Posts tonen met het label boeken. Alle posts tonen

Weg van liefde (deel 3)

Uit Weg van liefde van Alain De Botton

We hebben als vanzelfsprekend oog voor het vertederende en kwetsbare van kinderen, en staan dan ook direct klaar met hulp en troost. In hun nabijheid slagen we erin onze slechtste neigingen, rancunes en woede opzij te zetten. Voor hen zijn we bereid onze verwachtingen bij te stellen en wat minder veeleisend te zijn dan gewoonlijk; we worden minder snel boos en blijken tot meer in staat dan we dachten. De spontane welwillendheid waarmee we kinderen bejegenen, zullen we merkwaardig en jammer genoeg niet zo snel paraat hebben voor onze partner.
Het is geweldig om in een wereld te leven waar zoveel mensen lief zijn voor kinderen. Het zou nog beter zijn als we in een wereld leefden waarin we wat liever waren voor elkaars kinderlijke kanten.

Weg van liefde (deel 2)

Uit Weg van liefde van Alain De Botton:

Het huwelijk: een optimistische, grootmoedige en ongelooflijk sympathieke gok die twee mensen wagen terwijl ze nog niet weten wie ze zijn of wie de ander is, en waarmee ze zich vastleggen voor een toekomst die ze zich niet kunnen voorstellen en waarin ze zich opzettelijk niet hebben verdiept.


Aanrader: Weg van liefde (Alain De Botton)

Ik las Weg van liefde van Alain De Botton. Een vlot geschreven boek dat onderzoekt wat er gebeurt als twee mensen verliefd worden, wat ervoor nodig is om de liefde te behouden en waarom het vaak toch misgaat. Een aanrader, zowel voor singles als voor mensen met een partner.

De komende dagen krijg je hier een paar voorproefjes:

Het is beschamend hoezeer het huwelijk zijn aantrekkingskracht ontleent aan het feit dat het zo onaangenaam is om alleen te zijn. Dat ligt niet per se aan ons als individu. De hele samenleving lijkt erop gebrand om het leven van de alleenstaande zo akelig en deprimerend mogelijk te maken: zodra de zorgeloze school- en studietijd voorbij is, wordt het een ellendige opgave om nog gezelschap en warmte te vinden; het sociale leven begint in benauwende mate rond stelletjes te draaien; er is niemand meer om mee te bellen of iets leuks te gaan doen. Als we iemand tegenkomen met wie het een beetje klikt, is het dus niet zo gek dat we ons aan hem of haar vastklampen.
Toen mensen vroeger (in theorie) pas het bed konden delen nadat ze waren getrouwd, zagen oplettende lieden in dat dit de verleiding in de hand werkte om met de verkeerde motieven te trouwen, en zij pleitten er dan ook voor om de taboes rond seks voor het huwelijk te doorbreken, zodat jongeren een weloverwogen, minder impulsieve keuze zouden maken.
Maar nu die belemmering voor een verstandige beslissing niet langer bestaat, lijkt er een ander soort drang voor in de plaats gekomen. Het verlangen naar gezelschap kan al net zulke ingrijpende of onverantwoorde gevolgen hebben als destijds de seksuele drijfveer. Wie tweeënvijftig zondagen achter elkaar alleen doorbrengt, zal uiteindelijk alle behoedzaamheid laten varen. Eenzaamheid kan leiden tot heilloos impulsief gedrag en het onderdrukken van twijfels en ambivalentie ten aanzien van een mogelijke wederhelft. Om vast te stellen of een relatie succesvol is, zouden we niet alleen moeten bekijken hoe blij beide partners met elkaar zijn, maar ook hoe erg ze het zouden vinden helemaal geen relatie te hebben

Met aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Single zijn als levenskunst: 'Het monogame drama' van Simone van Saarloos

Wintertijd.... volop boeken lezen (al doe ik dat het hele jaar ;-) :-)) Al snuffelende in de boekenzaak, kwam ik dit werkje tegen: een ode aan de single levensstijl. Simone van Saarloos (Nederlands filosofe) gaat in tegen de opgelegde partneridealen, doet je nadenken over onze cultuur en benadrukt de rijkdom van het relationeel single zijn.

