begonnen: de 'Workaholic'.

Ook een redelijk onbereikbaar exemplaar. De vervelendste eigenschap van dit heerschap is dat jullie mooie momenten samen steevast gestoord worden door dringende problemen op zijn werk. Verwacht je dus maar aan op het laatste moment uitgestelde weekendjes, vroeg afgebroken feestjes en vooral die vervelende 'bleep-bleep-bleep' van zijn blackberry (liefst dan nog tijdens de seks), die hij dan natuurlijk ook even dringend moet checken. Je herkent zo'n heerschap echter vooral aan zijn mooie business outfit, grote firmawagen, zijn blackberry die hij om de 2 minuten inspecteert,... En zijn secretaresse die jullie afspraakjes regelt.

Met dank aan onze gastblogger

Foute mannen

2011-12-23T12:00:00.002+01:00

Ik ben dan wel een man, maar ik ga toch eens tegen mijn eigen winkel schrijven.
Of beter tegen mijn eigen soort... Het datinglandschap blijkt namelijk vol te lopen met 'foute' mannen.
Als man heb ik daar zelf gelukkig niet al te veel last van.

Alhoewel...

Dit klein percentage 'foute' mannen heeft er een handje van weg om alles om zeep te helpen voor de rest van onze soort. Vrouwen denken namelijk dat we allemaal hetzelfde zijn.

En dat snap ik niet goed...

Zij die anders zó goed zijn in het blootleggen van onze "kleine" imperfecties zijn blijkbaar volledig verblind als ze eenmaal op dating pad zijn. Want zeg nu zelf: hoeveel keer hebben wij mannen nog niet met lede ogen moeten aanzien hoe een vrouw weer met open ogen in de val van zo'n fout sujet loopt. Wij soortgenoten zien al van op 100 km afstand dat die vrouw zich in het ongeluk gaat storten maar blijkbaar ziet zij dat niet. En wat het erg erger maakt: als ze eenmaal een paar keren ontgoocheld is wordt de rest van ons met hetzelfde scheve oog bekeken... Zéér vervelend! Daarom krijgt u de komende week een kleine gids als een poging om het voor de vrouwen iets gemakkelijker te maken de belangrijkste categorieën van 'foute' mannen te herkennen:

Als eerste: 'Eenrichtingsman'

"Don't call us, we'll call you" is zijn devies. Op het eerste gezicht de ideale man: zelfzeker, aantrekkelijk, charmant... maar meestal onbereikbaar. Hij heeft altijd wel een of ander goed excuus waarom jij hem niet mag bellen: de buren klagen altijd dat zijn telefoon te luid rinkelt, zijn hond geeft dan altijd over, ... Of anders is het omdat hij altijd druk bezig is met zijn werk, waardoor hij wel eens verward wordt met de 'workaholic'. Af en toe heeft hij wel eens een momentje vrij en die momenten samen zijn altijd fantastisch, alleen zijn die er te weinig... De grootste reden van zijn zelfzekerheid en onbereikbaarheid is echter dat hij nog een back-up plan heeft: zijn vrouw... Als het witte streepje rond zijn ringvinger, de achterdochtige blikken naar de deur en de telefoontjes die prompt afgedrukt worden geen belletje doen rinkelen (snap je'm?) dan zouden het feit dat hij ver weg woont en dat je nooit vrienden of kennissen van hem te zien krijgt dat wél moeten doen...

(Wordt vervolgd)

Met dank aan onze gastblogger

Feestsouper op oudejaar

2011-12-20T18:19:00.003+01:00

Een tijdje geleden bleek naar aanleiding van een stukje op deze blog dat heel wat singles een maand geleden nog geen idee hadden van wat ze op oudejaar zouden doen. Ondertussen zijn er dat ongetwijfeld een pak minder, zoals ook blijkt uit sommige reacties op het stukje.

Voor wie nog geen plannen heeft, is een avond als vrijwilliger op een buurtsouper misschien wel eens een aparte belevenis en een kans om z'n netwerk uit te breiden.

Hierbij de oproep die te lezen staat op de blog van vzw Trafiek uit de Brugsepoort in Gent:

Oudejaarsavond is voor velen een moment van sociaal contact. De Brugse Poort heeft echter ook bewoners die deze feestelijke avond niet doorbrengen in een sociaal netwerk. Voor diegenen willen enkele vrijwilligers uit de buurt, onder de noemer 'tuupetegoaere keuken...', een feestmaaltijd serveren. Een avond waarop mensen elkaar ontmoeten en een heuglijke start geven aan 2012.

Dankzij de ondersteuning van het Buurtwerk en Trafiek vzw kunnen wij een driegangenmenu (soep, stoverij, al dan niet vegetarisch, en dessertenbuffet), inclusief aperitiefhapje en -drankje aanbieden voor de prijs van €5. Extra drankjes zijn aan solidaire prijzen te verkrijgen.

'Tuupetegoaere Keuken' mist echter nog zijn gasten. Wilt u ook onze feesttafel vervoegen en ons tegelijkertijd helpen bij de organisatie (vooraf en op de avond zelf) dan kan u zich via het telefoonnummer (0485 78 74 61) of het emailadres tuupetegoaerekeuken@gmail.com inschrijven. Vermeld ook wanneer en waarmee u zou willen helpen. Kent u mensen aan wie u deze uitnodiging zou willen doorgeven dan kan dat ook.

Gelieve voor 24 december 2011 op bovenstaande contactgegevens te laten weten wie zich inschrijft en of er geopteerd wordt voor een vleesmaaltijd of het vegetarisch alternatief. (En als u wenst te helpen dan vermeldt u dat ook, niet vergeten).
Betalen gebeurt ter plaatse.

Hoe als man een Waalse verleiden?

2011-12-18T14:00:00.000+01:00

Hierbij het beloofde vervolg van het stukje van gisteren.

'Hoe gaat een Vlaming het best te werk om een Waalse het hof te maken? Hij moet zich met geduld bewapenen. Dit vertelt een professor in de psychologie aan de UCL in Louvain-la-Neuve die anoniem wil blijven. (...)

De professor neemt het geval van vrouwen tussen dertig en vijftig, al dan niet getrouwd. In Vlaanderen zal de man die met haar 'tot het uiterste' wil gaan genoeg hebben aan drie avonden tête-à-tête (restaurant, cinema of iets soortgelijks). Om hetzelfde te bereiken met een Waalse zijn zes avonden nodig.

'Een Waalse verleiden is een onderneming van lange adem', stelt onze specialist. 'Het wachtwoord is 'de moed niet laten zakken'. De verleidingsmethode is ook verschillend in Noord en Zuid. De Vlaamse wil in eerste instantie dat de man interesse toont voor haar als vrouw: 'We willen allebei hetzelfde, let's do it', is dan de redenering. Met een Waalse is het meer gecompliceerd: ze moet de indruk krijgen dat haar relatie een soort van 'moreel karakter' heeft, al is het overspel. Als ze bijvoorbeeld kinderen heeft, moet de geïnteresseerde man vragen stellen over die kinderen.

De Waalse zal zich ook vooral laten gaan als het met haar oorspronkelijke partner slecht gaat. Dit is minder een voorwaarde in Vlaanderen.

Dit heeft tot onvermijdelijk gevolg dat one night stands zeldzamer zijn in Wallonië: 'Ik wil je weerzien', zal een Waalse vrouw vaker zeggen na de daad. Ze focust doorgaans meer op gevoelens dan op verlangen. Er zijn natuurlijk uitzonderingen in het Zuiden, bijvoorbeeld wie onze anonieme professor 'vrouwen in een roes' noemt: ze hebben net een einde gemaakt aan een vorige relatie en willen hun lichaan 'herontdekken': eenmaal volstaat dan.

Laat u echter niet ontmoedigen door de niet eens op onderzoek gebaseerde mening van 1 professor, beste mannelijke lezers. En hou ons zeker op de hoogte van uw amoureuze escapades over de taalgrens! Levert het u geen partner op, dan houdt u er gegarandeerd toch een mooier Frans aan over. En dat kan altijd van pas komen.

Steek de taalgrens over en vind een lief

2011-12-17T14:00:00.000+01:00

Ik las het boek 'Dag Vlaanderen!' van Christophe Deborsu en stak er wat van op. Namelijk dat je als single vrouw maar beter eens vaker de taalgrens kan oversteken.

In Wallonië is namelijk maar liefst 14% van de mannen single. In Vlaanderen is dat maar 11,4%.

Bovendien staan de Vlaamsen heel hoog aangeschreven bij de Waalse mannen, volgens Christophe Deborsu: 'Ze zijn slim (de Vlaamse scholen presteren beter dan de onze), mooi (alleszins blonder dan de Waalsen), rijk (tenminste hun ouders), meertalig (nog meer als ze een koppel met een Franstalige vormen).' (Dank u, Christophe, ik herken er mij volledig in ;-).

Voor onze mannelijke lezers die na dit stukje prompt op pad willen gaan om een Waalse te verleiden, heeft Deborsu jammer genoeg minder goed nieuws. Dit serveren we u morgen.

Tijdloze tips voor vrouwen op datingpad.

2011-12-15T12:00:00.000+01:00

De ideale man laat zijn licht schijnen op een datinggids uit 1938. Dat levert een aantal tips voor single vrouwen op datingpad op.

Rozen verwelken en scheepjes vergaan

2011-12-13T18:00:00.000+01:00

'Rozen verwelken en scheepjes vergaan, maar onze vriendschap blijft eeuwig bestaan', dat schreven we in onze jonge jaren in de poëziealbums van onze vriendinnen.

De tijd van de poëziealbums is lang vergaan en sommige vriendschappen ook. Maar het verlangen om mooie vriendschappen de tand des tijds te laten weerstaan, dat blijft.

Al drukken mijn vriendinnen dat vandaag niet meer uit met melige teksten, maar wel met grappige kaartjes.

Meer glimlach-opwekkende kaartjes die ik kreeg van vriendinnen, vind je hier en hier.

Mijn spreidingsplan

2011-12-10T10:00:00.001+01:00

Ooit geloofde ik heilig in multifunctionaliteit. 2-in-1 shampoo en conditioner, handig! Een combi-oven, lekker plaatsbesparend! Een tv met ingebouwde dvd-speler, laat maar komen. Ook op amoureus vlak rekende het romantische zieltje in mij erop dat het ooit wel eens op een partner zou botsen die alles zou bieden waarvan de droomster droomde. Ik zou stapelverliefd op hem worden (en hij op mij). We zouden de meest fantastische gesprekken hebben en daarnaast ook nog eens erg veel lachen. We zouden in elkaar de perfecte huisgenoot/reisgenoot/minnaar/ouder vinden. Uiteraard zou hij zich ook als een vis in het water voelen in mijn vrienden- en familiekring, en ik in de zijne. Daarnaast zouden mijn hart, mijn buik en mijn hoofd het er roerend over eens zijn: it's him!

U raadt het al: in de loop der jaren begonnen mijn multifunctionaliteitsdroompjes vervaarlijk te wankelen. De shampoo-conditioner bleek waardeloze rommel die je haar vet en zwaar maakt. De combi-oven was ook al geen aanrader volgens Test-Aankoop wegens noch goede oven, noch goede microgolf. De tv met ingebouwde dvd-speler? Al evenmin aan te bevelen. Want stel dat de ingebouwde dvd-speler het laat afweten, dan moet je meteen het hele toestel naar de hersteldienst brengen of zelfs vervangen.
Ook op partnervlak leerde ik dat 'you can't have it all' een waarheid als een koe is.

Vandaar dat ik momenteel zweer bij mijn eigen spreidingsplan. Het komt erop neer dat ik probeer nooit meer de hemel te verwachen van 1 enkel mens. Nee, ik spreid mijn behoeften over een hele reeks vrienden, kennissen en familieleden. Bij de enen is het telkens weer luchtigheid en lachen troef of is het gewoon prettig om samen dingen te ondernemen. Met anderen heb ik de mooiste en de diepste gesprekken. Sommigen zijn dan weer geknipte reisgenoten voor mij.

Een spreidingsplan heeft veel voordelen. Wanneer ik ergens mee zit, dan vertel ik dat tegen meerdere mensen en na al die babbels is het vaak al voor een groot stuk verwerkt. Omdat iedereen mijn verhaal maar 1 keertje hoeft te horen, zit er bovendien niemand met het gevoel dat ik de oren van z'n kop zaag. En schuilt er in vriend(in) A of B die dag niet echt een luisterend oor, dan hoef ik daarover niet gefrustreerd te zijn, want dan kan ik terecht met mijn verhaal bij C, D, E,...

Ik ken de kleine kantjes van m'n vrienden en zij de mijne, maar we leven geen godganse dagen samen en dus komt het zelden tot het stadium van ergernis of discussies. De tijd die wij samen doorbrengen, is 100% quality-time.

Af en toe zie ik mensen die na het verlies van hun partner compleet instorten. Hij/zij was hun alles en het kost het jaren om dat verlies te boven te komen, als ze al ooit weer de oude worden. Nog een voordeel is dat wie een spreidingsplan heeft, zijn geluk niet in de handen van één andere mens legt, want da's toch wel heel riskant in deze tijden.

Is zo'n spreidingsplan nu het summum? Nee, een spreidingsplan én een goed lief, da's nog altijd beter (oei, blijkbaar schuilt er toch nog altijd een 'en-en'-droom in mij...). De vacature voor kers-op-de-taart-man blijft dus nog altijd open. Mijn netwerk krijgt hij er gratis en voor niets bij.

Op naar de 100 fans

2011-12-08T18:00:00.002+01:00

We hebben momenteel 95 fans op Facebook. We hopen binnenkort de kaap van de 100 te ronden.

Nog geen fan? Even klikken en je krijgt bij elk nieuw stukje dat op de blog verschijnt een link via Facebook.

Hoe Sinterklaas mij een spaarlamp bracht

2011-12-05T18:00:00.001+01:00

De tijd dat ik nog brieven naar Sinterklaas stuurde, ligt ver achter mij. Maar toch deed ik onlangs iets wat mij een reeks leuke cadeautjes opleverde.

Ik belde naar de vzw Regent. De medewerkers van die vzw komen op aanvraag langs om een gratis energiescan te maken van je woning.

Ze bekijken je energie- en waterverbruik, geven tips om dit te verminderen en installeren energiebesparende hulpmiddelen zoals een spaardouchekop, spaarlampen en doorstroombegrenzers.

Voor mij hadden de mensen van Regent de volgende tips:

- Draai de knoppen van je radiatoren in de living volledig open en regel de temperatuur via de thermostaat.

- Zorg dat je de digicorder van Telenet uitzet in de uren dat je geen programma's opneemt. Dat kan via een stekkerdoos in combinatie met een timer. Doe je dat niet, dan staat je digicorder permanent aan en verbruikt hij 70 à 80 euro per jaar.

- Installeer doorstroombegrenzers op de kranen van je lavobo's. De mannen van Regent deden dit voor mij. Als er iemand is die dat apprecieert, dan is het wel een niet zo handige single vrouw zoals ik.

- Gooi 2 keer per dag de ramen gedurende 10 minuten open om je huis snel en goed te verluchten. Dat is veel beter dan je raam de hele dag op kipstand te zetten. Je verliest er namelijk veel minder warmte door.

- Koop een nieuwe diepvriezer. Als je oude diepvriezer voortdurend aanvriest (zoals de mijne), dan verbruikt hij een pak meer. De voedingswaren die je erin steekt, kosten je door het hoge energieverbruik uiteindelijk het driedubbele van de prijs die je ervoor betaald hebt in de winkel.

- Als je wasmachine niet in gebruik is, steek dan de stekker niet in het stopcontact. Want dan blijft je wasmachine energie verbruiken. In plaats van de stekker telkens uit te trekken, kan je ook kiezen voor een stekkerdoos zoals op de foto (alweer een cadeautje van Sinterklaas).

Volgens de mensen van Regent is een dergelijke gratis energiescan niet alleen mogelijk in Gent. Ook in Brugge, Antwerpen en Limburg zijn er organisaties die dit doen. Ik zou het iedereen aanraden, want nu de energiekosten pijlsnel stijgen is iedere besparing welkom, zeker voor wie de factuur met niemand kan delen.

Ma vie en rose

2011-12-03T11:30:00.001+01:00

11 vrouwen en 2 mannen, ziedaar het gezelschap waarmee ik binnenkort op groepsreis ga. Toen ik de deelnemerslijst in mijn mailbox kreeg, was ik helemaal niet verwonderd. Wel integendeel. Die groepssamenstelling weerspiegelt een opvallende constante in mijn leven, namelijk dat dit zich grotendeels afspeelt in vrouwelijk gezelschap.

Een overzicht van 'ma vie en rose'.

Liesje

Het begon allemaal mooi. In de kleuterschool moet ik omringd geweest zijn door ongeveer 50% kleuters van het mannelijke geslacht. Op een heel vroege vogel na nog allemaal single bovendien. Maar de enige herinnering die ik heb aan die periode is dat er op een dag een stoute jongen het kersje van mijn nieuwe tasje trok.

Girls, girls, girls

Vanaf de lagere school werden de geslachten netjes gescheiden gehouden. Ook in mijn middelbare school kwam ik terecht in een school die nog niet gemengd was, zoals nogal wat scholen in die tijd.

Unief

In mijn studierichting aan de unief bulkte de aula van de meisjes. Zeker 90% van de studenten was er vrouw en van de resterende 10% was pakweg de helft homo. Ook mijn peda en koten waren steevast 'ladies only'.

Gelukkig kon ik daarna nog een postgraduaat doen waar meer mannen te bespeuren vielen en mijn meisjeskot inruilen voor een gemengd en internationaal kot. Wat een verademing!

Aan het werk

Wie een vrouwenstudierichting doet, komt ook vaak terecht in een vrouwensector. En zo geschiedde.

Vrije tijd

Ook in mijn vrije tijd kwam en kom ik vooral in contact met vrouwen.

Het verenigingsleven? 75% vrouwen
De kookles? 80% vrouwen
De cursus kalligrafie? 90% vrouwen
Couchsurfen? Toch maar veilig spelen en het houden bij vrouwen, want voor je het weet, ben je anders Adam en Eva aan het spelen met een wildvreemde.
Een cursus bij Vormingplus? 95% vrouwen
De gym? 100% vrouwen
Een fietsvakantie in groep? 3 koppels en 5 single vrouwen.
Een wandelvakantie (tenzij je de Mount Everest gaat beklimmen)? Zie hierboven.

Volgens vrienden moet ik me lid maken van een roeiclub, een technische cursus gaan volgen of alleen op café gaan. Maar ik heb geen zin in roeien. Technische cursussen interesseren me niet en als vrouw alleen op café gaan, dat zie ik mezelf ook nog niet doen.

Dus blijf ik ma vie en rose leiden, met de hobby's die ik graag doe, de job waar ik dol op ben en de vele vriendinnen die ik niet meer zou willen missen. Maar soms bedenk ik dat ik de tekst van Connie Palmen die ik voorlas op onze boekenswishing zou kunnen aanvullen met: Je bent een vrouw door je man. En zoals ik nu bezig ben, zie ik echt niet hoe ik die ooit zou ontmoeten.

