Posts tonen met het label man-vrouw. Alle posts tonen

Verfrissende humor...

Britse komedienne Sindhu Vee vermengt nuchtere realiteitszin, vrijmoedige openheid over het huwelijk (en kinderen) en sarcasme tot een levendige stand-up (vanaf minuut 04:15). Heerlijk verfrissend als single ter relativering van de suikerzoete, romantische ideeën over een relatie/huwelijk...


Het maakt niet uit

De afwas van gister staat er nog. Buiten klinkt de radio van wegwerkers die op hun knieën nieuwe klinkers leggen. Vannacht om vijf uur ging je weg. De lakens ruiken nog naar je. We aten druiven in bed. “Net als de Romeinen”, zei je. Om drie uur gingen we slapen en om vier uur ging de wekker. Erg schoon werden we niet. Zo samen onder de douche. Maar voor wie met z'n tweeën douchen al lang geen dagelijkse kost meer is, maakt dat voor een keer niet uit.

Je schrok van mijn productie op de tegelvloer. Die van jou werd keurig opgevangen in een rubber. Waar je aanvankelijk geen voorstander van was. Maar voor mij geldt nog altijd 'safety first'. Want wat ken ik je nu helemaal? Hoewel ik mannen zoals jij maar al te goed ken. Die niet of heel kort antwoorden op berichtjes. Maar ook dat maakt niet uit.

Jij was degene was die je barkruk steeds dichterbij schoof. Maar je schildert mij af als je verleidster. Zo hoort dat. Zo moet het zijn. Liever met een foute vrouw naar bed dan zelf de naam van foute man dragen. Zo zijn de rollen verdeeld. Zij speelt met zijn natuurlijke behoeftes en hij trapt er in. We zijn beide zonder verwachtingen. Niemand weet van ons samenzijn vannacht.

Moe maar voldaan zet ik me aan de afwas. Met het openen van de hete kraan ontneem ik niemand zijn warme douche. Ik gooi de lakens in de was, dweil nog snel even de badkamervloer en ga dan, voordat ik zelf aan het werk moet, mijn verse krantje lezen. Ik zou graag wat mooie stukjes willen voorlezen aan iemand die tegenover me zit en samen met mij koffie drinkt. In plaats daarvan maak ik foto's van de mooiste artikelen en zet ze op twitter. Dan kunnen gelijkgestemden meelezen. Ze zijn niet hier maar dat maakt niet uit.

Ik loop de mistige tuin in en pluk de laatste druiven. Ze smaken naar een zomer vol zon. Door de radio buiten klinken zoetgevooisde liedjes van verloren liefdes. De wegwerkers zingen mee.


oktober 2016, Lehti Paul


Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Een beslist besef...


De voorbije singletijd merkte ik op dat 'single zijn' me weleens even 'teveel' leek:'Had ik maar een lief!' gooide ik er dan uit. Andere singles die ik hierover sprak, herkenden dit en dan zuchtten we samen over de zwaarte van het single zijn.

Toen ik weer zo'n moment zag aankomen, zette ik me in de zetel. Vervolgens kwamen me twee vragen op: 'Op welke ogenblikken doe ik deze uitspraak precies? en 'Wat heb ik dan precies nodig?' Na even nadenken werden de antwoorden me duidelijk. Als alles goed gaat, ga ik even 'goed' door het leven: dan geniet ik ten volle van 'vrijheid, blijheid'. Al ik daarentegen een stressvolle dag achter de rug heb, moe ben en werk te doen heb of ziek ben en én ziek én verzorger moet zijn, zit het me ferm tegen en vervloek ik het single zijn. Wat ik dan nodig heb? Bij stress eens kunnen emotioneel ontladen en een dikke knuffel qua opvang, bij moeheid iemand die een deel huishouden op zich neemt en bij ziekte iemand die zorg op zich neemt.

