Op ons eentje: sociale netwerksites

Posts tonen met het label sociale netwerksites. Alle posts tonen

Een (kort) lijstje van Facebookgroepen voor singles die mensen zoeken om samen dingen mee te ondernemen:

- Gentse Singles 30 +

- The Constantinople bunch

- Meet in Gent

Kennen jullie nog andere initiatieven op Facebook?

Heeft er iemand van jullie ervaring met dergelijke Facebookgroepen? Levert het leuke contacten op? Zijn de vrouwen zoals op zovele single-bijeenkomsten alweer oververtegenwoordigd of lokken deze groepen ook mannen uit hun kot?

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Ik lees hier regelmatig dat mensen het moeilijk vinden nieuwe mensen te leren kennen en om een maatje te vinden om mee op sleeptouw te nemen. Ikzelf ben daar geen uitzondering op. Ik ben ook niet meteen geneigd om een groepsactiviteit op poten te zetten. Voor mij liever kleinschalige (soms impulsieve) activiteiten zoals een film, een toneelvoorstelling, een etentje, een tentoonstelling. Kleinschalig d.w.z. 2 personen tot bv. auto vol in geval van een uitje.

En om een beetje met de tijd mee te gaan, is het een besloten Facebook groep geworden met de naam The Constantinople Bunch. Een groep zonder beperkingen wat leeftijd, regio en ‘burgerlijke stand’ betreft. Een groep die het moet hebben van mond-tot-mond-reclame. Ik beoog niet de grootteorde van bv. Meet in Gent.

Dus OOE-bloggers en -lezers…als jullie zin hebben om over het virtuele heen te stappen, word dan lid van de Facebook-groep The Constantinople Bunch.

Tot gauw,

Maaike

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

"Ghosting" heet het blijkbaar, het fenomeen waarbij het contact met iemand in stilte verbroken wordt, zonder enige verdere uitleg: de-frienden en gedaan ermee. De krant De Morgen besteedde er onlangs een artikel aan

In deze digitale tijden, waarbij er vaak ook enige fysieke afstand tussen mensen is, is het maar al te eenvoudig om te kiezen voor de makkelijkste oplossing om iemand te dumpen, namelijk het doorknippen van alle softwarematige links. Zelfs koning Filip besteedde onlangs aandacht aan het gevaar van oppervlakkige virtuele contacten via sociale media, en hoe we hierbij met elkaar omgaan.

Ik heb het zelf ook al meegemaakt dat mensen mij in stilte verwijderen via Facebook, en ik geef toe dat ik dit bij een aantal personen zelf ook al gedaan heb. Vaak volgt dit op een meningsverschil, een eindeloze discussie, een gebrek aan vertrouwen, ... en dan is de "Unfriend" knop een eenvoudige manier om van die persoon verlost te zijn. Soms volgt er daarna een schuldgevoel, andere keren niet, een zeldzame keer merkt een persoon dit op en durft om uitleg vragen.

En u? Bent u al eens "geghost" door iemand? Of gedumpt door een lief zonder enige verdere uitleg? En wat deed dit met je?

Met dank aan onze gastblogger. Jouw inzending is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Vanaf nu kunnen jullie 'oponseentje' opnieuw volgen via Facebook.

We plaatsen er links naar de blogs en activiteiten van oponseentje, maar ook ander leuk vrijgezellig nieuws.

Zeker de moeite dus om de pagina te liken!

Met dank aan onze nieuwe Facebook-paginabeheerder.

Het doet via de kranten en de sociale media de ronde: een aantal Antwerpse mensen hebben een platform voor singles opgericht onder de naam 'Sling'.
Na wat surfen op hun website kan ik hun uitgangspunt alleen maar beamen en waarderen: wij leven in een 'koppeltjesmaatschappij' en zij willen dat doorbreken door middel van o.a. een forum. Als ik wat verder lees, merk ik ook veel 'American commercial thinking' op: er worden workshops om gelukkiger te zijn georganiseerd ('En als ik dat nu al ben?'), met Engelse marketingwoorden gegooid ('smart en single professionals'),... enfin, in mijn visie koppelt men een mooie visie aan marketing.

Voor wie eens een kijkje wil nemen: www.sling.be
Wat vinden jullie van dit initiatief?

Een lief zoeken, dan doen de meeste mensen zo discreet mogelijk. Een profiel op een datingsite en regelmatig buitenkomen, verder gaan we doorgaans niet.