U zal me waarschijnlijk wel begrijpen, beste bloglezer. En misschien zal u zich zelfs in dit stukje herkennen. Want de constante in mijn leven kennende, hoef ik u niet persoonlijk te kennen om toch 1 uitspraak te durven doen over u. Namelijk dat de kans bijzonder groot is dat ook u een vrouw bent.

Google Street View: handig voor singles

2011-11-30T12:00:00.000+01:00

Die Google Streetview, dat zal volgens mij ons leven drastisch veranderen. Ik heb het niet over de mogelijkheid dat ik minder verloren ga rijden wegens een preview bezichtigd te hebben van mijn eindbestemming, maar ik heb het over de andere toepassingen.

Stel je maar voor, dat je als single een leuke man ontmoet en je behalve zijn telefoonnummer nu ook zijn adres vraagt. Een simpel Google-oefeningetje kan ervoor zorgen dat je direct weet of die knappe vrijgezel in een schoon herenhuis woont of in zo een Spaanse villa tussen de Vlaamse fermettekes in één of andere nieuwbouwwijk.

Zeg nu zelf, dergelijke weetjes zijn belangrijk en kunnen ervoor zorgen dat je heel wat tijd spaart of je energie in andere projecten kunt steken. Die Google Streetview kan ook belangrijke details weergeven, zoals in deze donkere decembertijden, een plastiek kerstman aan de gevel. Dan weet je ook direct waar je aan toe bent en kun je nog eens goed nadenken of je nu echt moet zitten wachten op zijn telefoontje. Misschien stuit je wel op een knappe deerne en een nest koters in de voortuin, dan weet je natuurlijk ook direct waar je aan toe bent.

Maar ook op professioneel vlak zie ik wel enkele toepassingen. Kennis is macht natuurlijk, en geloof me vrij, weten dat één van mijn tegenstanders aan de vergadertafel tuinkabouters spaart of een stenen engel heeft staan in zijn voortuin, dat is belangrijk.

Maar het heeft natuurlijk ook een beetje nadelen, dat streetviewen. Be aware als je nog eens beslist in je slaapkleed de deur open te doen. Het overkwam mijn buurvrouw, net uit haar bed en vereeuwigd op het world wide web.

Met dank aan onze gastblogster

Lekker, vers en gevarieerd

2011-11-28T12:00:00.001+01:00

Hou jij ook van lekker, vers en gevarieerd eten? Sluit dan aan bij een Voedselteam.

Als single ben ik al jarenlang lid van één van de vele Voedselteams in Gent. En ik geniet al evenveel jaar van de enorme voordelen van zo'n voedselteam:

1. Je hebt een ruim aanbod verse voeding. Je kan bestellen uit een breed gamma groenten, zuivel en vlees. Grotendeels bio en lokaal geproduceerd.

2. Je maakt deel uit van een fijne groep mensen. Steeds interessant als single om nieuwe mensen te leren kennen.

3. Je krijgt de kans om de producenten van jouw voedsel te leren kennen. Dat schept een band. En je weet zeker dat ze een eerlijke prijs krijgen.

Bij Voedselteams beslis je elke week opnieuw wat je de week nadien wenst. Wil je 's een weekje overslaan? Geen probleem.

Alle info over Voedselteams vind je op www.voedselteams.be.

OF voor wie in de Brugse poort (Gent) woont: daar zullen ze heel binnenkort een nieuw voedselteam oprichten. Alvast welkom op de informatieavond op 8 december om 20 h bij de vzw Trafiek (Haspelstraat 37, 9000 Gent).

Interesse? Schrijf je meteen in!

Tot dan!

Duik met ons mee de Museumnacht in

2011-11-27T19:53:00.004+01:00

Er zijn al 7 mensen die laten weten hebben dat ze meegaan naar de museumnacht van aanstaande donderdag.

Wil jij ook nog mee? Stuur dan een mailtje naar oponseentje@gmail.com zodat we je het uur en de plaats van afspraak kunnen laten weten.

Als single oudejaar vieren

2011-11-25T18:00:00.000+01:00

U denkt waarschijnlijk wanneer u deze titel leest: "Huh? Oudjaar? Is dat niet nog een eeuw verwijderd?"
Maar u, beste lezer, heeft dan waarschijnlijk ook ofwel een partner, een vaste vriendengroep, oftewel een zeer hechte familieband.

Ik daarentegen moet het stellen zonder partner, een vriendengroep die op zich ook weer vriendengroepen heeft en daar graag oud op nieuw mee doorbrengt en een hechte familie die Kerstmis vieren veel belangrijker vindt.
En hoewel ik hun mening op dat vlak zeker deel, blijf ik hierdoor met de gebakken peren zitten: ik ben alleen op oudjaar.
De 2 voorbije jaren is het zelfs zo ver gekomen dat mensen mij uit zieligheid, nodig eens een eenzame aan tafel uit, mee aan hun feestdis vroegen. Dit jaar hebben zij op hun beurt weer andere plannen.

Elk jaar opnieuw duikt dus vanaf november de stress op. Wat te doen bij oudjaar? Fuiven, drinken en tot in de late uurtjes doorzakken zijn aan mij niet besteed. Lekker eten, gezellig praten en een goede film of een leuk gezelschapsspel daarentegen wel. Maar doe dat maar eens op je eentje.

Was ik nu maar een talent in het goochelen van 5 borden en 3 dienbladen, dan kon ik misschien een centje bijverdienen door het serveren van andermans feestmaal. Maar gezien mijn onhandigheid en mijn slecht bloed en vermoeide lichaam, behoort dit niet tot de opties.

U zou mij dus een grote dienst bewijzen mocht u met andere ideeën, rekening houdend met mijn talenten, op de proppen komen. U heeft nog even tijd, oudjaar, da's nog een eeuw verwijderd.

Lie

Hoe een lief vinden op het internet?

2011-11-22T18:00:00.005+01:00

"En daar zaten we toen, tegenover elkaar", vertelde ze, waarna ze even van haar glas nipte. Haar vriendin had haar expliciet gevraagd om "verslag uit te brengen" van haar internetdate, want ze had het eigenlijk net zo spannend gevonden in haar plaats. Daar zaten ze dan, in de pizzeria.

"En wat zeg je dan zoal? Valt het gesprek niet snel stil?

"Nee, het gesprek was best oké. We hebben ook heel de tijd voortgepraat. Nu je het vraagt: van die pijnlijke stiltes zijn er nooit gevallen."

"Dat klinkt goed."

"En toch miste ik iets. Ik weet het niet goed, dat tikkeltje extra."

Haar vriendin keek haar indringend aan, als was ze een psychologe die haar gedachten wilde analyseren. "Niet te snel conclusies trekken. Het was een eerste ontmoeting. Op onze leeftijd moeten wij, als veertigers, de lat al eens wat lager leggen. Hoeveel internetdates heb je al gehad?"

"Ik hou de tel niet bij. Maar of het er nu 5 of 10 zijn, dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Het probleem is dat er schort met het systeem. Dat internetdaten draait altijd op niks uit. Of hij ziet er niet uit zoals je je had voorgesteld op basis van het fotootje, of het gesprek valt tegen, of het klikt gewoon niet. Eigenlijk moet je al de loterij winnen."

"Je bent te veeleisend, ik blijf erbij. Als je een pizza bestelt en hij ziet er niet helemaal uit zoals je je had voorgesteld op basis van de menukaart, laat je hem toch ook niet staan?"

Daar kon ze weinig op zeggen. Ze moesten allebei glimlachen.

"Nee, serieus: bij nog geen enkele van die afspraakjes heb ik dat tikje extra gevoeld. Ge weet wel, de "klik" was er niet. Hoe zeggen ze dat? De mayonaise pakt niet."

Haar vriendin zuchtte. Ze had zelf een vaste relatie en zou het eigenlijk wel spannend vinden om eens te gaan "blind daten". Wat was het probleem? Het leek haar best boeiend.

"Weet je wat? Zal ik eens in jouw plaats gaan?"

"En dan net de enige knappe vent in de reeks ontmoeten? Nee, stel je er niet te veel bij voor. Meestal gaat het al meteen fout. Bij de eerste keer dat je elkaar ontmoet, bedenk je: "Nee, dat is 'm niet.""

"Je wilt gewoon te snel gaan. Spreek eens een tweede, een derde keer af. Misschien komt uwe X-factor - pardon - klik er dan pas aan. We zijn al wat ouder hé. Dat gaat allemaal wat trager." Ze liet even een stilte.

"Kijk, het mag niet te geforceerd zijn. dat gevoel heb ik vaak bij internetdates. Het lijkt soms wel een mondeling examen. Eigenlijk moeten ze onverwacht in je leven komen."

Ze had, in dat verband, haar oog laten vallen op een man die met een vriend enkele tafels verder zat. De man had al een paar keer in haar richting gekeken. Of het echt naar haar was, dat was evenwel een open vraag. Dat kon misschien wel haar verbeelding zijn. Zou ze haar stoute schoenen aantrekken en op weg naar het toilet langs hun tafeltje passeren? Ze zou "heel spontaan" iets kunnen vragen als "de pizza's zijn hier echt lekker, niet?" of zou dat net te geforceerd zijn? Hoewel, geforceerder dan internetdaten kon het alvast niet zijn. En was hij niet onverwacht in haar leven opgedoken?

Lets: een aanrader voor singles

2011-11-19T18:00:00.002+01:00

Met z'n tweeën door het leven gaan, heeft nogal wat praktische voordelen. Een daarvan is dat je samen gewoonweg meer competenties in huis hebt. De ene is goed in koken, de andere in klussen. Heeft de ene geen groene vingers, dan is de andere misschien wel een tuinier uit de duizend. Is X een computerkluns, dan krijgt Y die vastgelopen computer wel opnieuw aan de praat.

Nu zijn er ook wel singles die alles in hun eentje klaren. Maar de meesten kunnen toch af en toe hulp gebruiken. Als ze die niet vinden bij familie, vrienden of kennissen, dan vinden ze die gegarandeerd wel bij Lets.

Lets staat voor Lokal Exchange and Trading System. Leden van Lets ruilen diensten en goederen. Als ik iets voor jou doe, dan geef mij jij daar een aantal ruileenheden voor (gebaseerd op de tijd en energie die de klus jou kost). Met die ruileenheden kan ik dan op mijn beurt een beroep doen op diensten en goederen van anderen. Heb je iets nodig of wil je iets voor iemand anders doen, dan stuur je gewoon een mail naar de hele groep via een mailinglist. Lets-Gent telt om en bij de 200 leden en dus is de kans heel groot dat je reacties krijgt. Binnen Lets worden er 101 dingen gevraagd en aangeboden: kleren verstellen, poetsen, klussen, koken, fietsen herstellen, babysitten. Daarnaast vinden ook heel wat spullen een nieuwe eigenaar: kleren, plantenstekjes, groenten, meubels, huishoudtoestellen, enz. Ook spullen en toestellen (bv. een hogedrukreiniger)lenen van iemand is mogelijk.

Lets is niet alleen heel praktisch en financieel voordelig. Je leert er ook een pak nieuwe mensen door kennen: koppels, singles, jonge en minder jonge mensen. Met Lets bouw je in je eigen stad of dorp een uitgebreid netwerk op dat je leven als single zoveel prettiger en makkelijker maakt. Een aanrader dus voor iedereen!

Tiktak

2011-11-16T18:00:00.001+01:00

Een tijdje geleden stond ik twee keer kort na elkaar met vochtige ogen in de donzige stilte van een kamer in de kraamkliniek. Mijn twee beste vrienden, T en W, werden met nauwelijks een paar weken verschil vader. De één van een wolk van een dochter, de ander van een droom van een zoon. Ondertussen zijn we een paar maanden verder en ondanks af en toe een slapeloze nacht of een kwakje groentepap op de grond, zie ik vandaag alleen maar honingzoet geluk. Zoveel zelfs en zo zoet dat je er stiekem een beetje bang van wordt. Zélfs als je maar een goede vriend van het nieuwe gezinnetje bent en er plots ‘nonkel’ voor je naam komt te staan. Maar nonkels en zeker goede vrienden moeten die naam ook waar maken, vind ik. Zeker als ze zelf nog in de kind noch kraai-fase zitten. En dus probeer ik de frisse papa’s en mama’s te helpen waar het kan. Bijvoorbeeld door eens naar de Colruyt te rijden of, en dat was nieuw, door op de kleintjes te passen.

Een tijdje geleden deed ik dat namelijk voor het allereerst, dat babysitten. En ook al was het maar voor een uurtje of twee, ik was er niet gerust op. Ik had bijvoorbeeld op YouTube opgezocht hoe je een pamper moet verversen. Inderdaad, op YouTube. Ik ben nu eenmaal een man, en in tegenstelling tot de andere kunne die de helft van haar leven als babysitter bijkluste, hebben de meeste mannen dat nog nooit gedaan, pampers verversen. En aangezien daar zowel een poep als poep tout court mee gemoeid is, kun je maar beter zeker van je stuk zijn, dacht ik.

Enfin, voorbereid als op een eindexamen, arriveerde ik bij kleine J thuis. Ze was toen ongeveer een half jaar trouwens. Haar vader stopte me nog snel een warm flesje in de hand en sloot de deur achter zich. Right, nu is het aan ons, J…

Kleine J is een fantastisch kindje. Kobaltblauwe oogjes en een lach die Japans staal kan breken. Soms verbeeld ik me ook dat J mij al herkent. We kunnen het in ieder geval prima met mekaar vinden. Vooralsnog lijken vooral mijn bril en baard haar te fascineren. Maar die dag was kleine J toch niet helemaal op haar gemak. Misschien voelde ze instinctief dat nonkel T. òòk niet helemaal op zijn gemak was, want uit haar kijkertjes sprak een sprankeltje argwaan. Alsof ze wou vragen: ‘Jij hebt dit toch wel ‘ns eerder gedaan, niet?’ En toen ik terugkeek met een ‘Jaja’ die meer op een vraag dan op een antwoord leek, ging het lipje krullen.

En dus wou kleine J haar flesje niet. In haar wipstoeltje zitten wou ze ook niet. Bij mij op de schoot al evenmin. Dus werd het rondlopen met J als een pruilende koalabeer tegen mijn borst. En praten. En gedichtjes voordragen. (Sorry J, ik ken alleen Latijnse versjes) En liedjes zingen. Van Sesamstraat, over Ernie die de slaap niet kan vatten. (Tiens, ken ik dat nog stééds uit het hoofd?) Maar het mocht allemaal niet baten. Kleine J wou duidelijk iets anders. Zou het dan toch die pamper kunnen zijn?, dacht ik. Dus ik besloot haar even neer te leggen op het speeldeken om te verifiëren of het YouTube-moment dan toch aangebroken was. Maar kijk, dàt was het dus! Van zodra kleine J op het deken lag, daar een rammelaartje vond en uit haar ooghoekje de houten speelboog zag staan waar paarse nijlpaarden en oranje krokodillen van af hangen, kirde ze van het lachen. Phew. Mission accomplished.

Na een klein uurtje spelen nam ik kleine J op de schoot en gingen we boekjes lezen. Ik weet wel dat zo’n baby’tje dat eigenlijk nog niet kan. Maar ze lijkt het wel leuk te vinden als iemand tegen d’r praat en, toegegeven, vooral het draaien van de blaadjes vindt ze geweldig. Hey, you take what you can get, natuurlijk. En luister, daar was papa al terug! Hij kwam breed grijnzend de trap op, apetrots op dochterlief en misschien ook wel een beetje op nonkel T., die zijn missie tot een goed einde had gebracht. En kleine J, die leek er allemaal niet veel van te merken. Maar toen papa haar oppakte, lachte dat mondje als de zon op de zee en greep dat kleine handje gretig naar het grote gezicht.

En ik, ik dacht maar één ding.

Zou ik echt de enige man ter wereld zijn met een biologische klok?

Met dank aan gastblogger T

Wie gaat er mee naar de Gentse museumnacht?

2011-11-13T18:00:00.002+01:00

Reacties en initiatieven van lezers, daar worden wij heel vrolijk van. Dus was onze dag goed toen er een mail van lezer W. in onze mailbox viel. W. wil graag met andere lezers van deze blog naar de Gentse museumnacht op donderdag 1 december.

Heb je interesse? Mail dan naar oponseentje@gmail.com. Dan spelen we je mailadres door aan W. die de avond dan verder zal organiseren in samenspraak met alle geïnteresseerden.

Wie helpt Annabell met haar verbouwing?

2011-11-10T18:00:00.001+01:00

Annabell is jong en single, maar heeft grootse plannen. De eerste stap was een huis kopen in Gent. Een grote kost voor één persoon, maar Annabell heeft een vast inkomen en met de nodige steun van de bank bleek dit haalbaar. Haar zoektocht duurde een tijdje, maar eindelijk kwam het nieuws dat ze iets gevonden had: een betaalbaar herenhuis aan Dampoort, met een grote tuin. Een huis waar ze met wat geluk de rest van haar leven kan wonen. Met voldoende plaats voor zichzelf, maar ook voor een man en voor kinderen. Kortom, een huis met toekomst.

Slechts één nadeel aan de betaalbaarheid: de staat van het huis. Een buitenmuur vol vocht, een donkere beschimmelde badkamer, een lekkend dak, een onbruikbare keuken, ... Een huis met potentieel, maar dan verborgen onder enkele dikke lagen stof. Stap voor stap zal Annabell de ruimtes leefbaar maken, tot het binnen x aantal jaren stilaan de vorm van een droomhuis zal krijgen. Langzaam en kostelijk, maar de enige optie voor een alleenstaand persoon.

Jullie, lieve lezers, kunnen Annabell vooruit helpen met de verbouwing van haar huis. Meer zelfs, je moet er niet eens de zetel voor uit komen! (sorry voor wie al enthousiast zijn bouwmaterialen uithaalde) Via deze link kunnen jullie haar een nieuwe keuken bezorgen.
Het stemmen lukt best via e-mailadres (of meerdere adressen), en door één klik bevestigen via het mailtje dat je opgestuurd krijgt.

Op die manier staat Annabell een stapje dichter bij haar droomhuis. En misschien ook wel een stapje dichter bij haar droomman, wanneer die haar bekende hesperolletjes met kaassaus proeft!

Alvast een hele dikke merci! (ook aan Op ons eentje, die mij de kans geeft een vriendin te helpen)

Annelies

Geluk

2011-11-09T18:00:00.004+01:00

Uit "De vriendschap" van Connie Palmen: (ja, ook al!)

Krijgen en geluk horen niet bij elkaar en vinden en geluk ook niet.
Mensen die maar blijven wachten op het geluk, die wachten op iets wat nooit komt. Geluk ligt niet voor het oprapen. Het is niet het grote, geheime geschenk dat het leven voor iedereen in petto heeft en ergens voor jou verborgen houdt om het op het juiste moment aan jou uit te reiken, omdat je er recht op hebt. Niemand heeft recht op geluk.

