Op ons eentje: voordelen

Posts tonen met het label voordelen. Alle posts tonen

Toen ik op mijn ukkie een huis kocht, een proces dat me zweet, slapeloze nachten en vooral veel gedoe kostte, zei iemand me "jij doet dat toch zo goed!". Ik bloosde me te pletter, complimenten in ontvangst is nooit mijn sterkste kant geweest. "écht! Zo als jongedame, helemaal alleen. Je hebt dat toch allemaal mooi geregeld jouw leven. Ja, ik vind dat echt." .

Het is fijn zoiets te horen, terwijl je zelf vooral je struggles ziet en je zo soms vergeet wat je op je eentje allemaal hebt bereikt. En ook als ik naar de singles om me heen kijk denk ik wel eens, wat doen jullie dat goed! We mogen onszelf al eens wat vaker op de borst kloppen. Want, het feit dat er geld op je rekening staat, de vuilbakken elke week buiten staan, er verse groenten in je frigo liggen, je sokken gewassen zijn, je de loodgieter hebt gebeld, je fiets hersteld is, je ergens terecht kan op kerstavond, je buren elke ochtend hallo zwaaien, je fijne vrienden hebt, je de reis van je leven kan maken, ... . Dat heb jij . écht . állemaal zelf gedaan. Niets geen gedeelde verantwoordelijkheid.

En ja. Soms gaat het niet zelf. Als ik er een puinhoop van had gemaakt thuis, stonden twee vriendinnen klaar me uit mijn put te trekken. En als ik ziek ben, krijg ik een home-made maaltijd op bezoek. Onbetaalbaar.

Maar ondanks alles, is het soms gewoon ook even niet zo leuk, bijvoorbeeld als ik weeral net op tijd besef op een foute man te zijn gebotst. Of als ik snak naar een toekomstplan en sommige stappen alleen zetten gewoon kei-eng zijn. En ik de meewarige blik krijg als een elektricien vraagt of je hier nu écht hélemaal alleen woont. Zucht. En als ik iéts wil doen, maar nét dan iedereen al andere plannen blijkt te hebben gemaakt. En ik ben ook graag alleen, maar soms is dat net niet genoeg. Als ik op kerstmis alleen door de stad slenter, en met melancholie terugdenk aan het gepuzzel van de feestdagenplannen vroeger. Als er vandaag even niemand vraagt hoe mijn dag was. Dan, ja dàn, is het soms gewoon even kl★te, daar had ik gelijk in.

Maar dan denk ik met een glimlach terug aan die eerste dagen van de rest van mijn leven. Hoe alles er nu zo anders uitziet en ondanks de laagtes, de hoogtes toch de doorslag geven om te kunnen zeggen wat zij toen zei tussen oude meubels en nieuwe verf. Ze had verdorie meer dan gelijk, hoe uitzichtloos het mij toen ook leek.

Nu ben ik vijf jaar verder. Die vriendin is intussen getrouwd. En ik, ik zweef rond in het singleparadijs en ontdek er nog dagelijks nieuwe schatten. Hoe mooi de blinkende appel ook blinkt en hoe hard de slang me toesist dat ik moet bijten. Zolang er geen écht beter alternatief uit de bus komt, blijf ik nog even hier.

Ik bedenk hoe universeel sommige dingen kunnen zijn en dat het niet zo zwart-wit is als ik toen dacht. Mijn leven is op zoveel vlakken rijker geworden. In heel wat vriendschappen werd nieuw leven geblazen, de band is hechter dan ooit. Nieuwe vrienden werden ontdekt. Ik doe waar ik zin in heb. Ik experimenteer in de keuken, want ik hoef niemand de vreemde combinaties te verantwoorden. Nieuwe gerechten deel ik met mijn vrienden op één van de vele komen-etens. Op een verloren zondagmiddag vlieg ik met mijn fiets het land door en ik hoef niemand eerst te overtuigen dat dit leuker is dan een middag zetelhangen. Of ik hang een middag in mijn zetel als de wind de regen de daken op klettert en hoef er niet uit om schoonfamilie te bezoeken.

Ik ontdek de wereld, die daar zo mooi aan mijn voeten bengelt. Vroeger kon het mij niet zoveel schelen, ik was gesetteld en dat was goed genoeg.

Single zijn voelt een beetje als een kind dat leert fietsen. Weet je nog? Met vallen en opstaan, eerst met wieltjes en steun van je omgeving. En soms ook al eens verwijtend, waarom het nu GODVERDOMME nog niet niet lukt. En als je gelanceerd bent, laten ze je los. En maanden (of jaren) later, na veel oefenen, roep je plots: kijk mama, zonder handen! Om dan BAM ... nog eens keihard op je bek te gaan. Gelukkig zijn er enkel wat schaafwonden en traantjes. En misschien moet er al eens iets genaaid worden. En dan kruip je gewoon terug op je fiets. En je bent wát trots (als een gieter ja!) op je ontwikkelde nieuwe vaardigheden.