Een korte samenvatting:

'Een ode aan de single als wereldverbeteraar en levenskunstenaar.
Het stijgend aantal singles wordt vaak geduid als een symptoom van individualisering en epidemische bindingsangst. Mensen zouden geliefden 'shoppen', aan keuzestress lijden, overgave missen en geen toewijding tonen. In plaats van de exclusieve relatie als de ultieme verbinding te zien, vraagt Simone van Saarloos zich af hoe we op individuele wijze relationeel kunnen leven. In Het monogame drama stelt zij dat singles de wereld verbeteren: ze spreiden hun sociale risico, gaan gevarieerde verbintenissen aan en oefenen zich in diversiteit. Want vrijheid vieren doe je in verbinding.
Single-zijn is geen tussenfase of momentele status, het is een levenskunst.'

Ik ben alvast begonnen met lezen...

Vlinderke

Uitnodiging: Passa Porta festival op zondag 29 maart

Aanstaande zondag 29 maart 2015 is de hoogdag van het Passa Porta festival in Brussel. Literatuurliefhebbers kunnen zich door het centrum van Brussel laten voeren: van BOZAR tot Goupil Le Fol, van Het Goudblommeke in Papier tot AB. Meer dan 100 auteurs ontmoeten hun lezers in meerdere talen. Er zijn bovendien een heus verhalenfestival voor kinderen, verboden boeken, stadswandelingen, fictieve conversaties, erotische poëzie… De Britse topauteur Ian McEwan sluit het festival af.

We gaan samen met de trein naar Brussel vanuit het Gentse St Pietersstation (ca. 9 u) en duiken in de literaire wereld in het bruisende Brussel. We kunnen dit samen doen maar ieder kan uiteraard zijn eigen weg volgen.

We gaan sowieso rond 17 à 18 u afspreken in het prachtige art nouveau Café de Cirio waar we onze ervaringen kunnen uitwisselen en we nog een typisch Brussels gerecht met een geus kunnen verorberen.

Inschrijven kan via via deze Doodle. Exact uur en plaats van vertrek volgen nog.

Groeten,

Jan

Een Brussels uitje: het Passa Porta festival op zondag 29 maart

Zondag 29 maart 2015 is de hoogdag van het Passa Porta festival in Brussel. Literatuurliefhebbers kunnen zich door het centrum van Brussel laten voeren: van BOZAR tot Goupil Le Fol, van Het Goudblommeke in Papier tot AB. Meer dan 100 auteurs ontmoeten hun lezers in meerdere talen. Er zijn bovendien een heus verhalenfestival voor kinderen, verboden boeken, stadswandelingen, fictieve conversaties, erotische poëzie… De Britse topauteur Ian McEwan sluit het festival af.

We gaan samen met de trein naar Brussel vanuit het Gentse St Pietersstation (ca. 9 u) en duiken in de literaire wereld in het bruisende Brussel. We kunnen dit samen doen maar ieder kan uiteraard zijn eigen weg volgen.

We gaan sowieso rond 17 à 18 u afspreken in het prachtige art nouveau Café de Cirio waar we onze ervaringen kunnen uitwisselen en we nog een typisch Brussels gerecht met een geus kunnen verorberen.

Inschrijven kan via via deze Doodle. Exact uur en plaats van vertrek wordt meegedeeld in de week van 29 maart.

Groeten,

Jan

Voor elk einde is er altijd een nieuwe start

Aanrader: Solo (Nathalie Le Blanc)

Ik kocht het boek 'Solo' van Nathalie Le Blanc en kreeg waar voor m'n geld.

De auteur is 45 en woont al heel haar volwassenen leven alleen. Dat bracht haar ertoe te onderzoeken waarom er steeds meer mensen alleen wonen, welk beeld de buitenwereld van deze alleenwoners heeft en wat ervan klopt, wat de praktische gevolgen, voor- en nadelen zijn, enz.

Nathalie vertrekt van haar eigen ervaring. Daarnaast interviewde ze ook tientallen ervaringsdeskundigen in al hun verscheidenheid, verslond ze ettelijke boeken over de solo-kwestie en legde ze haar oor te luisteren bij sociologen, psychologen en andere deskundigen die er onderzoek naar gedaan hebben.

Het boek leest als een trein, want Nathalie is journaliste en schrijft bijzonder vlot. Wat ze schrijft, zal voor veel alleenwoners zeer herkenbaar klinken.

Ik wil Nathalie graag bedanken voor dit prachtige, positieve boek dat een plaats verdient op het boekenschap van elke alleenwoner.