Ik heb dit stukje gekozen omdat ik het er zo volmondig mee eens ben. Geluk komt niet vanzelf, je moet er niet op wachten, je moet het vastgrijpen.
Geluk is geen vanzelfsprekend recht, je moet er zelf voor kiezen en er moeite voor doen. Geluk is actie! Palmen gebruikt harde taal, maar ze schudt op die manier mensen wakker.

Esmeralda

1984

2011-11-08T18:00:00.000+01:00

Tommi die sinds kort ook meeblogt bij Op ons eentje las op de boekenswishing een passage voor uit 1984 van George Orwell.

"Is was a bright cold day in April, and the clocks were striking thirteen. Winston Smith, his chin nuzzled into his breast in an effort to escape the vile wind, slipped quickly through the glass doors of Victory Mansions, though not quickly enough to prevent a swirl of gritty dust from entering along with him."

Dit is de allereerste zin van het boek. Meteen wordt de toon gezet voor de rest van het beklijvende verhaal. Iets verder op pagina 1 nog deze passage, waarin hij (BB) al een eerste keer opduikt... Winston Smith neemt de trap naar het zevende en dan, ...

"On each landing, opposite the lift shaft, the poster with the enormous face gazed from the wall. It was one of those pictures which are so contrived that the eyes follow you about when you move. BIG BROTHER IS WATCHING YOU, the caption beneath it ran."

Tommi motiveert deze keuze als volgt: 'Nu niet dat dit m'n aller-allerspeciaalste boekenfragment ooit is, maar het was een praktische keuze toen ik me die zondagmorgen plots bedacht dat ik nog geen fragment had voorbereid ;-). Anders was het wellicht een stukje geworden uit een boek van Haruki Murakami of John Grisham.

On the road

2011-11-07T18:00:00.002+01:00

Ik stelde op de boekenswishing On the road van Jack Kerouac voor.

'It was beautiful in Longmont. Under a tremendous old tree was a bed of green lawn-grass belonging to a gas station. I asked the attendant if I could sleep there, and he said sure; so I stretched out a wool shirt, laid my face flat on it, with an elbow out and with one eye cocked at the snowy Rockies in the hot sun for just a moment. I fell asleep for two delicious hours, the only discomfort being an occasional Colorado ant. And here I am in Colorado! I kept thinking gleefully. Damn! damn! damn! I'm making it! And after a refreshing sleep filled with cobwebby dreams of my past life in the East I got up, washed in the station men's room, and strode off, fit and slick as a fiddle, and got me a rich thick milkshake at the roadhouse to put some freeze in my hot, tormented stomach.'

Toen ik even googlede op mijn stukje bleek uit de eerste zoekresultaat dat het tankstation in kwestie nog zou bestaan :-).

Waarom Jack Kerouac? Ik lees graag reisverhalen. Maar ik ben eerder toevallig begonnen in On the Road. Ik kende Kerouac van naam maar ik was niet meteen vertrouwd met 's mans werk.

Ik had net de verfilming van Howl gezien en ik vond het mooi hoe Ginsberg met taal speelt. Ik stond in de Fnac en ik zag het boek liggen dus heb ik het maar meegenomen. En ik heb het nog geen moment beklaagd.

Kerouac is een typisch product van de Amerikaanse cultuur in de jaren '40 en '50 met Jazz, Bebop en nog zoveel meer. Het mooie is dat hij schrijft zonder de tekst daarna nog aan te passen en met het oog van een mooi vloeiend ritme. Je kan ze gerust luidop voorlezen en je wordt er ook in mee gevoerd. Hij is een ongelofelijk meeslepend verteller.

Een aantal jaar geleden heb ik met een vriend een roadtrip gemaakt van Chicago naar Montreal. Buiten een auto en onze hotels hadden we niets gepland. We hebben het toeval de kans gelaten en zo Amerika op een andere manier leren kennen. Het verhaal van Kerouac doet me wel terug denken aan die reis: het gevoel van absolute vrijheid terwijl we ettelijke kilometers langs de Great Lakes reden.

Netsensei

Oorverdovende stilte

2011-11-06T18:00:00.000+01:00

De quote die ik voorgelezen heb op de boekenswishing komt uit het populair-wetenschappelijke boek Oorverdovende stilte van Paul Davies. Dit boek werd uitgegeven naar aanleiding van de 50e verjaardag van het SETI-project van de NASA, waarbij via radiotelescopen onderzoek wordt gedaan naar buitenaards leven.

Dit is de quote:

"Soms denk ik dat we alleen zijn in het universum, en soms denk ik dat we niet alleen zijn. In beide gevallen is het idee nogal onthutsend."

De quote is afkomstig van Arthur C. Clarke, een Britse science-fiction schrijver die 3 jaar geleden overleed (jullie kennen ongetwijfeld "2001 a space odyssey").

Waarom heb ik die quote gekozen?

Ruimtevaart, en de vraag of er "iets" van leven is buiten onze biosfeer, hebben me altijd geboeid. Het is bijna onvoorstelbaar dat, met de miljarden sterren en planeten die er zijn, er geen enkele planeet zou zijn waar ander "leven" ontstaan is. De vraag is natuurlijk of wij er ooit in zullen slagen om dat ander leven te ontdekken (rekening houdende met de enorme astronomische afstanden in het heelal), laat staan herkennen...

Het is ook bijzonder dat er, 13 miljard jaar na de big bang, een soort ontstaan is (wij dus), met voldoende intellectuele capaciteiten om op zoek te gaan naar zijn eigen oorsprong, en de oorsprong van ons universum (en dus alle materie). Precies alsof het in ons "geprogrammeerd" zit vanuit een hoger plan. Zou er dan toch een God zijn? ;-)

Ik ben echt benieuwd naar wat we nog allemaal zullen ontdekken, want de wetenschap blijft evolueren en verder zoeken. Ik zou graag eens 1000 jaar in de toekomst willen zien :-).

Nachtbraker

De vriendschap (Connie Palmen)

2011-11-05T18:00:00.003+01:00

Lies selecteerde voor onze boekenswishing een passage uit 'De vriendschap' van Connie Palmen. Ze koos die passage niet alleen omdat ze die zo mooi vindt, maar ook omdat ze deze zo goed vindt passen bij haarzelf. Haar liefde voor taal, het belang dat ze hecht aan verbondenheid met anderen, haar schrijven voor deze blog. Het zit er allemaal in.

'Ik zei Thomas dat ik alles het beste kon begrijpen door de mensheid te beschouwen als een taal. In een taal kan een woord nooit op zichzelf staan. Om betekenis en zin te kunnen hebben, is het afhankelijk van andere woorden, waarmee het verbonden wordt en waaraan het zijn betekenis ontleent. Zo vergaat het mensen ook. We krijgen betekenis door onze verbintenissen met iets of iemand, met je familie, je vrienden, je geliefde en met de wereld door je werk. Ik denk dat of iemand zijn leven als zinvol of zinloos beschouwt, afhangt van de persoonlijke verhoudingen die iemand aan kan gaan. Je bent een moeder door je kind, zo zit dat. Je bent een geliefde door je geliefde, een vriend door je vriend, een schrijver door je lezer. Het is het drama van de afhankelijkheid en er is niks aan te doen.'

De laatste zin vindt Lies wel te negatief. Je kunt niet zonder anderen, maar dat is helemaal geen drama, vindt ze zelf.

The bitch rules

2011-11-04T18:00:00.001+01:00

Miss Butterfly las op onze boekenswishing een paar passages voor uit ‘The bitch rules: common sense advice for an uncommon life’ door Elizabeth Wurtzel, 2000:

‘I am not the happiest person. In fact, in the battle between joy and misery, I’d say that the latter often seems to prevail. I don’t like this, and everyday I refuse, for the eight million time, to put up with another minute of it. But the world does what it does, and I often find it disagreeable. After all these years, I’m kind of resigned to that.

But I do have one thing on my side: I have enormous faith. And hope. I am not speaking of the kind you find in church or in the afterlife or in heaven or in the Saint James Bible or in the Hara Krihnas that we all encounter changing flights in the airports of the world. I am speaking of a simple faith that says that one way or another, no matter how many times I stumble and stub my big toe, somehow life is going to work itself out.

So this is a book about mistakes. In fact, this is a book in praise of mistakes. May you make many of them along the way. May you make them left, right and center, and when you do, may you never claim to have profited from them. May you never ever chalk them up to lessons learned or experience gained or any of that trite, commonplace bullshit. Just enjoy your idiocy, cry about it and bask it in, and be glad you are lucky enough to have a life that has room for some stupidity and lolling about and kicking around, because, you know, that’s how it goes, and that is what it means to be living.

And have faith. Have faith that somewhere along the way you will manage to get all the joys in life that you hope and wish and pray for, the things you ask for every time you blow out your birthday candles, the dreams you imagine every time you see a shooting star, or even every time you sight just a lone, regular, pretty star, hanging out in the sky, and still and peaceful and bright.

I probably want more or less the same thing that you do. Being human, we all kind of want the same things, to love and be loved, and all of that. And in the rules I’ve laid out here, I believe I have found the secret of life.
The point I must make beforehand is that I myself don’t always follow my own good advice. In fact, I fuck up all the time.

And I have loads of faith. All I can offer in the way of advice are a few hints about getting and muddling through along the way. The rest is your mess to make and to clean up and enjoy. I hope you have fun. Because at the end of the day, having fun is the only secret of life.’

Reden van uitkiezen: de mix van goed advies, humor en realisme van de schrijfster sluit aan bij de kijk van Miss Butterfly op het leven en wilde ze delen met de anderen van de groep.

Boekenbeurs op deze blog

2011-11-03T18:00:00.004+01:00

Deze week loopt de boekenbeurs. Wij kwamen vorige week al helemaal in de sfeer tijdens onze boekenswishing.

Wij vroegen elk van de deelnemers een passage uit een boek voor te lezen. Omdat er echte pareltjes bij zaten en we ook de afwezigen graag laten meegenieten, publiceren we de komende week elke dag een van deze passages op onze blog.

We beginnen met een gedicht van Herman De Coninck. Dit gedicht werd voorgelezen door J., een trouwe lezer van onze blog die zich welgeteld 3 uur voor de start van de swishing inschreef, maar er toch in slaagde nog een pak boeken mee te brengen en een prachtig gedicht te selecteren. Eentje over de liefde.

J. motiveert zijn keuze voor dit gedicht als volgt.

"Ik las op woensdag voor het eerst een gedicht van Herman de Coninck, en was onmiddellijk getroffen door zijn stijl. Na enig speurwerk in mijn bibliotheek vond ik nog enkele andere gedichten van hem waaronder het volgende (uit 'Geen dag zonder liefde', De Bezige Bij, 1994). Opnieuw kon zijn eenvoud en humor me direct bekoren, en er steekt er een levenswijsheid in die ik enkel kan beamen: liefde is niet enkel houden van een ander."

Driehoek

Het leek wel een goeie driehoeksverhouding:
ik hield van jou
en van mij.

Ik hield van jou zoals je dat alleen maar voor het eerst doet: alsof het elke keer voor het laatst is.

Ik hield van jou om de manier waarop ik je in alle stàten bracht, in België, Frankrijk, Nederland, Joegoslavië, geluk was inderdaad zo uitgestrekt als hele landen en telkens net zo onderling verschillend.

Ik hield van jou om de manier waarop je, over mijn schouder meelezend, kon zeggen:
jaja, schrijven hoe goed je het kan,
dàt kan je wel, maar laat maar eens zien.

En ik hield van mij, o, wat hield ik
even nadien van mij, want hoe zalig was het mezelf te zijn in jouw armen.

Switch that book! The story goes on...

2011-11-02T18:00:00.000+01:00

Na al dat voorlees-en promotiewerk, werd het tijd om onze hersenen te pijnigen (ja, zelfs op een zondag!). Een quiz tussen de twee of meerdere personen die hetzelfde boek wilden, zorgde voor hilarische momenten. Weet u bijvoorbeeld welke activiteit Op ons eentje nog niet georganiseerd heeft? En in welke jaartal is deze blog nu ook alweer van start gegaan?
Toen de vragen ‘op’ waren maar er nog een paar boeken moesten verdeeld worden, boden twee dobbelstenen een uitkomst: degene die ‘het hoogst’ kon gooien, had het boek!
Resultaat: een aantal winnaars, een aantal ‘verliezers’, maar vooral veel plezier!

Boeken switchen, dat zorgt voor een groepsgevoel dat we niet zomaar konden loslaten... en dus besloten wij dat een zonnige wandeling door Gent er nog wel bijkon. Elke wandeling verdient een gids en die bleek zich in onze groep te bevinden. Wij volgden haar gedwee door de binnenstad, richting Baudelo, langs de Leie... om te eindigen aan de Dulle Griet voor een stevige portie soep, njammie!

Wij keerden huiswaarts met een warme maag, een frisse neus, lectuur voor de komende herfstavonden, huize Colette als nieuwe ontdekking en vooral... de herinnering aan een gezellige namiddag!

U bent er toch bij de volgende activiteit?

Vlinderke

Switch that book! The story continues...

2011-11-01T18:00:00.001+01:00

Na een rondje ‘voorlezen’ werden onze verkoopstalenten aangesproken: elk om beurt stelden we kort de boeken die we wilden ruilen voor en vertelden waarom we er een andere persoon blij mee zouden maken.

Een stadsgidsje van Gent mocht in andere handen terechtkomen daar alle cafeetjes eruit al ontdekt waren, dubbele‘Murena’strips waren nu voor een andere Romein bestemd, Poelho Coelho’s debuut mocht door een andere pelgrim-in-spé gelezen worden, de erotische verhalenbundel was bestemd voor nieuwe rode oortjes en de bundel korte reisverhalen mocht in een andere koffer verdwijnen.

Na de promotie, de actie! Alle boeken werden in het midden van de ruimte samengebracht zodat wij gretig konden aanvallen. Achterflappen werden gelezen, boeken werden doorbladerd, gewikt en gewogen, opgepakt en teruggelegd,... om uiteindelijk al dan niet een post-it met de naam van de mogelijk nieuwe eigenaar te krijgen.

Resultaat: een boekenorgie met veel gekleurde post-its! Sommige exemplaren waren blijkbaar zeer gegeerd en om trek-en sleurwerk te vermijden, moest er een oplossing komen.

Wordt (alweer) vervolgd...

Vlinderke

Switch that book!

2011-10-31T18:00:00.001+01:00

Ooit al op één namiddag van uw ‘oude’ boeken vanaf geraakt én een paar ‘nieuwe’ vergaard
én uw hersenen gepijnigd over deze blog
én superlekkere, artisanale chocolademelk gedronken
én een aantal inspirerende fragmenten rijker geworden?

Indien ‘neen’? Leest u gerust verder…

Indien ‘ja’? Dan was u aanwezig en kan u bij deze nog eens nagenieten….

Huize Colette te Gent was afgelopen zondag ‘the place to be’ (and WHAT a place to be!) voor een gezellige boekenruil. Nadat iedereen met chocolade- of andere opwarmer was geïnstalleerd, gingen we van start met ronde één: elke aanwezige las een inspirerende passage voor en liet zich vervolgens raken door de woorden van de anderen.

Wordt vervolgd…

Vlinderke

Impulsief leven

2011-10-28T18:00:00.001+02:00

Een van de grote voordelen van het single-leven is dat je lekker impulsief kan leven.

Een paar weekends geleden had ik op zaterdagmorgen totaal nog geen idee van wat het weekend zou brengen. Buiten een afspraak met een vriendin zondagnamiddag in de stad lag er nog niets vast.

Maar de zon priemde zo verleidelijk door de wolken en dus smste ik de buurman van 2 straten verder met de vraag of hij ook zin had in een wandeling. Even later trok ik mijn wandelschoenen aan en na ons 'stapje in de natuur' nodigde hij me ook nog uit op de koffie. Dat die koffie toevallig ook nog eens vergezeld was van mijn lievelingskoekjes, kon mijn blijdschap om dit onverwachte wandel-koffie-uitje alleen maar vergroten.

Terwijl we daar zaten, kreeg ik een sms van vrienden die de dvd van Rundskop hadden gehuurd en vroegen of ik 's anderendaags mee kwam kijken. Vooraf mocht ik mee aanschuiven aan tafel (en de partner van mijn vriendin is een echte meesterchef).

In de late namiddag was er dan de afspraak met de vriendin in de stad. Hoewel we elkaar regelmatig zien en horen, hebben wij altijd heel veel te vertellen. En zo was het plots half 8 's avonds. 'Ha, 't is cinematijd', sprak de vriendin en even later zat ik totaal onverwacht in het rode pluche.

Ik koester het, dat impulsieve leven. Plots uitgenodigd worden op de koffie, mogen aanschuiven aan tafel of de cinema induiken, het vergroot alleen maar de charme van het moment en het gevoel van vrijheid. Nee, het zijn geen grootse avonturen. Het zijn gewoon kleine, onverwachte cadeautjes vol warmte en vriendschap en momenten waarop je wel eens blij bent dat er thuis niemand op je zit te wachten.

Veggie speeddating

2011-10-26T12:00:00.001+02:00

Na het succes van de eerste EVA-speeddating voor de leeftijdsgroep 25 tot 34 jaar, is er nu een tweede editie voor veggies tussen de 35 en 44 jaar.

De Veggie Speeddating vindt plaats op vrijdag 2 december op het EVA-infocentrum en start om 20 uur. Voor slechts 5 euro kan je deelnemen en krijg je een gratis cupcake en drankje. Inschrijven kan hier. Men zoekt vooral nog mannelijke deelnemers.

Dag van de Singles

2011-10-23T11:00:00.002+02:00

Dag van het Brood, Dag van het Paard, Dag van de Watersport, Dag van de Architect, Dag van het Ei, Dag van de Armoede, ... noem maar op. Je kan het niet bedenken of er bestaat een "dag" van, nationaal of internationaal, een "Werelddag" in dat geval.

Op het eerste zicht bestaat er nog niet zoiets als een "Werelddag van de Singles".

Zou dat iets zijn? Zou dat potentieel hebben, en kunnen uitgroeien tot iets interessants? Met voldoende inhoud om een lobbygroep op poten te zetten? En wat zou dat concreet betekenen?

Stel je voor: je staat op en krijgt telefoon, van een goede vriend of vriendin: "Proficiat met de Dag van de Singles hé." Hoezo, proficiat?

Ja, het hangt ervan af hoe je er zelf tegenover staat natuurlijk. Het vrije leven bevalt je enorm, je doet wat je wil, je kiest helemaal zelf je reisbestemmingen uit, je poetst je huis wanneer je wil, dus "ja, dank u voor de gelukwensen!" zeg je enigszins triomfantelijk terug. Of je hunkert naar een relatie, je komt 's avonds na het werk liever niet meer alleen thuis, om dan nog alleen te moeten te koken en eten om dan vast te stellen dat je toch weer te veel hebt gemaakt voor één persoon, dus "ah, innige deelneming, bedoel je."

Het zou natuurlijk ook een strikvraag kunnen zijn van diezelfde persoon, want was je vorige week in de stad niet gespot met een "onbekend persoon" aan je zijde? En nu wil de andere kant van de lijn, gebruikmakend van de gelegenheid, even uitvissen wat er aan is van die geruchten. Als je een kersverse vriend of vriendin had, zou je wellicht ongewild in de val trappen en meteen antwoorden dat dit niet meer op jou van toepassing is.

