Op ons eentje: afscheid

Posts tonen met het label afscheid. Alle posts tonen

"Ghosting" heet het blijkbaar, het fenomeen waarbij het contact met iemand in stilte verbroken wordt, zonder enige verdere uitleg: de-frienden en gedaan ermee. De krant De Morgen besteedde er onlangs een artikel aan

In deze digitale tijden, waarbij er vaak ook enige fysieke afstand tussen mensen is, is het maar al te eenvoudig om te kiezen voor de makkelijkste oplossing om iemand te dumpen, namelijk het doorknippen van alle softwarematige links. Zelfs koning Filip besteedde onlangs aandacht aan het gevaar van oppervlakkige virtuele contacten via sociale media, en hoe we hierbij met elkaar omgaan.

Ik heb het zelf ook al meegemaakt dat mensen mij in stilte verwijderen via Facebook, en ik geef toe dat ik dit bij een aantal personen zelf ook al gedaan heb. Vaak volgt dit op een meningsverschil, een eindeloze discussie, een gebrek aan vertrouwen, ... en dan is de "Unfriend" knop een eenvoudige manier om van die persoon verlost te zijn. Soms volgt er daarna een schuldgevoel, andere keren niet, een zeldzame keer merkt een persoon dit op en durft om uitleg vragen.

En u? Bent u al eens "geghost" door iemand? Of gedumpt door een lief zonder enige verdere uitleg? En wat deed dit met je?

Met dank aan onze gastblogger. Jouw inzending is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Een gezin met 3 is nu voor mij een complete vorm van samen zijn geworden. Gek wel, want nog niet zo heel lang geleden voelde dat trio nog zo geamputeerd, zo niet normaal en had ik zoveel last van fantoompijnen. Nu kan ik me het leven van vroeger amper nog voorstellen en voor de geest halen. Zo vroeg een vriendin me gisteren of Z. en ik altijd samen gingen slapen en eerlijk waar ik kon het me niet meer herinneren, echt niet. Opnieuw een teken dat er geen sprake meer is van G. en Z.

Dat het toch zo kan verkeren, het frappeert me toch nog vaak, maar net als ik me mijn leven van vroeger niet meer kan voorstellen, zou ik ook voor geen geld ter wereld nog naar dat leven willen terug keren. Naar die oude G. die verstopt zat onder een dikke laag verantwoordelijkheden en verplichtingen en weg van alle spontaniteit daardoor. Nee, de voordelen van dit nieuwe leven zijn ondertussen fameus beginnen opwegen tegen de minpunten en dan heb ik nog niet eens een tof lief, ha! ;-)

Met dank aan onze gastblogster. Mail gerust ook jouw stukje naar oponseentje@gmail.com

Ook de (nakende) confrontatie met Z., mijn ex, blijft me toch wel wat parten spelen. Hem zien gaat niet meer door merg en been gelukkig, maar ook die eerste aanblik blijft telkens weer erg raar. Er valt me dan telkens wel iets op dat mijn aandacht trekt: een nieuw uurwerk, een nieuw hemd, een nieuw kapsel. Het is gewoon zo raar om de man met wie je 14 jaar je leven deelde ook te zien veranderen qua look, stijl, keuzes,... Aanvankelijk zag ik Z. nog in de kleren die ik nog had gewassen en in de kast had gelegd, in de schoenen die ik zo vaak vervloekt heb omdat ze weer eens niet op hun plaats stonden,... maar zo stilaan heb ik geen zicht meer op de inhoud van zijn kleerkast en op zoveel andere dingen. Een teken dat onze levens en werelden zo goed als volledig uit elkaar gedreven zijn, op onze dochters na. Dat is enerzijds confronterend, maar anderzijds ook wat het net minder hard en pijnlijk maakt.

(wordt vervolgd)

Vol verlangen de minuten zitten aftellen en uitkijken naar je eigen kindjes. Het blijft toch iets speciaals. Die eerste aanblik en even die gedachte: ze zijn zo veranderd, groter geworden precies, even een klein beetje minder vertrouwd. Ook die eerste knuffel en kus, even een beetje vreemd en onwennig. Het blijft toch iets raars en bevreemdends hebben, het wisselen der kindjes. Ik merk kort voor en tijdens het wisselmoment ook telkens een zekere nervositeit op. Die heeft vooral met 2 dingen te maken: 1) dochter Y. en haar vaak onvoorspelbare reactie en 2) toch ook telkens opnieuw (het vooruitzicht van) de confrontatie met Z., mijn ex.

Y. heeft me tijdens wisselmomenten in de vakanties al heel vaak erg pijn gedaan door niet te willen loskomen van haar papa, door letterlijk rond zijn nek te blijven hangen en niet bij mij te willen komen. Ik weet ondertussen wel dat zij op dat moment afscheid neemt van haar papa en van hun leuke vakantie samen en dat dat op dat moment eventjes op de voorgrond komt, maar toch. Tijdens de zomer van vorig jaar was het zelfs een keer zo erg dat ik haar vrij hardhandig van rond zijn nek heb moeten rukken, haar in de gang heb moeten zetten, de deur op slot heb moeten draaien om dan zwaar ontgoocheld en triest samen met dochter X. meer dan een uur naar haar gebrul te hebben moeten luisteren. Auch. De laatste keren ging het gelukkig telkens beter maar toch sluimert er telkens keer op keer wat onzekerheid op dat vlak. Gelukkig kunnen we voor vandaag spreken van een 'vlotte overdracht'.

(wordt vervolgd)

Ooit was het mijn droom: die ene vinden! Meneer één passeerde, meneer twee ook, bij meneer drie had ik na drie jaar het gevoel die ‘ene’ te hebben gevonden. Net op dat moment werd mijn droom aan diggelen geslagen. Meneer vier lukte ook niet.

En nu? Nu besef ik ten zeerste dat het waarschijnlijk niets voor mij is, een relatie. Na de paar maanden van verliefdheid (‘ook wel ‘dronken van de sex en de projecties op elkaar' genoemd), keert de realiteit terug en komt het er écht op aan.

Verliefde koppeltjes, ik zie ze graag lopen, doch weet dat de momenten dat het servies aan diggelen vliegt, achter de gevel gebeurt... prinsen op het witte paard, mierzoete en romantische sprookjes en films,... deze worden ons als vrouw bijgebracht. Nee, dank u wel, geef mij maar die paar vrienden die ik ’s nachts kan bellen voor wat zorg, de tijd die ik heb voor mijn hobby’s en gewoon, fijn ‘niets doen’.

Vrienden zeggen: ‘Wacht maar, dit is een fase die overgaat.’ om vervolgens te vragen ‘Hoe kan die man dan jouw hart winnen?’. Mijn antwoord is even eenvoudig als doordacht: ‘Mijn hart is niet te ‘winnen’, hij zal enkel een stuk van het zijne willen geven!’

Met dank aan onze gastblogster. Jouw stukje is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Heel laat, vooraleer je in je bed belandt. Alle sterren gezien. ‘s Morgens, 15 februari, belt je beste vriendin je om 8u53. Hoh, Valenpijn viel best mee dit jaar. En ja, je date is al weg, of nooit in je dichte buurt geweest. Of we het over iets anders kunnen hebben? Ja hoor. Ze was fiscaal adviseur. Ze bleef doordrammen. Waarom vrijgezellen zoveel meer belastingen betalen dan koppels… Hell yeah. Dat onze fiscale wetgeving sterk gericht is op ‘gezinnen’? Gezellige fiscus. Als koppel samenleven is nog steeds dé maatschappelijke norm. Bewust & happy single de contradictio in terminis. Misschien moet ik haar opbellen en vragen of we samen fiscaal kunnen optimaliseren?

Zelfs OESO-studies tonen die ongelijke verdeling. Belastingen op inkomen zijn aanzienlijk hoger voor alleenstaanden met een gemiddeld of hoog inkomen dan voor getrouwde gezinnen met of zonder kinderen. Echt verrast was ik niet: honderden regels in onze fiscale wetgeving verschillen naargelang de wijze waarop we ‘samen’ leven. Deze zijn vaker wel dan niet in het voordeel van mensen die in de echt samen zijn. Door het huwelijkscoëfficiënt kan een deel van je inkomen fictief worden overgeheveld naar je partner. Dit levert je al gauw een voordeel van € 3.000 op. Fiscale voordelen bij een woonlening of de aftrek van levensverzekeringen kunnen dan weer handig verdeeld worden tussen partners. Je fiscaal geluk blijkt recht evenredig met je relatiestatus en de grootte van je kroost.