Meer info:
- artikel dat verscheen op Weliswaar.be
- Artikel 'Zeg niet single, maar alleenwoner' verschenen op vandaag.be

Gewoon single!

In de bib hebben ze soms toffe boeken: zo ook dit exemplaar van Karin Ramaker. Geen zoveelste zielige reutemeteut of onrealistische tips, wel een Hollandse, nuchtere, eerlijke en recht-toe-recht-aan benadering van ‘single’ zijn. De titel zegt het al: ‘Gewoon single’.
Realistische verhalen (over dates, koken, reizen …) toffe en inspirerende quotes (‘I’ve been single for a while and it’s going pretty well. Like…it’s working out. I think I’m the one.’), nieuwe woordenschat (‘anuptaphobia’),…




‘Gewoon single’ leest vlot, is bij momenten heel erg herkenbaar en nog vaker hilarisch! Ik heb genoten!

En voor de madammen: lees p. 80-81, girl-power in een notedop!

Een Franstalige partner: iets voor u? (deel 5)

Uit Dag,Bonjour van Christophe Deborsu en Annick De Wit.

Toeristische tips om zijn kans te wagen in de Waalse gemeenten met de meeste ongehuwden en zo de daad bij het woord te voegen

De Waalse top 4 (deel 2)


3. Vaux-sur-Sûre (50,5% ongehuwden), liefde aan de bron (van de Sûre)

Aan de Luxemburgse grens, 520 meter boven de zeespiegel, 5.000 inwoners: Vaux-sur-Sûre is de meest exotische - lees, de meest zuidelijke - van de vrijgezellenrijke gemeenten. De grondprijs bedraagt gemiddeld 30 euro per vierkante meter, spotgoedkoop en zo dichtbij het Groothertogdom, waar die de 100 euro vaak overschrijdt.
Te zien: de Sûre, een charmante bijrivier van de Moezel, die zelf in de Rijn uitmondt. De bron van die Sûre bevindt zich in het dorp zelf, bij de boerderij van Blanchipont in het gehucht Vaux-lez-Rozières. Aan de oevers van de Sûre, veel vissers: een efficiënte manier om (hoofdzakelijk) mannen met veel tijd te ontmoeten, ze kunnen toch niet weglopen.

4. Léglise (50,5% ongehuwden), stormachtige liefde

Op 20 september 1982 kwam het dorp van 4.500 inwoners in het nieuws. De ergste tornado uit de recente Belgische geschiedenis had de plaats verwoest: zo goed als alle daken vlogen weg, een paar gebouwen werden zelfs met de grond gelijk gemaakt, zoals de pastorie. Als bij wonder vielen er 'maar' twee zwaargewonden.
Geld kwam uit het hele land - ook uit Vlaanderen (naar goede gewoonte) - voor de heropbouw. Vandaag is er bijna niets meer te zien van de ramp, alleen dit: alle daken zijn recent.

Aanrader: het grote en mysterieuze 'forêt d'Anlier' bevindt zich deels op het grondgebied van de gemeente. Naar de woorden van een lokale dichter: 'Il reste des ombrages que nul n'a chantés, des coins de bois où l'on peut rêver seul'.


Weg met de single, leve de alleenwoner!

Omdat ze 'single' denigrerend vindt, stelt journaliste Nathalie Leblanc in haar boek 'Solo' voor het te vervangen door 'alleenwoner'.

En beste singles alleenwoners, wat vinden jullie van dit voorstel?

Een Franstalige partner: iets voor u? (deel 4)

Uit Dag,Bonjour van Christophe Deborsu en Annick De Wit.

Toeristische tips om zijn kans te wagen in de Waalse gemeenten met de meeste ongehuwden en zo de daad bij het woord te voegen

De Waalse Top 4

1. Wasseiges (51,7% ongehuwden), liefde te velde

Proportioneel het grootst aantal vrijgezellen, maar niet meteen het meest sexy Waalse dorp om iemand te ontmoeten. Amper 3.000 inwoners. Toeristische bezienswaardigheden: 0. Nul. Op de webstek van de gemeente is het tabblad toerisme leeg.
Toch een eerste troef: 90% van de oppervlakte wordt door de landbouw ingepalmd: perfect geschikt voor een vrouw-zkt-boer-démarche. Wasseiges ligt in het meest vruchtbare gewest van België: in Haspengouw, op slechts 15 kilometer van Vlaanderen.

Zelfs een tweede troef: een schattige spektakelzaal haast in de velden: La ferme de la Dîme. De eigenaars, Catherine en Benoît, hebben een schuur tot een heus theater omgebouwd. Leuke programmering, vaak show + dîner. Een coup de coeur en een ideale plaats om de ongehuwde plaatselijke bevolking te ontmoeten. En later ter plaatse te trouwen.

2. Ohey (50,7% ongehuwden), liefde te voet

Schattig dorp van 4.000 inwoners, het Waalse platteland op zijn mooist in de Naamse heuvelachtige Condroz.

Hoogtepunt: het kasteel van Hodoumont, waarvan de toren dateert uit 1300: het gaat spijtig genoeg om een privékasteel, zelden toegankelijk voor het grote publiek. Er zijn voor de rest ontelbare boerderijen, kerken en prachtige huizen te zien.

Het netwerk van gemeentelijke wandelingen beslaat 70 kilometer. Al kuierend kunt u dus kennismaken met een lokale staplustige single. Als het niet lukt, heb je toch een beetje gesport, al had je misschien van een andere discipline gedroomd.

Volgende maandag in ons vijfde en laatste deel stelt Christophe u Vaux-sur-Sûre en Léglise voor, de 2 andere gemeenten in de top 4.

Een Franstalige partner: iets voor u? (deel 3)

Uit Dag,Bonjour van Christophe Deborsu en Annick De Wit.

Waar vindt men de Waalse singles?

Een overzicht van de 589 Belgische gemeenten met het grootste aantal ongehuwden is interessant voor wie een plaats zoekt met veel beschikbare zielen.
De zeven hoogst geklasseerde liggen allemaal in het Brusselse. Mensen vereenzamen paradoxaal genoeg in grote steden.

Vanaf de achtste plaats komt Wallonië aan zet, met als eerste Wasseiges (provincie Luik), 3.000 inwoners. Kleine, afgelegen dorpen zorgen evenmin voor veelvuldig sociaal contact.

De eerste Vlaamse gemeente is niet toevallig een Vlaamse grootstad, Gent, op plaats dertien. Vervolgens op twintig: Linkebeek, faciliteitengemeente met 80% Franstaligen: de invloed van het Zuiden is hier bepalend.

Dan moet men al naar de 140ste positie om het Vlaamse Spiere-Helkijn te vinden: alweer op de taalgrens, zoals Vilvoorde trouwens, de vierde Vlaamse gemeente op plaats 158.

De staart van de rangschikking - met de hoogste concentratie gehuwden dus - bestaat uitsluitend uit badplaatsen: De Panne, Blankenberge, De Haan, Middelkerke, Nieuwpoort, Knokke-Heist en Koksijde. Daar leeft een groter aandeel (vaak gehuwde) senioren.

RANGSCHIKKING BELGISCHE GEMEENTEN MET HET GROOTSTE AANTAL ONGEHUWDEN

Positie 1: Elsene (60,2% ongehuwden)
Positie 8: Wasseiges (51,7% ongehuwden)
Positie 9: Ohey (50,7% ongehuwden)
Positie 10: Vaux-sur-Sûre (50,5% ongehuwden)
Positie 11: Léglise (50,5% ongehuwden)
Positie 12: Brussel-stad (50,4% ongehuwden)
Positie 13: Gent (50,3% ongehuwden)
Positie 20: Linkebeek (49,9% ongehuwden)
Positie 104: Spiere-Helkijn (47,6% ongehuwden)
Positie 158: Vilvoorde (46,5% ongehuwden)
Positie 163: Antwerpen (46,4% ongehuwden)
Positie 589: Koksijde (30,3% ongehuwden)

Eerder de Ardennen dan de kust

Bijna twee keer meer vrijgezellen in Elsene en Wasseiges dan in Koksijde. De kust blijkt niet de ideale plaats om vrije partners te ronselen. De Ardennen, met Vaux-sur-Sûre en Léglise wel. De Waalse toeristische dienst heeft dit vreemd genoeg nog nooit als argument uitgespeeld.

Volgende week in deel 4: toeristische tips om zijn kans te wagen in de Waalse gemeenten met de meeste ongehuwden en zo de daad bij het woord te voegen.

Een Franstalige partner: iets voor u? (deel 2)

Uit Dag,Bonjour van Christophe Deborsu en Annick De Wit.

Hoe beter geschoold, hoe stabieler de relatie

Er zijn dus minder vrijgezellen in het Noorden: Vlamingen hebben immers stabielere relaties dan hun landgenoten.
Een eerste verklaring voor die stabiliteit: het onderwijsniveau bepaalt de bestendigheid van een koppel, vertellen de statistieken: hoe hoger de opleiding, hoe duurzamer de (ook intellectuele) band. In de Franse absolute bestseller 'Comment devient-on amoureux' vertelt biologe Lucy Vincent dat partners lang bij elkaar blijven als ze in details kunnen verwoorden wat ze fantastisch vinden bij de andere.
A contrario: mensen zonder diploma leven vaker in een financiële onzekerheid die op hun relatie weegt. En er zijn meer ongeschoolde Walen en Brusselaars dan Vlamingen.

PERCENTAGE LAAGGESCHOOLDE BELGEN (GEEN DIPLOMA HOGER DAN DE LAGERE SCHOOL)

Vlaanderen: 28,7%
Brussel: 35,5%
Wallonië: 34,8%

Mijnheer pastoor

Een andere verklaring voor het kleiner aantal Vlaamse vrijgezellen: de oudere generatie Vlamingen trouwde tot in de jaren 80 meer dan de Waalse en de Brusselse. De grotere invloed van de katholieke Kerk en mijnheer pastoor in het Noorden was doorslaggevend. Daarom zijn er minder 'oudere Vlaamse singles'.
Wat de jonge generatie betreft, neemt dit Noord-Zuidverschil af. Maar Vlamingen blijven iets meer trouwend, door het gewicht van een lange traditie, ook om 'oma en opa te plezieren'. Ze zijn vandaag nog goed voor 60% van de Belgische huwelijken, terwijl Vlaanderen 57% van de bevolking vertegenwoordigt.

Volgende maandag in deel 3: Waar vindt men de Waalse singles?

Een Franstalige partner: iets voor u? (deel 1)

Onder het motto 'Geduld kent grenzen, liefde niet' steken we vandaag de taalgrens over.

Dit op advies van Christophe Deborsu en Annick De Wit. We citeren graag uit hun boek 'Dag, bonjour'.

Eerste advies: Vlaamse vrijgezel, kom naar Wallonië (of Brussel)!

Kom inderdaad naar Wallonië. Niet alleen voor de zuivere lucht of de grondprijzen, die drie keer lager zijn. Kom ook omdat er opvallend meer Waalse (en Brusselse) singles zijn dan Vlaamse. Het vergroot de kansen om een nieuwe partner te vinden, of gewoonweg nieuwe vrienden.

PERCENTAGE VAN DE 20- TOT 69-JARIGEN DIE ZICHZELF 'SINGLE' VERKLAREN
Vlaanderen: 17,6%
Brussel: 29,4%
Wallonië: 22,4%

Volgende maandag in deel 2: verklaringen voor het feit dat er meer vrijgezellen zijn in het Zuiden van ons land.

Borderline times

Een passage uit 'Borderline times, het einde van de normaliteit' van Dirk De Wachter:

Shoppen, kopen, consumeren, beu worden, weggooien, iets nieuws zien, kopen, consumeren, ook beu worden, bij de rest gooien (de afvalberg vergroten): we doen het met genotsartikelen, maar we doen het - helaas - ook meer en meer met onze medemensen. Het consumptiedenken sijpelt door in het relationele leven: de partner als bron van genot, als midden van genoegen, 'verbruikbaar', tijdelijk, instant en inwisselbaar. We hadden al fastfood, hapklaar en calorierijk; we kennen nu ook 'fastlove'. Het snelle en inwisselbare spreidt zich uit naar alle domeinen van het (maatschappelijke) leven. We zien het niet alleen in de manier waarop we voedsel tot ons nemen of een partner kiezen, het reflecteert zich ook op het werk (de levenslange carrière heeft plaats geruimd voor jobhopping), de buurt (we verhuizen vaak), de vrienden (men heeft tegenwoordig een dynamische vriendenkring, waarin naar hartenlust wordt toegevoegd maar ook wordt buitengekieperd), de politieke keuze, religie enz.

Doe mee aan de suikervasten en krijg de 'sugar blues'!

Via deze blog organiseren we voor de derde maal een suikerloze vasten. In de 47 dagen voor Pasen willen we lichaam en geest alle suiker ontzeggen en die ervaring met mekaar delen. Meld je aan via http://suikerloos.wordpress.com. We starten op aswoensdag (dus aanstaande woensdag 5 maart). Say no to sugar daddy or sugar mama! Welkom in het Groot Hospitaal van Suikerjunks!