Vijf jaar geleden vervoegde ik het rijk der singles. Dat is een plek waarvan ik het bestaan enkel uit mythen, sagen en stoere ridderverhalen kende. Ik was er nog nooit geweest. Toch niet in mijn volwassen leventje. Nu ken ik deze wereld maar al te goed. Tijd voor een terugblik op een ontdekkingstocht vol verwondering, warmte, goede moed en af en toe traan. Dat ook, ja.

Toen ik er middenin wakker werd, het leek wel van de ene dag op de andere, in mijn nieuw appartement met een leentjebuurtafel, derdehandskasten en een servies dat intussen al voor de derde keer opnieuw hip geworden was begon ik een nieuw hoofdstuk. Mijn bezittingen konden in één personenwagen. Makkelijk voor de verhuis, maar toch wat kaal. Dus was ik wàt blij met alle spullen die ik van helpende handen aangeboden kreeg, want zo helemaal opnieuw beginnen, dat kan je niet alleen.

Een oude schoolvriendin kwam helpen met schilderen. We hadden altijd contact gehouden en één keer per jaar dronken we samen koffie en was het alsof we nog gisteren de schoolbank deelden. Door de lange relatie was mijn vangnet enorm uitgedund, gezamenlijke vrienden bleken vooral voor "de ex" te kiezen. Tijdens onze jaarlijkse meet-up boodt ze aan om te schilderen. Hell yeah!

Zij was een ervaren single. En ik, ik had er zó geen zin in. Om zonder wederhalve door het leven te gaan. Ze probeerde me op te peppen en vertelde honderduit stoere singleverhalen, date-legendes en net-geen-relaties. Dat laatste vond ik maar een raar idee. Over alleen-reizen en festivals in het buitenland. Wist ik veel. Ik werd er moedeloos van. Zo sterk allemaal, dat lukt me nooit. Ik zie ons daar nog altijd zitten. In een leeg appartement, in een oude bestofte zetel, verfgeur in de neus en pizza en bier aan huis geleverd.

Ik moet er nog vaak aan terugdenken, hoe ik vond dat ik daar toch onmogelijk gelukkig van zou kunnen worden, zoveel beleven, maar niemand om het écht mee te delen. En haar antwoord "ik kan toch moeilijk zeggen hoe zwaar kl★te het soms is, ja dat is soms zo. Maar ik zwéér het je, ik kan écht zeggen dat ik verder heel erg gelukkig ben. De vrijheid, is onbetaalbaar." en hoe hard we toen gelachen hebben om ons "miserie". Het was toen láng geleden dat ik nog zo hard en intens gelachen had. Het leek wel uren te duren.

Een van de grote voordelen van single zijn, vind ik dat je door het leven kan gaan met een minimum aan commentaar. Nu krijg ik af en toe wel eens wat opmerkingen te horen vanuit m'n omgeving, maar dat is echt peanuts vergeleken bij wat wat mijn vrienden in een relatie allemaal te horen krijgen.

Soms ga ik op bezoek en zitten de voormalige tortelduifjes constant opmerkingen te geven op elkaar. Dat voelt bijzonder ongemakkelijk. Bij andere koppels lijkt alles peis en vree. Tot ik alleen ben met een van beiden. Dan krijg ik alle bedenkingen te horen die de een heeft bij de ander. Het gebeurt ook wel eens dat ik helemaal geen negatieve commentaren te horen krijg tot de dag dat A en B relatieperikelen hebben. Dan wordt de vuile was in al z'n glorie voor de buitenwereld geëtaleerd en vraag je je af hoe het mogelijk is dat die mensen ooit helemaal verslingerd waren op elkaar.

Als ik al die analyses over teleurstellende karaktertrekken van Miss of Mister partner aanhoor, bedenk ik vaak hoe heerlijk het is te mogen leven zonder commentaar. Familie, vrienden, kennissen en collega's, ze kennen allemaal mijn minpunten. Toch blijft iedereen vriendelijk en word ik nooit tot op het bot afgekraakt zoals bij mensen in relaties en zeker in relatiebreuken dikwijls gebeurt. Wie het moeilijk heeft met een of ander trekje heeft er tenslotte niet echt veel last van. Want we trekken toch geen hele dagen met elkaar op en delen geen huis. Even wat meer afstand nemen als de ergernis begint op te lopen, is ook al geen probleem.

Toch zie ik ook wel de nadelen van dat leven zonder commentaar. Mensen die in een relatie zitten, schaven aan elkaar door hun partner te confronteren met zijn of haar minpuntjes. Dikwijls zegt niemand zo ongezouten z'n mening als je partner. Zo worden de scherpe kantjes er afgevijld en groei je als mens. Om nog maar te zwijgen over de mensen die ik sterker, beter en gelukkiger zag worden door alle waarderende en liefdevolle feedback die ze van hun partner kregen.

