Posts tonen met het label echtscheiding. Alle posts tonen

Stilte na de storm

Het is bijna anderhalf jaar na de Grote Schipbreuk, en de storm is gaan liggen. De grote golven van afwisselend euforie en in de put zitten zijn gepasseerd; er is een gemiddelde uitgekomen waar niet al te zwaar meer van afgeweken wordt. En ok, alle voorgaande miserie ten spijt mag het wel eens gezegd worden: dat gemiddelde, dat valt eigenlijk best wel mee.

Dat week-weeksysteem? Godsgeschenk. Horen mensen in een relatie niet graag, want het gezin met papa en mama is nu eenmaal de hoeksteen van de maatschappij, nietwaar? Maar toch, de focus ligt één week op Uk, met de spelletjes, puzzels, boekjes, kieteloorlogen en onlangs begonnen schoolcarrière. Dat betekent dus thuisblijven, en eens hij in bed zit een film opzetten of gewoon op de zetel kruipen met een goed boek. De andere week? The sky is the limit. Na het werk blijven plakken in een bar met een paar collega's, optredens gaan zien en na middernacht bezweet en lichamelijk kapot thuiskomen (of niét thuiskomen, want wat geeft het ook), duizend kilometer enkele richting rijden om iemand te bezoeken die je wil zien, just because. Het is niet de bedoeling om echtscheidingen te promoten hier, maar voor wie er sowieso doorgaat: courage, het wordt écht wel beter.

Op amoureus vlak is het ook rustiger geworden. Het "ik moet dringend iemand vinden of ik ga eenzaam sterven" kantje is er afgesleten dus da's een pak relaxer in de omgang. De met superlatieven aangeprezen datingsite waar ik vorig jaar ook maar eens had op ingetekend, om daarna met eigen ogen te kunnen zien dat het daar evengoed armoe troef en het zijn geld niet waard is (maar dan heb je natuurlijk al betaald), is intussen ook allang uit de bookmarks verdwenen, en staat mentaal geklasseerd tussen de andere stommiteiten die je als student verplicht eens moet doormaken "om het gedaan te hebben". Er zijn sindsdien een aantal contacten geweest, vele vluchtig, sommige van iets langere duur, een enkeling met toekomstpotentieel. Nog altijd single? Jazeker, maar niet alleen in de woestijn. Er zit geen druk achter, we zien wel.

Oké, ik heb geen vaste grond onder de voeten, maar weet je wat? Ik kan gerust zonder, voorlopig. Verzuipen zit er niet meer in, ik blijf wel wat ronddobberen: soms met de stroom mee, soms ertegen, al naargelang de dag. En als ik op iemand bots die een eindje op dezelfde stroming meedrijft, dan is dat mooi meegenomen.
dating • echtscheiding • Kinderen • uitgaan

Geen last

Zoals gelukkig bij wel meer gescheiden ouders het geval is, heb ik de helft van de jaarlijkse weekenden geen kinderen om me heen. Dan kun je natuurlijk heel moeilijk doen dat je de eerste woordjes of stapjes van je kleine mist. Of, als het kroost wat groter is, je vrije tijd vullen met al dan niet uitgesproken irritaties over hoe je ex omgaat met het opgegeven huiswerk, bedtijden of andere ergernissen die ten tijde van het huwelijk ook al de nodige wrijving gaven.

Wat ook veel voorkomt zijn heldhaftige pogingen om de schuldgevoelens jegens je kroost te sussen. Want wijst wetenschappelijk onderzoek niet uit dat een scheiding der ouders een verhoogde kans geeft op probleemgedrag?

In materiële zin wedijveren ouders dan om het dikste cadeau. En in immateriële zin komt menig ouder in het weekend aanmoedigen aan de zijlijn. Ook als het kind bij de ander is. Zadel je in beide gevallen je kind niet ongewild op met loyaliteits-spagaat? Want mag het met de van stiefmoeder gekregen cadeautjes pronken? Of met de foto van de door papa zelfgebakken taart (dat deed hij anders nóóit!). En als de stiefmama toevallig meer verstand van voetbal heeft dan jij, voelt je kind zich dan vrij om die plusmoeder toe te lachen bij een mooie pass in het veld? Of doet het jou dan tekort? Kun je de enthousiaste verhalen over 'de ander' niet aan? Verzoen je ermee. Want wees eerlijk: je wilt toch dat je kinders het goed hebben?

