Posts tonen met het label feesten. Alle posts tonen

Facebookgroep voor singles die willen afspreken op oudejaar

Nog geen plannen voor oudejaar?

Word dan lid van de Facebookgroep new years eve : singles eat and meet.

We kijken dan wie kan afspreken.

Regio Stekene, Sint-Niklaas.

Groeten

Elisa
activiteiten • feesten

Vakanties, verlangens en single zijn

'Grote vakantie', zijnde de maanden juli en augustus, lijkt zowat een periode te zijn met een dubbele inhoud bij singles: langs de ene kant kan vakantie wreed deugd doen want efkes uit de mallemolen, langs de andere kant wakkert het blijkbaar het verlangen naar een lief (terug?) aan. 't Is zomer, de gebruikelijke bezigheden zoals werk, hobbies, (avond)lessen,... vallen tijdelijk weg, de zon laat zich zien en 't lijkt elke dag een beetje feest met de bbq's, kermis hier en daar, lange avonden licht,... Ik hoor rondom mij dat dàt net de periode is dat de confrontatie met het single zijn het hardst kan aankomen en dus het verlangen naar 'dat lief' sterker is. Eénmaal september en de activiteiten terug opgestart, zakt dat verlangen terug (weg) om met de donkere Kerstperiode weer op te komen. Herkenbaar?
feesten • gevoelens • vakantie • verlangen

Valentijn


Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
actualiteit • feesten • humor

De winter is zo stil

T is winter ... en ik heb een haat-liefde verhouding met dat seizoen.
Soms hou ik er niet zo van, en dan schrijf ik een winterklaagzang. Soms kan ik de winter ook zo omarmen. Met haar kale winterlandschappen, kaasfondue met rode wijn en al haar trage zachtheid. En soms weet ik het ook gewoon even niet, wat ik er dan van zou moeten vinden.

De andere seizoenen lijken zo heerlijk helder. Zo duidelijk.

Als de lente komt, loert een nieuwe liefde om de hoek. Elke keer opnieuw. Dan ruikt alles naar natuurbloesems. In de lente ontdek ik fietsend het land. En in dat land, daar is het fijn.

De zomer is voor vrienden en muziek. Voor ongelimiteerd besmettelijk plezier en eten in de zon. In de zomer zijn alle dagen zo simpel, zélfs als ik een dipje heb. En die dagen, die zijn lang en vrolijk.

In de herfst maak ik eindeloze wandelzwerftochten. Er is pompoensoep met zwartewoudbrood besmeerd met een laagje gezouten boerenboter. We filosoferen over het leven. En dat leven, dat is zo zacht.

Maar de winter, die kan ik moeilijk vatten. Alsof het leven tot zijn ongrijpbare essentie komt.

In de winter komt alles tot rust. Zo van die stiltes waarin de wereld zwijgzaam toekijkt en ik slenter op de kadans van de dag. Kalmtes waarin de grote zeepbel, gevuld met onrust en levensvragen, even kan gaan liggen zonder open te spatten. Om zo zachtjesaan mee te bewegen met de wind en alle piekerdingetjes klein en fijn worden. Ik laad me op voor een nieuwe reeks.

Alles is zo stil in de winter. Soms té stil. Dan komen er lusteloze dagen die geen ruimte laten voor een energieshot. De spanning aan de oppervlakte kan er niet uit. Er daalt een tristesse neer op de stad. Een melancholie. En nog niet eens zo dramatisch. Maar wel écht. Alsof alle rottigheid in het donker zoveel helderder wordt.

De winter is ook hoopvol. Want we vieren feest omdat het jaar op zijn laatste benen liep. En dat het winter is. Daarna vieren we dat de winter voorbijgaat. En dat het lente wordt. Want dan loert een nieuwe liefde om de hoek. En dat is al eens een winter waard.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
actualiteit • feesten

Kerstavond op mijn eentje

Het is drie uur 's middags, het is warm voor de tijd van het jaar. De zon werpt een waterig zonnetje over de daken. Ik moest er maar eens uit. Da's goed voor den mens, nietwaar. En wie anders dan ik zelf kan bepalen wat te doen. Of te laten. Buiten zijn meer wandelaars, joggers, fietsers. Sommigen groeten terug. Anderen racen voorbij in hun eigen wereld.

Het is inmiddels vijf uur. Ik werp een snelle blik op de post. Een kerstkaartje van mijn tantes en een verre neef, papieren van de nieuwe bankrekening. -iets met goede voornemens-. Ik warm de restjes van gister op in de oven. Dat deed ik gister met de overblijfselen van de dag er voor. Zie daar de voordelen van een single. Om de dag van morgen niet opnieuw kliekjesdag te laten zijn, nodigde ik twee vrijgezelle vrienden uit. Maar die zijn, hoe kan het ook anders, onderweg naar familie.