Al hoeft feedback natuurlijk niet altijd van een partner te komen. Guinevere Claeys verwoordde dit mooi in een column die onlangs in De Standaard verscheen: "Mijn beste vriend heeft me kalm de les gelezen. (...) Kalme kritiek is uit de mode. Twitter stampt je de turf onder. Facebook liket je de hemel in. Allebei zonder grond, allebei bodemloos - elke like is er een te weinig, en elke like te weinig is een afwijzing te veel. Ik durf te denken dat kalme kritiek ons kan redden. Iemand die rustig zegt wat hij ziet dat je zelf niet kan zien. Dat dit niet vreselijk is, maar ook niet fantastisch. Gemengde weerklank is de zuiverste. (...)"

Het is bijna anderhalf jaar na de Grote Schipbreuk, en de storm is gaan liggen. De grote golven van afwisselend euforie en in de put zitten zijn gepasseerd; er is een gemiddelde uitgekomen waar niet al te zwaar meer van afgeweken wordt. En ok, alle voorgaande miserie ten spijt mag het wel eens gezegd worden: dat gemiddelde, dat valt eigenlijk best wel mee.

Dat week-weeksysteem? Godsgeschenk. Horen mensen in een relatie niet graag, want het gezin met papa en mama is nu eenmaal de hoeksteen van de maatschappij, nietwaar? Maar toch, de focus ligt één week op Uk, met de spelletjes, puzzels, boekjes, kieteloorlogen en onlangs begonnen schoolcarrière. Dat betekent dus thuisblijven, en eens hij in bed zit een film opzetten of gewoon op de zetel kruipen met een goed boek. De andere week? The sky is the limit. Na het werk blijven plakken in een bar met een paar collega's, optredens gaan zien en na middernacht bezweet en lichamelijk kapot thuiskomen (of niét thuiskomen, want wat geeft het ook), duizend kilometer enkele richting rijden om iemand te bezoeken die je wil zien, just because. Het is niet de bedoeling om echtscheidingen te promoten hier, maar voor wie er sowieso doorgaat: courage, het wordt écht wel beter.

Op amoureus vlak is het ook rustiger geworden. Het "ik moet dringend iemand vinden of ik ga eenzaam sterven" kantje is er afgesleten dus da's een pak relaxer in de omgang. De met superlatieven aangeprezen datingsite waar ik vorig jaar ook maar eens had op ingetekend, om daarna met eigen ogen te kunnen zien dat het daar evengoed armoe troef en het zijn geld niet waard is (maar dan heb je natuurlijk al betaald), is intussen ook allang uit de bookmarks verdwenen, en staat mentaal geklasseerd tussen de andere stommiteiten die je als student verplicht eens moet doormaken "om het gedaan te hebben". Er zijn sindsdien een aantal contacten geweest, vele vluchtig, sommige van iets langere duur, een enkeling met toekomstpotentieel. Nog altijd single? Jazeker, maar niet alleen in de woestijn. Er zit geen druk achter, we zien wel.

Oké, ik heb geen vaste grond onder de voeten, maar weet je wat? Ik kan gerust zonder, voorlopig. Verzuipen zit er niet meer in, ik blijf wel wat ronddobberen: soms met de stroom mee, soms ertegen, al naargelang de dag. En als ik op iemand bots die een eindje op dezelfde stroming meedrijft, dan is dat mooi meegenomen.

Zoals gelukkig bij wel meer gescheiden ouders het geval is, heb ik de helft van de jaarlijkse weekenden geen kinderen om me heen. Dan kun je natuurlijk heel moeilijk doen dat je de eerste woordjes of stapjes van je kleine mist. Of, als het kroost wat groter is, je vrije tijd vullen met al dan niet uitgesproken irritaties over hoe je ex omgaat met het opgegeven huiswerk, bedtijden of andere ergernissen die ten tijde van het huwelijk ook al de nodige wrijving gaven.

Wat ook veel voorkomt zijn heldhaftige pogingen om de schuldgevoelens jegens je kroost te sussen. Want wijst wetenschappelijk onderzoek niet uit dat een scheiding der ouders een verhoogde kans geeft op probleemgedrag?

In materiële zin wedijveren ouders dan om het dikste cadeau. En in immateriële zin komt menig ouder in het weekend aanmoedigen aan de zijlijn. Ook als het kind bij de ander is. Zadel je in beide gevallen je kind niet ongewild op met loyaliteits-spagaat? Want mag het met de van stiefmoeder gekregen cadeautjes pronken? Of met de foto van de door papa zelfgebakken taart (dat deed hij anders nóóit!). En als de stiefmama toevallig meer verstand van voetbal heeft dan jij, voelt je kind zich dan vrij om die plusmoeder toe te lachen bij een mooie pass in het veld? Of doet het jou dan tekort? Kun je de enthousiaste verhalen over 'de ander' niet aan? Verzoen je ermee. Want wees eerlijk: je wilt toch dat je kinders het goed hebben?

Of loopt het kinderfeestje bij 'de ander' weer in de soep? Staat 'de ander' nooit langs de lijn om aan te moedigen? Of, laat de ander, in plaats van gezellig een weekend met hen te kamperen, hen dagenlang met hun smartphone op de bank hangen? Of, nog erger, huurt hij of zij een oppas in om met het nieuwe lief Parijs te verkennen? Tja. Daarover klagen geeft je zelf wellicht even een goed gevoel ('zie je wel, zo'n slechte ouder ben ík niet'). Maar mensen zijn gewoon verschillend. Ouders vast ook. Dat weten kinderen maar al te goed.

Wellicht is het dan beter om je als alleenstaand ouder te wentelen in de vrijheid die het je verschaft. Door te leven. Door te lezen. Door de afwas -precies wat je je ex vaak verweet- dagenlang te laten staan. En als 'de ander' een computerspel koopt dat toevallig vier keer duurder is, een kinderfeestje geeft dat een fortuin kost en zich wél aanbiedt als penningmeester van de tennisclub. Wat dan nog? Dat bespaart jou toch mooi een hoop geld en tijd? Maak dingen niet groter dan ze zijn.

Als alles altijd paix en vree was, zou je nog gaan twijfelen aan de juistheid van het besluit (of dat van de ander) om uit elkaar te gaan. En dat wil je je kinderen, maar vooral jezelf vast niet aandoen.

Dus geniet als herboren single van je vrijheid. Ga lekker lang douchen, lezen, dansen of laat de afwas dagenlang staan. Geniet van de badkamer die nooit bezet is (over de haren in het doucheputje kan je alleen jezelf verwijten maken) en zet de tv de hele avond op jouw favoriete zender. Uitslapen, de eerste keus hebben bij de zondagse broodjes.... van je kinderen zul je geen last hebben.

Je wordt er hoe dan ook een leuker mens van. Tevredener. Je hoeft niks goed te maken naar je kinderen. Anders blijft de scheiding een nooit genezende wond. Voor iedereen. Tevreden mensen zijn vaak fijne ouders.

Ik wens alle gescheiden ouders, pluspapa's en mama's een goede dag toe. En natuurlijk ook alle lezers die dolgraag kinderen zouden willen, maar nog niet weten met wie.

november 2016
Lehti Paul

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Als steeds nieuwsgierige en (op)zoekende single die zich heel bewust is van de zee van tijd die ze heeft voor al die eigen vragen en interesses, kwam ik via een tip bij de research en persoon van Bella Depaulo terecht. Zij is professor psychologie aan de universiteit van Californië en, zoals ze het zelf noemt, 'single at heart'. Haar passie en onderzoeksonderwerp is 'het single leven' en dat vertaalde zich o.a. in twee boeken: 'Singled out' en 'The best of single life'. Depaulo's webpagina en blog waren zalig om te lezen: zo haalt ze een aantal stellingen en ideologieën aan en vervolgens overhoop i.v.m. de maatschappelijke glorie van een relatie en het huwelijk.
Een kleine greep:

-de ideologische, maatschappelijke druk om te huwen/relatie te hebben en de ophemeling van het huwelijk noemt ze 'matrimania'
-de wetenschappelijke onderzoeken richten zich naar koppels en stuitten, raar maar waar, steeds op 'gehuwden/koppels zijn gelukkiger/gezonder/meer sociaal verbonden/... dan singles!'(blijkbaar gaat men vooral naar dit geluk peilen bij net koppels die nog volop in 'honeymoon'-sfeer zitten en bekijkt men de factor 'willen voldoen aan de antwoordnorm' niet + stelt Depaulo een flink pak overdrijvingen en valse gegevens vast!)
-het feit dat de wet gehuwden beter beschermt
-brainwashing via tv-shows, vooral voor vrouwen bedoeld, waarbij het veroveren van een neerknielende man met ring en het daaropvolgende huwelijk hét ultieme levensmoment is (bv. 'The bachelor' en 'Bridget Jones')
-de politieke organisatie van ons systeem wordt gevormd rond de huwelijkse norm en de daaruit voortkomende noden (bv. mutualiteitsvoordelen, single-toeslag bij hotelboekingen en reisaangelegenheden)
-hier voeg ik zelf nog bij: de eindeloze liefdesliedjes van 'ik mis je', 'ben je kwijt'over 'ik ben verliefd op je' tot '(ik) kom terug!' Tot op heden ken ik geen nummer dat de single levensstijl bejubeld, geen woord reppende over 'ik ben eindelijk vrij voor een ander.'