Plots klikte er iets: terugkijkend op mijn relaties en hun breekpunt en de thema's die vriendinnen-in-relatie aankaarten als 'problematisch' en 'steeds wederkerend', kwamen twee topic telkens terug nl., 'huishouden' en 'emotionele zorg'. Een eerlijke huishoudelijke verdeling of op zijn minst een lange strijd erover, kwam me en mijn kring bekend voor: een twistpunt waaruit telkens bleek dat 'Ik zal wel helpen, je moet het maar vragen' veranderde in 'Moet ik dan telkens zagen?' en 'Je moet het zien en doen, niet 'helpen'!' Een nog groter probleem betrof de emotionele en sociale capaciteiten: 'Mijn vriend snapt niet dat gewoon luisteren, aandacht geven voldoende is... gewoon me laten zijn en dan kom ik er zelf wel uit, kom ik even later tot een oplossing!' en 'Mijn hond snapt nog beter mijn verdriet, die legt haar hoofd op mijn schoot als ik huil.' Ik snapte ineens dat huishoudelijke taken en emotionele opvang mijn twee grootste noden waren in tijden van stress én dat mijn ervaring me leerde dat ik deze vanuit mijn nabije kring reeds haalde en dus niet vanuit een relatie! Het drong tot me door dat ik had GELEERD deze zaken van een man te verwachten terwijl zij dat net niet geven, eerder wel verwachten van een vrouw. Een paar dagen later viel mijn ook op het boek 'Liefdewerk' van S. Maushart: tot mijn verbazing kaartte zij net aan wat ik had over nadacht - zij benoemt deze emotionele en huishoudelijke ongelijke verdeling en wijdt er vervolgens een hele studie aan.

Een tweede 'klik' volgde: aangezien ik in mijn netwerk met mijn noden terecht kan en geen zin (meer) heb in energierovende en uitputtende discussies over een eerlijke huishoudelijke takenverdeling en ongepaste reacties op emotioneel geladen gebeurtenissen, bleek die man dus niet nodig te zijn. En, foetsie, weg was het ongemakkelijke gevoel en de streek van jaloezie als ik een op het eerste zicht gelukkig uitziend koppel op straat zag. 'Ik zie niet wat er achter de gevel gebeurt, doch kan me er een voorstelling van maken. Een relatie is absoluut geen garantie op gepaste zorg.' Mijn single leven is niet perfect en ik zal nog wel eens vloeken en tieren, doch weet nu precies waar ik nood aan heb - het romantische relatiebeeld zwierde ik van me af en sindsdien voel ik veel lichter.

Avonturen in de wondere wereld van datingsite-land. Chapter 2.

Enkele weken later. 

Na het toevoegen van een foto en het bijwerken van mijn profiel werd ik officieel ‘prooi’. Zo voelde het toch wat aan; ik kreeg smiles, duimpjes en vragen toegestuurd en elke dag een selectie partnervoorstellen waar ik naar hartenlust in kon grasduinen. Een beetje overrompelend allemaal.

Met volle moed begon ik me door de profielen te worstelen maar, eerlijk is eerlijk, waar ik in chapter 1 nog tekeer ging over de oppervlakkigheid van de foto-aanvragers, moet ook ik toegeven dat ik in eerste instantie selecteer op basis van een foto. Het is een beetje zoals in ‘real life’ besef ik nu: je moet toch een minimum van fysieke aantrekking voelen vooraleer je op iemand afstapt, als je op vrijersvoeten bent. En neen, ik ben absoluut niet op zoek naar een Adonis, maar als én de foto én het profiel op niet veel trekken, dan is de keuze gauw gemaakt. Tip aan de heren: graag een béétje moeite doen om iets uitgebreider dan enkel in stopwoorden te schrijven en het alstublieft niet over 'mijn vrouwtje moet dit of dat...' hebben. Ik gruwel van het woord 'vrouwtje' - en vele anderen met mij denk ik. 

Maar goed. Waar ik aanvankelijk dagelijks gniffelend en ongeduldig mijn account checkte, werd ik algauw een beetje ontmoedigd omdat ik die éne er toch maar niet op vond. Waar ik eerst ook nog beleefd op vragen antwoordde – ik ben nu eenmaal een beleefd meiske – maakte ik me al gauw de bedenking dat dat toch ook niet de bedoeling kan zijn. Dus besloot ik maar niet meer te reageren op possible matches die me toch niet echt konden overtuigen. Misschien misloop ik daardoor de kans op enkele mooie vriendschappen, wie weet, maar ik ben in eerste instantie op zoek naar l’Amour…  

‘Ben ik te kieskeurig?’ vroeg ik me af. Maar toen! Toen kwam Mister X in mijn vizier! Berichten vlogen over en weer, nummers werden uitgewisseld en sms-en verstuurd. Tot we uiteindelijk besloten om mekaar ook in het echt te ontmoeten….