Of loopt het kinderfeestje bij 'de ander' weer in de soep? Staat 'de ander' nooit langs de lijn om aan te moedigen? Of, laat de ander, in plaats van gezellig een weekend met hen te kamperen, hen dagenlang met hun smartphone op de bank hangen? Of, nog erger, huurt hij of zij een oppas in om met het nieuwe lief Parijs te verkennen? Tja. Daarover klagen geeft je zelf wellicht even een goed gevoel ('zie je wel, zo'n slechte ouder ben ík niet'). Maar mensen zijn gewoon verschillend. Ouders vast ook. Dat weten kinderen maar al te goed.

Wellicht is het dan beter om je als alleenstaand ouder te wentelen in de vrijheid die het je verschaft. Door te leven. Door te lezen. Door de afwas -precies wat je je ex vaak verweet- dagenlang te laten staan. En als 'de ander' een computerspel koopt dat toevallig vier keer duurder is, een kinderfeestje geeft dat een fortuin kost en zich wél aanbiedt als penningmeester van de tennisclub. Wat dan nog? Dat bespaart jou toch mooi een hoop geld en tijd? Maak dingen niet groter dan ze zijn.

Als alles altijd paix en vree was, zou je nog gaan twijfelen aan de juistheid van het besluit (of dat van de ander) om uit elkaar te gaan. En dat wil je je kinderen, maar vooral jezelf vast niet aandoen.

Dus geniet als herboren single van je vrijheid. Ga lekker lang douchen, lezen, dansen of laat de afwas dagenlang staan. Geniet van de badkamer die nooit bezet is (over de haren in het doucheputje kan je alleen jezelf verwijten maken) en zet de tv de hele avond op jouw favoriete zender. Uitslapen, de eerste keus hebben bij de zondagse broodjes.... van je kinderen zul je geen last hebben.

Je wordt er hoe dan ook een leuker mens van. Tevredener. Je hoeft niks goed te maken naar je kinderen. Anders blijft de scheiding een nooit genezende wond. Voor iedereen. Tevreden mensen zijn vaak fijne ouders.

Ik wens alle gescheiden ouders, pluspapa's en mama's een goede dag toe. En natuurlijk ook alle lezers die dolgraag kinderen zouden willen, maar nog niet weten met wie.

november 2016
Lehti Paul

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
echtscheiding • Kinderen • voordelen

Puzzelen met stukken

Het is weer zo ver. De zoveelste. Toen ik haar onlangs tegenkwam bij de ingang van school, antwoordde ze erg resoluut op mijn vraag hoe het ging: “Slecht”. En nu is ook zij stuk. Zijn ze samen Stuk.

Toen ze jaren geleden verhuisden, vond ik dat een drastische, stressvolle stap. Maar zij zei dat dat beste meeviel. Schéiden, dat was pas heftig. En ze had gelijk. I've been there.

Van de moeders die eens, in wisselende samenstelling, wekelijks een gezamenlijke kop koffie dronken, zijn er nu meer alleenstaand ouder dan getrouwd. Wat zou dat teweegbrengen binnen een klas? Als er meer kinderen bij één dan bij twee ouders (tegelijk) opgroeien, zou dat dan de nieuwe norm worden? Wordt de kreet “Wie is de man die op zondag het vlees snijdt?” (ooit bedacht om vaders meer zorgtaken op zich te laten nemen) verdrongen door termen als 'papaweek' en 'wisseldag'? Misschien is het kind met getrouwde ouders straks wel de uitzondering: 'Goh, heb jij maar één kamer?' Wordt het zielig gevonden als je alleen maar een weekje naar de camping gaat met beide (ruziende?) ouders in plaats van door papa en mama afzonderlijk meegetroond worden naar exotische oorden (niets iets ouders te dol bij hun pogingen om hun schuldgevoel af te kopen)

De praktijk op school is in elk geval al wel veranderd. Met de komst van de deeltijdbanen hebben kinderen al vast kunnen oefenen met schakelen: 'Maandag, dinsdag en vrijdag meester Jan, woensdag en donderdag juf Petra.'' Het onderwijzend personeel registreert zich suf om de overdracht over al die (zorgen-) kindjes een beetje in goede banen te leiden.

