Posts tonen met het label trouwfeest. Alle posts tonen

Koppelpoging

Ze organiseerden een fuif om te vieren dat ze 10 jaar gelukkig getrouwd waren. Omdat ze iedereen datzelfde geluk gunden, kregen wij singles aan de ingang een sticker opgekleefd. Het was een groene bol, maar ergens voelde het voor mij als een gele ster.

Het was ongelooflijk goed bedoeld. Wie heeft er trouwens nog nooit gewenst dat onze medesingles wat herkenbaarder zouden zijn? Toch draaide het niet goed uit.

Vooreerst omdat het heel confronterend was te zien hoe weinig mensen maar bestickerd waren. Ik voelde me er prompt de laatste van een uitstervend ras.

Bij de vrouwen zaten een paar jonge, beeldschone exemplaren. Concurrentie om u tegen te zeggen dus. Niet bepaald hoopgevend.

De weinige single mannen, die zagen er een beetje vreemd of nerdy uit.

Ik heb de hele avond geen 2 bestickerden met elkaar zien praten.

Om het feestje helemaal leuk te maken, liep ik ook nog een ex tegen het lijf. Niet fijn om een praatje te staan over zijn vrouw en kroost, als jij daar met zo'n sticker staat te pronken. Zelfs niet als jij diegene was die ooit het punt erachter zette en er nooit over twijfelde dat dit een prima beslissing was.

Singles koppelen, het is een harde stiel. Want ongedwongen voelt het zelden.
feesten • trouwfeest • vraagstuk

Trouwen met jezelf?

(foto: Carlo Coppejans - Het Nieuwsblad)




Enkele dagen geleden stond dit artikel in de krant, over een jonge vrouw die gaat trouwen met zichzelf. Bijna 30 jaar is Nancy Baens, zo vernemen we, en omdat ze zichzelf beloofd heeft voor haar dertigste te trouwen, en single-zijn voor haar geen obstekel mag vormen om die belofte te houden, voegt ze de daad bij het (ja-)woord. 
Wij vinden dat om meerdere redenen nogal opmerkelijk. Want behalve de vragen die we ons stellen over hoe dat dan allemaal concreet en praktisch in zijn werk gaat (jaja, pragmatiek is belangrijk voor singles), zitten we er ook een beetje met een ongemakkelijk gevoel bij.
Wat betekent trouwen dan eigenlijk voor deze vrouw, dat ze het zo wanhopig wil dat ze het desnoods zonder partner doet? En hoe zielig vindt ze single-zijn, of wil ze net bewijzen dat je geen partner nodig hebt, zelfs niet om je huwelijksdroom waar te maken? En waarin zal haar "getrouwd" leven verschillen van haar huidig dagdagelijkse beslommeringen en vreugden?
Het is wellicht erg makkelijk om lacherig te gaan doen over deze rondborstige dame die een Mickey Mouse-armband en een teddybeer als voorwerpen koos om mee te nemen op haar "huwelijksreis", en dat zou ook wel een beetje seksistisch klinken, of over hoe ze masturberend haar huwelijk zal moeten consumeren, met een vreemde blik haar huwelijkssuite in het hotel op reis zal binnengeleid worden en zichzelf trouw zal beloven tot de dood haar scheidt (hoe scheid je feitelijk van jezelf?). Maar, vermoedelijk onbedoeld, met deze actie werpt ze vragen op over hoe we ons verhouden tot single zijn (en singles: zien we die als "mislukt"?) en getrouwd zijn (zijn getrouwde mensen dan "geslaagd"?).

 We zijn erg benieuwd naar jullie reacties...
actualiteit • geluk • trouwfeest • vraagstuk

Do's and don'ts van 'I do'.

Door dat trouwfeest dat inmiddels plaatsvond heb ik vooral geleerd wat ik niet wil doen:

- Genodigden vragen naar de naam van hun partner en de status van de relatie en vooral iedereen vrij laten in wie ze meebrengen. Ik had bijvoorbeeld heel graag mijn zus uitgenodigd bij gebrek aan een partner.

