Op ons eentje: klussen

Posts tonen met het label klussen. Alle posts tonen

Reeds twee maand terug heb ik een nieuwe kast gekocht bij de Ikea. Geen ingewikkeld ding maar genoeg om alles in kwijt te kunnen wat nu overal rondslingert. Omdat met twee altijd gemakkelijker is dan alleen menig man gevraagd om een handje hulp. Enthousiasme was er steeds maar ook altijd een reden waarom het niet lukte: gewoon geen moment vinden dat voor beide lukt, materiaal dat vergeten wordt, kindjes die ziek geworden zijn,..... Conclusie: twee maand later stond mijn nieuwe kast nog steeds in een doos;

Vrijdag besloot ik het heft in eigen handen te nemen! De vriendinnen gaan samen naar de cinema maar dat lukte op het eind van de maand niet meer. Dus dan had ik tenminste iets om handen! Mits wat gesukkel maar het is gelukt!! Mijn kast staat recht, alle schuifjes zitten erin en ze slepen niet! Een vreugdedansje later was ik toch een beetje (kinderlijk) trots op mezelf.

Nog half glunderend begon ik aan het avondeten. Verse (nostalgische) appelmoes van de mama meegekregen maar ojeee, de bokaal was niet van plan dat lekkers prijs te geven. Alles geprobeerd: met een handdoek, deksel in het water gestoken, op de onderkant geklopt,.......... het ding gaf niet mee! Het is dan maar kip met rijst en ananas geworden.

Hoe goed en gelukkig ik mij ook voel alleen, ik hoop nog steeds die man te vinden die eerst samen met mij de slappe lach wil krijgen omdat ik een stomme pot niet open krijg maar me dan ridderlijk uit mijn lijden verlost!

Met dank aan onze gastblogster. Jouw schrijfsels zijn ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Op mijn wishlist stond onder andere: een eigen huis, helemaal van mij alleen. Zes maand geleden was het mij eindelijk gelukt. Een vrij betaalbaar rijhuisje, yes!

Maar hoe mijn huisdroom niet zorgde voor mijn droomhuis... Beetje bij beetje verdampte mijn roze wolk. Dat het een renovatieprojectje zou worden wist ik wel. Elektriciteit, vochtbestrijding en schilderen, daar was ik (min of meer) op voorbereid. Maar op een winter zonder verwarming, een lekkend dak, asbest in de schouw, een wirwar aan gevaarlijke elektriciteitsleidingen, een kookvuur dat plots ontploft, ... had ik niet gerekend.

Toen ik een dode rat in het toilet vond brak wat nog overbleef van de wolk in twee en donderde ik naar beneden. Ik kon wel wenen. Geen spiderman, superman of catwoman in de buurt om mij te redden. Gelukkig wel de dienst rattenbestrijding van de stad. Het verdikt: ze kwamen binnen via een "gang" onder de ingebouwde kast. Gewoon even opvullen met wat kippengaas en beton, easy peasy.

Met een oude pollepel viste ik het beestje uit de pot. Bah!

Toen ik éindelijk courage had om een cambio te reserveren richting doehetzelfzaak, waren we alweer twee maand later. Een half uur had ik nodig tussen alle zakken en dozen (snel)beton. Niet of wel gemengd? Extra stevig?

Drie niet-zo-vrouwvriendelijke zakken van 25 kg heffen later begon ik aan de klus. Menger-de-meng. Mijn sport voor deze week heb ik alvast gehad.

Die avond ging ik op babybezoek. Een stralend gezin, maar toen ze vertelden over de korte nachten, over hoe ze soms echt niet weten hoe iets aan te pakken, ... dacht ik aan de roze wolk.

Iedereen zijn droom. "Gewoon doén, anne" spreek ik mezelf moed in. Ik klouter er wel terug op, ik maak het wel mijn droomhuis!

Sara stond op het punt om een antwoord te geven, toen plots de ladder wegschoof. Sam sprong van de ladder terwijl deze met een knal op de grond neerviel.

In een poging om zijn evenwicht te bewaren kwam hij in de armen van Sara terecht. "Sorry, ik probeerde mijn evenwicht te bewaren", stamelde hij. "Geen probleem hoor, maar je mag me nu wel loslaten", zei Sara, terwijl ze hem diep in de ogen keek. Goh, wat rook hij lekker zo dichtbij. "Ow ja, natuurlijk", grinnikte Sam terwijl hij Sara losliet en een stap achteruit zette.

"Zit je al lang bij LETS?", vroeg Sara geïnteresseerd. "Een paar maanden, denk ik. Ik help graag mensen en ik kan goed met mijn handen overweg", zei Sam. Bij die laatste zin kreeg Sara het wel erg warm vanbinnen.

"Zo, de lamp brandt, ik denk dat we klaar zijn?", vroeg Sam. "Euh, Sam... Er is nog iets wat ik je zou willen vragen. In de slaapkamer is er een stopcontact defect, heb je soms tijd om daar even naar te kijken?". "Tuurlijk, ik heb nog wel wat tijd, waar is je slaapkamer?", zei Sam. "Kom maar mee", zei Sara, terwijl ze hem glimlachend in de ogen keek en zachtjes zijn hand vastpakte...

Met dank aan onze gastblogger. Jouw inzending is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Ze ging net beginnen met het uitpakken van de laatste verhuisdoos, toen plots de deurbel ging. "Dat zal Sam zijn", dacht ze. Op haar blote voeten liep ze naar de voordeur. "Sara? Ik ben Sam van LETS". Amai, knappe gast, was het eerste wat haar te binnen schoot. Ze had zich eerder verwacht aan een gepensioneerde zestiger met een grijze stofjas, of een slungelige knul met dikke brilglazen. Maar geen kruising tussen Ryan Gosling en Matt Damon. Verward keek ze hem aan. "Sara, de lamp? Ik ben toch bij het juiste adres?". "Euh, jawel hoor, je bent helemaal juist, kom maar binnen." "Wow, wat een prachtig huis! En zoveel licht!", zei Sam terwijl hij haar glimlachend aankeek. "Woon je hier al lang?" "Een maandje nog maar", zei Sara. "Amai, dan heb je er wel al je werk van gemaakt!", sprak Sam. "Bedankt voor het compliment, ik heb mijn best gedaan, alleen die hoge plafonds hé", zei ze terwijl ze lachend naar boven wees. "Juist ja, de lamp, daarvoor was ik gekomen.", grinnikte Sam. "Hou jij de ladder tegen terwijl ik de lamp vastmaak?".

Terwijl Sam op de ladder stond en bezig was met het vastmaken van de lamp, betrapte Sara zich erop dat ze zijn lichaam aan het bekijken was. Groot, sportief gebouwd, gebruinde mooie armen, leuke glimlach, ... wat een hottie, waarom was ze hem hier nog niet eerder tegengekomen? "Vind je vriendin het niet erg dat je andere vrouwen helpt?", vroeg ze speels. Sam keek haar even verbaasd aan, en glimlachte toen. "Neen hoor, ik heb momenteel geen vriendin. We zijn een jaar of zo geleden uit elkaar gegaan en sindsdien ben ik alleen". "Ow, dat is jammer", zei Sara, "Sorry dat ik ernaar vroeg, ik bedoelde het niet slecht. Ik ben trouwens zelf een specialiste op het vlak van relatiebreuken", zei ze terwijl ze hem een knipoog toewierp. Sam lachte luidop en keek haar indringend aan. "Dan hebben we alvast één ding gemeen", zei hij, terwijl hij op zijn beurt knipoogde. "Zo, die hangt goed vast, denk ik", zei hij, de lamp aanwijzend. "Eens aanschakelen?".