Ouders zouden er wellicht wat van kunnen leren. Want nog los van de hemeltergende ruzies die kinderen krassen op hun ziel geven, vooral als ze als kruit bij de kanonnades dienen, is het nog een hele klus om de rekenmachines, ouderavonden, zwembroeken, kinderfeestjes, broodtrommels, wrattenspul, brillen, lievelingsknuffels, fiets-/huis-/kluis- sleutels en opladers een beetje soepel in elkaar te fietsen. Of op het juiste moment op de juiste plek te krijgen.

Scheiden is lijden. Of een strijd. Soms een bevrijding. Maar één ding is zeker. Daarna begint de puzzel pas echt. En niemand komt er ooit achter uit hoeveel stukjes die bestaat.

Lehti Paul

Met dank aan onze gastblogger. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
echtscheiding • Kinderen • verdriet

Mieux seul que mal accompagné

Aldus de gevleugelde woorden van Mathias Schoenaerts in een interview met De Morgen.

Nu kunnen we misschien wel denken 'tss, jaja, die heeft gemakkelijk praten, de bekoorlijke deernes bieden zich bij bosjes aan...' - wat allicht wel voor een deel waar is, zo blijft het aan mijn deurbel verdacht stil ;-) - maar toch, hij heeft gelijk.


Ik zou ze niet de kost willen geven, de koppels/gezinnen die naar de buitenwereld toe quasi perfect lijken, maar waar het er achter gesloten deuren bijlange niet zo harmonieus aan toe gaat als iedereen wel denkt.

Dan ben ik persoonlijk liever alleen.


Ik denk dat het 'alleen-zijn' veel mensen afschrikt. Misschien zouden sommigen de stap wel willen zetten, maar durven ze niet, uit angst voor het onbekende.
Ik wist bij aanvang van mijn singlehood ook niet hoe ik het allemaal zou klaren en voelde me bij momenten reddeloos verloren, maar zie, uiteindelijk geraken de wonden wel gelikt en krabbel je weer recht. La Nouvelle Coco est arrivée :-)


Waarmee ik maar wil zeggen; voor diegene die nu in de beginfase zitten: je komt er uiteindelijk wel bovenop.

En wie weet, ligt er iets mooiers voor je in het verschiet. Dat wil ik toch graag geloven...ik hou jullie op de hoogte mocht ik het tegenkomen.


Coco


Voor de geïnteresseerden: ik heb intussen gelezen dat de Matthias 'zijn hart weer beroerd wordt door een vrouw', die dekselse 'Schoenmaekers' toch, zou ons Joke zeggen ;-)
angst • echtscheiding • geluk

Gezocht: rots in de branding, m/v

Ik hoor ze nog zo bezig, een aantal jaar terug, die paar kennissen uit de kring die als eerste hun huwelijk op de klippen zagen lopen. Bij een echtscheiding leer je pas je echte vrienden kennen! Je verliest een groot stuk van je vriendenkring, enkel de échte schieten over! De enige zekerheid die je overhoudt is je familie!

Jaja, denk je dan. Wat zou het vrienden uitmaken of je nu in een relatie zit of toch terug single? Zo'n vaart zal het wel niet lopen. En plus, scheiden, wij? Het idéé.