Glimlachend bedenk ik hoe deze site al weken van te voren vol stond met tips om de kerst aangenaam te verpozen. Plannen is nooit mijn sterkste eigenschap geweest. Ook had ik niet voorzien dat mijn lief vorige week boos mijn huis uit zou lopen. Net op het moment dat ik boontjes zat te doppen. Maar laat ik nu niet de zielepiet uit gaan hangen. Ik was die avond ook niet aardig. Hoewel ik me niet kon vinden in zijn beschuldiging dat ik hem een lul zou vinden.

Het is nu zeven uur. Ik kruip achter de laptop. Het tabblad naar de luchtvaart maatschappij staat nog open. Al weken. Wellicht zocht ik eerder zelf al een vlucht uit de knipperlichtrelatie. Letterlijk. Nu zit ik niet alleen zonder vast werk, maar ook zonder lief. Ik typ mijn gegevens in, reken online een paar tientjes af en voila, over een paar weken zit ik weer in Italië. Om te schrijven aan mijn boek. Waar ik in oktober mee was begonnen.

Acht uur. De kat snort oorverdovend. Ze vindt het reuze gezellig dat ik nu weer alleen op de bank zit. Ze aast op mijn inmiddels lege bord. Op de buis flitsen de meest schitterende mensen voorbij. Die al even flitsende tafels dekken. Ondertussen lees ik op Twitter tien tips over hoe je onder het kerstdiner bij je schoonouders uit kunt komen. Dat hoeft dus ook niet meer. Weer een zorg minder.

Maar zo'n zaterdag zonder kinders, zonder lief en zonder komend bezoek waar ik me voor in de keuken uit zou moeten sloven, is wel wat magertjes voor een sociaal beestje als ik. Zelfs de bovenburen hebben bezoek. Aan het volume te horen vloeit de drank rijkelijk. Ik heb niks in huis. Dat krijg je er van als je zelf niet even naar de winkel loopt. Ik google naar plekken om te dansen. Mijn favoriete 'bejaardendisco' blijkt open te zijn. Vlug hijs ik me in wat kerstigs en vis mijn noodbrilletje uit de la. Gelukkig heb ik ook nog wat contant geld.

Maar ik twijfel. Naast 'geopend' zie ik namelijk geen details. Even navragen in de groepsapp met de andere dans-Mariekes is ook zo wat. Net nu iedereen gezellig onder de kerstboom zit te zingen. Eerlijk gezegd heb ik ook niet veel zin om een half uur naar de stad te fietsen. Ook al is het weer nog zo zacht. Wat is er zieliger dan een uitgedoste dame die alleen naar de stad fietst en daar een dichte deur vindt? Ook in de salsadanstent zal ik me, ondanks de stoerestukjes die ik hier plaatste, vast een overjarige zielepiet gaan voelen.

Ik trek mijn jas uit, draai de verwarming weer aan, zet mijn goede bril op en ga doen wat ik het allerliefste doe. Schrijven.

De kat is blij dat ik thuis blijf.

---------------------

Wie meer van mij wil lezen en het een hartje waard vindt Of, voor de (mede-) facebooklozen, een reactie wil achterlaten: Hier staat mijn inzending voor de schrijfwedstrijd 'Het hemd van de boshoer.' (er is ook een publiekjsprijs)

En hier een kort stukje uit de Groninger krant: 'Ik wil iemand van hier'

Veel leesplezier en fijne feestdagen!

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
feesten • kerstmis

Oudejaar 2016-2017: singles, wat doen jullie?

Elk jaar opnieuw zien we hier hetzelfde fenomeen. In december piekt het aantal bezoeken en wordt de post Als single oudejaar vieren opnieuw de meest aangeklikte van de hele maand.

De verklaring is eenvoudig. Blijkbaar zijn solo's in de loop van december volop het internet aan het afschuimen op zoek naar een activiteit voor op eindejaar.

Dus vroeg ik me af wat jullie singles doen op Kerstavond en oudejaar? Wars van alle druk gewoon thuisblijven. Vieren met vrienden (zoals ik), met familie of (voor de durvers) met onbekenden?

Vertel het ons gerust hieronder. Misschien kan jouw feestidee anderen inspireren.

Als hart onder de riem van wie thuisblijft een paar posts die hier de voorbije jaren verschenen:

Mijn oudejaarsavond als single (de schrijver van dit stukje heeft ondertussen een fijn lief mét kinderen gevonden!)