Maar er zijn ook mensen die het wat grootser aanpakken. Zo is er ene Gert-Jan die dit filmpje op YouTube plaatste en het daarna via Facebook verspreidde.

Dapper of zielig? Wat denken jullie van zijn initiatief?

Een tijdje terug kwam ik een leuk artikel tegen en meteen was ik verkocht voor de knap gevonden oplossing van de kunstenares in kwestie. Moe van de vele (soms walgelijke) reacties die ze kreeg via één of andere dating app, vond ze een ideale manier om sommige van die reacties te counteren. In haar geval van mannen, maar het gaat me hier meer over de manier waarop ze dat doet.

Ik heb niks tegen dating sites of andere sites en apps die aanzetten tot het ontmoeten van nieuwe mensen, al heb ik geen ervaring met de nieuwste ontwikkelingen op dat vlak (zoals T*nder blijkbaar uit het artikel). Ik had ooit al eens iets gelezen over die nieuwe vormen van daten, meestal in een nogal negatief daglicht, dus de goesting om het eens uit te testen was toen al weg. Dat terzijde :-)

De kunstenares pakt het als volgt aan: indien een kerel een nogal ongepast berichtje stuurt, bewerkt ze zijn foto en stuurt ze die terug naar de afzender. Ze schetst hen namelijk naakt met een klein (letterlijk) detail onderaan. Zoals ze zelf ook zegt, is het misschien nogal kinderlijk hen klein geschapen te tekenen maar ik vind dat ze groot gelijk heeft.

Wat voor mij de reden was om het hier te posten is uiteraard niet om te zeggen dat 'de man' een vunzig wezen is, maar wel om aan de gemiddelde man te tonen wat sommige mannen sturen naar een mogelijke date. Ik weet dat er de zotste verhalen de ronde doen en je hoort nu en dan een exces, maar eerlijk gezegd wist ik niet dat sommigen er zó ver over gingen én het effectief versturen. Menen ze dat dan echt, of is het eerder een wat rare vorm van grappen maken met onbekenden? En ik vraag me dan vooral af wat ze daar dachten mee te bereiken, want ik kan me niet inbeelden dat ze dan iets hadden van 'awel die gaat dus ja zeggen hé, ik ben er zeker van!'...

Een geluk dat de meesten weten dat een aanzienlijk deel van de mannen wel 'zo van die goeikes' zijn (we werden hier recent nog bejubeld in 'Ode aan de man'). En hopelijk snappen de goeie mannen nu iets meer waarom vrouwen al eens wat achterdochtig kunnen zijn, voor zover dat nog niet geweten was.

Om met een open vraag te eindigen: zouden sommige vrouwelijke kandidaten op die apps ook zo vunzig zijn (niet dat ik ze wil ontmoeten)? Of is het misschien de app of het concept op zich dat dit gedrag (mee) in de hand werkt of ertoe aanzet? Iemand een ervaring die je wilt delen, doe gerust!

Het artikel vind je hier, en de blog van de kunstenares bereik je met deze link.

Deze week kreeg ik op Facebook voor het eerst reclame te zien tussen de nieuwsupdates van mijn vrienden.

En het was de datingsite Relatieplanet die de twijfelachtige eer kreeg mij als eerste een zogenaamde 'gesponsord bericht' te bezorgen. Tja, als je 'vrijgezel' invult op je FB-profiel, dan kan het natuurlijk gebeuren dat een datingsite zijn pijlen op je richt.

Nu vond ik die reclame allesbehalve geslaagd. Dat men korting aanbiedt bij inschrijving, is op zich mooi en zal sommige mensen misschien wel over de streep trekken. Maar op Facebook kan de lezer reageren en daar liep het mis. Toen ik doorklikte naar de reacties van andere 'gesponsorde-blijdeboodschap-ontvangers', dan bleken die mensen vrijwel allemaal negatief te reageren. Tijd doorbrengen op Facebook, dat zagen die singles zo te zien wel zitten, maar Relatieplanet, ho ho!

Tja, reclame via de sociale media, het houdt risico's in. Ik hoop dat adverteerders dit snel inzien en die gesponsorde berichten - die vaak meer ergernis dan goodwill oproepen - snel voor bekeken gaan houden.

Veel van mijn kennissen leren mensen kennen via sociale media zoals Facebook en Twitter. Zelf heb ik ook wel een FB-profiel en een Twitter-account, maar daar doe ik weinig of niets mee. ‘Pour vivre heureux, vivons cachés’ is zowat mijn motto op dat vlak. Tegelijkertijd bedenk ik soms dat ik er wel wat meer zou mee mogen doen, want ik hoor links en rechts dat sociale media de dag van vandaag dé manier zijn om nieuwe mensen te leren kennen.

Toen ik een tijdje geleden op Facebook een vriendschapsverzoek kreeg van een van de 200 FB-vrienden van een vriend van mij, was ik dan ook geneigd om dat verzoek te aanvaarden.Tegelijkertijd vond ik het toch wel vreemd overkomen, zo’n wildvreemde die komt aanbellen en vraagt om vrienden te worden.

De vrienden van mijn vrienden zijn mijn vrienden
Ik besloot een bericht naar de onbekende te sturen en te vragen waar ik dat vriendschapsverzoek aan te danken had. ‘De vrienden van mijn vrienden zijn ook mijn vrienden, da’s toch FB-principe nr. 1?’, kreeg ik als antwoord.
Ik bedacht dat ik dan even goed meteen bevriend kon worden met heel Facebook, alle aardbewoners zijn tenslotte via maximum 6 à 7 andere mensen met elkaar verbonden.

Google
Ik besloot onze gemeenschappelijke vriend even te mailen en hem te vragen of hij wat meer wist van deze man. Maar toen die mail net weg was, bedacht ik dat ik het evengoed aan Google kon vragen. Wat ik als eerste zoekresultaat te lezen kreeg, sloeg mij met verstomming. Mr. Onbekend bleek zowaar opgepakt geweest te zijn voor zeer louche zaken. Het prostitutiemilieu leek wel z’n tweede thuis en seks met hoeren z’n hobby. Ik kreeg het gevoel dat ik middenin een aflevering van matroesjka’s was terechtgekomen.

Even later antwoordde onze gemeenschappelijke vriend op m’n mail. Mr. O bleek iemand te zijn die hij bijna 20 jaar geleden eens op een cursus had ontmoet en waarmee hij al lang geen contact meer had. Hij was zo te lezen niet op de hoogte van de criminele escapades van zijn FB-vriend, maar vond zelfs zonder dat te weten dat ik maar beter niet inging op het vriendschapsverzoek.

The end
Mr. Onbekend heeft nooit meer iets van mij vernomen. En ik blijf trouw aan de aanpak die mij eigenlijk altijd al de meest logische leek: eerst mensen in het echt ontmoeten en daarna pas bevriend worden op Facebook. Misschien loop ik zo een aantal interessante mensen mis, maar die kunnen mij nog altijd een mail sturen om samen een kop koffie te gaan drinken. Waarna we alsnog onze vriendschap op Facebook kunnen bezegelen.

Maandag: Anne heeft een relatie. (20 vind-ik-leukjes)

Dinsdag: Het is ingewikkeld. (3 medelevende reacties)

Donderdag: Anne is vrijgezel. (5 medelevende reacties en 1 vind-ik-leukje)

Maandag: Anne heeft een relatie. (10 vind-ik-leukjes)

En u, doet u het op z'n Annes? Of hebt u er vrede mee dat uw FB-burgerlijke-staat soms de werkelijkheid niet weerspiegelt?

Ik heb al verschillende reizen op m'n eentje achter de rug. Het grote voordeel daarvan is dat je veel gemakkelijker in contact komt met andere mensen dan wanneer je samen met anderen reist.

Maar er zijn ook nadelen. Een daarvan is dat je soms alleen zit te eten op restaurant. Een boek of je eigen reisdagboek zijn dan een oplossing, maar erg gezellig vind ik dat toch niet.

Nu las ik in een artikel van De Standaard dat er een nieuwe site is waarop vrouwen een lokale tafelgenote kunnen zoeken voor op reis. Invite for a bite is er enkel en alleen voor vrouwen, omdat ook mannen toelaten tot die site er nogal snel een verkapte datingsite van zou maken.

Heren, als jullie dus ook een dergelijke site willen, zal er dus niets anders opzitten dan er zelf een uit de grond te stampen.

Hij had geen facebook. Tot ze hem per ongeluk eens een uitnodiging gestuurd had omdat ze hem een foto wilde tonen. Toen had hij facebook. Hij werd er sneller vrienden met haar vrienden dan dat hij eigen vrienden aanbracht.

En plots kon de wereld dan zien wie mijn lief was. Kijk dit is hem, hier heb je een foto, dit is zijn naam en toenaam, dit zeggen we hier tegen elkaar. Want, ja, onze vriendenlijst leest mee en, ja, daar zijn we ons bewust van.