Goed, intussen zijn we een trouwring en een illusie armer. Of nee, meerdere illusies; want ja, het klopt jammer genoeg weldegelijk. Mensen die vroeger tot de bodem van je ziel konden kijken, beginnen je te mijden. Afspraken worden uitgesteld en uitgesteld en uiteindelijk afgesteld. Een gemeenschappelijke vriendin kiest niet zomaar kant, nee, die begint ex-partner A bij ex-partner B zwart te maken én omgekeerd - wat ze hoopt daarmee te bereiken, god mag het weten. Het zijn inderdaad de echte vrienden, in kleiner aantal dan je gedacht en gehoopt had, die overschieten. Gelukkig is het met vrienden zoals met BH-maten en penislengte: kwaliteit primeert over kwantiteit. Of zo wordt toch beweerd - da's voer voor een andere keer.

Maar die familie... nee, dat is het toch niet echt. De inkt op de echtscheidingspapieren was met moeite droog, en toch was het daar al meteen terug "business as usual". Vragen hoe het gaat is absoluut uit den boze, want stel dat je naar waarheid zou antwoorden? Vermoeiend is het, en ergens nog extra kwetsend erbovenop. Dus ben ik het die daar weg blijft, en elk excuus aangrijpt om de geforceerde goedenieuwsshow te ontlopen.

Wanneer een last-minute uitnodiging voor een etentje met ouders en zus plus wederhelft op de proppen komt, héb ik geen excuus. Het weekend schakelt meteen van "uitkijken naar" naar "opkijken tegen". Tot de collega's, die aan een half woord genoeg hebben, plots beslissen om hun eigen afspraken te verzetten en toch maar die dag eens in groep de stad in te trekken.

En zo spendeer ik onverhoopt een verloren geachte avond/nacht in de Brusselse binnenstad in goed gezelschap. Prachtmensen vind je soms dichterbij dan je zou denken.
echtscheiding • familie • uitgaan • vriendschap

Brief aan Sint-Valentijn

Wat als je de vorige Valentijn nog met z'n tweeën was, en nu niet meer? Die heilige Valentinus maakt het ons soms knap lastig. Celia Ledoux schreef hem een brief. Over macchiato en cadeautjes voor jezelf. En over de grote liefde.

Bedankt aan onze gastblogster voor het mailen van de link. Ook iets gezien/gelezen/gehoord/geschreven dat je de moeite waard vindt om te delen? Mail naar oponseentje@gmail.com
echtscheiding • feesten

Wat ik leerde uit 1 jaar single zijn

Single. Een woord waar ik, tot ruim een jaar geleden, geen speciale betekenis aan toeschreef.
Tot 11/11: major crash en voortaan ook "part of the gang", tegen wil en dank....

Wat heb ik in dat voorbije jaar geleerd? Een greep uit mijn ervaringen...

- Een mens is sterker dan hij/zij denkt

- Echte vrienden en familie zijn goud waard
tot zover de Bond Zonder Naam spreuken (cliché, maar echt waar)

- De tijd dat ik geen hap door mijn keel kreeg (zelfs geen chocolade), is toch weer voorbijgegaan: eerste teken van herstel... (Is dit trouwens ook geen kenmerk van prille verliefdheid? In that case, maak ik die tijd met plezier nog eens mee :-) )

- Ondanks een minder rooskleurig financieel plaatje heb ik nog steeds een hekel aan praktische cadeaus! GRAAAUWW, wee degene die mij, pakweg, een mixer cadeau wil doen!

En om mee af te sluiten: een vriendelijk woord of onverwachte glimlach van een nobele onbekende kan zo'n deugd doen. Daarom, aan alle singles (M/V/whatever), en zeker nu, nu die kleine rakker met pijl en boog er zit aan te komen: een bemoedigend knipoogje van een lotgenoot!

Coco

By the way: die kleine rakker mag wel eens wat beter leren mikken.

Met dank aan onze gastblogster. Ook zin om jouw ervaringen te delen en je medesingles te voorzien van deugddoend herkenbaar leesvoer? Mail naar oponseentje@gmail.com
echtscheiding • single • verdriet • vriendschap

Gelukkige niet-verjaardag

Uiteraard heb ik ‘onze’ datum uit mijn agenda verwijderd. Dat is gemakkelijk: gewoon het knopje ‘verwijder activiteit uit agenda’ aanklikken. Helaas (?) is het menselijke brein minder gemakkelijk te herprogrammeren. Als je die dag 14 jaar gevierd hebt, verdwijnt die niet zomaar uit je geheugen. Of misschien wel als je alweer een nieuwe datum hebt om te onthouden, dat weet ik niet.