Tot zover chapter 2! J

De date ligt vast, mijn activiteiten op de site heb ik even on hold gezet en ik breek dezer dagen vooral mijn hoofd over de hamvraag: what to wear on a first date? Met de nodige spanning, maar ook enige terughoudendheid, kijk ik uit naar chapter 3...

Nog 1 bedenking: in mijn contact met Mister X worstel ik een beetje met een moreel dilemma: ik vind het persoonlijk niet kunnen om verder te ‘zoeken’ terwijl je in contact bent met één ‘speciaal’ iemand. Terecht of druist dat juist in tegen het principe van de dating-site; dat je ongestoord op meerdere paarden tegelijk kan wedden?

Coco

Avonturen in de wondere wereld van datingsite-land. Chapter 1.

‘’t Is gebeurd’, zou Erik Van Looy zeggen. 
Ik ben officieel ingeschreven op een datingsite.

Voor velen onder jullie misschien geen wereldschokkend nieuws, maar voor mij gaat dat toch gepaard met af en toe een kleine angstaanval van ‘d*** waar ben ik nu aan begonnen’ tot een fijn gevoel van spanning.

Had het aan mij gelegen, was het bij wat snuisteren naar verschillende mogelijke sites gebleven, maar een avond met mijn orde-leden (van het vrouwelijk geslacht) heeft daar anders over beslist.

Wat is mij tot dusver al opgevallen?
Ten eerste: hoe leep die heersers van datingsite-land wel zijn. Wat begon met het invullen van een persoonlijkheidsprofiel, resulteerde in een daadwerkelijke registratie. En, om uiteindelijk toch iets zinnigs met die registratie te kunnen doen, ben je verplicht om te dokken. (Enfin, toch de site waar ik op zit, misschien is dat bij andere niet het geval.)

Ten tweede: toen ik de volgende ochtend mijn mailbox opende, bleek die te zijn overspoeld met fotoverzoeken. Nu moet je weten dat mijn ingevuld profiel werkelijk op niets trok. Ik had dan wel een heel pak vragen doorworsteld die ik (of beter: wij) wel naar behoren had beantwoord (aangeven in de mate waarin je akkoord-niet akkoord gaat met stellingen), maar persoonlijke beschrijvingen had ik nauwelijks gegeven, of waren werkelijk zeer kort/saai. Dat kwam enerzijds omdat het nogal een jolige avond was en anderzijds omdat we er ons uiteindelijk toch vanaf wilden maken gezien het nogal wat tijd in beslag nam.

Dus, heren: wat moet ik daar nu uit concluderen? Zijn sommige mannen dan zo oppervlakkig dat het ze nauwelijks iets kan schelen hoe een potentiële partner is, enkel hoe ze eruitziet? Ben ik te naïef geweest op dat vlak?

En heren, nog een vraag: als er in een beschrijving iets staat van ‘hecht belang aan vrijheid enz.’, moet ik dat dan interpreteren als: ‘ik wil eigenlijk een vrijgeleide om mijn gang te gaan en hou intussen mijn ogen open voor wat er nog de revue passeert’ (volgens ordelid 1), of als ‘ik hecht er belang aan om mijn eigen ding nog te kunnen doen, niet àlles moet met z’n 2 maar dat wil niet zeggen dat ik een relatie maar als iets vrijblijvend zie’ (volgens ordelid 2)?

Bon, ik zal die foto nu misschien toch maar eens opladen J


Coco

Mannen, waarom houden jullie niet (echt) van slimme vrouwen?

De kranten kopten: “Mannen houden van slimme vrouwen, tot ze met hen praten”.

Vrouw zijn, hoger opgeleid zijn en nog eens carrière maken of je verstoppen in het werk omdat het leven daarbuiten net dat beetje leger is: het is geen makkelijker combinatie om een nieuwe partner te kunnen vinden.

Mannen vinden het ‘fascinerend’ of ‘knap’ en ‘leuk om mee te praten’, maar echt in een relatie durven stappen is er meestal niet bij.

Waarom niet, liefste mannen? En wat doe je daar dan aan als je in die bovenstaande categorie valt?