- Vermenigvuldigingsdansen. Ik kan wel dansen met mijn vader en mijn bruidegom hopelijk ook met zijn moeder, maar wat dan? Ik kan mijn bruidegom geen schoonmoeder aanbieden voor de tweede wissel, of moet mijn vaders vriendin dat dan doen?

- Mannen en vrouwen geschrankt aan tafel laten zitten en dus ook sowieso personen die alleen gekomen zijn naast elkaar laten zitten ‘als koppel’.

Daarnaast was er ook een elegante ‘oplossing’ met de term ‘gelegenheidspartner’ waar ik heel genuanceerd over nadenk. In feite noem ik het niet graag een oplossing omdat dat zou insinueren dat het een ‘probleem’ was dat de bruidegoms zus single is. Dat is dan ook meteen mijn contra-argument: Waarom mocht zijn zus niet gewoon als single in de suite lopen en aan de hoofdtafel zitten? Of wilde ze dat zelf niet? Langs de andere kant was ik er ook best voor te vinden, het idee van een gelegenheidspartner. De bruidegom in kwestie heeft twee heel goede vrienden. De ene was getuige en de andere kreeg een plaats in de suite als gelegenheidspartner. Ik vond inderdaad dat die tweede vriend ook in de suite thuishoorde en bij deze kreeg hij nog een speciale rol toegekend ook. Bovendien komen hij en de zus waarschijnlijk ook echt goed overeen als vrienden.

Waarover hebben jullie bedenkingen aangaande trouwfeesten? En wat vind je over het idee van een ‘gelegenheidspartner’.

feesten • trouwfeest • uitnodiging

Een trouwfeest met slimme mensen.

Hij was een van haar beste vrienden in het middelbaar. Ze gaat niet liegen, ze was er ook wel eens verliefd op geweest, want zo gaat dat in je apejaren. Dat kwam en dat verdween weer. Toch gingen bepaalde uitspraken niet ongemerkt voorbij, zoals: “Ik zou bijvoorbeeld nooit een relatie willen met iemand als jij. Jij bent veel te slim. Ik wil als man in de relatie graag wat de overhand kunnen hebben.” Afgezien van het anti-egalitaire gender gedachtegoed dat aan de grondslag ligt van deze uitspraak waar ik nu niet verder op in zal gaan, dacht ik als zestienjarige zonder een relatie vooral: “Ik ben te slim om een relatie mee te hebben? Excuseer, maar daar kan ik niets aan veranderen. Haalt dit mij werkelijk voor een meerderheid van de jongens zonder veel pardon van de markt?”

Bijna acht jaar later hebben we niet zoveel contact meer, maar denk ik toch met een zekere genegenheid terug aan hem en mijn middelbare zelf. Toen ik vorige week zijn huwelijksuitnodiging in handen kreeg, deed ik een vreugdedansje omdat ik de gastenlijst gehaald had. Ik stuurde onmiddellijk smsen naar zus en vader in al mijn enthousiasme. En toen bleef ik hangen bij vraag twee op de uitnodiging: ‘Gelieve de naam van uw partner en de status van de relatie aan te geven.’ Excuseer, maar ik wil graag geloven dat ik tegen de datum in kwestie misschien wel al iemand heb en ik nu dus nog niet op die vraag kan antwoorden. Is het tegelijk op onze leeftijd ook niet een beetje een gewaagde vraag voor wie wel in een relatie zit? Natuurlijk hoop je binnen enkele maanden nog steeds samen te zijn, maar aangezien de bruidegom-in-spe de eerste is van mijn vrienden die in het huwelijksbootje stapt, heb je eigenlijk geen garantie. Voor het eerst begreep ik op een ander niveau waar alle Bridget Jones-achtige aversie van huwelijksfeestuitnodigingen vandaan kwam.

Toen kreeg ze een sms binnen van haar vader, als antwoord op de enthousiaste mededeling dat ze uitgenodigd was op F’s trouwfeest die ook vader goed genoeg kende: “Ben je daar dan niet te slim voor?”

Gieren, dat deed ik.

feesten • man-vrouw • trouwfeest • uitnodiging
Abonneren op: Posts (Atom)