Maar wat zou er op zo'n dag dan eigenlijk moeten gebeuren? Moeten alle singles een bloemetje krijgen bij de bakker? Mogen zij, speciaal op deze dag en enkel en alleen dan, genieten van speciale kortingen op reispakketten (want helaas is het bij een reisbureau altijd duurder om alleen te gaan boeken dan voor twee). Of mogen singles dan in de cinema gratis één film naar keuze uitpikken? Het lijkt aanlokkelijk, maar kan snel aanleiding geven tot misbruiken. Ontwaar je daar in de file voor de film bij de Decascoop ook niet je flatgenoot van drie verdiepingen hoger, van wie je zeker bent dat hij een vaste relatie heeft, maar die nu met een gratis ticket in de wacht sleept? En ja, nu je het zegt, zijn vriendin, die je ook wel herkent van zien, staat vijf personen verder in de rij. Het zijn ongenummerde plaatsen toch?

Laatste poging: een dag waarop je een singles-fuif kan plannen. Maar heb je daarvoor dan speciaal een Dag van de Singles nodig?

Nog geen plannen voor zondag?

2011-10-19T22:23:00.003+02:00

Heb je nog geen plannen voor aanstaande zondag? Dan hebben we een last-minute-aanbieding voor jou.

Er zijn nog 2 plaatsen vrij aan onze boekenswishing-tafel. De 2 eersten die zich melden bij oponseentje@gmail.com kunnen er dus nog bij.

Je hoeft geen massa boeken mee te brengen. Je neemt namelijk zoveel boeken mee naar huis als je er meebracht. Alles kan: kookboeken, strips, romans, reisgidsen, ...

De AH-man

2011-10-16T19:00:00.001+02:00

Stilaan vinden meer en meer Nederlandse lezers de weg naar onze blog. En zo komt het dat we ook af en toe een stukje ontvangen van een Nederlandse gastblogger, waarvoor dank. Voor onze Vlaamse lezers even ter verduidelijking: AH = Albert Heyn, de grootste supermarktketen in Nederland.

Waar las ik dat nou ook al weer? Die recensie over dat boek over singles. Dat ze niet zielig zijn. En dat de (twee-)indeling van de groep vrouwen hierbinnen, zijnde feestbeesten en wanhopig zoekende, niet klopt. Het was vast ergens in de papieren krant. Die de functie appeltje+F (of ctrl+F) niet kent. Wat maakt internetmensen toch lekker lui. Doet er niet toe. Ik heb geen zin om te bladeren. Er is toch wel iets bij mij blijven hangen.

2,7 miljoen singles kent Nederland. Of alleenstaanden of -gaanden, dat kan natuurlijk ook. De vrouwen die werden geïnterviewd, waren blij te kunnen gaan en staan waar ze wilden. De sexvraag werd gepareerd met "Als jij een vriend hebt, vraag ik jou toch ook niet hoe vaak je het doet?" Een 63-jarige vrouw zei dat je aan sex, dankzij internet, nog makkelijker kunt komen dan aan een pizza. Dat werd uitgelegd als positief. Voor die vrouw. Het was een erg hetero stukje. Natuurlijk werden er ook datingsitetips gegeven: geduld hebben, lat niet te hoog leggen, maar toch ook niet te snel tevreden, geen angst een blauwtje te lopen, dat soort dingen. Maar, in de AH, na zessen bij de koeling, zou de kans om de juiste man tegen te komen, het grootst zijn. Want dan staan de gesettelden te koken of ze zitten aan tafel. Singles halen dan nog even iets makkelijks uit het vriesvak.

Iets wat ik me bij wel meer publicaties afvraag, wat is nu eigenlijk de oorzaak en wat het gevolg? Is de AH een soort cruise-plek? Of krijgt ook mijn mannen-antenne, door het lezen van zo'n recensie, een betere ontvangst? Worden mijn geurklieren (bestaan die?), en die van mede-singelaars wijder opengezet?

Maar wat lachte hij mooi. Ingetogen, maar overtuigd en kort en zonder bedoelingen. Dat ene moment. Vastberaden en toch ook lief en kwetsbaar. Goddelijk gewoon. Wat ook meespeelde, is dat ik nooit een stap zet in 's lands grootste supermarkt. Ik vind het te duur, ken er de weg niet. Dus laveerde ik eerst vier keer heen en weer tussen de winkelkarretjes, alvorens ik zes eieren, twee boter en een pak yoghurt in mijn mandje had. Ja, inderdaad, bij de koeling.

Het was een machtig moment. En superkort. Want hij was net zo snel weg als ie er stond. Ook hier, in real life, geen ctrl+F combinatie. Ik heb trouwens ook geen idee waar ik op moet zoeken, wat ik zou kunnen intypen. Ik ken geen naam, maar zou ook niet meer weten hoe hij er uitzag. Het was alleen die stoere en toch tedere blik die het hem deed. Jammer dat ie weg is? Welnee. Dat houdt het leven spannend.

Lehti

Hoe vind je een minnaar?

2011-10-13T18:00:00.002+02:00

Het is een vraag die ik me nog niet heb gesteld. Toch niet in de zin van hoe kan IK een minnaar nemen.

Ik heb me wel al afgevraagd hoe mensen in een relatie dat doen, er nog eens een minnaar of minnares bijnemen, dat wel. Ik bedoel maar, ik vind niet eens een deftige partner. Een nummer één als het ware. Aan de extraatjes kom ik niet toe.

Ik zou niet weten waar een minnaar te vinden, laat staan daar dan in ’t geniep mee af te spreken…

Maar ik heb het gevonden, ik heb het ervaren hoe het misschien wel eens in zijn werk zou kunnen gaan.

Stap 1: ga naar een trouwfeest van vrienden, zorg dat je er goed uitziet, dat je minstens een drietal complimenten krijgt over het stijlvolle kleedje, de prachtige schoenen of de nieuwe haarsnit.

Stap 2: kijk eens rond op dat trouwfeest en sla een praatje, wees vriendelijk en sociaal, loop overal een beetje rond, bij de diehard rokers buiten, bij de uitgelaten tantes op de dansvloer, bij de mollige kennissen aan het dessertbuffet, enz…

Stap 3: geraak aan de praat met Huppeldepup, die je herkent van in de lessen notenleer, die lessen die je 2 maanden lang volgde in het 6e leerjaar.

Vraag of hij je nog kent, nu we 20 jaar en 50 kg (in zijn geval) verder zijn. Praat over koetjes en kalfjes en verklap dat je vroeger zeker 2 weken smoorverliefd op hem was, toen, 50 kg lichter, 20 jaar terug.

Stap 4: negeer de priemende en verwijtende blik van mevr. Huppeldepup die erbij komt staan, en doet alsof je lucht bent.

Stap 5: knik vriendelijk, en zeg : ‘Ik ga eens naar het wc.’

Stap 6: schrik niet als je op maandag na het feest 10 tallen smsen krijgt van Huppeldepup. (Zoals je kon volgen, er werden geen gsmnummers gewisseld).

Stap 7: wees niet ongerust om berichten via facebook te ontvangen (geen vriendschapsverzoek, dat zou teveel opvallen voor mevr. Huppeldepup).

Stap 8: kijk niet raar op wanneer je de skype account van Huppeldepup krijgt en de vraag om te chatten.

Stap 9: ga in op het verzoek om eens af te spreken in Gent. Huppeldepup woont in Kortrijk maar werkt in Antwerpen. Dus de E 17 die passeert in Gent, dat is niet moeilijk om eens af te rijden… en eens af te spreken… en eens ‘bij te praten’… over de voorbije 20 jaar met iemand die je kende,… twee maanden lang toen hij 12 was.

Stap 10: spreek af in Volta, laat je trakteren, neem meneer Huppeldepup mee naar huis en beleef een nacht vol passie.

Stap 11: herhaal stap 10 naar believen.

Zo doe je dat dus.

PS: het verhaal klopt tot en met stap 8, stap 9 werd gesuggereerd door Huppeldepup, stap 10 en 11 heb ik gelaten voor wat het was.

Met dank aan onze gastblogster.

Over sloten zonder sleutel

2011-10-10T19:00:00.004+02:00

Die avond zie ik na het werk dat een onbekende het voorwiel van MIJN fiets aan de fietsenstalling heeft vastgemaakt met ZIJN slot. Een welbekende dieventruck, zeggen m'n collega's. De fiets waarop je een oogje hebt laten vallen, zet je op slot. Bijgevolg kan de eigenaar hem 's avonds niet zomaar mee naar huis nemen. 's Nachts kom je dan rustig je slot losmaken waarna je de fiets in je bestelwagen kan laden. Dan heb je thuis alle tijd om het andere slot met een slijpschijf open te maken.

Zo snel mogelijk het vreemde slot laten verwijderen, da's dus de opdracht. Maar ik ben mijn gsm thuis vergeten en kan dus niet beginnen rondbellen om vrienden met een stevige tang te vinden. Dus bel ik de politie.

Een uurtje later zijn alle collega's naar huis en sta ik moederziel alleen in het donker te verkleumen op de parking van het werk. Had ik m'n gsm maar bij. Dan had ik kunnen wachten in het café wat verderop en had de politie me kunnen bellen bij aankomst. Gelukkig komen ze er snel aan.

Ik ben nog maar net weer thuis wanneer de vaste telefoon rinkelt. Mijn moeder. 'Lies, je kunt niet geloven hoe blij ik ben je te horen. Ik was doodongerust. Ik probeer je al uren te bereiken via je vaste lijn. Ik dacht al dat je in een Gents ziekenhuis lag. Je hebt je gsm niet bij en hoe kan men dan weten wie men moet verwittigen als er iets met jou gebeurt?'

'Hoe weet jij dat ik mijn gsm niet bij heb?'

'Wel, je poetsvrouw heeft ons gebeld met jouw gsm. Je bent naar je werk vertrokken en hebt de deur op slot gedaan in plaats van ze gewoon achter je dicht te trekken zoals je anders doet. Gelukkig vond je poetsvrouw ons nummer in je gsm en kon je vader haar komen bevrijden met de sleutel die wij hebben. Hij liet een post-it achter met de vraag ons te bellen en toen je niets van jou liet horen, passeerden alle rampscenario's door mijn hoofd. Heb je trouwens wel een briefje in je portefeuille met de mensen die men moet verwittigen als er iets met jou gebeurt?'

Help, door 1 ogenblik van verstrooidheid zat m'n poetsvrouw meer dan een uur opgesloten. Gelukkig reageerde ze heel vergevingsgezind. Ik prijs mezelf gelukkig dat de verstandhouding met mijn poetsvrouw zeer goed is. En mijn ouders, die vergeven het me ook wel dat ze een 50-tal kilometer moesten rijden terwijl m'n buurvrouw ook een sleutel heeft. Maar dat wisten ze blijkbaar niet, laat staan dat ze haar nummer hadden.

'Toch wel vreemd dat ik zo op één enkele dag twee situaties tegenkom die te maken hebben met sloten', zeg ik 's anderendaags tegen een paar vriendinnen. 'Je zou bijna gaan geloven dat men mij iets duidelijk wil maken' Da's toch simpel, zegt vriendin 1. 'Op elk slotje past een sleutel', da's de boodschap. 'Maar soms vind je de sleutel niet', vult nummer 2 aan. 'Op zo'n momenten is een goed netwerk belangrijk.', zegt nummer 3. 'En dat zit in je gsm', vul ik aan.

De moraal van dit verhaal is dus dat je je netwerk nooit te goed kan soigneren en maar beter altijd je gsm bij je hebt. En bovendien zorg je er ook het best voor dat je ouders of andere klaar-om-in-de-bres-te-springende personen de nummers van je buren en beste vrienden hebben en omgekeerd. Voilà, mijn 2 slotenaffaires waren geen ramp, maar ze hebben er in elk geval voor gezorgd dat de krijtlijnen van mijn rampenplan nu toch zijn uitgetekend.

Dinner date

2011-10-07T12:00:00.004+02:00

Als een tv-programma rond singles draait, dan is dat bijna altijd een datingprogramma. Akkoord, het levert vermakelijke programma's op voor de vermoeide werkmens die des avonds afgepeigerd neerzijgt in z'n zetel en graag licht verteerbaar tv-voer krijgt voorgeschoteld. Bovendien kan het speculeren over 'wie zou hij/zij kiezen?' en alle bijhorende commentaren best leuk zijn als je samen naar tv kijkt.

Maar ik zou toch ook wel eens graag een programma te zien krijgen dat duidelijk maakt dat het single-leven echt wel meer is dan dat. Een soort 'singles, het leven zoals het is', dat feestende, dansende, reizende, klussende,... singles toont, zit daar niets in?

In afwachting daarvan publiceren we toch graag de oproep die we kregen van productiehuis Eyeworks. Al was het maar omdat daar sympathieke singles werken die fan zijn van deze blog. Eyeworks wil jullie graag informeren over een nieuw programma waarmee zij van start gaan. Zij zoeken single kandidaten om daaraan deel te nemen.

Het programma is geïnspireerd op het Engelse 'Dinner date', dat je misschien wel al eens op tv gezien hebt. Het concept: 3 (of 4) vrouwen koken bij hun thuis voor één man die dan op bezoek komt om het op te eten. Of 3 (of 4) mannen koken voor één vrouw.
Als deze dates achter de rug zijn kiest de man (of vrouw) er een van de kandidaten uit en zij krijgen dan nog een 'droomdate'.
Men zoekt kandidaten die bij voorkeur ergens tussen 25 en de 40 zijn. Waarom het voor Eyeworks ophoudt bij 40 is me een raadsel. De kookkunsten nemen bij velen toe met de leeftijd, de verleidingskunsten soms ook en er zijn massa's singles van 40+.

Protestmails (van 40-plussers) of kandidaturen (van de anderen) mag je sturen naar mart.peers@eyeworks.tv

Flirterren

2011-10-04T19:00:00.001+02:00

Oké ik beken! Ik ben slechts ook maar een mens. Een mens die redelijk snel beïnvloedbaar is al zeg ik het zelf. Zeker door een mooie, originele of gewoon goed in elkaar gestoken marketingcampagne. Zo zal ik me vast ooit door één of andere enquête, mailing of radiocolumn weer overenthousiast hebben ingeschreven voor de nieuwsbrief van Geert.

Geert is de alleswetende expert van versiercursus.com. Inmiddels belanden zijn e-mails bij gebrek aan resultaat al standaard in de map ongewenst. Om te voorkomen dat ik toch een mooie prijs of een e-mail van een prins op het witte paard mis 'check' ik toch regelmatig de map ongewenste e-mail. Tussen de mails met casino's, Viagra, win nu! en 'gratis' viel de e-mail van afzender 'Geert' met als onderwerp 'Zorg dat hij verliefd kan blijven' erg op.

Ik weet eigenlijk niet wat gênanter is; het feit dat ik dit soort dingen in mijn mailbox krijg of dat ik toch enigszins nieuwsgierig de link heb aangeklikt. Een 19 minuten durende podcast verscheen op het scherm. Na een vermoeiend weekend, plus een chaotische maandag werkte het Belgische accent van onze Geert en de dubbelzinnig te interpreteren teksten op mijn lachspieren. In België doet men blijkbaar niet aan twitteren maar aan ‘flirterren’, geraakt men geïrriteerd, bestaan er groot onderhoudsvrouwen, is iets of iemand ambetant, maar bovenal zijn mannen verslaafd aan een goed gevoel! En daar lieve kijkbuiskinderen begon één grote Belgische reclamespot voor het goede gevoel van de man.

Nu hoor ik me natuurlijk te verdiepen in de single man, de jacht, verleidingstechnieken, fashion en ik weet niet wat allemaal meer waarover ik gespamd word. ( Waarom heeft niemand mij ooit getipt dat je vooral nergens moet invullen dat je single bent?) Maar goed mocht er weer eens een prins voorbij draven dan is het toch mooi meegenomen dat ik de inhoud van de podcast 'zo blijft hij verliefd op jou' by heart ken. Ja toch!

Goed. Ik besluit het stuk eens grondig te analyseren. De man is dus blijkbaar verslaafd aan een goed gevoel. Wie niet zou je zeggen. Maar laat ik niet meteen te kritisch van start gaan. Geert zegt dat de man zeker wel moeite wil doen en ook onzekerheid nodig heeft. Met andere woorden; als vrouw moet je niet laten merken dat je een vent nodig hebt want dan wordt het saai. Dan is zijn goede gevoel weg, vent weg of om Geert te quoten; ‘Ge stopt een koppel te zijn’. Kortom, vrouwen moeten lekker onbereikbaar blijven en de indruk wekken dat je zo weer bij hem weg kan zijn. Dat is interessant, dan moet hij voor je vechten, dan heeft de man zijn onzekerheid. Tja ik begin toch zo mijn twijfels te krijgen maar blijf toch doorluisteren.

Volgens Geert mogen vrouwen wel zeggen wat ze voelen maar niet doordraven, en vooral geen oordeel vellen over de man. Wij vrouwen moeten buiten onszelf stappen en contra-gedrag vertonen. Tegen mezelf in gaan dus, en alles opzij zetten. Ik mag hem een eikel vinden omdat hij 5 minuten van tevoren afbelt omdat hij zo moe is. Ik mag vinden dat hij de avond daarvoor dan niet zoveel had moeten zuipen samen met zijn vrienden, maar dat mag ik niet zeggen. Wel mag ik laten doorschemeren dat ik het jammer vind dat ik hem niet zal zien, en daarna vooral vol begrip reageren. “Ik snap wel dat hij zo moe is en dat hij vooral lekker thuis op de bank moet gaan hangen.” Doelmatig communiceren, Roos van Leary noemt men dat toch? Ergens komt er weer een stukje HBO-studie naar boven borrelen.

Duidelijk is inmiddels dat Geert zijn methode niet op mijn lijf geschreven is. Maar goed, ik ben dan ook single dus misschien zit ik er helemaal naast en mag ik er geen oordeel over vellen. Echter op het moment dat Geert een relatie begint te vergelijken met honden en katten weet ik het zeker. Die Geert is gek! Hij mag dan wel hondencursussen geven maar ik ben bang dat onze viervoeters ook de basis voor zijn onderzoek zijn geweest.

Conclusie? Geert moet lekker de hondjes blijven trainen en anders maar eens een 19 minuten durende podcast voor de man schrijven. Dan praten we wel weer verder.

Veertje

Boekenswishing

2011-10-01T20:00:00.004+02:00

De maand van de gastblogger is afgelopen. Bedankt aan iedereen die in z'n pen is gekropen. We hopen dat jullie net als wij genoten hebben van al die uiteenlopende onderwerpen, opinies, tips, ... We hebben niet alle stukjes kunnen publiceren en dus krijgen jullie binnenkort nog meer gastblogger-stukjes geserveerd. Bijdragen van gastbloggers blijven trouwens heel erg welkom, ook na deze maand van de gastblogger.

