Posts tonen met het label verleiden. Alle posts tonen

Half juli: help!

De kaart van deze maand heb ik nog niet bekeken. Dat doe ik pas op het einde van de maand om niet beïnvloed te worden. Ik heb jullie hulp nodig voor een andere zaak.

Door werken aan de façade van mijn appartementsblok, deel ik momenteel een langgerekt stuk balkon met drie andere appartementen. Een paar maanden geleden leerde ik zo de buurvrouw van twee flats verder kennen. Ze stond opeens op mijn terras. Ze had zichzelf buitengesloten en kwam vragen of ze langs mij naar buiten kon gaan. Wel een originele manier om elkaar te leren kennen, natuurlijk.

Een paar dagen geleden zat ik te wachten op bezoek, toen er plots aan de deur gebeld werd. Dat gebeurt ook niet vaak, dus ik dacht dat mijn bezoek met iemand het gebouw binnen was geglipt en aan de deur stond. Groot was mijn verbazing toen ik een knappe jongeman met boodschappen in het deurgat zag staan. Hij was mijn directe buur – die ik in al die tijd nog maar één keer had gezien – en was zijn sleutel vergeten. Of hij via mijn terras naar zijn appartement kon? Geen probleem uiteraard. Op weg naar buiten draaide hij zich nog eens half om en glimlachte een beetje gegeneerd.

Die avond maakte ik nog grapjes met mijn gezelschap over het uitnodigen van de buurman. En ja, ik zou hem best beter willen leren kennen. Ook al staat het appartement te koop. En gaat hij waarschijnlijk bij zijn vriendin wonen. Maar misschien reden te meer om er vaart achter te zetten? Dus hier wil ik een beroep doen op jullie.

Vrouwen, wat is volgens jullie een goede manier om contact te leggen, een manier die toch spontaan lijkt?

Mannen, welke openingszin doet het ‘m voor jullie?

Bij voorkeur laat ik de cliché’s achterwege. Gaan bellen met de vraag of hij suiker heeft, is er misschien wat over.

Ze zeggen dat de ware niet zal komen aanbellen. Maar wie weet...

Elle

Elle heeft een ongewone hobby: tarot. Ze deed een jaarlegging per maand en wist dus begin 2016 al wat haar dit jaar te wachten stond. Met een maandelijkse blogpost houdt ze ons op de hoogte van haar avonturen als single aan de hand van die jaarlegging.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Metro-dating

Felblauwe ogen en stijlvol mantelpakje. Ik was nog niet goed wakker, of je blies me al van de sokken. Voorzichtig en wellicht wat onhandig, waagde ik een knipoogje in je richting. Nemen we nog eens de trein van Brussel naar Gent? X, Blonde Brildrager.

Aan de jongen met zijn geruite pull en ringbaardje, ik heb stiekem meegeluisterd naar het telefoongesprek met je moeder. Uberschattig! Zie ik je de volgende keer weer, op de trein Antwerpen-Brussel? Meisje met de Rode Schoenen.

Samen stonden we in de regen, te wachten op de trein naar Gent. Omdat hij zo lang wegbleef, werden we door en door nat. Maar jouw gezelschap maakte alles goed. Ik wil je graag terugzien, al mag het deze keer ook gezellig op café zijn ;-) X, Jongen met de Zwarte Das.

Je las een boek van Herman Koch, op de trein van Brussel naar Gent. Je opperste concentratie werkte aanstekelijk, waardoor ik je op slag leuk vond. Wil je me bij de volgende rit de korte inhoud vertellen? X, het Glurende meisje met de rode bril.

--

En u? Hebt u al eens geflirt via het Metrokrantje? En heeft iemand er op gereageerd?


Matthias

Met dank aan onze gastblogger. Kruip jij ook in je pen? Eén adres voor al je pennenvruchten: oponseentje@gmail.com

Een warme avond...

Voor de dames*...

‘De wind snijdt in mijn gezicht, de sneeuwvlokken dwarrelen in mijn ogen,... ik probeer me een weg te banen op mijn fiets richting huis. De zware werkdag ebt nog na: ‘deadlines’, ‘andere verlofregeling’,... en andere thema’s en gedachten woelen in mijn hoofd rond. Verkleumd en half verweekt open ik de huisdeur. Terwijl ik mijn jas ophang en mijn schoenen uitschop in de gang, merk ik een lichtstreep vanonder de verbindende hal-woonkamerdeur: ‘Verdorie, zeker vanmorgen het licht vergeten uit te doen, ook dat nog!’ zeg ik tegen de muren. Ik duw de haldeur open en blijf als verstomd staan... de woonkamer baadt in het kaarslicht. Met open mond aanschouw ik een ‘schoon marchandiese’ van een man op enkele kussens, liggend voor het knisperend haardvuur. Deze spreekt mij met zachte stem toe: ‘Goedeavond, mevrouw. Excuseer dat ik u liet schrikken, dat was niet de bedoeling. U bent, als trouwe klant van ons groene-stroom-bedrijf X., uitgeloot voor een,... hoe kan ik het het best omschrijven?... ‘warme avond’.... bij deze. Ik sta de komende uren ter uwer beschikking. Uw wensen ken ik niet, maar ik hoor ze graag. Misschien beginnen met een warm drankje?’
Ik denk nog net 'Ik ben in de nieuwe reclamespot voor instantsoep beland!' doch, na een moment van bekomen, stap ik op hem toe terwijl ik voelbaar ontdooi en de werkdag van mij af laat vallen...’


* Heren, over enkele dagen een ‘warme vrouw’ voor jullie! :-)



Met dank aan onze gastblogster. Zin om ook in je pen te kruipen en jouw ervaringen te delen met honderden medesingles? Mail dan naar oponseentje@gmail.com

Heb ik weer voor. Ben ik de enige?

Ik val blijkbaar niet op. Geen lange lijst exen. Ik voel me met mijn 28 jaar oud als de straat wegens gewoon nog nergens staan in het leven. Nauwelijks vrienden van m’n eigen leeftijd, ze zijn bijna allemaal een stuk jonger of ouder. Ik ben geen happy single.
Ik bedoel maar: ik heb niemand NODIG. Ik trek al zo lang m'n plan alleen. Ik smacht alleen naar af en toe iemand om vast te kunnen pakken. Iemand om 's avonds tegen aan te kruipen - zeker met die koude, donkere avonden nu. Ik heb natuurlijk mijn dromen – huisje, boompje, beestje – zoals de meesten onder ons. Maar zover ben ik nog lang niet. Ik wil een begin – en zien waar het uit komt.

Ik zie er tegen op met de eindejaar. De domme opmerkingen het hele jaar door van "niet van straat geraken" en alle variaties erop worden nog honderd keer erger rond deze tijd van het jaar.
Ik dacht dat dit jaar anders zou zijn. Eindelijk ergens een begin aan maken. Iemand begon te berichten met mij en beetje bij beetje werd dit zowat elke dag een telefoontje. