Posts tonen met het label angst. Alle posts tonen

Thuiskomen

Zondag is bij ons nogal rap familiedag: naar mijn ouders, grootouders, bij de zus, bij de broer,…. keuze genoeg! Maar na zo een gezellige middag familie kan het alleen thuiskomen wel eens hard aankomen. Om dit wat op te vangen/voor te zijn ga ik vaak wandelen voor ik naar huis rijd, een goed half uurtje doorstappen om los te laten wat ik niet (meer) heb en energie op te doen voor de komende werkweek.

Heel vaak krijg ik hier reactie op, zowel van vrienden en kennissen als van mensen die ik onderweg tegenkom. Chique dat je dit alleen doet! Pas toch maar op zo alleen op straat! Is wandelen niet saai? Je gaat toch niet in het donker wandelen? Ben je nooit bang alleen?…..

Mensen gaan alleen joggen, wandelen met de hond,… maar alleen wandelen is blijkbaar iets ongewoon. Vorig weekend vroeg een vrouw me of ik mijn hond aan het zoeken was. Geen idee vanwaar deze vraag kwam want ik had geen leiband of zo in mijn hand, liep niet naar mijn hond te roepen,.. Ik vond de veronderstelling wel fantastisch en het zette me ook aan om dit stukje te schrijven.

Is alleen wandelen saai? Zoals met alles hangt veel af van de ingesteldheid waarmee je aan iets begint. Als je gaat wandelen vanuit een romantisch of gezellige samen beeld, is alleen wandelen waarschijnlijk horror. Voor mij zijn deze wandelingen een vorm van ventileren, bewegen, ontspannen, back to basic, zuurstof,…

Ik weet dat het goed bedoeld is, maar de bezorgdheid over niet in het donker, niet alleen op straat,…. kunnen me zo op de zenuwen werken. Het zijn vaak net diezelfde mensen die aandringen dat je moet buitenkomen als single, onder de mensen komen,… Ik heb heus niet elke avond een prins op het witte paard die me aan de deur afzet. Als ik in de winter wil buitenkomen, is niet in het donker lopen moeilijk te vermijden,… Tenzij er een mobiele lantaarnpaal is waarvan ik het bestaan niet ken.

Ben ik al bang geweest in het donker? Ja, maar niet meer dan overdag. Net zoals overdag denk ik wel na over waar ik alleen ga wandelen. En ik heb ook al vaak mogen ervaren dat niet iedereen slechte bedoelingen heeft in deze wereld.

Nog eens een dikke merci aan:
- de jongeren die me geholpen hebben toen ik mijn enkel had verstuikt en ijs hebben gehaald en me tot aan mijn auto geholpen

- de meneer die me zijn trui schonk om rond mijn middel te knopen om het gat in mijn rok te bedekken nadat ik tussen de roltrap had gezeten. Ik wil je hem terugbezorgen maar ben ik toen vergeten vragen.

- Degene die geholpen heeft om mijn boodschappen thuis te krijgen toen mijn zakken het begaven.

- Degene die me vorige week ridderlijk kwam helpen toen ik stond te vloeken op mijn platte band in de auto

- …….

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
activiteiten • angst • norm • sport

Als ik echt geïnteresseerd ben

Ik heb het voorbije jaar wel wat gedatet, op lange termijn met de bedoeling een partner te vinden maar op korte termijn ook om nieuwe mensen te leren kennen. Mijn sociale kring is behoorlijk uitgedund na mijn vorige relatie en nieuwe vrienden maken vind ik niet vanzelfsprekend. Zowel in het partnergedeelte als de zoektocht naar nieuwe vrienden heb ik niet veel succes geboekt de laatste jaren. De voorbije zomer is er dan ook heel wat gemijmerd over verliefd zijn, ben ik al verliefd geweest? …..

Sinds augustus is er een oude vriend terug in mijn leven. Een vriendschap die een jaar of 5 verwaterd is. Toen we de eerste keer opnieuw afspraken wist ik vrij direct dat dit een persoon is waar ik nog steeds veel om geef, een vriendschap die ik geen tweede keer laat verwateren, sowieso laat ik voor geen partner mijn eigen kleine sociale kring nog liggen.

We hebben nooit een relatie gehad, hij heeft twee keer een oogje gehad op een vriendin van mij. Twee dames die ik doodgraag heb maar waar ik me altijd wat het lelijke eendje heb naast gevoeld. Ik heb op mijn beurt regelmatig eens interesse gehad, een boontje gehad voor hem. Mijn broze (late) puberale zelve heeft het één keer gezegd maar ik heb hetzelfde moment nog mijn (digitale) woorden ingetrokken. Toen we beide een relatie kregen is het contact verwaterd tot nu.

Ondertussen zijn we half november en merk ik dat het boontje voor hem niet weg is maar opnieuw is afgestoft, zuurstof heeft gekregen en niet veel nodig heeft om te groeien. Ik word vrolijk als ik weet dat ik hem ga zien, als ik een berichtje/e-mail krijg maakt mijn hart een sprongetje als er eentje van hem tussen zit, ik zoek onderwerpen om een digitaal gesprek te beginnen (niets vervelender dan onlinegesprekken die stil vallen),…

Ik beken, ik ben (opnieuw) verliefd. Maar zoals de één begint te stotteren, krijg ik het zelfs niet over mijn lippen, ‘wat zou hij kunnen zien in mij?’ Maar wat is het ergste dat kan gebeuren? Een hernieuwde vriendschap die opnieuw stuk loopt? Dat we even door een onwennige periode moeten? Mijn eigen zelfbeeld dat een nieuwe deuk krijgt?

Ik blijf in cirkels draaien in mijn hoofd, schrijf mijn verhaal voor oponseentje, me heel goed bewust dat ik op deze manier mijn single bestaan in stand houd, wat ik het voorbije 4 jaar probeer te verbreken. Me ondertussen afvragend: Wat als hij het hier leest, ….. als hij a en b bij elkaar optelt, ik zou het hem beter zelf zeggen……

Als ik echt geïnteresseerd ben, sla ik compleet dicht en hoop dat de tegenpartij het opmerkt.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
angst • dating • gevoelens • relaties

Single zijn: echt geen pretje

Ik ben nu al een jaar of 5 alleen.

Het ergste is dat ik geen sociaal leven heb sinds mijn moeder overleden is. Ik heb er gewoon nooit bij stilgestaan dat ik een sociaal leven nodig had. Ik zorgde voor haar omdat ze half verlamd was. Ik vond het niet meer dan normaal dat ik die taak op mij nam, tot ze overleed en daar stond ik ALLEEN.

Ik verhuisde maar dat hielp ook niet. Ik durfde gewoon als dame niet alleen op stap te gaan. De drempelvrees was te hoog. Nog altijd trouwens. Elk weekend denk ik: OK, deze avond ben ik weg . Maar ach, zodra het zover is, heb ik de moed niet. Altijd dat alleen zijn, ik loop ver de muren op. Ja, online contacten zoeken helpt maar dat mag niet te lang duren want meestal beginnen ze wel over hun seksuele lust (mannelijke contacten). Dus vrienden kan je dat ook niet noemen.

Ik ben het alleen zijn beu. Waarom durf ik niet op te stap te gaan? Waarom stap ik niet in m'n stoute schoenen? De vrees ergens alleen binnen te gaan, is zo groot. Ik durf het gewoon niet.

Ik ben ondertussen 49 jaar. Volgens andere mensen ben ik zeker niet mis van uiterlijk. Wat houdt me zo tegen? Kan iemand me raad geven?


Met dank aan onze gastblogster. Wil je ook je verhaal doen, mail dan naar oponseentje@gmail.com
angst • dating • nadelen • uitgaan

Mieux seul que mal accompagné

Aldus de gevleugelde woorden van Mathias Schoenaerts in een interview met De Morgen.

Nu kunnen we misschien wel denken 'tss, jaja, die heeft gemakkelijk praten, de bekoorlijke deernes bieden zich bij bosjes aan...' - wat allicht wel voor een deel waar is, zo blijft het aan mijn deurbel verdacht stil ;-) - maar toch, hij heeft gelijk.


Ik zou ze niet de kost willen geven, de koppels/gezinnen die naar de buitenwereld toe quasi perfect lijken, maar waar het er achter gesloten deuren bijlange niet zo harmonieus aan toe gaat als iedereen wel denkt.

Dan ben ik persoonlijk liever alleen.


Ik denk dat het 'alleen-zijn' veel mensen afschrikt. Misschien zouden sommigen de stap wel willen zetten, maar durven ze niet, uit angst voor het onbekende.
Ik wist bij aanvang van mijn singlehood ook niet hoe ik het allemaal zou klaren en voelde me bij momenten reddeloos verloren, maar zie, uiteindelijk geraken de wonden wel gelikt en krabbel je weer recht. La Nouvelle Coco est arrivée :-)


Waarmee ik maar wil zeggen; voor diegene die nu in de beginfase zitten: je komt er uiteindelijk wel bovenop.

En wie weet, ligt er iets mooiers voor je in het verschiet. Dat wil ik toch graag geloven...ik hou jullie op de hoogte mocht ik het tegenkomen.


Coco


Voor de geïnteresseerden: ik heb intussen gelezen dat de Matthias 'zijn hart weer beroerd wordt door een vrouw', die dekselse 'Schoenmaekers' toch, zou ons Joke zeggen ;-)
angst • echtscheiding • geluk

Alleen op stap: hoe doe je dat eigenlijk?

Ik heb het al wel eens overwogen; op mijn eentje iets gaan drinken/eten of naar de film. Maar uiteindelijk beland ik telkens weer met bord op de schoot en drankje in de hand in mijn ‘home cinema’.

Want, ik zie mij daar in gedachten al zitten; als het meezit aan een tafeltje bij het raam – dan kan je nog wat ‘geïnteresseerd’ naar buiten koekeloeren - als het tegenzit in the centre, te midden van jolige bendes en starende blikken.

Na het uitvoerig bestuderen van de kaart en het bestellen zit je daar dan. Letterlijk.

Aangezien ik allesbehalve smartphone-verslaafd ben, zou ik boek of krant meenemen maar eerlijk, ik kan mij in zo’n omstandigheden moeilijk concentreren. In feite zou dat dan hét moment moeten zijn om contact te leggen – zo heb ik gelezen dat het er in zo’n omstandigheden op aan komt de indruk te geven dat je wel blij bent met je situatie maar ook weer niet mag laten uitschijnen dat je je tevéél amuseert op je eentje …. Ja, hallo?!

Bijkomend punt: zoek maar eens een leuk adresje in het Hol van Pluto. In een stad struikel je bijna over de leuke koffiehuizen, in mijn contreien eerder over 'ouwe petencafés'.... :-)

En dan heb ik het nog niet over café-bezoek gehad! O horror! En zeker als vrouw! Ik weet niet hoe jullie ervaringen zijn, maar mijn brein legt – helaas en shame on me - niet spontaan een positieve link als ik een vrouw alleen aan een toog zie zitten (Wat zou die daar zitten doen? On the hunt? Heeft haar date afgezegd? Bimbo?) Terwijl daar op zich absoluut niets mis mee is, en ik helemaal niet zo denk over een man, alleen aan een toog….

Feit blijft, ik vind uitstappen op mijn eentje niet zo eenvoudig en ik denk dat het gewoonweg ook niet zo plezierig is.

Echter! Bij deze neem ik mij voor de proef op de som te nemen: ik ga, met een moedig hart, binnenkort alleen op stap!


Coco

ps: mochten jullie binnen afzienbare tijd iemand spotten in een koffiebar, verdiept in een boek, maar met een toch ietwat onzekere blik in de ogen, zet je er gerust bij! Je mag mijn krant lenen :-)
activiteiten • angst • nadelen • uitgaan

Taboe: alleen zijn

Op Kanvaz Magazine lazen we een interessant artikel met als titel Het taboe dat 'alleen zijn' heet.

Enkel interessante passages:


Het lijkt of de hele wereld erop gepind is een partner te vinden. Dit kan natuurlijk onze oerdrift zijn, ervan uitgaande dat voortplanting onze missie ultimó is. Maar wat als het wat anders is? Wat als we het gewoon echt moeilijk vinden om alleen te zijn?




Want wat is goed gezelschap voor jou? Dan denk je al snel aan een goede vriend toch? En hoe zou jij een goede vriend omschrijven? Iemand die jij volledig vertrouwen kan? Iemand die altijd voor je klaar staat? Iemand die jou beter kent dan elke andere persoon? Iemand die jouw gedachten kan lezen en precies jouw pijn begrijpt? Klinkt als een takenpakket dat enkel en alleen door jou zélf kan worden vervuld, niet? Waarom wordt een vriendschap met jezelf dan raar bevonden? Waarom wordt het spenderen van kostbare vrije tijd in je remi als een afwijkend gedrag bestempeld?
Doordat we nooit geleerd hebben alleen te zijn. In de oertijd al (over)leefden we in een groep. De afwijkers werden opgegeten. Samenzijn zit in ons DNA.





Oefen eens in het plezier hebben met jezelf. Bemerk dat je alles al in je hebt om dat te kunnen. En al het andere wordt vanzelf een aanvulling en geen opvulling meer. Je leeft niet meer van bevestiging naar bevestiging, waardoor het geluksgevoel een stuk langer stand houdt.




Ook iets interessants gelezen? Of wil je zelf graag je verhaal doen? Deel het met de single-community via een mail naar oponseentje@gmail.com.
angst • delen • geluk • quotes

(Niet) weten wat ik wil

Ik tob, ik denk en analyseer. Ik laat los en geef m'n leven vorm. Op m'n eentje maar omringd door vrienden, familie en collega's sta ik sterk in m'n schoenen en geef ik er alle schijn van te weten wat ik wil.

28 jaar. Nog bakken tijd om m'n leven vorm te geven. Alles is nog mogelijk, een nieuwe richting geven nog vóór ik 30 ben. Carrièreswitch, bijstuderen, kinderen, emigreren, partner, sabatjaar, talenten, reizen, ...

Alles kan, alles mag. Het is mijn leven. Doe maar, ga ervoor. The sky is the limit. Als je maar je best doet. Kom maar op met je uitdagingen!

#fail #energielevellow .
Gevolg van keer op keer mezelf een spiegel voorhouden om uit te pluizen wat ik wil, kan en moet. Kwetsbaar opstellen bij elke sprong in het diepe. Zoektochten naar nieuwe wind.

Want er moét toch meer in zitten, niet? Ja, ik weet wat ik niét wil. Maar nee, ik weet begot niet wat ik wel wil. Laat staan dat ik zou weten hoe ik eraan moet beginnen.


Ik wil mij amuseren, onthaasten en genieten van de kleine momenten. En een relevante job die me uitdaagt, waar ik van kan leven maar niet mijn leven beheerst. Waar bazen helpen maar niet breken. Zelfgebakken brood op de plank en de geur van appeltaart. Mensen rond me die ik fijn vind. En mij ook tof, cool en aangenaam gezelschap vinden. Ik wil een goed boek en lekker eten. Dansen in een zomerjurk en hoge hakken. Een romcom of chickflick met een fleece op de bank. Enkele knuffels op z'n tijd en een thuis. Hobbys waar ik me in kan verliezen zonder verloren te lopen. Uitwaaien aan de zee, met mijn haar in de wind.

Hoezo, zou ik niet weten wat ik wil?
angst • geluk • vraagstuk • vriendschap

'T is gebeurd

Het is zover. Het moment waar ik soms zo voor gevreesd heb is zo ongeveer ... nu.

Het gebeurde zachtjesaan. Zoals onze vriendengroep enkele jaren geleden vorm gekregen had, omdat we allemaal "plots" single waren geworden (of gebleven), heeft het nu de omgekeerde beweging gemaakt en nu is de cirkel bijna rond. Bijna, want zonder dat ik het zelf door had ben ik letterlijk nog the one, maar vooral only, single lady. (In deze -best grote- groep althans).

Toen de meest recente +1 werd voorgesteld klonk het
"en nu alleen gij nog he!"
- "maar nee, er zijn er toch nog?"
"Ahja, wie dan?"
- *denk diep na* "Ahnee, niemand dan."

Een onbehaaglijk gevoel overvalt me.

Ik ben oprecht blij voor mijn vriendinnen, want stuk voor stuk zijn het toffe venten! Daar gaat het niet om. Ook niet om het nú "vinden" van een partner, want ik ben er helemaal niet aan toe mijn fantastische leven "zomaar" met iemand te delen. Ik besef (niet voor het eerst) hoe belangrijk zij allemaal voor mij zijn. Zal dit blijven duren? Of zal ik de zoektocht naar invulling van het single(rijk)dom opnieuw moeten voeren?

Het voelt als een groot vaccuum waarin ik terecht kom. Het einde van een hoofdstuk, zonder dat het volgende hoofdstuk al een titel, laat staan een plotwending heeft.
angst • vriendschap

Gelukkig zijn versus angsten

De vakantie met mijn meisjes ligt zo goed als achter me. Ik blik al graag even terug naar die 2de zomer na de scheiding. Een zomer om u tegen te zeggen, een zomer om trots op te zijn, bijna een zomer zoals voorheen. Wat heb ik mijn dochtertjes al een toptijd bezorgd, wat heb ik genoten van hun genieten, van hun als een blok genoegzaam in slaap vallen, van hun brede glim- en schaterlachjes, van de waterpret, van de zon, de zee en het strand, van het geluk dat ik met hen mag delen, van hun stralen en daarop mijn stralen, van ...

En vooral: waar zijn al mijn angsten gebleven? Al die angsten die als een onbeklimbare berg opdoemden op het moment dat mijn ex-man en ik uit elkaar gingen en de grond onder mijn voeten wegzakte? De angst voor autorijden: verdwenen! De angst om alleen te zijn en niet te kunnen genieten van de kindjes: weg! De angst om een deftige, gezonde maaltijd op tafel te toveren: niet meer aanwezig! De angst om nooit nog verliefd te kunnen worden, de angst om me niet meer te durven openstellen voor andere mannen: gone, gone, gone! Wauw, wat een knap parcours heb ik afgelegd en hoe vaak betrap ik me de laatste tijd op een intens gelukkig gevoel! Ik geef mezelf daarvoor een oprecht gemeende schouderklop. Ik durf opnieuw dromen en naar de toekomst kijken, ik durf opnieuw risico's nemen en verlangen naar (nog) meer. In plaats van om te gaan met een af te vinken fear list groei ik zo stilaan (weer) naar een af te vinken bucket list. Er is weer toekomst, er is leven na m'n ex. Ik ben gelukkig!


Met dank aan onze gastblogster. Jouw getuigenis is ook welkom bij oponseentje@gmail.com
angst • geluk
Abonneren op: Posts (Atom)