Depaulo somt vervolgens de realiteit van het single leven op en de voordelen (zoals persoonlijke groei, bewuste 'alleen-tijd' als innerlijke voeding,...en seks komt ook aan bod).
Ik ben alvast fan! Enige bemerking die ik heb is dat het ervaren van het huwelijk en single leven door resp. vrouwen en mannen niet aan (onderzoeksmatig) bod komt. Uit studies die ik voorheen las, blijkt dat er wel degelijk een verschil bestaat tussen de ervaring van geluk/gezondheid/... van beide geslachten. 'Zijn huwelijk' is gezondheidsbevorderend, 'haar huwelijk' niet. Single vrouwen daarentegen scoren 'beter' in hun singlegeluk dan mannen (Maushart S., 2002) op alle vlakken.Verder is er bij veel onderzoeken sprake van heteroseksisme: het normkoppel dat naar voren geschoven wordt is de vrouw-man samenstelling.

website: www.belladepaulo.com

Vlinderke

Op een klasreünie zag mijn moeder Monique terug. Monique trouwde nooit. Als enige van haar klas en van haar talrijke broers en zussen. "Toen ik jong was, zaten mijn broers en zussen zwaar met me in", vertelde Monique. "Ochere, ocharme, ons Monique, zo zonder man en kinderen."
"Maar zodra ik 40 werd, begon het te keren. Nagenoeg alle broers en zussen kregen problemen. Was het niet hun relatie die stijl bergaf ging of zelfs verbroken werd, dan waren het de kinderen waarmee ze het niet onder de markt hadden. Vaak manifesteerden de problemen zich zelfs op beide fronten. Plots was het gedaan met mij te beklagen."

Hoe ouder ik word, hoe meer ik mij herken in het verhaal van Monique. Te veel gezien, te veel gehoord. Gedaan dus met het idealiseren van het groene gras aan de overkant. Of hoe je wat nooit een keuze was met de tijd gaat accepteren en uiteindelijk zelfs gaat koesteren. 'Het is een ander leven dan dat van jou', zei ik onlangs nog tegen een getrouwde vriendin. 'Met andere min- en pluspunten. Gewoon anders. Maar daarom nog niet slechter. En soms zelfs beter.'

Wintertijd.... volop boeken lezen (al doe ik dat het hele jaar ;-) :-)) Al snuffelende in de boekenzaak, kwam ik dit werkje tegen: een ode aan de single levensstijl. Simone van Saarloos (Nederlands filosofe) gaat in tegen de opgelegde partneridealen, doet je nadenken over onze cultuur en benadrukt de rijkdom van het relationeel single zijn.

Een korte samenvatting:

'Een ode aan de single als wereldverbeteraar en levenskunstenaar.
Het stijgend aantal singles wordt vaak geduid als een symptoom van individualisering en epidemische bindingsangst. Mensen zouden geliefden 'shoppen', aan keuzestress lijden, overgave missen en geen toewijding tonen. In plaats van de exclusieve relatie als de ultieme verbinding te zien, vraagt Simone van Saarloos zich af hoe we op individuele wijze relationeel kunnen leven. In Het monogame drama stelt zij dat singles de wereld verbeteren: ze spreiden hun sociale risico, gaan gevarieerde verbintenissen aan en oefenen zich in diversiteit. Want vrijheid vieren doe je in verbinding.
Single-zijn is geen tussenfase of momentele status, het is een levenskunst.'

Ik ben alvast begonnen met lezen...

Vlinderke

Emma Morano is met haar 115 jaar de oudste vrouw van Europa. Haar geheim? Rauwe eieren eten én niet trouwen. Na een ongelukkig huwelijk stuurde ze alle geïnteresseerde mannen wandelen. 'Ik wil door niemand gedomineerd worden', zei ze hierover.

Zij staat trouwens niet alleen met haar mening dat niet trouwen een gunstige invloed heeft op de levensduur. Ook een 109-jarige Britse vrouw die nooit huwde, wijt haar hoge leeftijd aan de afwezigheid van een husband.

Nu vragen we ons natuurlijk af of ook mannelijke eeuwlingen de link leggen met het ontbreken van een partner. Of geldt deze wijsheid enkel voor vrouwen?

Met dank aan onze gastblogsters voor het mailen van de links naar oponseentje@gmail.com

Vijf jaar single ben ik geweest. Een vijfde van mijn leven. En dat heeft ervoor gezorgd dat ik geloof in mezelf en zelfstandig ben. Misschien, blijkt nu ik een relatie heb, wel té zelfstandig, té ‘tevreden’ met wie ik geworden ben?

Want jarenlang heb ik kunnen doen wat ik wou doen – ik wou helemaal niet op jonge leeftijd een relatie, laat staan een huis of kinderen. Aan die dingen had ik geen behoefte, hoewel ik natuurlijk het hebben van een lief af en toe, zoals iedereen, wel eens miste. In de plaats kon ik vrijwilligerswerk doen, me concentreren op mijn job, doorgroeien, bijscholen, reizen.

