Op ons eentje: gevoelens

Posts tonen met het label gevoelens. Alle posts tonen

'Grote vakantie', zijnde de maanden juli en augustus, lijkt zowat een periode te zijn met een dubbele inhoud bij singles: langs de ene kant kan vakantie wreed deugd doen want efkes uit de mallemolen, langs de andere kant wakkert het blijkbaar het verlangen naar een lief (terug?) aan. 't Is zomer, de gebruikelijke bezigheden zoals werk, hobbies, (avond)lessen,... vallen tijdelijk weg, de zon laat zich zien en 't lijkt elke dag een beetje feest met de bbq's, kermis hier en daar, lange avonden licht,... Ik hoor rondom mij dat dàt net de periode is dat de confrontatie met het single zijn het hardst kan aankomen en dus het verlangen naar 'dat lief' sterker is. Eénmaal september en de activiteiten terug opgestart, zakt dat verlangen terug (weg) om met de donkere Kerstperiode weer op te komen. Herkenbaar?

... blijft toch een dubbel gevoel, hoor.

Sinds ik afscheid genomen heb van de grote drang om iemand te vinden voel ik me veel rustiger.
Vergeleken met mijn laatste gebroken hart (afgelopen zomer) ben ik nu zielsgelukkig.
Vergeleken met het zalige gevoel dat verliefdheid heet en dat ik kort voor dat gebroken hart nog eens mocht ervaren voelt alles nogal ... vlak.
Geen laagtes maar ook geen echte hoogtes.
Soms heb ik er heimwee naar, niet in het minst omdat de laagtes verdrongen worden in achterkamertjes van mijn geest.

Maar vlak is nu dus aan zet. De tijd van het jaar draagt zijn steentje bij.
En in combinatie met een leeftijd die wiskundig gezien perfect als midlife mag gezien worden rijst de vraag : En nu?
Alles gaat goed maar het mag soms nog net iets beter, voller, rijker...
Tijd voor een nieuw masterplan.
Tijd voor een nieuwe lente.

Met dank aan onze gastblogger. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Ik heb het voorbije jaar wel wat gedatet, op lange termijn met de bedoeling een partner te vinden maar op korte termijn ook om nieuwe mensen te leren kennen. Mijn sociale kring is behoorlijk uitgedund na mijn vorige relatie en nieuwe vrienden maken vind ik niet vanzelfsprekend. Zowel in het partnergedeelte als de zoektocht naar nieuwe vrienden heb ik niet veel succes geboekt de laatste jaren. De voorbije zomer is er dan ook heel wat gemijmerd over verliefd zijn, ben ik al verliefd geweest? …..

Sinds augustus is er een oude vriend terug in mijn leven. Een vriendschap die een jaar of 5 verwaterd is. Toen we de eerste keer opnieuw afspraken wist ik vrij direct dat dit een persoon is waar ik nog steeds veel om geef, een vriendschap die ik geen tweede keer laat verwateren, sowieso laat ik voor geen partner mijn eigen kleine sociale kring nog liggen.

We hebben nooit een relatie gehad, hij heeft twee keer een oogje gehad op een vriendin van mij. Twee dames die ik doodgraag heb maar waar ik me altijd wat het lelijke eendje heb naast gevoeld. Ik heb op mijn beurt regelmatig eens interesse gehad, een boontje gehad voor hem. Mijn broze (late) puberale zelve heeft het één keer gezegd maar ik heb hetzelfde moment nog mijn (digitale) woorden ingetrokken. Toen we beide een relatie kregen is het contact verwaterd tot nu.

Ondertussen zijn we half november en merk ik dat het boontje voor hem niet weg is maar opnieuw is afgestoft, zuurstof heeft gekregen en niet veel nodig heeft om te groeien. Ik word vrolijk als ik weet dat ik hem ga zien, als ik een berichtje/e-mail krijg maakt mijn hart een sprongetje als er eentje van hem tussen zit, ik zoek onderwerpen om een digitaal gesprek te beginnen (niets vervelender dan onlinegesprekken die stil vallen),…

Ik beken, ik ben (opnieuw) verliefd. Maar zoals de één begint te stotteren, krijg ik het zelfs niet over mijn lippen, ‘wat zou hij kunnen zien in mij?’ Maar wat is het ergste dat kan gebeuren? Een hernieuwde vriendschap die opnieuw stuk loopt? Dat we even door een onwennige periode moeten? Mijn eigen zelfbeeld dat een nieuwe deuk krijgt?

Ik blijf in cirkels draaien in mijn hoofd, schrijf mijn verhaal voor oponseentje, me heel goed bewust dat ik op deze manier mijn single bestaan in stand houd, wat ik het voorbije 4 jaar probeer te verbreken. Me ondertussen afvragend: Wat als hij het hier leest, ….. als hij a en b bij elkaar optelt, ik zou het hem beter zelf zeggen……

Als ik echt geïnteresseerd ben, sla ik compleet dicht en hoop dat de tegenpartij het opmerkt.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

De afwas van gister staat er nog. Buiten klinkt de radio van wegwerkers die op hun knieën nieuwe klinkers leggen. Vannacht om vijf uur ging je weg. De lakens ruiken nog naar je. We aten druiven in bed. “Net als de Romeinen”, zei je. Om drie uur gingen we slapen en om vier uur ging de wekker. Erg schoon werden we niet. Zo samen onder de douche. Maar voor wie met z'n tweeën douchen al lang geen dagelijkse kost meer is, maakt dat voor een keer niet uit.