Nu wij als vaste bloggers weer op het spreekgestoelte klimmen, nodigen we jullie graag nogmaals uit voor onze boekenswhishing van zondagnamiddag 23 oktober in Gent. Iedereen die houdt van boeken, graag boeken wil ruilen en nieuwe mensen wil leren kennen, is van harte welkom. We kregen al meerdere geïnteresseerde mails van mensen die overwegen deel te nemen (maar soms nog wat drempelvrees moeten overwinnen omdat ze niemand kennen). Een boekenruil is het gezelligst en werkt het best met een klein groepje deelnemers. Daarom gaan we ons voor deze activiteit beperken tot de eerste 10 mensen die bevestigen dat ze zullen langskomen. Ben je van plan deel te nemen, mail dan naar oponseentje@gmail.com. Dan laten wij het adres weten van de uiterst charmante en boekenvriendelijke locatie in Gent centrum waar de namiddag plaatsvindt en geven wij je meer uitleg over het verloop van de namiddag.

Hopelijk wordt deze activiteit net zo gesmaakt als onze picknick, fietstocht en het toneel tijdens de voorbije Gentse Feesten.

Mama's die het gras afmaaien

2011-09-29T12:00:00.006+02:00

Single zijn mag vele voordelen hebben, single-ouderschap is echt niet aan te raden. Ik vraag me dikwijls af hoe mijn enig kind haar relaties later zal uitbouwen? Welk verknipt man-vrouw beeld heeft zij?

Volgende opdracht uit haar kleuterjaren doet me het ergste vermoeden.

Iedereen kreeg een blad met tekeningen van toestellen. Een strijkijzer, een grasmachine, een mixer, een boormachine, een naaimachine, dat soort toestanden. De opdracht (ter info: we spreken over het jaar 1998, niet 1898): omcirkel de toestellen die mama gebruikt in het blauw, en de toestellen die papa gebruikt in het rood. Mijn dochter omcirkelde alle toestellen in het blauw. De juf ging er van uit dat mijn dochter de opdracht verkeerd begrepen had en gaf haar een nul.

Helaas had het kind de situatie volledig juist ingeschat. Mijn dochter keek bijzonder vreemd toen bleek dat er papa’s bestaan die boormachines vasthadden of gras afmaaiden. Dat was niet normaal voor haar.

Zo kijkt zij waarschijnlijk ook naar mensen met een evenwichtige partnerrelatie. Weirdo’s.

Waaslandblogger

Relatietherapie

2011-09-26T12:00:00.002+02:00

Mijn zus is gestart met relatietherapie. Allé ’t is te zeggen, ze is samen met haar wederhelft op gesprek geweest. Intieme details van het gesprek zijn niet gekend. ’t Was toch maar een ‘in-take’. En een ‘in-take’, dat is therapeutentaal. Het betekent zoveel als: vertel alles eens van A tot Z. Dat komt allemaal in een proper verslagsken, daar wordt dan over vergaderd, en daarna krijgen ze een plaatsje op de wachtlijst.

Met een beetje geluk, starten ze dan hun therapie ergens eind april 2012.

Als ze dan nog samen zijn, hebben ze dan nog therapie nodig? Mijn zus en haar man rollen gelukkig niet alle dagen vechtend over straat. Ze slaan elkaar niet verrot en ze pesten elkaar niet het bloed van onder de nagels.
Er is ook geen sprake van alcoholmisbruik, aanhouderij of andere narigheden.
Gewoon, een beetje huis, tuin- en keukenproblemen.

Ik ben ook ooit eens met een toenmalige partner naar zo'n ‘in-take’ geweest. Resultaat was dat ik ’s anderendaags belde naar die relatie-madam met de boodschap dat ik genoeg had aan één uurtje relatietherapie. De oplijsting van constante ergernissen, ellende en miserabele toestanden maakte me duidelijk dat ik er onmiddellijk een punt achter moest zetten.
Wat ik ook deed. Zo simpel kan relatietherapie dus zijn.

En hoe tevreden ik drie jaar na datum ook ben over deze beslissing, ik hoop voor mijn zus dat haar relatie wel blijft duren. Ze hebben samen vier kinderen op te voeden. En kinderen opvoeden tot evenwichtige personen is geen eenvoudige zaak. Zoiets doe je bij voorkeur met beide ouders samen.

Waaslandblogger

Soms een beetje eenzaam

2011-09-23T19:00:00.001+02:00

Ze had het misschien een klein beetje overdreven, realiseerde ze zich meteen. Maar het was te laat. Het was eruit: « Soms voel ik me wel een beetje eenzaam. »

Het was al later op de avond, het was al donker. Ze nam afscheid van haar broer na een bezoekje aan hem en zijn gezinnetje – vrouw en drie kinderen, 7, 9 en 12. Haar schoonzus was binnen gebleven, en ging meteen nog de oudste in bed stoppen.
Eenzaam. Het woord was gevallen. Ze had bewust sterke nuances aangebracht , twee keer zelfs : het was alleen « soms » en als het gebeurde, was het maar « een klein beetje ». Ze kon zich nog wel corrigeren, en nog verdere nuances aanbrengen zoals « heel soms, weet je, eigenlijk maar enkele keren op een jaar » en zou haar broer nog kunnen zeggen « uiteindelijk heeft iedereen dat wel eens, jij ook, durf ik wedden ». Maar dat zou maar half geloofwaardig klinken. Het woord eenzaam was gevallen, en dat was wat bleef hangen.

Haar broer keek haar aan, een beetje verrast, en er viel een korte stilte. Het was alsof ze een steen had gegooid in een rimpelloze vijver, en nu beiden even naar het verstoorde wateroppervlak aan het kijken waren. Ze vroeg zich af of ze zelf meteen het woord zou nemen, maar haar broer was haar voor.
« Je hebt toch een goed gevulde vrije tijd ? Je bent bijna nooit thuis in het weekend, allez, als we eens willen afspreken, is dat toch niet zo makkelijk. En die avondcursus, op… dinsdag ? »
« Woensdag », corrigeerde ze. « En het is geen cursus. Het is de filmclub. Films bespreken en zo. » Eigenlijk kon de filmclub haar gestolen worden, maar dat zou ze hier en nu niet toegeven en het deed helemaal niets terzake.
Ze begreep meteen dat haar broer totaal niet begreep waar het om ging - dat ze ongelooflijk een eigen gezinnetje miste, en dat vanavond nog eens was gaan beseffen - en dat het niet zoveel zin had om verder te gaan met het gesprek omdat ze er allicht niet veel diepgang in zouden krijgen.

Zij was 35 intussen. In principe was alles nog mogelijk, maar tegelijk was de kans heel groot dat het niet meer zou lukken. Eerst nog de geknipte man vinden, dat was al moeilijk genoeg. Haar ultieme nachtmerrie was: de ideale man vinden, die dan op een zeker moment zegt dat hij kinderen echt niet ziet zitten. Het was een gezellige avond geweest met de kinderen erbij, en toen haar broer haar vergezelde naar buiten en vroeg “hoe is het nog” was ze wellicht zo verrast geweest dat ze een eerlijk antwoord had gegeven. Geen cliché-antwoord van “ja, ça va, alles oké” maar echt een reflectie van haar gemoedstoestand. Ze had er nu al spijt van. Niet omdat ze het had gezegd, maar omdat snel duidelijk werd dat haar broer “niet mee” was in haar gedachten en dit toch tot niks zou leiden.

“Bekijk het positief”, probeerde hij. “Je hebt veel vrije tijd, je hebt nog tijd voor je hobby’s.Weet je dat ik al in geen maanden meer ben gaan tennissen?”
Dat was nu net het antwoord dat ze niet wilde horen. Hij had het geluk aan zijn voeten en hij zag het niet eens. Alles mocht hij nu in het gesprek gooien, behalve dat hij het te druk had door zijn gezin.
“Onderschat zo’n gezin niet”, ging hij voort. “Dat slorpt echt al je tijd op.”
Ze zou al haar vermaledijde filmavonden met één vingerknip willen inruilen voor kinderen.
Op dat moment zwaaide de oudste dochter door het raam van haar slaapkamer naar haar, als om haar gedachtengang te illustreren met een concreet voorbeeld. “Dát is huiselijk geluk”, had ze haar broer kunnen zeggen, maar ze zwaaide snel terug en even later ging het gordijn dicht en floepte het licht uit. Het was tijd om naar huis te gaan, dacht ze.
“Ja, je hebt gelijk”, zei ze. “Het kan niet altijd simpel zijn.” Ze dacht inderdaad terug aan enkele stressverhalen van enkele jaren geleden, die haar broer haar had verteld. Een beetje overspannen thuiskomen en enkele luidruchtige kinderen erbij, het kan een stresscocktail zijn.

Ze namen afscheid en ze stapte naar haar auto. Haar ontgoocheling maakte al wat plaats voor filosofie: is, en zal het gras niet altijd groener zijn bij een ander? Ze stapte in haar auto en zag op de passagierszetel de krant van vanmorgen nog liggen, met een klein artikeltje met als titel: “Indiase vrouw bevalt op haar 52e van gezonde tweeling.” Ze glimlachte. Nog tijd zat, dacht ze. En dan dacht ze aan de drukte bij de kinderen van daarnet. Tijd zat? Daar valt over te redetwisten. En ben je dan geen bomma-moeder in dat geval? Ze zuchtte en startte de motor. Naar de filmavond? Nee, dat was gisteren. Zou ze niet eens opnieuw beginnen met tennissen?

Romantisch single-avontuur

2011-09-22T07:59:00.000+02:00

Supermaarten tekende deze prachtige, grappige strip :

(klik op de afbeelding om hem groter te zien)

Meer werk van hem vind je op Dood, verderf & koekjes me melk!

man, man, man (deel 3)

2011-09-20T19:00:00.000+02:00

Even later, hup naar mijn vierde heer. (Er zat nog een man-vrouw tussen, die zich vol overgave van haar mannelijke rol kweet… ze deed het goed, was vrolijk en open… ze deed haar best, waardoor ik me niet geroepen voel haar uitvoerig te bespreken…).
De vierde danspartner was de huppelaar. Erger, hij was de huppelaar met een auditieve handicap. Dat denk ik toch… want hij danste overduidelijk op de tonen van een ander lied. Ik kon zijn ritme niet herkennen in die van het nummer dat uit de geluidsboxen weerklonk. Toch geef ik hem graag een verdienstelijke 5/10 voor toewijding. Hij deed zijn best, ondanks zijn ritme-achterstand. Ook mezelf geef ik hier een 5/10 omdat ik er minstens de helft van de tijd in geslaagd ben zijn ritme te volgen, professioneel het geluid van het èchte lied negerend…

Danspartner nummer vijf was groot, erg groot. Geen expert salsa-danser maar best wel te doen. En gewoon eerlijk vrolijk. Niet mijn type, maar ik kwam gisteravond om te dansen, jawel… om te dansen ;)

Een laatste keer werd ons gevraagd een stapje naar rechts te zetten. Enkele dames moeten er de pest in gehad hebben, want ze bleven resoluut staan, waardoor ik plots een halve cirkel verder op zoek moest gaan naar een “beschikbare” heer. Gelukkig vond ik hem nog tijdig.
Aanvankelijk dacht ik dat deze heer, ondanks zijn mini-pasjes, relatief “normaal” overkwam. Tot de leidingsfoutjes gaandeweg duidelijker werden. Als een echte lady verontschuldigde ik mezelf voortdurend voor mijn gebrek aan volgerschap (in mijn hoofd kruiste ik m’n vingers achter m’n rug terwijl ik de schuld grootmoedig op me nam). Mijn onderdanige houding moet voor hem het teken geweest zijn om me “dan maar” op de hoogte te brengen van de “afspraken”. Hand naar voor duwen was signaal voor basisstap 1, hand omlaag voor basisstap 3, hand zijdelings uitgestoken was basistap 2. Dit was gecodeerd dansen…

Het uur was om. We hadden genoeg geleerd voor één keer, vond de lerares. Ik kon niet anders dan haar gelijk geven. Ik had bijzonder veel geleerd.

Ik leerde dat een grijze trainingsbroek en dito T-shirt tegenwoordig ook als uitgangskledij gelden (op de dansvloer!).
Ik leerde dat weinig mannen een natuurlijke aanleg hebben om zachtjes met de heupen te wiegen.
Ik leerde dat nog minder mannen zichzelf kritisch bekijken in de spiegel om zich van tijd tot tijd af te vragen… zijn mijn “gewoontetjes” wel zo gewoontjes? Ben ik niet licht excentriek… en zo ja, is dat aantrekkelijk?
Ik leerde bovenal dat veelzeggende blikken tussen de drie single vriendinnen die avond méér zeiden dan alle woorden die ik vandaag intikte.

En dat lachen (zelfs al ìs het een beetje uitlachen….) LEUK is!

Ik ben nog niet “zeker” of ik deze danservaring wekelijks en tegen betaling wil herhalen… maar ik laat het u bij gelegenheid weten :)

Met dank aan onze gastblogster tijdens de maand van de gastblogger.

Man, man, man (deel 2)

2011-09-19T19:00:00.002+02:00

MAARRRRR… plots, geheel onverwacht gebeurde het. Halfweg een zwoel latino-nummer riep onze blonde lerares: “wissel van partner! Alle dames verplaatsen zich één partner naar rechts”. Ook daar weer commotie. Zòveel vrouwen met èvenveel verwarring omtrent Links-Rechts… het was een aandoenlijk zicht.

Olijf kwam bij een èchte man terecht. Geheel in het zwart gekleed, hemd “cool” met enkele knoopjes los èn met heus zweetdoekje in de achterzak.
Onze lerares had kort voordien nog duidelijk getoond hoe beide partijen de armen en handen dienden te positioneren. Deze man bleek echter al een doorgewinterd salsa-expert te zijn “want” hij veegde vierkant zijn edele voeten aan de standaardhouding.
In plaats van eerbiedig mijn rechterhand vast te nemen op de gebruikelijke manier (gezien mijn vriendelijke “goedenavond” vond ik dat ik dat verdiende), knèèp hij m’n rechterhand tussen zijn wijs- en middenvinger vast, richtte de arm naar beneden (naar boven moet-ie, naar boven!... dacht ik stil), schudde eens met zijn (en bijgevolg mijn) armen, keek me autoritair in de ogen en zei (helaas niet zwoel): relaxen, relàxen!

Vreemd genoeg had ik me tot op dat eigenste ogenblik volkomen relaxed gevoeld. Ik hoefde daar zelfs niet bij na te denken. Relax was het sleutelwoord die avond…. Tot op het ogenblik dat hij me gebòòd te relaxen. Poef! Weg… niet meer relaxed… :)

Ik wou graag één van z’n ogen uitsteken, de knie strategisch heffen of iets van die strekking… maar ik lachte vriendelijk en zei nix terug. Wat mijn èchte man betrof, was ik nu superrelaxed… dankzij hem (een kinderhand is gauw gevuld, vindt u ook niet?).
Hij vond duidelijk dat hij er wat van kon… en eerlijk is eerlijk… hij deed het niet slecht.
Helaas, door zijn aanmatigende houding, had ik een instant-hekel aan hem gekregen.

Geen nood, we mochten al snel weer van partner wisselen. Oef…
Meneer nummer twee deed het niet slecht, naar mijn gevoel. In semi-rastafari outfit weliswaar met alwéér neerwaarts gerichte en wild zwierende armen, maar ik vond hem “best” vriendelijk en het ritmegevoel was er duidelijk. Ook niet onbelangrijk (ik vind van mezelf tussen haakjes dat ik best een goede “volger” ben…): hij gaf zeer duidelijk aan wat hij wilde en waar hij naartoe wilde… danstechnisch gezien dan. Dank u, meneer rastafari :)

Meneer nummer drie… verschrikking der verschrikkingen! Een kapsel dat overduidelijk al zes maanden geen kappersschaar had gezien (laat staan een flesje shampoo), iets gelijkaardigs kon gezegd worden van z’n sjofele trui. Laat me mild blijven… hij gaf duidelijk niet om lekkere geurtjes of frisse kleurtjes.
Oogcontact duidelijk zoek, net als zijn ruimtelijke oriëntatie.
Daar waar iedereen mooi in de cirkel bleef dansen, had nummer drie blijkbaar voor zichzelf beslist dat “schrijlings” dansen mooier was. Is het u, dierbare lezer, ooit opgevallen dat een hond in volle “galop” niet echt rechtdoor maar lichtjes schuin loopt? Of dat krabben op het strand niet vooruit maar zijdelings rennen?....
De dansstijl van deze meneer moest mijns inziens dè aanschouwelijke voorstelling zijn van een kruising tussen hond en krab… schrijlings!
Tot mijn spijt, olfactorisch gezien dan, hief deze heer zijn armen wèl in de lucht…

(Wordt vervolgd)

Met dank aan onze gastblogster tijdens de maand van de gastblogger.

Man, man, man

2011-09-18T19:00:00.002+02:00

Woensdag 7 januari 2009, voorwaar een historische dag.
Na jaren twijfelen en “erover praten”, zou ik eens een initiatielesje SALSA volgen. Geheel gratis, dus risicoloos.
Meteen het aangename aan het aangename koppelend werd het plan opgevat om er een meidenavond van te maken. Twee kenden elkaar al in levende (o)lijve, het derde meisje zou de andere twee eindelijk, na weken chatten en wederzijds bloggen, ontmoeten.

Alle drie content om die blijde ontmoeting (wild guess).

Picture this: 3 meiden zònder (fysiek aanwezige man) naar een salsa-les. Alle drie “wijs” genoeg om zich niet om dat kleine detail te bekommeren. Moest kunnen, het zou leuk worden.
En we waren niet de enigen. Nog andere vrouwen boden zich schaamteloos alleen aan, wat meteen het typische dansles-fenomeen opleverde: manifest méér vrouwen dan mannen PLUS de aanwezige mannen waren uiteraard gekoppeld (lees: onder zachte dwang op sleeptouw genomen door hun respectievelijke andere helften).

Resultaat: enkele (uiteraard single) vrouwen mochten chinese-vrijwilligers-gewijs de rol van man op zich nemen. Hup, gezwind naar de overkant!
Eén van de drie hoofdrolspeelsters van dit verhaal liep òòk moedig over en werd voor de gelegenheid even “van het sterke geslacht”.

Basisstapjes leren, slechts 3 van de 4 maten stappen, lichtjes wiegen met de heupen en losjes zwaaien met de armen, NIET huppelen aub en oefenen, oefenen, oefenen.
Eerst alleen, dat wilde nog wel lukken.
Daarna (oh jeeezes!) gekoppeld.
In een dubbele cirkel graag, mannen aan de buitenkant, dames aan de binnenkant.
Enkelen, met duidelijke last van een acute identiteitscrisis, kozen resoluut voor de verkeerde cirkel….Néén, het waren niet de tijdelijke man-vrouwen (zij wisten exact waar de buitencirkel was).
Eens de commotie geluwd, mochten we eraan beginnen. Niet op mekaars tenen trappen graag, niet naar de grond kijken!