Met dank aan onze gastblogster. Jouw opinie, vraag, getuigenis, ... is welkom bij oponseentje@gmail.com

All I want for Christmas...

Eén van de meest bekende Kerstliedjes is Mariah Carey's 'All I want for Christmas', al zo'n 20 jaar een favoriet bij velen. Omdat een relatie een optie is, doch we als single ook gelukkig zijn en de feestdagen niet gaan zitten wegkwijnen, hierbij een aangepaste versie van de tekst: nuchter, realistisch en feestelijk! 
Fijne Kerst!

I don't want a lot for Christmas
I have everything I need
I appreciate the presents
Other people gave to me

I just want to reach my goals
My ambition's not for show
I'll accomplish what I choose
I've got all I want for Christmas, it's true

I don't need to hang my stocking
There upon the fireplace
Everything I want, I'll earn it
My endless drive will light the way

There's a boy who's caught my eye
I wish he was here tonight
I admit that would be cool
But I've got all I want for Christmas, it's true
True, baby

Oh, I won't ask for much this Christmas
I won't even wish for snow
I'm not going to keep on waiting
When I can do things on my own

I won't make a list and send it
To the North Pole for Saint Nick
Santa Clause is good for children
But I can't count on magic tricks

I'm the hero of my story
I'm the one who'll bring me glory
With or without you
I've got all I want for Christmas, it's true
True, baby

Oh, all the lights are shining
So brightly everywhere
And the sound of children's
Laughter fills the air

And everyone is singing
I hear those sleigh bells ringing
Santa, I don't need your matchmaking skills tonight
I'm the only one who'll do this right

Oh, I don't want a lot for Christmas
But I do have one small wish
There's a special guy I'm wanting
And I'd love just one small kiss

Oh, I'll just grab some mistletoe
For a Christmas party at my home
If my wish doesn't come true
I've still got all I want for Christmas, it's true


Een warme avond...

Voor de dames*...

‘De wind snijdt in mijn gezicht, de sneeuwvlokken dwarrelen in mijn ogen,... ik probeer me een weg te banen op mijn fiets richting huis. De zware werkdag ebt nog na: ‘deadlines’, ‘andere verlofregeling’,... en andere thema’s en gedachten woelen in mijn hoofd rond. Verkleumd en half verweekt open ik de huisdeur. Terwijl ik mijn jas ophang en mijn schoenen uitschop in de gang, merk ik een lichtstreep vanonder de verbindende hal-woonkamerdeur: ‘Verdorie, zeker vanmorgen het licht vergeten uit te doen, ook dat nog!’ zeg ik tegen de muren. Ik duw de haldeur open en blijf als verstomd staan... de woonkamer baadt in het kaarslicht. Met open mond aanschouw ik een ‘schoon marchandiese’ van een man op enkele kussens, liggend voor het knisperend haardvuur. Deze spreekt mij met zachte stem toe: ‘Goedeavond, mevrouw. Excuseer dat ik u liet schrikken, dat was niet de bedoeling. U bent, als trouwe klant van ons groene-stroom-bedrijf X., uitgeloot voor een,... hoe kan ik het het best omschrijven?... ‘warme avond’.... bij deze. Ik sta de komende uren ter uwer beschikking. Uw wensen ken ik niet, maar ik hoor ze graag. Misschien beginnen met een warm drankje?’
Ik denk nog net 'Ik ben in de nieuwe reclamespot voor instantsoep beland!' doch, na een moment van bekomen, stap ik op hem toe terwijl ik voelbaar ontdooi en de werkdag van mij af laat vallen...’


* Heren, over enkele dagen een ‘warme vrouw’ voor jullie! :-)



Met dank aan onze gastblogster. Zin om ook in je pen te kruipen en jouw ervaringen te delen met honderden medesingles? Mail dan naar oponseentje@gmail.com

De droom en de realiteit...

Ooit was het mijn droom: die ene vinden! Meneer één passeerde, meneer twee ook, bij meneer drie had ik na drie jaar het gevoel die ‘ene’ te hebben gevonden. Net op dat moment werd mijn droom aan diggelen geslagen. Meneer vier lukte ook niet.

En nu? Nu besef ik ten zeerste dat het waarschijnlijk niets voor mij is, een relatie. Na de paar maanden van verliefdheid (‘ook wel ‘dronken van de sex en de projecties op elkaar' genoemd), keert de realiteit terug en komt het er écht op aan.