(wordt vervolgd)

Sara was in haar nopjes. De eerste lentezon scheen binnen en bracht veel warmte in haar nieuwe huis. Toen haar relatie zes maanden geleden op de klippen liep, ging ze door een moeilijke periode, wat ook inhield dat ze op zoek moest gaan naar een andere woonst. Als bij toeval botste ze op een mooi gerenoveerd herenhuis met grote ramen en een zonnig tuintje in een rustige buurt. Helemaal haar ding. De verhuis was vlot verlopen, en alle meubels hadden ondertussen hun plek gevonden. Het einde van de chaos was eindelijk in zicht. Alleen die hoge plafonds, daar had ze wat extra hulp bij nodig. Ze had maar een korte trapladder en met haar 1m64 kwam ze ook niet ver. Bovendien vond ze het niet zo veilig om een plafondlamp op haar eentje op te hangen. Door alle verhuisdrukte had ze nog maar weinig tijd gehad om mensen te leren kennen in deze buurt. Ze had echter vernomen dat er in deze stad een LETS-netwerk actief was. Na een korte oproep kwam er al snel reactie van een zekere Sam. Hij woonde een paar straten verder en zou deze namiddag langskomen, had hij geschreven. "Prima", had ze gereageerd, "hoe sneller die lamp ophangt, hoe beter!".

(wordt vervolgd)

Zoals jullie hier konden lezen heb ik een grote stap in het onbekende genomen, ik kocht een huis. Helemaal alleen.

Drie weken als "eigenaar" later bleek de weg van bod naar akte klein bier tegenover wat me nog te wachten stond. Want ik kocht niet zomaar een huis, ik kocht een huis met veel werk aan.

Maar eigenlijk weet ik niet zoveel van klussen. Hoewel de interesse er altijd geweest was. Toen ik een jaar of 9 was vroeg ik aan mijn papa een "uitvindersset". Voor de verjaardag van m'n eerste liefje maakte ik met restjes hout zelf een nachtkastje en ik koos een technische studierichting. Toch doe ik nu een vooral administratieve job en in een vorig leven liet ik het boren, vijzen, schuren aan mijn lief over. Later vroeg ik vrienden om mijn lampen aan te sluiten en kasten ineen te steken. Ooit toonde ik met veel trots mijn nieuwe boormachine, gekocht in een niet nader genoemde Zweedse meubelzaak. Al lachend probeerde mijn bezoek me duidelijk te maken dat ik een vijsmachine gekocht had. Tja ...

De laatste twee maand deed ik al wat nuttig werk. Ik volgde een cursus elektriciteit leggen, en las me te pletter over daken, vloeren, ramen, ... en ploos alle subsidiekanalen uit.

In de laatste weken voerde ik al enkele klussen uit. De één al succesvoller dan de andere. Stopcontacten en lampen gingen als vanzelf, maar de deurbel aan de muur bevestigen bleek moeilijker dan gedacht. Hoe ga ik nu in godsnaam een huis verbouwen als ik nog niet eens een deurbel kan bevestigen?

Maar ik word overspoeld met tips, helpende handen, materiaal en complimenten.

Ik twijfel nog steeds over de werken in mijn nieuwe huisje: kan ik dat wel? Zal ik het wel goed doen? Zal alles wel veilig/waterdicht zijn? Wat weet ik er eigenlijk van? Wat als het financieel écht niet zal lukken?

Maar ergens, diep vanbinnen weet ik dat ik het kan en wil. Want hoe onzeker ik ook ben, van één iets ben ik echt zeker: ik ben een doorzetter. Als ik iets écht wil, ben ik onbreekbaar. En dit wil ik echt.

Beste mannelijke lezers,

Ik wil me bij jullie excuseren. Jullie werden hier namelijk al meermaals door het slijk gehaald. Omdat enkelingen onder jullie plakkerig zijn, ons oneerbare voorstellen doen (zoals hier en hier beschreven) en ons veel dateleed bezorgen. Ook wel omdat we ons hart vasthouden als bepaalde mannen bij ons thuis komen klussen. Ooit verscheen er hier zelfs een lange reeks over foute mannen. Dat die geschreven werd door een man verzacht hopelijk wel jullie pijn.