Je schrok van mijn productie op de tegelvloer. Die van jou werd keurig opgevangen in een rubber. Waar je aanvankelijk geen voorstander van was. Maar voor mij geldt nog altijd 'safety first'. Want wat ken ik je nu helemaal? Hoewel ik mannen zoals jij maar al te goed ken. Die niet of heel kort antwoorden op berichtjes. Maar ook dat maakt niet uit.

Jij was degene was die je barkruk steeds dichterbij schoof. Maar je schildert mij af als je verleidster. Zo hoort dat. Zo moet het zijn. Liever met een foute vrouw naar bed dan zelf de naam van foute man dragen. Zo zijn de rollen verdeeld. Zij speelt met zijn natuurlijke behoeftes en hij trapt er in. We zijn beide zonder verwachtingen. Niemand weet van ons samenzijn vannacht.

Moe maar voldaan zet ik me aan de afwas. Met het openen van de hete kraan ontneem ik niemand zijn warme douche. Ik gooi de lakens in de was, dweil nog snel even de badkamervloer en ga dan, voordat ik zelf aan het werk moet, mijn verse krantje lezen. Ik zou graag wat mooie stukjes willen voorlezen aan iemand die tegenover me zit en samen met mij koffie drinkt. In plaats daarvan maak ik foto's van de mooiste artikelen en zet ze op twitter. Dan kunnen gelijkgestemden meelezen. Ze zijn niet hier maar dat maakt niet uit.

Ik loop de mistige tuin in en pluk de laatste druiven. Ze smaken naar een zomer vol zon. Door de radio buiten klinken zoetgevooisde liedjes van verloren liefdes. De wegwerkers zingen mee.

oktober 2016, Lehti Paul

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

De voorbije singletijd merkte ik op dat 'single zijn' me weleens even 'teveel' leek:'Had ik maar een lief!' gooide ik er dan uit. Andere singles die ik hierover sprak, herkenden dit en dan zuchtten we samen over de zwaarte van het single zijn.

Toen ik weer zo'n moment zag aankomen, zette ik me in de zetel. Vervolgens kwamen me twee vragen op: 'Op welke ogenblikken doe ik deze uitspraak precies? en 'Wat heb ik dan precies nodig?' Na even nadenken werden de antwoorden me duidelijk. Als alles goed gaat, ga ik even 'goed' door het leven: dan geniet ik ten volle van 'vrijheid, blijheid'. Al ik daarentegen een stressvolle dag achter de rug heb, moe ben en werk te doen heb of ziek ben en én ziek én verzorger moet zijn, zit het me ferm tegen en vervloek ik het single zijn. Wat ik dan nodig heb? Bij stress eens kunnen emotioneel ontladen en een dikke knuffel qua opvang, bij moeheid iemand die een deel huishouden op zich neemt en bij ziekte iemand die zorg op zich neemt.

Plots klikte er iets: terugkijkend op mijn relaties en hun breekpunt en de thema's die vriendinnen-in-relatie aankaarten als 'problematisch' en 'steeds wederkerend', kwamen twee topic telkens terug nl., 'huishouden' en 'emotionele zorg'. Een eerlijke huishoudelijke verdeling of op zijn minst een lange strijd erover, kwam me en mijn kring bekend voor: een twistpunt waaruit telkens bleek dat 'Ik zal wel helpen, je moet het maar vragen' veranderde in 'Moet ik dan telkens zagen?' en 'Je moet het zien en doen, niet 'helpen'!' Een nog groter probleem betrof de emotionele en sociale capaciteiten: 'Mijn vriend snapt niet dat gewoon luisteren, aandacht geven voldoende is... gewoon me laten zijn en dan kom ik er zelf wel uit, kom ik even later tot een oplossing!' en 'Mijn hond snapt nog beter mijn verdriet, die legt haar hoofd op mijn schoot als ik huil.' Ik snapte ineens dat huishoudelijke taken en emotionele opvang mijn twee grootste noden waren in tijden van stress én dat mijn ervaring me leerde dat ik deze vanuit mijn nabije kring reeds haalde en dus niet vanuit een relatie! Het drong tot me door dat ik had GELEERD deze zaken van een man te verwachten terwijl zij dat net niet geven, eerder wel verwachten van een vrouw. Een paar dagen later viel mijn ook op het boek 'Liefdewerk' van S. Maushart: tot mijn verbazing kaartte zij net aan wat ik had over nadacht - zij benoemt deze emotionele en huishoudelijke ongelijke verdeling en wijdt er vervolgens een hele studie aan.

Een tweede 'klik' volgde: aangezien ik in mijn netwerk met mijn noden terecht kan en geen zin (meer) heb in energierovende en uitputtende discussies over een eerlijke huishoudelijke takenverdeling en ongepaste reacties op emotioneel geladen gebeurtenissen, bleek die man dus niet nodig te zijn. En, foetsie, weg was het ongemakkelijke gevoel en de streek van jaloezie als ik een op het eerste zicht gelukkig uitziend koppel op straat zag. 'Ik zie niet wat er achter de gevel gebeurt, doch kan me er een voorstelling van maken. Een relatie is absoluut geen garantie op gepaste zorg.' Mijn single leven is niet perfect en ik zal nog wel eens vloeken en tieren, doch weet nu precies waar ik nood aan heb - het romantische relatiebeeld zwierde ik van me af en sindsdien voel ik veel lichter.

Op ons eentje

Vakanties, verlangens en single zijn

De rust van berusting...

Als ik echt geïnteresseerd ben

Het maakt niet uit

Een beslist besef...

Op ons eentje...

Populaire Posts

Labels

Blog Archief

Neem ook eens een kijkje bij...

About me