Het is bijna anderhalf jaar na de Grote Schipbreuk, en de storm is gaan liggen. De grote golven van afwisselend euforie en in de put zitten zijn gepasseerd; er is een gemiddelde uitgekomen waar niet al te zwaar meer van afgeweken wordt. En ok, alle voorgaande miserie ten spijt mag het wel eens gezegd worden: dat gemiddelde, dat valt eigenlijk best wel mee.
Dat week-weeksysteem? Godsgeschenk. Horen mensen in een relatie niet graag, want het gezin met papa en mama is nu eenmaal de hoeksteen van de maatschappij, nietwaar? Maar toch, de focus ligt één week op Uk, met de spelletjes, puzzels, boekjes, kieteloorlogen en onlangs begonnen schoolcarrière. Dat betekent dus thuisblijven, en eens hij in bed zit een film opzetten of gewoon op de zetel kruipen met een goed boek. De andere week? The sky is the limit. Na het werk blijven plakken in een bar met een paar collega's, optredens gaan zien en na middernacht bezweet en lichamelijk kapot thuiskomen (of niét thuiskomen, want wat geeft het ook), duizend kilometer enkele richting rijden om iemand te bezoeken die je wil zien, just because. Het is niet de bedoeling om echtscheidingen te promoten hier, maar voor wie er sowieso doorgaat: courage, het wordt écht wel beter.
Op amoureus vlak is het ook rustiger geworden. Het "ik moet dringend iemand vinden of ik ga eenzaam sterven" kantje is er afgesleten dus da's een pak relaxer in de omgang. De met superlatieven aangeprezen datingsite waar ik vorig jaar ook maar eens had op ingetekend, om daarna met eigen ogen te kunnen zien dat het daar evengoed armoe troef en het zijn geld niet waard is (maar dan heb je natuurlijk al betaald), is intussen ook allang uit de bookmarks verdwenen, en staat mentaal geklasseerd tussen de andere stommiteiten die je als student verplicht eens moet doormaken "om het gedaan te hebben". Er zijn sindsdien een aantal contacten geweest, vele vluchtig, sommige van iets langere duur, een enkeling met toekomstpotentieel. Nog altijd single? Jazeker, maar niet alleen in de woestijn. Er zit geen druk achter, we zien wel.
Oké, ik heb geen vaste grond onder de voeten, maar weet je wat? Ik kan gerust zonder, voorlopig. Verzuipen zit er niet meer in, ik blijf wel wat ronddobberen: soms met de stroom mee, soms ertegen, al naargelang de dag. En als ik op iemand bots die een eindje op dezelfde stroming meedrijft, dan is dat mooi meegenomen.
Deze week in De Standaard Online, en gezien de discussies en vragen die we hier zien passeren lijkt het wel interessant:
Maris Life werd vorig jaar opgericht door de Nederlandse vriendinnen Mariska Nunes en Emma Blanchard in samenwerking met touroperator Corendon en richt zich op alleenstaande ouders die met hun kinderen op reis willen.
"Als de kinderen met anderen aan het spelen zijn zit je toch alleen tussen de stellen en gezinnen. En als ik dan contact had vond ik het lastig om mijn uitdagingen als alleenstaande ouder bespreekbaar te maken", aldus Nunes, die zelf alleenstaande ouder is en al langer bij Corendon werkt.
In het reisaanbod wordt zowel met de ouder als met het kind rekening gehouden: kinderen kunnen zich amuseren in de kinderclub, terwijl ouders ondertussen contacten kunnen leggen met gelijkgestemden.
Geïnteresseerden kunnen voorlopig kiezen uit een tiental (veelal) zonnige bestemmingen zoals Ibiza en Kreta, maar ook kamperen in Friesland of Curaçao ontdekken behoort tot de mogelijkheden. Meer informatie vindt u terug op de website.
1600u, Uk-status: snotneus, deels opgedroogd. Koekkruimels en sporen chocolade in beide mondhoeken. Plakkerige handjes. Haar in pieken alle kanten op. Als ik hem zo meeneem naar het familiediner dan word ik twéé keer levend gevild, eenmaal door de oma en dan nog eens extra door zijn mama als ze er achter komt. Tijd voor een grondige schoonmaakbeurt!
Ik moet maar één keer het woord "bad" langs mijn neus weg laten vallen, en de rustige duplotreinspelende Uk verandert in een mini bompakketje adrenaline. Met trappelende voetjes staat hij al aan de deur richting badkamer te kirren van voorpret. Hij stuift de gang in aan een snelheid die je niet voor mogelijk zou houden met die kleine mollige peuterbeentjes en begint alvast al zijn badspeelgoed de nog lege badkuip in de keilen. Bad! Water! Oh boy.
Zoals gewoonlijk zijn de eerste paar minuutjes vrij explosief. Er wordt gegild van plezier, gespat, gesparteld met de beentjes, water overal. Maar dan komt er een verzoeknummer boven dat niét standaard in het draaiboek staat: "Papa ook in bad? Papa bij komen zitten!" met zo'n typische pruillip die alle verzet per definitie zinloos maakt. En dan denk je maar "Oh, fuck it, waarom niet".
Nadeel aan alleen met je hyperactieve peuter in bad te gaan? De hoeveelheid water die de badkuip verlaat via een andere weg dan de afvoer, stijgt explosief. Je kan hem ook geen twee seconden uit het oog verliezen. Wat concreet betekent dat je het risico niet kan nemen om jezelf af te drogen terwijl hij nog in bad zit. En je wil niet dat hij verkouden wordt, dus eens hij uit bad is, is het alle hens aan dek om hem zo snel mogelijk droog en in een pamper en hemdje te krijgen. Je mag dus in je kletsnatte, blote kont een giechelend, spartelend, in een badhanddoek gewikkeld klein monstertje naar de verzorgingstafel dragen. Voorbij twéé niet-geblindeerde ramen die uitgeven op de straat.
1700u, Uk-status: propere snoet, blonde sprieten netjes gekamd, lekker ruikend naar babybadschuim, minischoentjes gepoetst, hemdje en ribfluwelen broek aan. Papa-status: potentieel strafblad voor openbare zedenschennis. E40 ter hoogte van mijn badkamer: afgesloten voor het verkeer wegens wateroverlast. We zijn er klaar voor!