Hij had haar niet meer en dat speet hem zeer. Facebook had hij wel nog en haar daar als vriend. Toen ontdekte hij de macht van dat publiekelijk posten en ging er op zijn muur openlijk met een meisje flirten. Ja, ze zag dat en, nee, ze vond dat niet leuk. Dat hij haar nadien wanhopig opbelde om te vragen of ze zijn kaartje vanuit Frankrijk wel ontvangen had en waarom ze daar nog niet op gereageerd had en dat hij haar toch zo graag zag, plaatsten die verloren moeite dan toch weer in een waarachtiger daglicht.

Wat hij echt dacht, las ik met andere woorden op een postkaart, in smsen, hoorde ik aan de telefoon, maar lezen op facebook deed ik het niet. In plaats van zichzelf daar gewoon wijselijk te censureren, zoals dat op dat moment gepast was, en verder niets, ging hij zelfs een stapje verder en de waarheid verdraaien met een welgericht doel: het mij te laten lezen. Want, ja, exen lezen wel eens mee en, ja, daar zijn we ons bewust van.

Ze kende hem al langer, maar zag hem niet zo vaak. Telkens ze hem zag ging het echter weer aan het kriebelen. Hij was nogal kritisch en leek veel al bij voorbaat van de tafel te vegen. Gaandeweg had ze wel geleerd dat dit eerder om semantiek ging en hij wel perfect in dialoog kon treden. Toch besloot ze in de facebookclausule ‘except for’ onder ‘who can see this’ zijn naam in te vullen. Hij zou haar veelvuldige posts qua actie en qua inhoud vast te frivool vinden.

Ik herinner me niet meer precies wanneer ik besloot hem niet al mijn posts te laten zien. Toen ik hem nog zag? Nadien, toen ik naar Spanje zou vertrekken en we elkaar vast nooit meer zouden zien? Pas nu, nu de vlinders helemaal vervlogen zijn, denk ik er over hem terug te laten meelezen. Langs de andere kant, is er nog wel een weg terug? Bewerkstelligt het opheffen van mijn zorgvuldig ingestelde zelfcensuur geen boom aan posts en brengt het dus automatisch zelfonthulling met zich mee? Want, ja, jongens die we leuk vinden lezen wel eens mee, en ja, daar zijn we ons bewust van.

Toen had ze een blog, die niemand kende en niemand las. Tot ze eens een link tweette. En nog een keer. Tot ze de vraag letterlijk gesteld kreeg en niet wilde liegen. Haar dagelijkse avonturen in Spanje deelt ze met het thuisfront via twitter en facebook. Haar blog staat daar los van en beschouwt ze als een schrijfoefening om de vingers getraind te houden. Maar toen was er wijvenweek en vielen alle maskers af. Weg anonimiteit in de oneindigheid van het internet, want haar statistieken schoten de hoogte in.

Maskers af. Ik schreef deze week over zaken die vreemden en intimi best mogen weten. Mijn schrijfstijl is trouwens altijd een vrij persoonlijke geweest. Maar plots ging ik me afvragen wat ik moest denken van de grote groep potentiële lezers die zich noch onder ‘de dichte familie en vrienden’ noch onder ‘de maar vaag bekende of recent verworven internetkennissen’ bevinden. Er zijn hier dingen te lezen die inherent bij ‘Rini’ horen, maar die volgens ‘de gewone gang van zaken’ meestal pas na een tijdje aan het licht komen. Wie me nu leert kennen kan gezellig doorklikken naar mijn blog en meer te weten komen dan wat een eerste date of drie je doorgaans vertellen. Want, ja, het gros potentiële toekomstige interesses leest mee en, ja, daar word ik me nu stilaan bewust van…

Rini

Op ons eentje

Facebookgroepen voor wie nieuwe mensen wil leren kennen

Nieuw: een Facebook-groep voor cultuurminnende mensen

Ghosting - dumpen met stilte

Op ons eentje is opnieuw te volgen via Facebook

Sling

Gert-Jan zoekt een lief via YouTube

Dating apps and alike...

Relatieplanet

Golden oldies: Lies maakt vrienden op Facebook

Gezien op Facebook

Nooit meer alleen op restaurant

Wijvenweek: zelfcensuur

Op ons eentje...

Populaire Posts

Labels

Blog Archief

Neem ook eens een kijkje bij...

About me