De single en het oudejaarsprobleem (de do's en dont's van ondergetekende)

De single en de oudejaarskwestie (mocht er iemand willen weten hoe ik oudejaar vorig jaar vierde)

Single zijn tijdens de feestdagen

Eindejaar

Single in tijden van feestdagen
feesten

Koppelpoging

Ze organiseerden een fuif om te vieren dat ze 10 jaar gelukkig getrouwd waren. Omdat ze iedereen datzelfde geluk gunden, kregen wij singles aan de ingang een sticker opgekleefd. Het was een groene bol, maar ergens voelde het voor mij als een gele ster.

Het was ongelooflijk goed bedoeld. Wie heeft er trouwens nog nooit gewenst dat onze medesingles wat herkenbaarder zouden zijn? Toch draaide het niet goed uit.

Vooreerst omdat het heel confronterend was te zien hoe weinig mensen maar bestickerd waren. Ik voelde me er prompt de laatste van een uitstervend ras.

Bij de vrouwen zaten een paar jonge, beeldschone exemplaren. Concurrentie om u tegen te zeggen dus. Niet bepaald hoopgevend.

De weinige single mannen, die zagen er een beetje vreemd of nerdy uit.

Ik heb de hele avond geen 2 bestickerden met elkaar zien praten.

Om het feestje helemaal leuk te maken, liep ik ook nog een ex tegen het lijf. Niet fijn om een praatje te staan over zijn vrouw en kroost, als jij daar met zo'n sticker staat te pronken. Zelfs niet als jij diegene was die ooit het punt erachter zette en er nooit over twijfelde dat dit een prima beslissing was.

Singles koppelen, het is een harde stiel. Want ongedwongen voelt het zelden.
feesten • trouwfeest • vraagstuk

April: schildknaap van munten

Elle heeft een ongewone hobby: tarot. Ze deed een jaarlegging per maand en wist dus begin 2016 al wat haar dit jaar te wachten stond. Met een maandelijkse blogpost houdt ze ons op de hoogte van haar avonturen als single aan de hand van die jaarlegging.

Hmmm.... Schildknaap van munten. geen gemakkelijke kaart om te interpreteren, vond ik. 'Betrouwbaar en haalbaar voorstel'. Natuurlijk staat mijn hele leven niet in het teken van de liefde. Dus op dat vlak was er deze maand dan ook niets te beleven.

Op zich komt de kaart neer op een zaadje dat gepland is. Een nieuw begin, meer bepaald een creatief nieuw begin. Ik dacht eerst nog aan een 'verliefdheidszaadje', maar aangezien munten voor het financiële/materiële staan gaat die vlieger niet op. Sorry kaarten, maar deze keer zie ik het toch niet. Behalve dan dat creatieve... Een nieuw project zit er niet aan te komen, maar onlangs gaf ik een 'lentefeest' om mijn nieuw terras in te wijden. Uiteindelijk was het terras die dag nog niet af, maar bon. Alle redenen zijn goed om te feesten! Dus ik verzamelde een hele hoop Pinterest-ideetjes voor hapjes en ik ging ervoor. En dat brengt me bij hetzelfde 'probleem' als dat van Lies: als single gasten ontvangen. Gelukkig kon ik rekenen op mijn gasten om bij te springen waar nodig. Ze weten ook wel dat ik - stresserende keukenprinses die ik ben - niet overal tegelijk kan zijn. Ik kreeg heel wat complimentjes over het werk dat ik er had ingestoken. En de restjes, daar kon ik kon nog de ganse week van genieten.

Met dank aan onze gastblogster. Jouw blogpost is ook meer dan welkom. Eén adres voor al je verhalen, tips, opinies, ... : oponseentje@gmail.com
feesten • koken

Brief aan Sint-Valentijn

Wat als je de vorige Valentijn nog met z'n tweeën was, en nu niet meer? Die heilige Valentinus maakt het ons soms knap lastig. Celia Ledoux schreef hem een brief. Over macchiato en cadeautjes voor jezelf. En over de grote liefde.

Bedankt aan onze gastblogster voor het mailen van de link. Ook iets gezien/gelezen/gehoord/geschreven dat je de moeite waard vindt om te delen? Mail naar oponseentje@gmail.com
echtscheiding • feesten

Als single naar het familiefeest

1 januari 17 uur, tijd voor het jaarlijks groot familiefeest.
Op zich heb ik niets tegen dit hele gebeuren: tantes, nonkels, nichten, neven nog eens terug zien. Ik houd wel van familie en vind dit steeds gezellige momenten.
Alleen dat ene moment waarbij de nieuwjaarswensen worden uitgedeeld verdwijn ik liever uit het zicht. Want wat mogen mensen je wensen als vrijgezel? Niet dat ik de kans krijgt om deze vraag zelf te beantwoorden....