Wie geen suiker meer eet, krijgt de blues: ontwenningsverschijnselen. Dat stond in het boek 'Sugar blues' (1975) van 'William Dufty' dat me 20 jaar geleden onder ogen kwam. De naam van de schrijver kende ik al omdat ik Billie Holiday graag hoor zingen. Hij was haar biograaf. Dufty beweert dat geraffineerde suiker een verslavende drug is met grote impact op het fysieke en mentale welzijn. Een drug die bovendien door de industrie bewust gebruikt wordt om de (Amerikaanse) bevolking verslaafd te houden. "Populations that eat a so-called Western diet - generally defined as a diet consisting of lots of processed foods and meat, lots of added fat and sugar, lots of refined grains, lots of everything except vegetables, fruits and whole grains - invariably suffer from high rates of the so-called Western diseases: obesity, type 2 diabetes, cardiovascular disease, and cancer", schrijft Michael Pollan in 'Food rules' (2009). Welke rol suiker of een andere stof precies speelt in dat voedingspatroon is misschien nog niet helemaal duidelijk, maar het dieet in zijn geheel is dodelijk. En suiker is er toch een groot bestanddeel van. Pollan houdt een betoog voor onbewerkt voedsel en zelf koken en tegen suiker, of liever: voor verstandig omspringen met zoetigheid. Het boekje staat vol korte hoofdstukjes met tips. 'Avoid food products that contain high-fructose corn syrup' is er eentje. 'Avoid foods that have some form of sugar (or sweetener) listed among the top three ingredients' een andere. 'Sweeten and salt your food yourself'. 'Eat sweet foods as you find them in nature'. Michael Moss, onderzoeksjournalist van de N.Y. Times, schreef het recent vertaalde boek 'Zout suiker vet' over de voedingsindustrie die volgens hem "een ingenieuze mix van wetenschap, marketing en opzettelijke onwetendheid gebruikt om de supermarktschappen te vullen met ongezonde producten". "Ons lichaam is ingesteld op zoetigheden. Dat is het eerste wat we moeten weten over suiker", schrijft hij. Meer over deze boeken later op deze blog.

Als je je neus ophaalt voor suiker, sta je vanzelf meer stil bij wat je verder nog eet. Misschien gaf je je lichaam al niet veel suiker? Als je er helemaal mee stopt, hunkert het toch naar dat stukje chocolade. Dat gesprek met je lichaam aangaan is echt de moeite waard, zo merkte ik vorig jaar. Het mijne werd stiller en energieker. Geen suiker meer eten voel je snel. Een aantal opeenvolgende weken geen suiker eten verscherpt je zintuigen. Misschien heeft een suikerloze periode ook een reinigend effect (fysiek en mentaal)?

Wilt u een tijger(in) worden met vlijmscherpe tanden en een messcherpe blik op de markt van charmante singles? Onthoud u 47 dagen van suiker! Doe mee en rapporteer over je ervaringen op deze blog of op de suikerloos-blog. Voer mee de discussie. Waarom eten we te veel suiker? Hoe kunnen we ermee omgaan als we er als soort dol op zijn? Hoe wapenen we ons tegen de suikerbaronnen? Hoe de blijde boodschap brengen bij degenen die de ongezondste eetgewoonten hebben (vaak bepaald door sociaal-economische achtergrond en gebrek aan kansen)? Enzovoort.

Met dank aan onze gastblogger.

Boekentip: The Rosie Project


Don Tillman is 39 jaar, professor in de genetica, en single. Hij heeft nog nooit een relatie gehad en is zelfs nog nooit verder geraakt dan een eerste date. Toch weigert hij de zoektocht naar de ware op te geven, en daarom start hij "The Wife Project": een zestien pagina's tellende vragenlijst waarmee hij zijn ideale vrouw hoopt te vinden. De vrouw die de hoogste score haalt, dat wordt zijn lief.

Via een collega komt hij in aanraking met Rosie, een doctoraatsstudente die op zoek is naar haar biologische vader. Rosie voldoet totaal niet aan zijn beeld van de ideale vrouw, want ze rookt, ze werkt in een bar en ze komt altijd te laat. Hun samenwerking is dus aanvankelijk louter professioneel, maar toch blijkt er iets te groeien tussen de twee. In die mate zelfs dat Don zich afvraagt of hij bepaalde selectiecriteria niet wat zou moeten versoepelen. En zo leidt "The Wife Project" tot "The Father Project" en uiteindelijk "The Rosie Project"...