En toen leerde ik de huidige vriend kennen. We hadden veel gemeenschappelijke interesses en op het eerste zicht wel een gelijkaardig idee over het leven en de toekomst... Een echte vonk was er niet – die is er nog nooit geweest bij mij, het lijkt wel of dat over-je-oren-verliefd-zijn gevoel niet in mijn woordenboek staat. En ondanks de jarenlange belofte aan mezelf, dat ik pas écht weer voor een relatie zou gaan als dat gevoel er éindelijk wel eens zou zijn (want, als iedereen dat kan voelen, waarom ik dan niet?), bevond ik me plots in een relatie.

En na zoveel jaren single zijn, is dat niet simpel. Als single maak je namelijk plannen voor een toekomst als single: ik moet nog die grote reis doen, of, ik word wat ouder en dat maandelijks huren is echt wel weggesmeten geld, misschien moet ik maar eens kijken om te kopen, of, de beslissing om na die grote reis een katje te nemen. Plannen waarbij ik met niets of niemand rekening moet houden (behalve mijn eigen spaarpot, dat is dan weer een ander single-probleem). En plots komt daar iemand met – zo blijkt als je elkaar toch wat beter leert kennen – toch wel andere ideeën voor de toekomst, single plannen die gemaakt zijn in zijn single jaren.

En dan stel je jezelf de vraag: is deze relatie het waard om mijn plannen op te bergen? Is deze relatie beter dan alleen zijn, maakt ze mij gelukkiger?

Ik vrees dat bij mij het antwoord helaas deze keer ‘nee’ is, en deze relatie geen lang leven meer beschoren is (om uiteraard nog andere redenen, die er helemaal niet zo toe doen op een single blog). Of hoe het lang single zijn, het uiteindelijk opnieuw single worden in de hand werkt.

Maar op een dag vinden we allemaal die ene persoon die het wél waard is om onze plannen voor bij te schaven. En zo niet? Dan hebben we toch nog altijd onze eigen, leuke, geplande toekomst!

Met dank aan onze gastblogster. We kijken uit naar jouw inzending bij oponseentje@gmail.com

De avondjes uit worden schaarser, nu al mijn vriendinnen en de meeste van mijn vrienden single-af zijn. Een maand hebben we erover gedaan, om met ons bendeke een datum te vinden. Lekker eten en een paar goeie pinten om af te sluiten.

Toen een groep mannen binnenkwam (goedgekeurd en dateabale age) zorgde ik voor een kleine, subtiele reorganisatie, zodat ze toch iets of wat binnen mijn gezichtsveld kwamen. Iets met single-rechten ofzo. Eén jongen viel me direct op. Ik zweeg erover (genieten doe ik in stilte :-) ) maar hij werd ook door een vriendin aangewezen als iemand die qua uiterlijk een perfecte match zou zijn. Het bleef bij wat grappen en grollen over openingszinnen en herinneringen ophalen aan de tijd dat we samen op stap op zo iemand afstapten. "Toen" zouden we dat gewoon gedaan hebben, samen sterk. Er was een tijd dat we een onverslaanbaar duo vormden.

Twee uur, bedtijd voor de koppels. Maar niet voor mij en een single kameraad. We gingen al dansend de nacht in. Het was leuk, maar anders dan vroeger. Op stap met een vriend, afschrikmethode nummer één om nieuwe contacten te leggen. Ik geraakte aan de praat met een toffe gast. Toen mijn gezelschap zwaaiend met twee pintjes op ons afkwam, maakte hij zich snel uit de voeten. Ik vond het al bij al niet eens erg. We dansten, en dansten, en dansten.

Toen ik, licht in mijn hoofd, begeleid van vroege vogelgezangen, naar huis wandelde, bedacht ik dat ik mijn twee handjes mag kussen. Het is een dubbel gevoel, maar mijn vrienden blijven altijd mijn vrienden. Ook al zou ik meer zo'n avondjes uit willen, ze zijn zeker een stuk intenser dan vroeger.

En eigenlijk weet ik stiekem wel waarom ik niet zomaar op iemand leuk afstap. Het zou maar eens écht moeten klikken, en daar ben ik nog lang niet aan toe. Ik hou ervan tijd te hebben voor mezelf, vrienden, werk, huisje, ... Ik droom te graag over een toekomst waarin alles nog mogelijk is. Ik hou er teveel van om te kunnen dansen wanneer ik wil.

En angst om als laatste single ter wereld over te blijven, vind ik nu echt eens géén goede reden.

Ik herinner me mijn vrijgezellenbestaan als de dag van gisteren. Elke avond uit was er een waarop ‘het’ misschien zou gebeuren. Elk nieuw contact greep ik gretig aan, in de hoop op die ene klik – die bleef steevast uit. Ondertussen regen mijn vriendinnen de relaties als een prachtig en kleurrijk mozaïek aaneen. Ik begreep er niets van.