Olijf mocht met haar man-vriendin dansen… fijn, lekker veel lachen :)

MAARRRRR… plots, geheel onverwacht gebeurde het.

(wordt vervolgd)

Met dank aan onze gastblogster tijdens de maand van de gastblogger.

De ultieme tips van Lie

2011-09-15T19:00:00.000+02:00

Met deze tips keren we terug naar de keuken..

Of meer bepaald naar de supermarkt: neem nu die grote verpakkingen - de zogenaamde 'familiepakken' (laat me kipfilets als voorbeeld nemen).

Thuisgekomen verdeel ik deze in vb 5 porties: 4 delen marineer ik elk verschillend, 3 delen hiervan gaan in de diepvries en 1 deel hou ik voor het avondeten. Die overige portie deel ik nog eens in 2 ongelijke porties (kan u nog volgen?). 1 portie snij ik in hapklare stukjes/reepjes, de kleinere portie snij ik gewoon in grove stukken en beide delen bak ik goed op. De portie met de grove stukken krijgt het gezelschap van een sjalotje, kruiden en wat mayo en dat mix ik - zo heb ik kipsla voor tussen mijn boterhammen. De 2de portie hou ik voor een slaatje of eet ik met guacamole (koud of warm .. keilekker gewoon!!). Nu lijkt het alsof ik een hele week kip eet maar omdat ik verschillende kruiden gebruik valt dat best mee en een groot deel verdwijnt in de diepvries.

En nu ik u heb laten kennis maken met mijn gierige kant kan ik beter even verderdoen .. Meng niet teveel ingrediënten op voorhand zodat je eventuele overschotjes nog kan gebruiken. Geraspte worteltjes zijn lekker met wat sla, komkommer, gegrilde aubergine, wat pijnboompitjes en vinaigrette maar héél deze combinatie kan je niet meer gebruiken in een veggie-lasagne..

Zo, bij deze liet ik een stukje van mijn single-kitchen zien, ik hoop dat u er iets aan hebt gehad :-)

Met dank aan onze gastblogster in het kader van de maand van de gastblogger.

Nog meer tips

2011-09-12T19:00:00.003+02:00

Ook al ondervonden dat sommige voedingswaren wat duurder zijn geworden? Op de markt kan je af en toe wel eens 'zaakjes' doen maar dan ook meestal als je in 'grote' hoeveelheden koopt - zoals heuse groentenpakketten en per kilo of per doos. Meestal is dat wat veel voor ne mens alleen .. tenzij je een single vriend/vriendin meeneemt om te gaan markten en het groentenpakket, die kilo mandarijnen en dat kistje litchi's door 2 (of 3) deelt! Uiteraard gaan we voor/tijdens/na het markten gezellig koffie drinken :-)

Noteer leuke adresjes die besproken worden op de regionale zender of probeer dat leuk-uitziend cafeetje/koffiehuisje uit (mijn 'lijstje' heb ik steeds mee in m'n agenda). Ben je alleen op stap? Neem dan een goed boek mee. Ben je nu net de enclyclopedie van de wereldgeschiedenis 1ste Eeuw v.Chr. - Middeleeuwen aan 't lezen of vind je een krant wat onhandig, doe jezelf dan een dwarsligger cadeau - o.a. te koop in de Standaard Boekhandel. I looove my dwarsliggers en sleur er 9 van de 10 altijd wel eentje mee.

Met dank aan onze gastblogster in het kader van de maand van de gastblogger.

Huishoudtips voor singles

2011-09-09T19:00:00.001+02:00

Vriendinnen en ik wisselen wel eens ideeën uit die het huishouden van een single zouden kunnen vergemakkelijken ... en wie ben ik om die voor mezelf houden?

Moest u deze tips&tricks reeds kennen dan .. euhm .. tja, heb je niet veel aan deze post gehad en heb ik u gewoon verveeld. Blijft er nu eentje hangen dan is dat leuk meegenomen (zowel voor u als voor mij). Owkay, let's go..

- soep vries ik in in 'dagporties'. Hiervoor gebruik ik diepvrieszakjes en die gebruik ik ook om kleine ruimtes/gaatjes in mijn diepvries op te vullen ('t is natuurlijk wel iets minder goed voor het milieu...). Ik gebruik een kommetje (type ontbijtkom) om het diepvrieszakje makkelijker te kunnen vullen, al de zakjes zet ik dan in het deksel van mijn 'mosselpot' en het eerste uur gaat alles zo de diepvries in. Nadien herschik ik de zakjes in m'n diepvries.

- een quiche verdeel ik denkbeeldig in 2 of 4 stukken en ieder stuk 'beleg' ik verschillend (vb gedeelte met hesp en brocolli, gedeelte met groentjes). Op die manier eet ik dan wel 2 of 3 dagen quiche maar niet steeds dezelfde quiche.

- hetzelfde voor een home-made pizza.

- een brood in de diepvries is handig maar om te voorkomen dat de sneedjes hardnekkig aan elkaar blijven kleven neem ik een andere broodzak, knip horizontaal brede 'repen' af en die stukken papier steek ik tussen iedere 4 sneetjes brood.

- een dosis soep/bouillon in de diepvries is ook handig meegenomen bij het aanbreken van de winter (met grieptoestanden in het achterhoofd..).

(wordt vervolgd)

Met dank aan onze gastblogster in het kader van de maand van de gastblogger. Wil jij ook een stukje van jou zien verschijnen op deze blog, mail het dan naar oponseentje@gmail.com

Een buis voor de single

2011-09-06T18:00:00.000+02:00

'Of ik AL kinderen had?' Zo begon het gesprek met iemand die ooit in de wiskundeles naast me zat en nu na 15 jaar toevallig mijn professionele pad kruiste.

Het was niet 'En anders, kindjes misschien?' Het was een duidelijke vraag naar hoe goed ik het al gedaan had in dit leven en waar ik 'al' stond. Het was een vraag om nadien een score te kunnen geven aan mijn leven en het al dan niet als succesvol te beschouwen. En de kinderen, die zorgden zeker voor bonuspunten. Maar het was dus een neen.

Ik twijfelde even, ik kon antwoorden dat ik me al 10 jaar van hormonenkuur naar IVF-behandeling sleepte en al 21 miskramen en evenveel depressies achter de rug had. Maar ik deed het niet, ik ben altijd al hoffelijk geweest.

En toen werd er gecheckt of ik misschien op andere vlakken bonuspunten kon verdienen 'En... 'al' getrouwd?'

Maar helaas, opnieuw werd er niet gescoord. Ik voegde er zelfs aan toe dat ik zelfs geen lief had, wat me zeker enkele strafpunten zou opleveren. En toen kreeg ik als antwoord: 'Tjah, dan is het moeilijk om kindjes te hebben hé'.

Ik kreeg instant medelijden met zoveel naïviteit, had nu niemand het arme kind uitgelegd hoe kinders gemaakt worden?

En net toen ze zich omdraaide, besefte ik dat ik wel had kunnen meedoen aan haar scorespelletje. De volgende vraag kwam net niet uit mijn mond: 'En...al gefrustreerd en ongelukkig?'

Met dank aan onze gastblogster in het kader van de maand van de gastblogger.

Boerenbedrog, die vakanties!

2011-09-03T12:00:00.002+02:00

Ik denk dat het voorjaar de mooiste tijd van het jaar is. Niet alleen worden de dagen langer en is het weer steeds mooier, bovendien is er dat heerlijke vooruitzicht: vakantie. Het voorjaar is de tijd van dromen, van verlangen naar die dagen in de zon, de bergen, die leuke stad, wat dan ook, voor elk wat wils.

Je werkt je nog door allerlei zware en minder zware dossiers heen, wetende dat er snel een einde aan komt, dat de vakantie lonkt. En je weet ook heel goed dat je niet alle dossiers af zal krijgen. Maar die zijn dan voor NA de vakantie en daar wil je nu even niet aan denken. Als het ietwat mogelijk is, schuif je zelfs de allervervelendste, moeilijkste en minst interessante dossiers nog even voor je uit... Yes!

En dan is 't zover, dan is 't vakantie. Die periode waar je zo lang hebt naar uitgekeken. Plezant, je ontdekt nieuwe werelden of je ligt 14 dagen in de zon, het maakt niet uit. Het is gewoon tof, lekker niets doen, of doen waar je lekker zin in hebt. En als 't meezit voor de single, misschien zelfs een lekker vakantielief!

Ik denk ook dat de moeilijkste periode van het jaar, de week na het verlof is. Zelfs al is er nog een mooie nazomer en zijn de dagen nog lang. Het vooruitzicht biedt heel wat minder: de koude winter, geen vakantieplannen meer, gewoon werken, de dagelijkse sleur. Je hebt de vakantieblues.

Ik ben ervan overtuigd dat die week voor singles nog veel zwaarder weegt. De vakantie was immers een climax van sociale contacten. Je reist in groep of met je vrienden, en zelfs als je alleen op reis gaat, leer je veel mensen kennen. Plots is dat allemaal gedaan, en zit je 's avonds weer alleen in je eenzame zetel... met – als het even tegenzit – die allervervelendste, moeilijkste en minst interessante dossiers van je werk, die intussen wel heel dringend moeten worden aangepakt.

Ik wou dat het weer lente was!

Actie!

2011-08-31T12:00:00.003+02:00

Wij, van Op ons eentje, gaan weer ’s een activiteit organiseren. Na een fietstocht en een toneelstuk, vonden we dat het tijd werd voor een boeken-swishing, een ludieke boekenruil. We hebben dit natuurlijk niet zelf uitgevonden, we hebben ons mooi laten inspireren door Fred en Fred.
Lijkt het je wel wat? Hou dan zondagnamiddag 23 oktober vrij, en reageer op dit bericht of stuur een mailtje naar oponseentje@gmail.com. Het zal doorgaan in Gent. Precieze locatie en andere details hoor je later nog wel.
Tot dan,

Een klotesite genaamd Badoo

2011-08-29T12:00:00.002+02:00

Een tijd geleden ontving ik regelmatig e-mails waarin stond dat iemand me een bericht gestuurd had via Badoo.

Toen ik op de link klikte, bleek dat ik mij moest registreren als lid van Badoo om die berichten te kunnen lezen en daar had ik echt geen zin in. De eerste keren dat ik daar terecht kwam, legde ik er mij dus maar bij neer dat ik nooit ging weten wat die kennis mij geschreven had. Maar na een tijd dacht ik aan die brievenbus vol berichten die mij daar wachtte en was ik stilaan zo nieuwsgierig dat ik toch besloot lid te worden.

Men vroeg onder andere mijn voornaam, familienaam, geboortedatum en ik moest ook ingeven wat ik zocht (een man of een vrouw en welke leeftijd). De mogelijkheid om aan te klikken dat ik gewoon die berichten op de site wou lezen en voor de rest gerust wou worden gelaten, die was er niet.

En toen wist heel de wereld het

Toen ik onlangs eens googlede op mijn eigen naam bleek er op het internet als een van de eerste zoekresultaten over mij te staan 'Badoo - Lies Vanoponseentje, mijn leeftijd, Gent, België was laatst online meer dan een maand geleden' Als je dan doorklikt, kom je terecht op Badoo en staat er: 'wants to meet a guy, older than 36'. Leuk, erg leuk, als professionele contacten dat als eerste info te zien krijgen wanneer ze info opzoeken over de persoon die ze gaan ontmoeten of net te zien kregen.

Je profiel wissen: geen sinecure
Ik heb toen pogingen ondernomen om mijn profiel te wissen. Helemaal niet simpel, maar na een half uur zoeken, lukte het toch.

Uit de Google-zoekresultaten verdwijnen: nog moeilijker

Ondertussen is het profiel gewist, maar nog steeds verschijnt die info bovenaan de zoekresultaten. Privacy, blijkbaar is het allemaal niet zo belangrijk voor Badoo. Ik lees dan ook op hun site: Badoo reserves the right to change our Policy at any time and without notice, so be sure to check this Policy regularly to understand how we use your information.
IF YOU DO NOT ACCEPT AND AGREE WITH OUR PRIVACY POLICY THEN YOU MUST NOT ACCESS OR USE THE SITE. Dus je moet instemmen met een privacy policy die ze op elk moment kunnen wijzigen zonder je ervan te verwittigen? Je zou op eigen houtje af en toe naar die site moeten surfen om te checken of hun privacy policy toevallig niet gewijzigd werd. Slik.

Het heeft blijkbaar ook geen zin dat ik Badoo hierover mail, want ze schrijven Even after you remove information from your profile or delete your account, copies of that information may still be viewable and/or accessed on the Internet to the extent such information has been previously shared with others, or copied or stored by other users or to the extent such information has been shared with search engines.

Het zit in Google en het blijft in Google blijkbaar.

Och, we zullen het maar relativeren. 'Hoi, ik ben zo oud, single en ik zoek een man van ongeveer die leeftijd', is nu niet meteen de eerste info die ik over mezelf geef bij eerste contacten. Maar het kan altijd veel erger. Ik denk trouwens dat de Aalsterse burgemeester qua beschikbare info op internet maar al te graag zou ruilen met mij.

---
Eindelijk verlost van Badoo!
Laatste stand van zaken: begin december 2011 was mijn Badoo-account nog steeds niet verdwenen uit de Google-resultaten, al had ik het al maanden daarvoor verwijderd. Het stond ondertussen zelfs als zoekresultaat nummer 1.

Toen kwam er een tip van Nachtbraker: mail eens naar de klantendienst van Badoo. Nachtbraker was er zowaar in geslaagd hun contactformulier te vinden op het internet!

Ik mailde ze prompt en kreeg volgend antwoord: Bedankt voor uw e-mail. We hebben het profiel gevonden en dit was inderdaad verwijderd (u zult een "pagina kan niet gevonden worden" bericht zien als u de link bezoekt). Helaas komt dit nog voor in de zoekresultaten omdat Google nog haar database moet updaten. We hebben een verzoek bij Google ingediend om het profiel zo spoedig mogelijk uit hun zoekresultaten te verwijderen. Google doet er vaak zo'n 1-2 dagen over om zulk soort verzoeken te verwerken. Een dag later was mijn Badoo-account helemaal verdwenen van Google.

Ik blijf Badoo nog steeds een klotesite vinden, maar toch bedankt aan de medewerker van de klantendienst die zijn werk goed heeft gedaan. En Nachtbraker, die krijgt van mijn binnenkort een crêpe suzette getrakteerd.

Iraniër zoekt lief

2011-08-27T09:36:00.003+02:00

Deze bekende Iraniër zoekt een lief. Hoewel ik eerlijk gezegd wat bedenkingen heb bij z'n karakter, wil ik u z'n oproep toch niet onthouden.

Nieuwe mensen leren kennen: enkele tips

2011-08-24T12:00:00.001+02:00

Sinds ik eind mei dit stukje op onze blog postte, komen vele mensen terecht op onze blog met zoektermen als 'nieuwe mensen ontmoeten' of 'nieuwe mensen leren kennen'.

Ik vermoed dat het niet alleen om singles gaat, want ik hoor dikwijls van koppels dat hun sociale leven er alleen maar op achteruit is gegaan met de komst van kinderen.

Zelf heb ik de voorbije jaren een aantal nieuwe mensen leren kennen die ondertussen goede vrienden zijn geworden. Ik zou ze echt niet meer willen missen.

Een paar tips om zulke mensen op het spoor te komen:

1. Zorg voor gelegenheden waarbij je dezelfde mensen op regelmatige basis ontmoet.

Als paden maar 1 keer kruisen, moet er al van de eerste keer een klik zijn om verder contact te houden. Als je elkaar wat vaker ziet, kan er wel op een zeer natuurlijke manier contact, sympathie en vriendschap ontstaan. De meeste van mijn nieuwe vriendschappen zijn langzaam ontstaan omdat onze hobby's,kennissenkring, werk, buurt ervoor zorgden dat we elkaar meermaals te zien kregen.

2. Zorg voor spontane ontmoetingen.

Je kan uit duizenden profielen op internet er eentje selecteren en dan aan een tafeltje gaan zitten om samen de kwestie 'zit hier een vriendschap of meer in?' te onderzoeken. Een geforceerde boel die de ontmoeting erg beladen maakt. Maar je kan ook deelnemen aan een activiteit van een vereniging of actief zijn in het bestuur. Samen dingen ondernemen leidt tot spontane contacten en de kans dat daar op heel natuurlijke wijze vriendschap uit groeit, is stukken groter dan geforceerde toestanden zoals dates. Leve het verenigingsleven en het vrijwilligerswerk, zou ik zo zeggen. Cursussen zijn ook goed, zeker als je elkaar wekelijks ziet gedurende een aantal maanden.

3. Vind je iemand sympathiek, zorg er dan voor dat die persoon niet uit je leven verdwijnt.

Nodig hem/haar uit op een feestje bij je thuis, een uitstap, ... Door iemand uit te nodigen op een activiteit waar nog anderen bij zijn, vermijd je het 'date-gevoel'.

4. Kom uit je kot!

Zit geen boek te lezen bij je thuis, maar installeer je op een bankje in het park of een terras in de stad. En pas de trucks die ik meegaf om contact te leggen met mensen op reis ook toe in je eigen stad. OK, uit deze eenmalige ontmoetingen met onbekenden gaan dikwijls geen nieuwe vriendschappen voortkomen. Maar stadsgenoten met ongeveer dezelfde interesses of uit je eigen buurt, die kom je soms wel meer dan 1 keer tegen. En zo krijg je stilaan meer en meer kennissen en op termijn misschien zelfs vrienden.

5. Ga alleen op stap

Aarzel niet om ergens naartoe te gaan waar je niemand kent. Want als je in het gezelschap bent van vrienden, blijf je meestal heel de tijd bij die vrienden en leer je niemand anders kennen. Als je alleen bent, heb je veel meer oog voor mensen die ook alleen zijn of mensen die openstaan voor een babbel. Grabbel dus al je durf bijeen en onderneem dingen op je eentje.

Visbokaal

2011-08-20T12:00:00.001+02:00

Als vrijgezel gaat het leven, zoals voor iedereen, met ups en downs. Maar soms maakt een voorvalletje de dag geslaagd. Ik trok gisterenavond na het werk uit op boodschappenronde. Met het warme weer had ik een los hemd, knoopjes los en armen opgestroopt, met een t-shirt onder aan. Beeld u even de Cola Light man in, maar dan met een Ethiopische lijn, een pak bleker en een hemdje en je bent er.

In de Nationalestraat passeerde ik Julija’s Shop. Ik herinnerde me dat ik daar nog een bon moest kopen. Als ik de verhalen mag geloven is Julija’s shop zo’n beetje het Mekka voor de betere stofjes, wolletjes, garen en what not waarvan de gemiddelde creatieve vrouw zo’n beetje wild wordt. Ik toogde er redelijk decisief en onbeschaamd binnen.

De twee verkoopsters waren volop in discussie met een vrouwelijke klant, maar het gesprek viel meteen stil. Een man? Die zomaar onbezorgd binnen stapt? Hier? Het leek wel alsof ik terecht was gekomen in een visbokaal waar de vissen u met gigantisch grote vissenogen taxeren. Quasi direct toverden de drie gezichten die eerst nog verwondering registreerden, een brede glimlach terwijl blikken werden uitgewisseld.