Dus wil ik iets goedmaken in naam van al mijn geslachtsgenoten. Hoe ik op dat idee kwam? Wel, ik was onlangs met een vriendin op fietstocht. Telkens we in de problemen kwamen, bleek de juiste man op te dagen op het juiste moment. Ketting afgevallen midden in een eenzaam, donker woud? Daar komt toch wel toevallig net een fietser langsrijden die ze er prompt weer oplegt en daarna voortfietst met vuile handen (en wij met propere). Binnenband die door de buitenband komt piepen? Even een jongeman aangesproken en een paar minuten later voert hij ons en het fietswiel al naar een fietsenmaker. Zwaar beladen fiets? De mannen van de NMBS tillen die wel even op de trein terwijl wij goedkeurend mogen toekijken.
Last met (rol)trappen bestijgen en afdalen met de loden bolide, een toevallige passant neemt het wel even over.

Mijn conclusie: 95% van de mannen zijn gewoonweg schatjes. Bij deze dus dank aan alle lieve mannen die ons pad kruisen, aan al diegenen met wie we gewoon een leuke babbel kunnen hebben, aan zij die met de glimlach en met kennis van zaken onze technische akkefietjes verhelpen zonder op ons neer te kijken en die ons slechts bespringen als ze zeker zijn dat we dat zelf ook willen :-).

Een mens heeft een berg spullen nodig in z'n leven. Een hogedrukreiniger, boormachine, zaag, verticuteermachine, ladder, tent, kampeerfrigo, fietstassen, reisgids, rugzak, BBQ, enz.
Veel van die dingen heb je maximaal een paar keer per jaar nodig. In de tussentijd nemen ze veel plaats in. Om nog maar te zwijgen over het geld dat je ze kosten bij aankoop.

Peerby,een site waarop die mensen de kans geeft om spullen te delen, komt dan ook als geroepen.
De site is heel gebruiksvriendelijk.
Je maakt een profiel aan en gooit dan je vraag in de groep. De site zorgt ervoor dat je oproep terechtkomt bij mensen in je buurt.

Ik maakte al een paar keer gebruik van de site en kon vaststellen dat hij goed werkt. In een mum van tijd bleek ik het gevraagde te kunnen lenen bij meerdere mensen binnen een straal van 5 kilometer.
Zelf ontvang ik nu dagelijks oproepen van mensen uit mijn buurt die iets zoeken. Blijkbaar vinden zij ook snel wat ze nodig hebben, want toen ik reageerde, kreeg ik meermaals als antwoord dat ze het gevraagde ondertussen al gevonden hadden.

Peerby is momenteel gratis.

Ik zou de site zeker aanraden aan alle singles, want je bespaart er niet alleen geld, maar ook ruimte mee, wat zeker handig is als je als single klein woont. Daarnaast leer je via Peerby ook nieuwe mensen kennen in je eigen buurt.

Lees, zucht en leef vooral even mee.....

Ik ben single en vrouw, u misschien ook. Lees dan hier mijn relaas en trek er uw lessen uit.

Elke klusjesman heeft een radar voor single vrouwen die op 20 meter afstand al een signaal begint af te geven " domme vrouw, domme vrouw!!!". Volgens mij zegt die radar daarna op duivelse toon:" Maak ze maar snel iets wijs en troggel ze wat extra geld af! Die heeft dat toch niet door die domme trien. En ze heeft geen man in huis om te komen reclameren. Afzetten die handel!!".

Waar de klusjesman en de radar natuurlijk niet op gerekend hebben is de voorzienigheid van de alleenstaande vrouw. Zij informeerde bij meerdere bedrijven, vroeg offertes aan en vroeg advies aan.... u raadt het al.... mannelijke familieleden.
Dan komt het erop aan nog net een promotie in de wacht te slepen (ok, dit verlaat de plaatsingstijd met 6 weken) en te zeggen dat u akkoord gaat met levering van de bestelde goederen. Mijnheer zal u wel bellen wanneer het zo ver is.