De discriminatie stopt niet bij de belasting op je inkomen. Wie iets nalaat uit een erfenis of schenking kan dat maar beter binnen de gezinskring doen. Daarbuiten vloeit meer dan de helft naar vader staat. Van je huwelijk terug naar het vrije bestaan is evenmin pijnloos. Dankzij de Vlaamse Regering betaal je sinds vorige zomer 2,5% miseriebelasting op je te verdelen woning. Helemaal absurd zijn de premies die veel gemeenten geven voor het aanmoedigen van huwelijksparen. Alsof het huwelijk de enige finale samenlevingsvorm is waartoe je als vrijgezel het best zo snel mogelijk naartoe wordt geleid. Sparen maar voor die reis naar Las Vegas!

Friends with benefits
Het beeld van ‘de alleenstaande’ is zo verankerd in onze maatschappij dat deze vorm van discriminatie amper tot discussie leidt. Iedere single kent wel die periodieke uitingen van bezorgdheid vanwege familie en vrienden, waarbij gepeild wordt naar je welzijn indien er enkele maanden geen wederhelft te bespeuren valt. Die houding wordt hardnekkig in onze belastingbrief doorgetrokken. Discriminatie van tal van gezinsvormen werden afgelopen decennium aangepakt. De alleenstaande blijft verweest achter. All people are equal, but together some are more equal than the other.

Bert Schelfhout & Maurits Vande Reyde

Na de oma's en opa's, nonkels en tantes, mama en papa is het op een dag aan jou.

'Sorry, maar voor de begrafenis van een nonkel heb je geen recht op een dag omstandigheidsverlof', wist men jou te zeggen na de dood van je nonkel (waarna men uit goodwill toch besloot een oogje dicht te knijpen). En je hoopt maar dat wanneer het jouw beurt zal zijn je neefjes en nichtjes wél probleemloos verlof zullen krijgen (en liefst meer dan 1 dag ook). Want stel dat de andere telgen uit de ouderlijke kroost tegen dan ook al het loodje gelegd hebben, wie zal jouw begrafenis dan wel regelen? Toch niet je vrienden (want de sterke genen van je familie kennende, zullen die tegen dan stokoud zijn)?

En dan is er nog je erfenis. Blijf je partner- en kinderloos, dan wrijft Vadertje Staat zich in de handen. 'Neven en nichten die van een oom of tante erven (of omgekeerd) worden in Vlaanderen belast tegen hetzelfde tarief als de ‘vreemden’', leert het internet je. 45 tot 65% van wat je bezit, zal dus naar de overheid gaan. Singles zonder kinderen zijn een gouden zaak voor de Belgische staat. Dat je als kinderloze single in België de hoogste belastingen betaalt van alle OESO-landen, volstaat niet. Ook als je er niet meer bent, word je vriendelijk verzocht de staatskas nog eens extra spijzen.

Tijd dus om je te informeren over het duolegaat en te bedenken welk goed doel na jouw dood een vreugdesprongetje zal mogen maken.

En tegelijkertijd ook goed om eens stil te staan bij een gezond evenwicht tussen het noodzakelijke appeltje voor de dorst (en een zorgeloze oude dag) en het goede leven hier en nu (met de top 5 van wat mensen zich beklagen op hun sterfbed in het achterhoofd). Of hoe stilstaan bij de dood kan leiden tot nog bewuster en beter leven in het hier en nu.

Het doet je iets je naam moederziel alleen te zien prijken op de rouwbrief.

Maar het kan altijd erger, besef je.

Zeker wanneer je opmerkt hoeveel mensen erop vermeld staan met een kruisje naast hun naam.

Om nog maar niet te spreken over de koppels waarvan je weet dat het streepje tussen hun beider familienamen zowat het enige is dat ze nog verbindt.

(wordt vervolgd)

'Breng je mijn railpass straks mee ?', vraag ik aan de vriendin. 'Want volgend weekend wil ik mijn tante en nonkel bezoeken.'