Nadat ik duidelijk gemaakt had dat ik een cadeaubon nodig had, nam de jongste van de twee verkoopsters mij mee naar de kassa waar ze mij met pretoogjes bediende. Er werd nogal wat tijd genomen om de bon af te stempelen, in een zakje te steken, een kaartje te kiezen, het zaakje dicht te nieten en af te rekenen.

Uiteindelijk stapte ik zelf de winkel terug buiten met een brede glimlach.

Vandaag moest ik nog een keer of wat aan het voorvalletje denken. Zo onbeschaamd flirten, dat is nu eens iets wat ab-so-luut niet in mijn aard ligt. Maar bij gelegenheid, op een impulsief moment, kan het wel eens verdomd leuk zijn en deugd doen. ‘t Is dat we allemaal soms in een eigen visbokaal lijken te leven en met grote ogen naar de andere vissen in de andere bokalen kijken.

Matthias

September: maand van de gastblogger

2011-08-18T12:00:00.004+02:00

Toen we twee jaar terug met deze blog startten, was het onze bedoeling zoveel mogelijk singles een stem te geven en een virtuele single-gemeenschap op te starten. Want het doet altijd deugd om ervaringen te kunnen delen met medesingles.

Om nog meer mensen de kans te geven via deze blog ervaringen uit hun single-leven te delen met anderen, roepen wij september uit tot maand van de gastblogger. De vaste bloggers van Op Ons Eentje gaan dan een maand hun mond houden (een lastige opdracht, we geven het toe) en alle singles kunnen een stukje mailen naar oponseentje@gmail.com. Zo bepaalt de lezer wat er die maand op de blog verschijnt, als dat geen sterk staaltje web 2.0 is...

Heb je iets meegemaakt dat je graag wil vertellen? Heb je een tip voor andere singles? Is er een onderwerp dat je graag wil aankaarten? Schrijf een stukje en mail het ons.

Laat ons wel weten of je graag hebt of het stukje anoniem, onder een schuilnaam, je echte naam of blognaam verschijnt. Als je een blog hebt, linken we ook graag naar je blog zodat onze single lezers massaal de weg vinden naar jouw webstek.

Bevalt het jou om stukjes te schrijven (en ons om ze te lezen) en wil je graag vaste blogger worden, dan kan dat natuurlijk ook. Voor we je eigen log in geven, spreken we wel graag met je af om je wat beter te leren kennen.

De single en zijn vriendschappen

2011-08-16T12:00:00.005+02:00

De tijd die ik als single niet met mijn partner doorbreng (om de doodeenvoudige reden dat we elkaar nog niet gevonden hebben), die verdeel ik over mijn vrienden. Pakweg de helft van mijn vrienden zijn koppels. De andere helft zijn singles.

De koppel-vriendschappen zijn vaak ontstaan uit single-vriendschappen. Mijn vriendinnen van de unief bijvoorbeeld. Die leerde ik kennen toen we allemaal nog single waren. Later kwamen er partners bij, maar ik zal altijd wel closer zijn met mijn vriendinnen dan met hun mannen (ik moet trouwens de eerste vriendin nog tegenkomen die liever het omgekeerde zou hebben...).

Mijn single-vriendschappen zijn soms doorwinterde vriendschappen met jarenlang gedeeld lief en leed. Anderen (zoals die met medeblogster Esmeralda)zijn dan weer heel recent.

Als ik het met medesingles over vriendschap heb, dat komt altijd weer 1 conclusie naar voor: zorg ervoor dat je vriendenkring regelmatig aangevuld wordt met nieuwe mensen, want als je niets onderneemt, kalft je kringetje in de lopen der jaren af.

De vriendschappen met koppels verwateren vaak beetje bij beetje. Want koppels trekken op met andere koppels, zeker als ze kinderen hebben. Begrijpelijk, want met andere gezinnen delen ze meer ervaringen dan met singles. En het is ook gewoonweg leuk als de kinderen met elkaar kunnen spelen wanneer de ouders bij elkaar op bezoek gaan.

De vriendschappen met singles, die zijn ook broos, maar dan op een andere manier. Op een dag ontmoet je vriend(in) een partner en dan vermindert het contact dikwijls. Ik neem mijn vrienden dat niet kwalijk. Wanneer ik een partner heb, zien ze mij ook wat minder. Er zijn nu eenmaal maar 24 uur in een dag en als koppel wil je ook tijd met z'n tweeën doorbrengen. Bovendien heb je plots twee vriendenkringen om te onderhouden.

Verwatering van vriendschappen, leuk is het niet. Want om als single een mooi leven te hebben, heb je net een breed netwerk nodig. Als je op een zonnige zondag last-minute wil gaan fietsen, dan kan je maar beter 10 dan 5 singles in je gsm zitten hebben. En dus moet je als single wel ondernemend en sociaal zijn. Een cursus volgen, een blog starten, dingen organiseren, ... Ik vind het dikwijls leuk. Maar soms ben ik het moe. Dan wil niet meer ondernemend zijn, maar gewoon thuis zijn bij iemand. Dan wil ik geen wie-wil-mee-gaan-fietsen-smsjes meer sturen, maar gewoon samen met mijn lief op de fiets springen. Dan wil ik iemand die ik kan opbellen, elk uur van de dag. Dan wil ik niet meer zomaar een van de vele vrienden zijn. Dan wil ik geen vriendschappen die wegebben bij de komst van een partner. Dan wil ik geen fijne bezigheden, maar een project, toekomstplannen samen met een man. Dan wil ik de vriendschap van mijn vrienden én de liefde van een partner. Dan wil ik het allemaal en liefst nog wel hier en nu.

Gasten zijn zoals vis

2011-08-13T12:50:00.005+02:00

Als je op je eentje ergens naartoe reist, kan het prettig zijn om te logeren bij de plaatselijke bevolking. Zelf heb ik het al meermaals gedaan, vooral via Couchsurfing, maar ook gewoon bij mensen die ik daar kende.

Logeren bij locals heeft zo zijn voordelen. Je hebt gezelschap, ziet hoe de mensen echt leven op die plek, verneemt interessante dingen over de situatie in het land en je gastheer of -vrouw is vaak ook je privé-gids. Bovendien is het een prima taalbad. Als kers op de taart is Couchsurfing gratis, al is een cadeautje of traktatie natuurlijk welkom.

Ondertussen heb ik een rijke ervaring, zowel met het ontvangen van gasten als met het zelf ergens te gast zijn. De voornaamste regel die ik uit al mijn ervaringen kan distilleren, zit vervat in een uitspraak van Benjamin Franklin: 'Guests are like fish, they smell after three days'. Gasten hebben of zelf ergens te gast zijn, kan leuk zijn, maar je houdt het best beperkt in de tijd. De ervaring heeft mij geleerd het bij 2 overnachtingen te houden. Da's net genoeg om elkaar een beetje te leren kennen, soms heel interessante babbels te hebben en zelfs vrienden te worden, maar toch ook weer kort genoeg om het plezant te houden.

Hoewel ik de fish-regel maar al te goed ken, wijk ik er af en toe wel eens van af, zeker als het gaat om mensen die ik al wat ken.
Zo had ik de voorbije dagen iemand te gast die ik ooit op een internationale groepsreis leerde kennen. Ik ergerde me tegen het einde van die reis behoorlijk aan hem, maar de tijd wist vele herinneringen en toen hij mij onlangs voor de tweede keer mailde met de vraag of hij eens kon langskomen, durfde ik niet meer te weigeren. Dat was mijn eerste fout.

Mijn tweede fout was dat we in het vage waren gebleven over hoe lang hij zou blijven => ik dacht dat hij een tweetal dagen zou blijven, hij dacht aan minimum 4. Uiteindelijk bleef het bij 3 overnachtingen nadat ik hem een duidelijke hint gaf door te spreken over de plannen die ik al had voor vandaag. Het was minder gênant geweest als de dag van vertrek vooraf was afgesproken en als we gewoon de fish-regel hadden gehanteerd.

Sinds een uurtje ben ik weer helemaal op m'n eentje. Geen druk getater meer, geen twee individuen met totaal uiteenlopende visies, gewoontes en karakters. Gewoon stilte en rust. Zelden was ik daar blijer om dan vandaag.

Een rijbewijs of een nieuw lief?

2011-07-31T22:53:00.000+02:00

Op zaterdag 23 juli ging het naar de Gentse Feesten. Op de bovenverdieping van café Jan Van Gent brachten 3 dames van Deezillusie een stukje theater met de teasende titel "De liefde in drie bedrijven."

Een jonge vrouw is dolblij dat ze bij de gemeente haar rijbewijs mag komen halen. Het is eindelijk gelukt. Ze wordt nu een jonge, moderne, vrije vrouw die dankzij het rijbewijs overal heen kan: de wereld ligt aan haar voeten. Het kantoor daarnaast is bestemd voor trouwers, en als ze een gelukkig stel ziet buitenkomen, slaat de vertwijfeling weer toe. Zal een onnozel rijbewijs haar wel gelukkig maken? Kan het überhaupt enig verschil maken?

De toon is meteen gezet: hij is lang en vermoeiend, de zoektocht naar een nieuw lief, bij voorkeur "de ware", maar een "gewoon" lief zou ook al veel zijn. Drie single vrouwen ploegen door de "annoncekes" in de kranten op zoek naar een partner en nemen geen blad voor de mond in de beoordeling van de "kandidaten". Er komen afspraakjes van, maar waarom mislukken die toch telkens?

De liefdessituaties zorgen zowel bij de vrouwen als bij de mannen in de zaal voor hilariteit. De temperatuur stijgt en er komen bijna "steamy windows" van, ook al heeft dat wellicht minstens evenveel met de overvolle bezetting van de ruimte te maken. Eén van de toneelspeelsters klimt tussen het publiek en klautert van stoel naar stoel, rij na rij steeds verder naar achteren, er telkens een man uitpikkend en vertellend waarom zij hem ooit gedumpt heeft. Bij elke gelegenheid wordt de kop van een plastic bloempje treurig naar beneden geplooid tot de hele ruiker op half zeven staat.

Het stuk eindigt symbolisch in het graf, of toch bijna. Voor eeuwig naast je geliefde onder de zoden liggen, lekker gezellig samen? Het lijkt een droom, maar het blijkt een nachtmerrie. De dames schieten wakker, in het hier en nu: toch maar beter eerst proberen die "ware" te vinden.

Na het toneel ging het verder naar de Gentse Feesten. De avond werd besloten met een stevig potje Marokkaanse muntthee in de tent in het Baudelopark, vakkundig van op een zekere hoogte in het glas gegoten. Als die "ware" nu eens gewoon vanuit het niets kwam bijschuiven aan de tafel, zou dat niet het makkelijkste zijn?

tommi

Steek uw neus niet in mijn (single) zaken!

2011-07-27T21:12:00.000+02:00

De verzuchtingen, toffe momenten, hilarische anekdotes,... van ons single leventje,
ze passeren de revue als ik babbel met mijn (vaak ook single) vrienden/vriendinnen.
Eén van de steeds opnieuw op tafel komende onderwerpen is het feit dat sommige mensen
(deze met partner) denken da wij toch ‘speciallekes’ zijn.
Een gesprekje vriend(in)-in-relatie (V) versus single (S) loopt meestal zo:

(V):‘Elaba! En, hoe zit het in de liefde? Al iemand tegengekomen?’
(S) (denkt: ‘Oh nee, weer die vraag!’ maar probeert zich eruit te wringen):
‘Euh, nee, alles op zijnen tijd, hé! Wat komt, dat komt...’
(V): ‘Maar, allez,... en ja, ge moet da nu nie verkeerd oppakken, hé....
maar ge zij gij een schoon madam, en ge kunt over alles meebabbelen en sociaal enzo...’

Het wordt niet letterlijk gezegd, maar de vraag die zij zich stellen is hoe
het toch komt dat ik (nog steeds!) alleen ben, want het ligt dus blijkbaar niet aan
mijn ‘looks’ of sociale vaardigheden...(en ze hebben mijn IQ nog net niet gescreend!)
Waaraan dan wel? Ze kunnen er kop noch staart aanknopen. Feit is dat wij het gevoel krijgen
dat er toch iets serieus mis is met ons, aangezien wij niet volgens ‘de norm’ een lief hebben. Soms laat mij dat koud, andere dagen heeft het toch invloed.

Tot ik de volgende tip te horen kreeg: Draai het naar hun kant toe,
complimenteer en zet hun voor blok!
Terug naar ‘t gesprekske:

(V):‘Elaba! En, hoe zit het in de liefde? Al iemand tegengekomen?’
(S) (denkt: ‘YES, die vraag!’): ‘Goh, ik wil zo iemand tegenkomen die
net zo goed bij mij past als gij met uw Katrien/Jef/...(naam van hun lief).
Ik ben er zeker van dat voor u niet de eerste de beste was, hé?
(V): (knikt bevestigend, moet anders toegeven dat partnerlief ‘zomaar’ iemand is)
(S): Seg, hoe hebt ge die nu weer leren kennen? ..... (of schakel vervolgens over op ander onderwerp)

Ik probeer deze uit de eerstvolgende keer!

Vlinderke

Leen een kind

2011-07-24T19:00:00.001+02:00

Zijn mama en papa moesten werken. Maar hij en ik hadden verlof. Dus gingen peuter en ik tijdens de sluitingsperiode van zijn crèche en mijn werk samen op stap.

En zie, een nieuwe wereld ging voor me open. Iedereen lachte ons vriendelijk toe. Auto's stopten wanneer we overstaken. Mensen spraken ons aan. Op een enkele namiddag leerde ik meer buurtbewoners kennen dan in een heel jaar. Samen op de wip, elk met een kind voor ons, het volstond om in een mum van tijd het ijs te breken. Uiteraard ontmoetten we vooral mama's, oma's en opa's, maar we maakten toch ook kennis met een single uit de buurt.

Leen een kind is bijgevolg mijn tip van de dag voor singles die graag nieuwe mensen willen kennen. Alle ouders met opvangproblemen in deze vakantieperiode van crèches en scholen zullen mij er ongetwijfeld dankbaar zijn.

Raf en zoon

2011-07-22T18:17:00.004+02:00

“'k Zal u waarschijnlijk een domme vraag stellen.”

Mijn opener daarnet, aan het onthaal van 't NTGent.

Of er soms, heel misschien, nog kaarten voor Zoon van Raf Walschaerts zijn. Vragende blik.

Ik ben dol op Kommil Foo. Jaarlijks treden ze op tijdens de Gentse Feesten. Of meestal toch. Twee maanden voor de feiten steevast uitverkocht. En dat vind ik zeer vervelend. De tien dagen van de Gentse Feesten: da's een moeilijke periode. En zeker tijdens de dagen van het Straattheaterfestival. Drie maanden voor 't optreden een plaats reserveren, neen, daar hou ik niet van. En wil je een goed plekje hebben, dan mag je al een half jaar op voorhand je ticket kopen. Dat doe ik niet.

Maar de lucht was grijs. En in de gietende regen naar 't straattheater gaan kijken, dat doe ik ook niet. En daarom dus mijn beslissing om twee uren voor 't optreden van Raf toch 's te gaan horen of er nog plaats was.

“Voor hoeveel personen?”

“Eéntje maar”. Smekende blik.

“Oh, maar in dat geval heb ik een schitterende plaats voor u. Vooraan in ' midden.”

Grijns. Voor happy singles altijd plaats! Om het nog maar 's over de voordelen te hebben.
(Hoewel het er nu naar uitziet dat het toch niet zal regenen vanavond ;-)

Op ons eentje naar de Gentse Feesten

2011-07-20T18:56:00.003+02:00

Verschillende mensen gaven te kennen geïnteresseerd te zijn om mee te gaan naar onze culturele uitstap op 23/7. Die avond gaan we gaan kijken naar "De liefde in drie bedrijven", en daarna trekken we de stad in. Meer info vind je hier. Wie nog mee wilt, polst best bij Uitbureau of er nog kaarten zijn.

We spreken af om 19.30 h aan de ingang (café Jan Van Gent, Annonciadenstraat 1, Gent). Ik neem een rode sjaal mee...

Tot dan!

Dé klik, 'k klikt, klikkerdeklik...

2011-07-17T11:48:00.003+02:00

Er is een nieuw boek verschenen* over 'de klik'. Het is te zeggen: de wetenschap heeft zich toegelegd op het ongrijpbare: waarom en hoe het klikt tussen twee (of meer) personen.

De klik? Dat voel je meteen, de eerste minuut dat je me iemand praat. De 'magische klik', dat is, mijns inziens, een stap verder: dat is 'klikken' en weten dat er meer van zal komen,dat er een (spannend?) vervolg gaat zijn.

Want wat is het dat klikt? Zijn wij, singles, op zoek naar die klik in relatietermen?

Ik vind de magie van de klik juist zo mooi, dat de samenstelling ervan voor mij verborgen mag blijven. Klik-klik-klik-ik krijg plots een inzicht-klik-klik-klik-een mooi moment van oogcontact met iemand op de trein-klik-klik-klik-ik denk aan iemand en krijg een sms-je-klik-klik-klik....

Vlinderke

*'De magie van de klik' door Ori en Rom Brafman

Veggie zoekt lekker blaadje

2011-07-14T20:38:00.004+02:00

Als je samenwoont met je partner is het altijd handig als je ongeveer op dezelfde lijn zit qua eetgewoonten. Daarom zullen veel vegetariërs blij zijn met het initiatief 'Veggie zoekt lekker blaadje' van Eva, de vereniging voor vegetariërs. De meesten onder jullie zullen Eva vermoedelijk wel kennen van de campagne donderdag veggiedag.

Veggie zoekt lekker blaadje is een speeddating voor vegetariërs en veganisten. De bedoeling is dat deelnemers op drie uur tijd 10 mannen of vrouwen binnen hun leeftijdsgroep leren kennen. Ik vermoed dat er wel eens een pak meer vrouwelijke deelnemers zouden kunnen zijn. Want vrouwen eten nu eenmaal vaker vegetarisch dan mannen.

Een reden te meer voor de mannelijke veggies om zich in te schrijven. Mannen die nog niet veggie eten, kunnen zich naar aanleiding van dit verleidelijke speeddating-aanbod nog altijd vlug bekeren tot het vegetarisme. Misschien helpt dit dit of dit. Al vermoeden we dat de zwoele blikken van een veggie schone en haar onovertrefbare kookkunsten meer vermogen dat al die rationele argumenten.

Wie gaat mee naar Gent Jazz?

2011-07-12T11:45:00.001+02:00

Een tijdje geleden lanceerden wij een nieuw initiatief. Al wie gezelschap zoekt om ergens naartoe te gaan, kan nu een oproep lanceren via deze blog.

Hierbij een eerste oproep van een lezer:

Ik ga komende vrijdag luisteren naar Agnes Obel, Absynthe Minded en Angus & Julia Stone op Gent Jazz.

Is er toevallig iemand die ook naar dit concert gaat (of tijd en zin heeft om mee te gaan)?