The Rosie Project is het debuut van de Australische schrijver Graeme Simsion. Ik las het boek in het Engels, maar er is ondertussen ook een Nederlandse vertaling beschikbaar. Ik heb echt genoten van de humor, de personages en het meeslepende verhaal. Het liefst had ik het boek in één ruk uitgelezen, want ik was benieuwd naar de afloop, en niet alleen wat betreft de zoektocht naar Rosie's vader, maar uiteraard ook of het ooit iets zou worden tussen Don en Rosie. Aan u om het uit te zoeken ;-)

Matthias

Aanrader: luistercd's

Alleen eten, dat vind ik een van de mindere kanten aan single zijn. Zelfs al eet ik regelmatig in het gezelschap van anderen, dan nog blijven er behoorlijk wat maaltijden op m'n eentje over. Ik grijp dan gemakkelijk naar een tijdschrift of combineer eten en tv kijken.

Nu weet ik wel dat dit niet gezond noch lijnvriendelijk is. Onlangs ontdekte ik een leuk alternatief: de luistercd uit de bib.

Sinds ik mij voor het eerst aan een dergelijk luisterboek waagde, luister ik af en toe tijdens het eten naar een of meerdere hoofdstukken. Erg fijn en niet zo vermoeiend voor de ogen als lezen. Bovendien durf ik wedden dat de verhalen die sommige mensen te horen krijgen van hun dagelijkse tafelpartner lang niet zo boeiend zijn als wat ik zo allemaal tijdens het eten te horen krijg...

Aanrader: blijf bij mij (Rika Ponnet)

Ik las 'Blijf bij mij' van Rika Ponnet en vind het een interessant boek.

'Je hechtingsstijl bepaalt je relatie', is de stelling die in dit boek wordt uit de doeken gedaan. Die hechtingsstijl ontwikkel je in je eerste 3 levensjaren.

Ponnet onderscheidt mensen met:
- weinig angst voor verlating / veel angst voor verlating
- weinig vermijding van intimiteit en binding / veel vermijding van intimiteit en binding

Op basis hiervan ziet ze 4 hechtingsstijlen:

de veilig gehechten: Intimiteit en binding vermijden ze niet en ze hebben weinig angst voor verlating.

de angstig gehechten: Intimiteit en binding vermijden ze niet, maar zij hebben wel angst voor verlating.

de afwijzend-vermijders: Zij vermijden intimiteit en binding. Ze hebben weinig angst voor verlating.

de angstige vermijders: Zij vermijden intimiteit en binding. Ze hebben veel angst voor verlating.

Omdat het type van de afwijzend-vermijders volgens Rika Ponnet veel voorkomt bij singles hierbij een stuk daarover uit het boek.

Afwijzend-vermijders kunnen gemakkelijk alleen leven. Ze voelen zich weleens eenzaam, hebben vaak een onbestemd gevoel van onvolkomenheid, maar kunnen dat moeilijk duiden. Ze verlangen minder naar nabijheid en intimiteit dan in de andere hechtingsstijlen het geval is en ze worden moeilijk of niet verliefd. Ze zijn goed vertegenwoordigd onder de singles, hebben ook vaker alleen korte relaties. Voor hen begint de ellende pas als ze een relatie hebben. Ze voelen zich dan snel verstikt. Afwijzend-vermijders onderhandelen vaak over meer ruimte. Ze bewaken hun grenzen. Tot daar en niet verder.
Angstig-gehechten doen er alles aan om hun partner dichterbij te brengen, afwijzend-vermijders doen het omgekeerde. Zij deactiveren hun hechtingssysteem, ze proberen de band met de partner 'onder controle' te houden. Daardoor ondermijnen ze vaak hun relatie, duwen ze hun partner weg. Ze maken hun partner kleiner, geven kritiek en devalueren. Ze richten hun aandacht op zijn of haar kleine kanten. Ze koesteren onhaalbare romantische verwachtingen waaraan de partner nooit zal beantwoorden, zodat zij het excuus hebben om zich niet (ten volle) te binden. Ze hebben altijd een vluchtroute klaar.


En, herkenbaar of net niet?