Dus ik was voorbereid om een nieuw lief, de liefde van mijn leven, de prins op het witte paard.... toegewenst te worden. Mis! Geen nieuw lief: want gij doet dat toch zo goed hé alleen, gij hebt dat niet nodig,.... Later op de avond hoorde ik, 'gij zult wel alleen blijven zeker'. Ik wist (en weet) nog steeds niet wat ik hoorde.....

Ik ben al even vrijgezel maar ik ben van een onzekere naar een gelukkige vrijgezel gegaan en ik vind het vreselijk dat dit zou fout wordt geïnterpreteerd.
Ik ga niet meer elke zaterdag uit, ik zit niet (meer) op datingsites, ik slaap in het midden van mijn bed ipv aan mijn kant, mijn auto is kleiner dan een paar jaar terug,...

Ik weiger mijn leven nog op 'on hold' te zetten tot ik die 'ware' tegenkom. Ik heb meer hobby's en vrijwilligerswerk dan ooit gedaan in mijn leven. Waardoor ik meer mensen leer kennen en vooral oprechtere contacten leg dan via alle datingsopties die er tegenwoordig zijn. Ik ben niet zelfzeker genoeg om 's avonds alleen uit te gaan of op café te gaan maar dit is mijn manier en ik ben er best tevreden mee.

Waarom zou ik in een grote auto rijden als een kleinere, minder verbruikende auto mij ook perfect van punt a naar b kan brengen. En mijn bed is mijn bed, zolang ik niet met de warmte van een wederhelft naast me kan in slaap vallen ben ik best tevreden met een berg kussens waar ik kan induiken en me warm kan cocoonen in mijn dons.

Maar wat mensen niet begrijpen is dat deze rust geen plaatsvervanger is voor het verlangen naar een partner, die ene persoon waarbij ik kan thuiskomen. In afwachting dat ik hem tegenkom, amuseer ik me best :)


Met dank aan onze gastblogster. Jouw inzending is ook welkom bij oponseentje@gmail.com
feesten

Kiddiepreparaties

1600u, Uk-status: snotneus, deels opgedroogd. Koekkruimels en sporen chocolade in beide mondhoeken. Plakkerige handjes. Haar in pieken alle kanten op. Als ik hem zo meeneem naar het familiediner dan word ik twéé keer levend gevild, eenmaal door de oma en dan nog eens extra door zijn mama als ze er achter komt. Tijd voor een grondige schoonmaakbeurt!

Ik moet maar één keer het woord "bad" langs mijn neus weg laten vallen, en de rustige duplotreinspelende Uk verandert in een mini bompakketje adrenaline. Met trappelende voetjes staat hij al aan de deur richting badkamer te kirren van voorpret. Hij stuift de gang in aan een snelheid die je niet voor mogelijk zou houden met die kleine mollige peuterbeentjes en begint alvast al zijn badspeelgoed de nog lege badkuip in de keilen. Bad! Water! Oh boy.

Zoals gewoonlijk zijn de eerste paar minuutjes vrij explosief. Er wordt gegild van plezier, gespat, gesparteld met de beentjes, water overal. Maar dan komt er een verzoeknummer boven dat niét standaard in het draaiboek staat: "Papa ook in bad? Papa bij komen zitten!" met zo'n typische pruillip die alle verzet per definitie zinloos maakt. En dan denk je maar "Oh, fuck it, waarom niet".

Nadeel aan alleen met je hyperactieve peuter in bad te gaan? De hoeveelheid water die de badkuip verlaat via een andere weg dan de afvoer, stijgt explosief. Je kan hem ook geen twee seconden uit het oog verliezen. Wat concreet betekent dat je het risico niet kan nemen om jezelf af te drogen terwijl hij nog in bad zit. En je wil niet dat hij verkouden wordt, dus eens hij uit bad is, is het alle hens aan dek om hem zo snel mogelijk droog en in een pamper en hemdje te krijgen. Je mag dus in je kletsnatte, blote kont een giechelend, spartelend, in een badhanddoek gewikkeld klein monstertje naar de verzorgingstafel dragen. Voorbij twéé niet-geblindeerde ramen die uitgeven op de straat.

1700u, Uk-status: propere snoet, blonde sprieten netjes gekamd, lekker ruikend naar babybadschuim, minischoentjes gepoetst, hemdje en ribfluwelen broek aan. Papa-status: potentieel strafblad voor openbare zedenschennis. E40 ter hoogte van mijn badkamer: afgesloten voor het verkeer wegens wateroverlast. We zijn er klaar voor!
feesten • Kinderen

Heart shaped box


Afwisselen tussen schrijnend, hilarisch, cynisch en ontroerend mooi: de foto-webcomic A Softer World van Emily Horne en Joey Comeau.

Nog een paar pareltjes: hier, hier en hier.
feesten • kerstmis
Abonneren op: Posts (Atom)