Zo ben ik 24 jaar lang vrijgezel geweest. Op enkele sympathieke akkefietjes en vele onduidelijkheden na. Pas de laatste twee jaar was ik niet echt meer op zoek. Tenminste, niet meer dramatisch en pathetisch op zoek. Want je blijft zoeken zolang je niet ‘hebt gevonden’. Wat ik trouwens redelijk vervelend vind: dat idee dat je moet ‘vinden’. Het impliceert dat vrijgezel zijn gelijk is aan ‘zoekende zijn’. Dat je iets mist en dus op zoek bent, in dit geval naar ‘de juiste partner’. Want vrijgezel ben je als vrouw nu eenmaal niet omdat je alleen wil zijn. Nee, nee. Je bent vrijgezel bij gebrek aan een partner. Alsof een relatie de complete toestand is en vrijgezel de wachtkamer ervan. Een vrijgezelle man daarentegen is een echte levensgenieter, de deugniet.

Het vervolg lees je op de site van Charlie Magazine. Met dank aan Emilie Plouvier die dit stuk schreef voor Charlie magazine. Het levert haar een publicatie op deze blog op, wat qua prestige vergelijkbaar is met de Libris Literatuurprijs.

Ooit was het mijn droom: die ene vinden! Meneer één passeerde, meneer twee ook, bij meneer drie had ik na drie jaar het gevoel die ‘ene’ te hebben gevonden. Net op dat moment werd mijn droom aan diggelen geslagen. Meneer vier lukte ook niet.

En nu? Nu besef ik ten zeerste dat het waarschijnlijk niets voor mij is, een relatie. Na de paar maanden van verliefdheid (‘ook wel ‘dronken van de sex en de projecties op elkaar' genoemd), keert de realiteit terug en komt het er écht op aan.

Verliefde koppeltjes, ik zie ze graag lopen, doch weet dat de momenten dat het servies aan diggelen vliegt, achter de gevel gebeurt... prinsen op het witte paard, mierzoete en romantische sprookjes en films,... deze worden ons als vrouw bijgebracht. Nee, dank u wel, geef mij maar die paar vrienden die ik ’s nachts kan bellen voor wat zorg, de tijd die ik heb voor mijn hobby’s en gewoon, fijn ‘niets doen’.

Vrienden zeggen: ‘Wacht maar, dit is een fase die overgaat.’ om vervolgens te vragen ‘Hoe kan die man dan jouw hart winnen?’. Mijn antwoord is even eenvoudig als doordacht: ‘Mijn hart is niet te ‘winnen’, hij zal enkel een stuk van het zijne willen geven!’

Met dank aan onze gastblogster. Jouw stukje is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Wij singles zijn dikwijls sterke mensen. Supermensen die alles kunnen en niemand nodig hebben, zijn we niet. Wel worden we elke dag een beetje meer bedreven in creatieve oplossingen bedenken en netwerken, in nie pleuje ook al is een schouder om op te leunen niet altijd binnen handbereik.

Toch zijn er wel eens van die momenten waarop de moed ons in de schoenen zinkt en ons single-zijn voelt als een molensteen om onze nek.

Voor dergelijke downdagen is er deze gedachte:

Ik heb niet het gevoel dat mijn leven op pauze staat. Verre van: ik nam beslissingen de laatste jaren, die van het harde soort!
Veranderen van werk nadat je eindelijk had beslist voor jezelf een huisje te kopen.
Jezelf de harde waarheid voorhouden dat die mooie villa samen met een partner er nu even nog niet komt, maar dat je daarom niet op de rem moet gaan staan.
Roeien met de middelen die je hebt. We gaan vooruit, en ’t is ook goed zo.

Maar hoe meer ik mezelf vertel dat ik het zalig vind om zelf te kunnen kiezen welke zetel ik in m’n zelf gerenoveerde rijhuisje deskundig zal neerpoten,
hoe meer m’n innerlijke ziel hunkert naar een namiddagje Molecule met die ene man!

Met dank aan onze gastblogster.

“Ik heb het altijd heerlijk gevonden om single te zijn”, zegt professor Bella De Paulo van de universiteit van California. “Maar ik had een hekel aan alle stereotypen en discriminatie en aan al die overdreven tamtam over het huwelijk, bruiloften, stelletjes en romantische liefde.” Zij heeft een grondige studie verricht naar de liefde en het leven van singles. En ze trof totaal geen ellende aan.

Het huwelijk en de romantische liefde worden in de media en in onze samenleving enorm opgehemeld. Singles denken dan ook vaak dat ze alleen staan als ze hun leven best oké vinden. Niet alle singles zijn wanhopig op zoek naar een lief. Velen zijn het gewoon uit overtuiging en zien het als de manier van leven die het best bij hen past. Even zinvol en productief als in een vaste relatie duiken. Volgens De Paulo is de opvatting dat singles zielig, eenzaam en ongeliefd zijn en niets liever willen dan een partner vinden gewoon een mythe. Ze wordt niet ondersteund door wetenschappelijke gegevens. Een van de redenen waarom zo veel singles het zo goed doen, is dat ze vaak een gewaagde en brede kijk op de liefde hebben. Liefde is voor hen veel meer dan alleen maar romantische liefde. Diverse onderzoeken hebben aangetoond dat singles bijvoorbeeld in het algemeen meer klaar staan voor hun broers, zussen, ouders, buren en vrienden.