Op een avond krijgt u onverwacht telefoon, of ze morgen kunnen komen.
Laat u nu net een job hebben waarbij u niet zo maar verlof kan nemen wanneer het u uitkomt. Er wordt dus druk gepuzzeld, rondgebeld, afgesproken en uiteindelijk vindt u 2 babysits die in uw appartement toezicht op de werken kunnen komen houden zo lang u er niet bent.

De dag des leverings breekt aan. U vertrekt rustig naar uw werk, verzekert de thuisblijvers dat ze u altijd kunnen bellen wanneer er een probleem is en zij verzekeren u dat dat niet nodig zal zijn (u raadt het al, de thuisblijvers zijn mannen....).
Nog geen halfuur aan het werk rinkelt de telefoon: de werkmannen zijn niet komen opdagen. Foutje in de planning, ze zullen waarschijnlijk tegen de middag komen.
De mannelijke thuisblijvers zuchten en vervelen zich de hele voormiddag (en ontregelen ondertussen uw tv....).

U komt in de vroege namiddag thuis. Geen werkmannen te zien. U belt rustig doch beleefd naar de opperwerkman die helemaal verbaasd is. Zijn radar had hem immers verteld dat u hysterisch en buiten uzelve zou zijn. Op rustige vragen, waaronder: 'Kan u mij misschien even uitleggen wat er misgelopen is?', had hij niet gerekend en weet hij met moeite een stotterend antwoord te verzinnen. U glimlacht in uw eenzame zelf.
De mannen gaan dadelijk komen verzekert hij u. U weet natuurlijk als logische vrouw dat zij nog minstens een uur op hen zullen laten wachten en vraagt (weer vriendelijk en rustig) hoe we dit probleempje gaan oplossen en vooral wanneer. U vertelt opperman er ook nog bij dat hij toch moet begrijpen dat hij u in een zeer moeilijke situatie heeft gebracht. Mannelijke house-sitters zijn immers moeilijk te vinden en geen weken beschikbaar.
Opperman stamelt nog wat excuses en belooft het morgen zonder fout in orde te brengen.

Daar gaat dan eindelijk de bel en arriveren twee uit de kluiten gewassen mannen van de werkende soort. Zij slepen, boren, hameren, en babbelen er op los. Er kan zelfs nog een grapje over de vergissing en laattijdige aankomst vanaf. Wanneer zij een gat in de badkamer maken dat er eigenlijk niet moet zijn, plamuren zij dat zonder schroom dicht en plaatsen er snel terug de droogkast voor want oh ja, zij hebben ook een domme-vrouwen-radar.
Na enige achterlating van modder, stof en vuil op uw vloer (want ik ben een echte vent en kuis mijn voeten niet af, ook niet wanneer ik op uw laminaat loop), verlaten zij rond half vijf het pand. In het donker mag je niet meer buiten spelen.

Morgen keren ze terug. Ze kregen namelijk een taske koffie en een koekske en hun werk was nog niet af......

to be continued?

Op Facebook ben ik lid van de groep 'Freecycle Gent'. Dat is een groep van Gentenaars die spullen aan elkaar weggeven.

Heb je iets om weg te geven, dan meld je dat via Facebook aan de groep. Andere leden die interesse hebben, kunnen reageren. Vervolgens spreek je via een privé-bericht verder af waar en wanneer je een en ander gaat ophalen. Op die manier vliegen oude meubels, gsm's, naaimachines, restjes verf, tafellakens, groenten, ... snel de deur uit.

Heb je iets nodig, dan kan je dat ook vragen. En het gebeurt vaak dat je helemaal gratis en voor niets het gevraagde aangeboden krijgt door een van de leden van de groep.

Onlangs verscheen er de volgende oproep:
Een vriendin van mij, T.M. (met een link naar het FB-profiel van het meisje in kwestie), is op zoek naar een lief. Iemand die de zijne/hare niet meer gebruikt? Hoeft niet nieuw meer te zijn.