Die eerste niet-verjaardag was best pijnlijk. Bij de tweede was ik al wat slimmer en zorgde ik ervoor dat ik die in gezelschap van vrienden doorbracht. De derde is - eerlijk - aan me voorbij gegaan. Vooruitgang? Of achteruitgang van dat brein? Wie zal het zeggen?

Vandaag, geheel toevallig op de vierde niet-verjaardag, bevind ik mij in het gezelschap van mijn niet-verjaardagspartner Ex, Nieuwe en Dochterlief in het kader van haar Feest later op het jaar. Het kwam gewoon zo uit, agendagewijs. Ik had er eerst zelfs niet bij stil gestaan. Maar toen het tot me doordrong, ben ik er toch even bij blijven stilstaan. Ik ben best trots dat ik dat kan, samen op pad, als ouders, voor Dochterlief. Anderzijds kan ik niet ontkennen dat het me nog steeds moeilijk valt om te zien dat Ex vrolijk verder gaat met Nieuwe en ik nog steeds moederziel (what’s in a name?) alleen achterblijf. Want ik zou toch liever een nieuwe verjaardag vieren in plaats van een zoveelste, al is het dan een gelukkige, niet-verjaardag.


Met dank aan onze gastblogster. Wij kijken ook uit naar jouw getuigenis. Vul onze mailbox (oponseentje@gmail.com) met al jullie verhalen.
echtscheiding • Kinderen

Aurélie Van Rompay - Witte Vlag



Dank aan onze gastblogger. Zelf iets moois/interessants/blogwaardigs gezien, gelezen of geschreven? Mail naar oponseentje@gmail.com
echtscheiding • Kinderen • muziek over singles

The end

afscheid • echtscheiding • relaties

Zwijgen is goud

Je ziet ze bijna niet meer zitten in haar grote zetel, zo klein is ze geworden. Ooit een keiharde, scherp van geest én van tong, tot wanhoop van wie aan de verkeerde kant van haar toorn stond. Het licht is intussen uitgedoofd. En ze vergeet - de dag van de week, de maand, het seizoen, het jaar. Tijd heeft geen betekenis meer, en ze beseft het ergens nog wel, maar de energie om er zich nog kwaad om te maken en tegen te verzetten, die is weggeëbd. Ze staart urenlang in de verte, naar niets specifieks.

Maar ze ziet Uk binnenkomen, en het licht in haar ogen flakkert terug op. Ze lacht, steekt haar handen uit, speelt met hem. Hij kraait van plezier. Ze eten samen een koekje op, want koekjes, die deelt hij met de mensen die hij leuk vindt. En hij víndt haar leuk. Hij tatert honderduit tegen haar, en ze tatert terug, alsof ze de enige is die zijn peutertaaltje wél verstaat.

Ik kan het haar niet te vertellen, dat we uiteen zijn. Dat ons huis verkocht is. Dat ik Uk één week op de twee moet missen. Dat ik vaak moet wegvluchten uit dat lege, stille appartement. Het zou haar hart breken, en ze is al zo broos. En dat steekt, dat ik net tegen háár moet zwijgen, zij die altijd alles als eerste te horen kreeg, nog voor de ouders en de vrienden. Dat ik de liefde van mijn leven ontmoet had. Dat we gingen trouwen. Dat we een Ukje verwachtten.

Een half uurtje peuter-energie is al wat ze nog aankan voor de vermoeidheid toeslaat. We gaan naar huis; ze knuffelt hem nog eens goed ten afscheid, hij geeft één twee drie dikke zoenen, roept "da-dag", blijft van op de arm naar haar zwaaien tot lang nadat ze uit zijn blikveld is verdwenen. Ik trek mij eraan op dat zij heel eventjes terug gelukkig was, en dat hij zich later hopelijk zijn overgrootmoeder nog zo zal kunnen herinneren. Maar dat zwijgen, goud is... nee, toch niet. Klatergoud misschien.