Verliefde koppeltjes, ik zie ze graag lopen, doch weet dat de momenten dat het servies aan diggelen vliegt, achter de gevel gebeurt... prinsen op het witte paard, mierzoete en romantische sprookjes en films,... deze worden ons als vrouw bijgebracht. Nee, dank u wel, geef mij maar die paar vrienden die ik ’s nachts kan bellen voor wat zorg, de tijd die ik heb voor mijn hobby’s en gewoon, fijn ‘niets doen’.

Vrienden zeggen: ‘Wacht maar, dit is een fase die overgaat.’ om vervolgens te vragen ‘Hoe kan die man dan jouw hart winnen?’. Mijn antwoord is even eenvoudig als doordacht: ‘Mijn hart is niet te ‘winnen’, hij zal enkel een stuk van het zijne willen geven!’

Met dank aan onze gastblogster. Jouw stukje is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Ode aan de man

Beste mannelijke lezers,

Ik wil me bij jullie excuseren. Jullie werden hier namelijk al meermaals door het slijk gehaald. Omdat enkelingen onder jullie plakkerig zijn, ons oneerbare voorstellen doen (zoals hier en hier beschreven) en ons veel dateleed bezorgen. Ook wel omdat we ons hart vasthouden als bepaalde mannen bij ons thuis komen klussen. Ooit verscheen er hier zelfs een lange reeks over foute mannen. Dat die geschreven werd door een man verzacht hopelijk wel jullie pijn.

Dus wil ik iets goedmaken in naam van al mijn geslachtsgenoten. Hoe ik op dat idee kwam? Wel, ik was onlangs met een vriendin op fietstocht. Telkens we in de problemen kwamen, bleek de juiste man op te dagen op het juiste moment. Ketting afgevallen midden in een eenzaam, donker woud? Daar komt toch wel toevallig net een fietser langsrijden die ze er prompt weer oplegt en daarna voortfietst met vuile handen (en wij met propere). Binnenband die door de buitenband komt piepen? Even een jongeman aangesproken en een paar minuten later voert hij ons en het fietswiel al naar een fietsenmaker. Zwaar beladen fiets? De mannen van de NMBS tillen die wel even op de trein terwijl wij goedkeurend mogen toekijken.
Last met (rol)trappen bestijgen en afdalen met de loden bolide, een toevallige passant neemt het wel even over.

Mijn conclusie: 95% van de mannen zijn gewoonweg schatjes. Bij deze dus dank aan alle lieve mannen die ons pad kruisen, aan al diegenen met wie we gewoon een leuke babbel kunnen hebben, aan zij die met de glimlach en met kennis van zaken onze technische akkefietjes verhelpen zonder op ons neer te kijken en die ons slechts bespringen als ze zeker zijn dat we dat zelf ook willen :-).

De vicieuze cirkel van het leven als ‘eentje’

Ik ben een frequent lezer van deze blog. De teksten die het meest mijn aandacht trekken, zijn deze die gaan rond het ontmoeten van andere mensen. Dat ik hierin niet de enige ben, bleek onlangs toen in een post geschreven werd dat twee posts rond dit onderwerp in de top vijf staan. Meer bepaald gaat het om onder andere volgende blog:

http://oponseentje.blogspot.be/2011/08/nieuwe-mensen-leren-kennen-enkele-tips.html

Deze vijf tips zijn ongetwijfeld juist. Het zijn inderdaad manieren om andere mensen te leren kennen. Helaas zijn ze ook zeer kort door de bocht. Ik overloop even waarom.

-Spontane en regelmatige ontmoetingen: Het volgen van cursussen, opleidingen, enz. is een goede manier om eventjes onder de mensen te komen en ook nieuwe mensen te leren kennen... In theorie... In de praktijk, moet je al geluk hebben dat net in de groep van je cursus enkele mensen zijn die en open staan voor het leren kennen van anderen en dat het dan ook nog eens klikt met die mensen. Meestal kan je slechts 1 of 2 cursussen volgen per half jaar (tijd, geld…). Veel herkansingen krijg je dus niet. In de realiteit zie je deze mensen na de cursus nooit nog terug.