Freecycle, een aanrader, zelfs voor wie een tweedehands lief zoekt.

Met z'n tweeën door het leven gaan, heeft nogal wat praktische voordelen. Een daarvan is dat je samen gewoonweg meer competenties in huis hebt. De ene is goed in koken, de andere in klussen. Heeft de ene geen groene vingers, dan is de andere misschien wel een tuinier uit de duizend. Is X een computerkluns, dan krijgt Y die vastgelopen computer wel opnieuw aan de praat.

Nu zijn er ook wel singles die alles in hun eentje klaren. Maar de meesten kunnen toch af en toe hulp gebruiken. Als ze die niet vinden bij familie, vrienden of kennissen, dan vinden ze die gegarandeerd wel bij Lets.

Lets staat voor Lokal Exchange and Trading System. Leden van Lets ruilen diensten en goederen. Als ik iets voor jou doe, dan geef mij jij daar een aantal ruileenheden voor (gebaseerd op de tijd en energie die de klus jou kost). Met die ruileenheden kan ik dan op mijn beurt een beroep doen op diensten en goederen van anderen. Heb je iets nodig of wil je iets voor iemand anders doen, dan stuur je gewoon een mail naar de hele groep via een mailinglist. Lets-Gent telt om en bij de 200 leden en dus is de kans heel groot dat je reacties krijgt. Binnen Lets worden er 101 dingen gevraagd en aangeboden: kleren verstellen, poetsen, klussen, koken, fietsen herstellen, babysitten. Daarnaast vinden ook heel wat spullen een nieuwe eigenaar: kleren, plantenstekjes, groenten, meubels, huishoudtoestellen, enz. Ook spullen en toestellen (bv. een hogedrukreiniger)lenen van iemand is mogelijk.

Lets is niet alleen heel praktisch en financieel voordelig. Je leert er ook een pak nieuwe mensen door kennen: koppels, singles, jonge en minder jonge mensen. Met Lets bouw je in je eigen stad of dorp een uitgebreid netwerk op dat je leven als single zoveel prettiger en makkelijker maakt. Een aanrader dus voor iedereen!

Single zijn mag vele voordelen hebben, single-ouderschap is echt niet aan te raden. Ik vraag me dikwijls af hoe mijn enig kind haar relaties later zal uitbouwen? Welk verknipt man-vrouw beeld heeft zij?

Volgende opdracht uit haar kleuterjaren doet me het ergste vermoeden.

Iedereen kreeg een blad met tekeningen van toestellen. Een strijkijzer, een grasmachine, een mixer, een boormachine, een naaimachine, dat soort toestanden. De opdracht (ter info: we spreken over het jaar 1998, niet 1898): omcirkel de toestellen die mama gebruikt in het blauw, en de toestellen die papa gebruikt in het rood. Mijn dochter omcirkelde alle toestellen in het blauw. De juf ging er van uit dat mijn dochter de opdracht verkeerd begrepen had en gaf haar een nul.

Helaas had het kind de situatie volledig juist ingeschat. Mijn dochter keek bijzonder vreemd toen bleek dat er papa’s bestaan die boormachines vasthadden of gras afmaaiden. Dat was niet normaal voor haar.

Zo kijkt zij waarschijnlijk ook naar mensen met een evenwichtige partnerrelatie. Weirdo’s.

Waaslandblogger

Op ons eentje

Handy(wo)man

Beton-geluk

De LETS-man (deel 3)

De LETS-man (deel 2)

De LETS-man (deel 1)

Girlpower of klunzende klusser?

Ode aan de man

Aanrader: spullen lenen via Peerby

Als single vrouw klusjes laten uitvoeren in je huis / appartement

Aanrader: Freecycle Gent

Lets: een aanrader voor singles

Mama's die het gras afmaaien

Op ons eentje...

Populaire Posts

Labels

Blog Archief

Neem ook eens een kijkje bij...

About me