Geïnteresseerden mogen mailen naar oponseentje@gmail.com. Wij spelen jouw mail dan door aan onze lezer en dan kunnen alle geïnteresseerden verder afspreken.

Een plezante jazzy avond toegewenst aan iedereen!

De single en zijn terras

2011-07-11T08:00:00.000+02:00

Net als vele singles woon ik in een appartement. En zoals de meeste appartementsbewoners heb ik geen tuin. Gelukkig heb ik wel een zonnig en ruim terras.

In het begin dat ik hier woonde, miste ik wel eens een tuin. En er zijn nog steeds momenten dat ik droom van een huis met tuin. Maar ik heb ondertussen ook de mogelijkheden van een terras leren kennen en appreciëren.

Een groot voordeel is dat een terras minder tijdrovend is dan een tuin.
Als je een tuin niet onderhoudt, verwildert hij. Bij een terras kies je zelf hoeveel tijd je erin wil steken. Ik heb buren die nauwelijks een plant hebben staan op hun terras. Zelf heb ik er behoorlijk wat. Maar dan nog kost het me minder tijd dan een gemiddelde tuin, denk ik.

Mijn terras is vooral bedoeld om te genieten. Ik lig er met de voeten in de lucht in mijn relax, ik lees er, eet er, ontvang er zomers bezoek.

Daarnaast ben ik in de loop der jaren steeds meer kruiden gaan kweken.
In de zomer drink ik regelmatig muntthee of thee van citroenmelisse, allemaal van eigen kweek.

Peterselie, bieslook, basilicum haal ik ook van mijn eigen terras. Erg handig bij het koken om de nodige kruiden gewoon plukvers van je terras te kunnen halen.

Daarnaast heb ik ook een aardbeienplantje. Mijn vrienden op de buiten schieten wel in een lach wanneer ik wild enthousiast vertel over mijn oogst van zomaar even 6 aardbeien, maar het maakt voor mij deel uit van de kleine dingen die mij gelukkig maken. Mijn eigen aardbeien smaken overheerlijk, echt stukken beter dan diegene die je in de winkel koopt.

Mijn recentste experiment is sla. Volgend jaar ga ik de plantjes wel wat verder uit elkaar zetten zodat mijn kroppen wat minder tegen elkaar moeten aanschurken. Ik kies dan voor 1 single per pot zodat die alle vrijheid en ruimte krijgt. En dan maar te hopen dat ik als dank voor zoveel vrijheid blijheid een grotere oogst krijg.

Als 't menu wat eentonig is...

2011-07-08T21:42:00.002+02:00

...kan je maar beter met z'n tweeën reizen!

TIP: Blog mee op "Op ons eentje" en ontdek er je toekomstige reisgenoot!

The Big Jump

2011-07-04T23:32:00.001+02:00

Voor al wie hier terechtkwam via Google omdat ze info willen over het zwem/milieu-evenement, u bent abuis ! Maar blijf gerust even hangen, 't is hier ook interessant...

Single zijn, voor sommigen is het een state of mind en sommigen kunnen zich amper voorstellen dat het nog anders kan, of moet. Daar is niks mis mee...
Anderen willen het liefst toch af en toe eens wagen : de grote sprong in het duister. Want een relatie beginnen, dat ís een sprong in het duister, dat is the big jump !
Een relatie beginnen, zeker als je al een tijd single bent, is écht wel ook dingen opgeven. Natuurlijk "win" je iets moois (zeker als het blijft duren), maar tegelijk (het is hier al meermaals geblogd, wanneer het gaat over voordelen van single zijn) moet je ook toestaan dat een ander mee dingen gaat bepalen in je leven, toestaan dat iemand je "dwingt" gewoontes los te laten,...
Makkelijk is dat niet altijd, en soms aarzelen we...

Wanneer aarzel jij ? En wat trekt jou over de streep ? Wanneer denk je : ok, hier ga ik voor ?

Op ons eentje in actie

2011-06-29T22:39:00.002+02:00

't Voorstel werd hier al 's geopperd. We kregen enkele enthousiaste reacties, en dus wordt het nu een heuse Op-ons-eentje culturele uitstap:

Zaterdag 23/7, 20.00 h

De liefde in drie bedrijven

(door Kleine Prettige Stoornis*)

Het gaat door in café Jan van Gent, Annonciadenstraat 1 te Gent.

Info vind je op www.deezillusie.be, of via Facebook: http://www.facebook.com/KleinePrettigeStoornis.

Prijs is 7 Euro. Reserveer je plaats bij www.uitbureau.be. Het zijn ongenummerde kaarten.

Na de voorstelling zullen we Gent onveilig maken. 't Zijn tenslotte Feesten!

Voor wie het nog niet gedaan heeft: laat iets van je horen als je met ons wilt meegaan.

Tot dan!

(* en niet Deezillusie zoals eerder gezegd.)

De groepsreis (de ontknoping)

2011-06-24T23:56:00.002+02:00

Plots hoorden we geklingel. Er kwam een herder aan met een hele troep schapen. Dit verbrak meteen alle magie die er in de lucht hing. Plots bekeken we de zaak weer nuchter en konden we alleen maar stamelen: 'Dit was geen goed idee.'.

Sommige schaapjes leiden mensen recht naar dromenland. Maar er zijn er ook die mensen weer regelrecht de realiteit in sturen. De schaapjes die op ons afkwamen, waren er duidelijk van die tweede soort. De vakantiezon had ons tijdelijk verblind, maar alle zon, humor en zorgeloosheid van de wereld waren niet voldoende om het gebrek aan fysieke aantrekkingskracht dat er vanaf dag 1 was te overbruggen.

Dit verhaal eindigt dus niet met een kus, beste lezers (hoe graag ik jullie ook een sprookjesachtig einde had gegund). Wel bleef ik nog jaren bevriend met David. Hij kwam me opzoeken in Gent en ik reisde naar Engeland. Daar redde hij meerdere keren mijn leven nadat ik alweer de verkeerde kant had uitgekeken voor het oversteken.

Op het einde van de reis zag ik de reisgenoten van de groepsreis terug. Zij hadden een rampzalige reis gehad. De sfeer in de groep was niet goed. Ze waren bestolen en er was iemand in het ziekenhuis beland.

Dit bevestigde alleen maar wat ik al wist. Ik had een goede keuze gemaakt door m'n eigen weg te gaan. Zonder het te plannen had ik mijn eerste 'soloreis' gemaakt. Mijn eerste, maar lang niet de laatste.

De groepsreis (deel 6)

2011-06-24T09:30:00.005+02:00

De zon scheen. De mensen waren vriendelijk. We kwamen op ongelooflijk mooie plekken. Het ene lachsalvo volgde het andere op. Het was een heerlijke vakantie.

En zo kwam het dat tegen het einde van de week David en ik in het gras lagen te soezen en we steeds dichter bij elkaar kwamen te liggen. Er hing spanning en romantiek in de lucht en we waren een paar seconden verwijderd van 'de kus'. Plots...

(het einde van het verhaal krijgen jullie nog vandaag)

De groepsreis (deel 5)

2011-06-23T09:30:00.004+02:00

Ik denk dat we beiden schrokken, maar geen van beiden wou preuts overkomen. En dus deelden we dat dubbel bed.

Nou ja, had David er uitgezien als een potentiële verkrachter, dan had ik dat niet gedaan. Maar dan had ik ook niet met hem gereisd.

's Anderendaags (na een rustige nacht, op Davids verschrikkelijk luide gesnurk na) zei mijn reisgenoot dat hij toch wel verbaasd was hoeveel vertrouwen ik in mensen had. 'Lies, stel dat ik jou verkracht had, wie zou jou dan geloven? Aan de receptie hebben ze jou zelf zien aankomen met mij en je hebt ook zelf aanvaard dit bed te delen. Bovendien heb je mij zelf verteld over de grote hoeveelheid cash geld die je bij je hebt. Ik had je nog kunnen bestelen ook'.

'Ik wou niet onbeleefd zijn of een scène maken. En mijn gevoel zei me dat ik jou kon vertrouwen', antwoordde ik (en ik bedacht dat ik daarnaast ook goed kon gillen).

Sommige mensen kunnen zich moeilijk inbeelden dat een man en een vrouw een bed delen zonder dat daar wat meer van komt. Maar dat rugzaktoeristen met een beperkt budget een kamer delen komt wel vaker voor. Een tweepersoonskamer is nu eenmaal veel goedkoper per persoon dan een eenspersoonskamer (al geef ik toe dat het meestal twin rooms zijn die gedeeld worden als er geen erotische plannen in het spel zijn). Zelf was ik op het vlak van het bed delen zonder meer niet aan m'n proefstuk toe. De uitleg is erg simpel: als er geen fysieke aantrekkingskracht is, dan maakt het geen verschil uit of je nu naast een man of naast een vrouw ligt.

En David vond ik geen aantrekkelijke man. Hij was heel grappig en ik vond hem een bijzonder aangename reisgenoot. Maar meer dan dat was er niet. Niets wees er trouwens op dat hij meer in mij zag dan een leuke reisgenote.

Maar het was natuurlijk vakantie, de ideale voedingsbodem voor romantiek.

(morgen het einde van dit verhaal)

De groepsreis (deel 4)

2011-06-22T08:30:00.002+02:00

's Anderendaags bleek dat David en ik dezelfde plannen hadden voor die dag en dus besloten we samen op pad te gaan. Ik lachte me een kriek met z'n droge Britse humor en begon te herleven na al het groepsreis-gepieker van de voorbije dagen en weken.

Na onze tweede nacht onder de citroenboom besloten David en ik onze reis samen verder te zetten. Zodra we aangekomen waren op onze volgende bestemming, zetten we koers naar de jeugdherberg. Toen we vroegen of ze nog plaats hadden, kregen we prompt een sleutel met een kamernummer erop in onze handen gestopt.

Wij verwachtten terecht te komen in een gemeenschappelijke kamer, zoals in jeugdherbergen meestal het geval is. Maar nee, het bleek een tweepersoonskamer te zijn. Geen twin bedroom, maar een double bedroom.

(Ha, het wordt spannend. Dus tijd om te stoppen. Morgen meer)

De groepsreis (deel 3)

2011-06-21T09:30:00.002+02:00

Ik kwam aan in het hotelletje en voelde mij er meteen thuis. Het was primitief, maar erg charmant. Wat ik super vond, was dat je er op de binnenkoer kon slapen op een matras onder een citroenboom. En zo lag ik dus die nacht onder een citroenboom en onder de blote sterrenhemel. En ik voelde me opnieuw een gelukkig mens. Ik was omringd door tal van backpackers uit de meest uiteenlopende landen. Met een aantal onder hen had ik al een praatje geslaan en dat was telkens heel aangenaam.

Naast mij lag ene David, een Brit die ook alleen op vakantie was getrokken. Net als mij had hij in z'n reisgids gelezen over het charmante hotelletje waar je zo gemakkelijk aan de praat raakte met anderen. En dus had hij net als mij beslist daar naartoe te reizen.

(vervolg morgen)

De groepsreis (deel 2)

2011-06-20T09:30:00.002+02:00

En dan nu het vervolg van het verhaal van gisteren.

Na de eerste twee dagen van de reis te hebben doorgebracht met de groep, had ik nog steeds hetzelfde gevoel als tijdens de vertrekvergadering. Dit waren echt niet de mensen waarmee ik nog 12 extra dagen wou doorbrengen.

Dus sprak ik de reisleider over mijn plan B. Die man had ook wel door dat de leeftijdskloof tussen mij en de anderen wel erg groot was, om over al de andere kloven nog maar niet te spreken. Dus liet hij mij een papiertje ondertekenen dat ik op eigen verantwoordelijkheid de groep verliet. Sympathiek was ook dat hij me mijn deel gaf van het budget dat hij meegekregen had voor de overnachtingen.

Ik bladerde door mijn Trotter. Plots viel mijn oog op de beschrijving van een pensionnetje in een stadje dat op een uur bussen lag: 'Wil je graag andere reizigers ontmoeten, trek dan naar dit sympathieke adresje.'
Yes, dit was wat ik zocht. Even later zat ik al op de bus.

(vervolg morgen same time, same place)

De groepsreis

2011-06-19T09:30:00.002+02:00

Dit verhaal dateert uit de tijd dat de dieren nog spraken en dat ondergetekende nog geloofde dat alleen op reis gaan iets was dat je als single vrouw beter niet deed.

De zomer kwam eraan en mijn baas wou dat ik nu eindelijk eens doorgaf wanneer ik verlof ging nemen. Dus bladerde ik in de brochure van een organisatie die groepsreizen voor jongeren aanbood en boekte een groepsreis.

Een paar dagen later was het al vertrekvergadering. Die vergadering was een ramp. Ik voelde geen enkele affiniteit met de andere groepsleden. Ikzelf werkte al een paar jaar, de anderen moesten nog aan hogere studies beginnen en kwamen bij mij erg puberaal over. Onze leefwerelden waren totaal anders en er was geen klik, dat was wel duidelijk. Het was hard zoeken naar raakpunten en gespreksonderwerpen. Onze verwachtingen over de reis waren ook erg uiteenlopend. 'Ik heb deze groepsreis geboekt omdat ik van onze pa niet alleen op reis mag', zei een van de aanwezigen. 'Al die oude stenen, die interesseren mij geen barst. Eigenlijk heb ik mij vooral ingeschreven om elke avond de disco in te duiken.', zei nog een ander. 'Die uitstap met de scooter spreekt mij wel aan, want ik krijg gene moto van onze pa', dixit iemand anders.

Elke minuut van die vertrekvergadering voelde ik mijn maag meer ineenkrimpen. Eigenlijk was er maar één ding dat mij hoop gaf. Dat waren de woorden van de reisbegeleider: 'Alleen kan, alles mag. Spreek erover met mij, want het is jullie vakantie'.

Ik dacht even aan annuleren, maar dan zou ik al mijn geld kwijt zijn en geen reis hebben. Na veel getob, kwam ik op het volgende idee. Ik zou met de groep op reis vertrekken en de eerste dagen met hen doorbrengen. Want een mens kan zich vergissen en een eerste indruk kan fout zijn. Maar ik bedacht ook een plan B. Ik kocht een reisgids zodat ik als de groep zou tegenvallen zelf alleen zou kunnen reizen.

(Afspraak morgen same time, same place voor het vervolg.)

Mannelijke vrijgezel gezocht van 28 tot 38

2011-06-16T12:00:00.002+02:00

We ontvingen zonet een mailtje van Eyeworks, een productiehuis dat tv-programma's maakt.

Zij lieten ons weten op zoek te zijn naar vrijgezelle mannen van minstens 28 en maximum 38 jaar oud, die nog thuis wonen en oprecht op zoek zijn daar die ene juiste om mee te settelen.

'Wij willen hen, in een reality programma, graag helpen met deze zoektocht.', zo mailde het productiehuis ons. We kregen bijna de tranen in de ogen bij zoveel edelmoedigheid.

Voorts zijn ze daar niet gierig op hun centen, want 'Het wordt een avontuur met wat episodes op exotische locaties!'. Slecht dus voor de ecologische voetafdruk, maar ideaal voor wie krap bij kas zit en toch maar al te graag Hotel mama tijdelijk wil inruilen voor een meer tot de verbeelding sprekende plek. Dat er een paar honderdduizend mensen staan te kijken op je (hopelijk) ontluikende liefde, moet je er natuurlijk wel bijnemen. Enfin, wie een lief wil vinden, moet er iets voor over hebben.

Eyeworks houdt er wel rekening mee dat heel wat vrijgezellige mannen te verlegen zijn om zichzelf in te schrijven. Dus roepen ze iedereen op om vrienden in te schrijven. Gelukkig ben ik een vrouw en kan mij dit niet overkomen. Daarom publiceer ik deze oproep dan ook met een gerust gemoed.

Geïnteresseerden mogen mailen naar casting_belgie@eyeworks.tv.

Wel even vermelden dat bij succesvolle koppelpogingen 'Op ons eentje' graag vermeld wil worden in alle tv-interviews en krantenartikels. Want tenslotte is alles begonnen bij het lezen van deze oproep op onze blog. Voorts geldt de dame-blanche-regel die toegelicht wordt in dit stukje uiteraard ook in dit geval.

De liefde in drie bedrijven

2011-06-12T18:41:00.003+02:00

Iedereen is op zoek naar iemand. Hoe kies je de persoon die bij je hoort? Hoor je daar dan bij te blijven? Is kiezen verliezen?

Theater met zo'n titel en intro, daar kan je als single niet ongevoelig voor zijn. Zo dacht ik, toen ik het programmaboekje van de Gentse feesten 2011 doorbladerde. Het is een stuk over liefkozen en gekozen worden, over de scherpe kantjes voor lief nemen.

En dat theatergezelschap Deezilusie mag er ook wel zijn. Eén van hun eerdere producties betreft “Het eerste mirakel van het kindje Jezus”, van Dario Fo.

Plaats en tijdstip: Annonciadenstraat 1 te Gent, op vrijdag 22/7 en zaterdag 23/7, telkens om 20.00 h. Prijs: 7 Euro, te reserveren bij www.uitbureau.be

Meer info vind je ook op www.deezillusie.be.

Voer voor een nieuwe Op-ons-eentje activiteit?

De angsten van de single

2011-06-10T11:38:00.004+02:00

Ik las dit stukje (dat Yvonne schreef na het lezen van dit stukje) en bedacht toen dat we het hier nog niet gehad hebben over het thema 'de angsten van de single'.

Even de dingen waarvoor ik bang ben als single.

Alleen in een vrijstaand huis

Ik zou het niet zien zitten om alleen te wonen in een vrijstaand huis. Mijn vroegere huurwoningen waren dikwijls een stuk van een groot huis. Als ik dan wist dat de andere bewoners er niet waren, dan voelde ik me 's nachts niet op m'n gemak en lette ik op elk geluidje.
Het is een van de redenen waarom ik een appartement kocht.

Alleen in de natuur

Wandelen of fietsen doe ik zelden alleen. Ik vind het niet echt aangenaam dat alleen te doen en vind dat je toch wel heel kwetsbaar bent als je helemaal in je eentje in een verlaten natuurgebied wandelt of fietst. Als iemand je de struiken insleurt, ben je een vogel voor de kat.

Alleen oud en ziek worden

Mijn grootste angst is op een dag een oud, ziek vrouwtje te worden. Als ik dan zelf mijn plan niet kan trekken, zal er niets anders opzitten dat naar een rusthuis te gaan, er verzorgd te worden door wildvreemden en er een beetje jaloers te zitten zijn op de anderen wiens kinderen 's zondags op bezoek komen (als ze geluk hebben, want toen ik als vrijwilligster in een bejaardentehuis werkte, heb ik meerdere oudjes gekend die nauwelijks nog bezoek kregen van hun kinderen). Dus hoop ik maar dat mocht ik al erg oud worden (zoals mijn oma's), mijn vrienden en familie ook lang zullen leven. Dan droom ik ervan samen met hen en met een bende vrolijke jonge mensen op een idyllische plek te gaan wonen en er rustig te genieten van mijn oude dag.