---

Lev

Met dank aan onze gastblogger. Jouw verhaal ik ook welkom bij oponseentje@gmail.com
communicatie • echtscheiding • familie • Kinderen

Jonge papa – 4 jaar later

De aanleiding voor dit stukje is de serie posts die onlangs op deze blog verscheen onder de titel “Gescheiden: getuigenis van een jonge papa” gecombineerd met de reactie van Lies “Een jonge, kinderloze lezeres van deze blog ontmoette op een blogactiviteit een sympathieke jonge papa en voor zover ik weet, zijn die twee mensen nog altijd gelukkig samen.” Voor zover ik weet ben ik die jonge papa. Het “sympathiek” vind ik een leuk compliment. Het lijkt mij een gepast moment om een paar ervaringen te delen.

De situatie van de jonge papa komt mij dus heel herkenbaar over. Plots zit je alleen met een peuter, die van mij was toen anderhalf jaar oud, in een huis dat niet gekocht was met het idee er alleen in te wonen, met een grote trouwfoto aan de muur en 10 jaar herinneringen.

Het kost tijd om de emotionele puinhoop op te ruimen. Eerst loop je alleen thuis de muren op of je probeert toch maar zoveel mogelijk weg te zijn, vrienden blijken plots kant te kiezen, je leert op niet zo’n fijne manier op wie je kan rekenen... maar stukje bij beetje stijgt het aantal leuke dagen. Activiteiten die je eerst deed om weg te zijn, worden meer en meer leuke hobby’s en met die nieuwe bezigheden komen er ook nieuwe mensen je leven binnen.

Vrouwen benaderen, tja, dat is inderdaad iets onrealistisch als je erop focust en in het begin is het logisch dat je daar vaak bij stilstaat. Ik heb mij te vroeg ingeschreven op een datingsite, ik ben zo’n hopeloze man geweest die vrouwen op datingsites afschrikt, ik ben verliefd geweest en afgewezen, weer iets om te verwerken, opnieuw op een datingsite, hopen profielen van vrouwen die absoluut een niet-gescheiden kinderloze willen vinden doorworstelen in de hoop toch een interessante kandidate te vinden, plots bleek iemand verliefd te zijn op mij en moest ik die persoon teleurstellen,... De voorbije viereneenhalf jaar zijn heel intens geweest als ik erop terugkijk.

Wat ik ervan onthouden heb als ervaringen? Neem de tijd om jezelf terug te vinden. Doe wat je graag doet en geniet ervan. Als er hiervoor nu en dan eens een babysit moet komen, voel je hier niet schuldig over. Je peuter is beter af met een papa die gelukkig is en ontspannen. Ga in op uitnodigingen, ga naar activiteiten, nodig zelf mensen uit. Voor mij was dit veel aangenamer dan internetdates, hoewel dit ook enkele gezellige avonden opgeleverd heeft.

Het resultaat? Op een bepaald moment leer je gewoon iemand kennen. Geleidelijk aan merk je dat ze meer en meer in je gedachten opduikt. En dan blijkt het als dertiger een even spannende periode om te ontdekken of de interesse wederzijds is als een dikke tien jaar ervoor. Daarna komen de leuke vragen: “Wanneer mag ze mijn kleuter ontmoeten?”, “Wanneer leren we elkaars ouders kennen?”, enzovoort.

Ondertussen ben ik bijna een jaar niet meer single, maar ik heb eerst, cliché, een gelukkige single moeten leren zijn. Ik weet nu veel beter wat ik belangrijk vind in een relatie, waardoor ik de jonge kinderloze lezeres én mijzelf gelukkig kan proberen maken, wat een hele mooie uitdaging is!

O ja, misschien een bizarre tip om te eindigen: organiseer activiteiten die jou leuk lijken via deze blog. Ik ken meerdere mensen die er mooie vriendschappen of zelfs een partner hebben aan overgehouden.

Veel geluk!
blog • echtscheiding • Kinderen • tips
Abonneren op: Posts (Atom)