's Anderendaags zit ik al op de trein. Nonkel is niet meer.

Bedenkingen van een single bij de dood. In 3 bedrijven.

Zonder man, zonder kinderen en straks ook zonder ouders

Eerst verlies je opa's en oma's. Dan volgen nonkels en tantes. En je voelt de man met de zeis naderen. Straks maait hij ook nog je ouders weg. Je beseft nu al dat dit voor jou als single een nog grotere mokerslag zal zijn dan voor de anderen die een partner en/of kinderen hebben. Twee schouders, dat is gewoonweg niet genoeg om een doodskist te torsen.

'Door de dood van mijn moeder ben ik ten volle gaan beseffen hoe waardevol het is om een relatie te hebben', zegt de getrouwde vriendin. Ook zonder een ouder verloren te hebben, kan je perfect begrijpen wat ze bedoelt.

(wordt vervolgd)

Het ging goed met me, erg goed zelfs. Maar toen belde de ex na meerdere jaren windstilte. Nog voor hij 1 woord had gesproken, wist ik waarvoor. Hij was vader geworden.

En plots stortte heel mijn wereld in, als was het maar een kaartenhuisje. In 1 klap voelde heel mijn leven aan als leeg, als bezigheidstherapie, als één groot plan B. Want hij had wat ik hoogstwaarschijnlijk nooit zou hebben: een kind.

Nu loop ik niet hele dagen te treuren omdat er hier geen kleintjes rondlopen. Verdriet slijt, aanvaarding groeit en de voordelen grijpen van de situatie waarin ik me nu eenmaal bevind, daar ben ik blijkbaar goed in.

Toch deed het verdomd veel pijn. Ook al was het punt achter onze relatie vooral mijn keuze, ook al had ik die beslissing wel 100 keer gewikt en gewogen. Hij kreeg waarnaar hij vurig verlangde, ik niet.

Ik heb de ex gefeliciteerd en uitgebreid geïnformeerd naar de baby, maar na een lang en openhartig gesprek heb ik hem ook gevraagd mij niet meer te bellen. Contact houden en vrienden blijven met de ex(en), sommige mensen zijn er goed in. Bij mij opent het meestal alleen maar een kastje boordevol verdriet. Laat mij dus maar leven in het hier en nu met de blik meer gericht op de toekomst dan op het verleden.

15 jaar geleden. Ik ontvang een mailtje van mijn jongste broer die op reis is: 'Ik heb hier de vrouw van mijn leven leren kennen'. Een medereizigster, liefde op het eerste gezicht, en ook op het tweede, derde, vierde, ... Zoveel meer dan een vakantieliefde.

Heel de familie onthaalt haar kort daarna met open armen. Want het zijn sombere tijden nu mijn oudste broer aan het scheiden is. Jeugdig, pril geluk, laat er ons a.u.b. opnieuw in geloven. Laat er ons geen moment aan twijfelen dat dit wel goed zal blijven lopen.

Vandaag vloeien er opnieuw tranen. De vrouw van mijn leven, mag je die term nog wel gebruiken in deze tijden van seriële monogamie?

Mijn hart bloedt nu voor de tweede keer om een broer. Omdat liefhebben iets is waar soms een houdbaarheidstermijn op staat. En graag zien niet volstaat om ook graag gezien te worden. Omdat niet iedereen in het leven krijgt wat hij verdient.

En toch wil ik weer dromen. Dromen dat ik hem op een dag weer hand in hand zie lopen, hem zie dollen met z'n eigen kindjes en de ogen van zijn vrouw zie twinkelen.

Ooit. Want na de winter, komt de lente. En na de lente komt de zomer.

Altijd.

Op ons eentje

The end

Ghosting - dumpen met stilte

Wisselen en herenigen (deel 3)

Wisselen en herenigen (deel 2)

Wisselen en herenigen (deel 1)

De droom en de realiteit...

Eenzaam zonder jou(w fiscaal voordeel)

De single en de dood (deel 3)

De single en de dood (deel 2)

De single en de dood (deel 1)

En toen werd mijn ex papa

Maar een broer zien huilen, kan ik niet

Op ons eentje...

Populaire Posts

Labels

Blog Archief

Neem ook eens een kijkje bij...

About me