Voor generaties van vrouwen en mannen die hun leven bijvoorbeeld aan sociale rechtvaardigheid hebben gewijd, is de betekenis van liefde en passie altijd breder geweest dan diamanten ringen en rode rozen. Wie is de liefde van je leven? “Misschien is liefde eerder een ‘wat’ dan een ‘wie’”, zegt De Paulo. “Of misschien is je liefde groot genoeg voor meer dan één persoon. Als je je openstelt voor liefde in haar grootste, breedste betekenis, leid je waarschijnlijk je beste en zinvolste leven”. Dat mag iedereen voor zichzelf uitmaken. Ze roept iedereen op om op een andere manier naar singles te kijken. Net als bij racisme hebben zij immers ook vaak met sociale discriminatie te maken. Dat noemt de onderzoekster: “singlisme”. “Ik ben niet single omdat ik de ware Jacob nog niet gevonden heb of omdat ik problemen heb”, zegt ze. “Integendeel. Het leven als single past gewoon bij mij. En zo zijn er velen.” Ze zegt het met een glimlach én met overtuiging. Een van haar populairste boeken heet dan ook “Hoe singles gestigmatiseerd en genegeerd worden en toch nog lang en gelukkig leven”.

Leo Bormans

The World Book of Love

We zijn nu 4 jaar later. Zo’n 3 jaar geleden dat ik haar voor het laatst heb gezien of gesproken. Toch is er in die 4 jaar veel veranderd. Voornamelijk naar mijn persoonlijkheid toe.

Alleen zijn hoeft niet te betekenen dat je diep ongelukkig bent. Dat je je constant eenzaam voelt, dat je constant nood hebt aan het zoeken naar een nieuwe relatie.

Die zoektocht heb ik voorgoed afgezworen. Voor mij hoeft het niet langer. Ik voel me prima op mijn eentje en wens dat bewust zo te houden.

Ik heb een eigen woonst gekocht. Die helemaal opgeknapt. Er mijn thuis van gemaakt.

Ik heb een manier van leven gevonden die ik niet eerder kende. Het vrij zijn en doen wat ik leuk vind zonder iemand verantwoording af te leggen. Met niemand rekening moeten houden en mijn tijd te schikken hoe het mij best past.

Ik voel me weer gelukkig. Geen ups-and-downs meer. Geen nostalgisch verlangen meer naar die huwelijksjaren. Ik vind mijn leven prima zoals het nu is.

Gelukkig zijn hangt niet langer meer af van die ander. Er is geen voortdurende angst meer dat die ene me zou kunnen verlaten. Ik volg nu mijn eigen weg. Er is geen prestatiestress meer om een huwelijk of relatie in stand te moeten houden, in alle goede en slechte tijden.

De enige relatie die ik nu heb is die met mezelf. Een relatie waaraan ik in het verleden nooit aandacht heb geschonken.

Ik ben rotsvast overtuigd dat ik op mijn eentje verder een aangenaam heden en mooie toekomst kan uitbouwen. Voor mij geen relaties meer. Ik ben dan ook totaal niet zoekende, noch vragende partij. Het gelukkig zijn zit echt louter in je hoofd. Eens je je vredig kan stellen met hoe je leven verloopt en je je voortdurend kan aanpassen aan veranderingen in het leven en koers kan bijsturen.

“Happy single” bestaat echt! Ik ben het levendig bewijs. Iemand die het altijd onmogelijk heeft geacht en een half leven lang heeft gezocht en getracht naar een hechte relatie. De nood om liefde te geven.

Ik zou mij eerlijk gezegd de dag van vandaag geen leven meer kunnen voorstellen om dagelijks met iemand samen te leven.

Met dank aan onze gastblogger voor deze openhartige getuigenis. Wil jij ook graag je verhaal vertellen, mail dan naar oponseentje@gmail.com.

Op ons eentje

5 jaar single, een terugblik (slot)

5 jaar single, een terugblik (deel 2)

5 jaar single, een terugblik (deel 1)

Leven zonder commentaar

Stilte na de storm

Geen last

Hemelse huwelijksideologie

Ochere, ocharme de single

En de single prinses leefde nog lang en gelukkig

Single zijn als levenskunst: 'Het monogame drama' van Simone van Saarloos

Trouw niet en leef lang

Van lang single tot opnieuw single

For old times' sake

Vrijgezellig

De droom en de realiteit...

Sterke singles met zwakke momenten

Too busy enjoying life

Molecule

Gelukkige singles

Terug single (deel 3)

Op ons eentje...

Populaire Posts

Labels

Blog Archief

Neem ook eens een kijkje bij...

About me