Beter een halve openingszin dan
Onder het mom van niets te vieren hebben bijpraten met een vriendin in een Gents caffeetje. Vergezeld van een pintje, mijn favoriete t-shirt waarvan niemand hoeft te weten dat dat een strategische keuze is en een hoofd vol verhalen die dringend gedeeld moesten worden. Eén van mijn favoriete settings om de sleur van de zware werkdag af te sluiten."Dames, ik moet bekennen dat ik niet goed frietjes kan bakken in de frituur". Zo onderbrak een niet onknappe man onze girlstalk. We wisselden blik en ik stamelde iets nietszeggend half stoer terug. Ik herpakte mij: "ah, een avondje openingszinnen aan het testen?". Een speelse blik en klaar voor een flirt? Hij gaf niets prijs, maar ontkende ook niet. Iets met punten, en of we hem een hand wilden geven. Of een kus, op de wang.
Toen een uur later een andere gast uit het gezelschap met een andere, even vreemde zin ons kwam aanspreken, verklapte hij ons het puntensysteem. Met quotes uit het programma "smakelijk daten" moesten ze zoveel mogelijk vrouwen aanspreken en reacties verzamelen. Bommer, ik dacht dat ze ons écht interessant vonden.
Ook al was het een spel, ik vond ze één voor één schattig, gedurfd en plezant. Niets opdringerig.
Bewijs nr 3246 dat dé openingszin niet bestaat. Het maakt zelfs (bijna) niet uit wat iemand zegt. Interesse tonen, wat humor en gewoon jezelf zijn is genoeg. Wat zelfvertrouwen helpt ook, ik spreek uit ondervinding. Want meestal ben ik dat laatste thuis vergeten, als het om "dat andere geslacht" gaat.
En als het klikt, joepie!
Ook al klikte er helemaal niets die avond, de avond was geslaagd: de verhalen waren gedeeld, de pintjes waren gedronken, de lachspieren getraind en de sleur gebroken.