-Vind je iemand sympathiek, zorg er dan voor dat die persoon niet uit je leven verdwijnt: Dat lijkt zeer logisch, maar om iemand sympathiek te kunnen vinden, moet je al op zijn minst kennissen zijn. Dat is al een stap verder dan mensen leren kennen.

-Kom uit je kot/ga alleen op stap: Buiten je huis komen is simpelweg niet voldoende. Het zijn enkel de erg sociale mensen die in staat zijn om wildvreemden te gaan aanspreken in een café, park, enz. Deze mensen hebben dan ook vaak geen probleem om nieuwe mensen te leren kennen. Het zijn net de mensen die niet die sociale vaardigheid of de durf hebben om wildvreemden aan te spreken die nood hebben aan manieren om nieuwe mensen te leren kennen. Daarbij komt ook nog dat je, als je in een koffiebar zit of een boek leest in een park nooit aangesproken wordt. Hier kan er misschien een verschil zijn tussen mannen en vrouwen, waarbij de laatste meer kans hebben om aangesproken te worden, maar als man, mag je dat simpelweg vergeten.
Het alleen op stap gaan heeft ook grenzen. Ja, er is geen enkel probleem mee om rustig ergens een boek te lezen of alleen een koffie te gaan drinken. Maar andere zaken? Alleen ’s avonds op café gaan? Alleen een dansje gaan plaatsen in een dansetablissement à la Charlatan? Het zijn door deze avondactiviteiten dat je het meest mensen leert kennen, maar het zijn net deze zaken die je, als je op je eentje bent, niet kan doen.

En zo begint de vicieuze cirkel.

Voor de duidelijkheid, ik bedoel dit niet als kritiek op de schrijfster van de voorvermelde blog. Ik vermoed echter dat er heel wat lezers zijn die bij het lezen van deze tips een diepe zucht slaken en denken ‘was het maar zo eenvoudig’. Deze mensen, waartoe ikzelf ook behoor, wil ik op deze manier een hart onder de riem steken. Je bent niet alleen.

Rijk der singles

Zondag hadden we in de salsa een gesprek over singles. Die al dan niet op zoek zijn naar een duurzame relatie. Standpunt van Senior ter zake is dat je daar zelden een duurzame relatie opbouwt, zo binnen de salsa. Zeker geen vrouw die al langer single is. Die komen te gemakkelijk op een andere manier aan hun trekken. Aandacht en een snelle wip enzo, had hij in gedachten. Trouwens, een vrouw die al langer single is, die heeft waarschijnlijk toch geen interesse in een relatie?

Ik ben in eerste instantie een beetje verbijsterd door zijn veronderstelling. Ik denk “écht niet, he, man!” maar ik zwijg en laat bezinken. Ik denk verder… en verder… Hij zegt nog iets over geven en nemen in een relatie, met tussen de lijnen dat die vrouwen niet meer willen/kunnen geven? Meen ik te begrijpen… Ofwel ben ik hier al teveel aan’t interpreteren wat hij bedoelde, ik ben niet zo heel zeker. Maar ik overweeg om hem uiteindelijk toch gelijk te geven. Misschien zit mijn jarenlange aanmodderen met een hopeloos geval er voor iets tussen. Misschien nog veel meer hoe hij/wij een einde maakte(n) aan het aanmodderen. Misschien zit het huisgenootschap met een man er evenzeer voor iets tussen (écht waar, ik kijk uit naar het samenhuizen met een vrouw in de plaats). Misschien ben ik gewoon veel te verdomd koppig om mij echt nog aan te passen in een relatie. Misschien ben ik ene tikje teveel op mijn vrijheid gesteld. Misschien ben ik al zo lang alleen dat ik teveel uitga van het principe “My way or no way…” Misschien is mijn vertrouwen in de mannen ook wel danig aangetast door de vele vervloekte keren dat ik gedesillusioneerd achterbleef, zelfs ten opzichte van iemand die niet meer dan een goede vriend was.

Ik kan mij ook vergissen, want het verlangen naar een relatie is daarom niet weg… En als er een man is die het tegendeel bewijst van wat ik ondertussen vermoed, dan wil ik ook wel echt een inspanning leveren om mij toch wat aan te passen en dat geven-en-nemen terug een kans te geven. Maar voorlopig houd ik het op goeie vriendinnen, want ze zijn het dubbel en dik waard!

Met dank aan onze gastblogster.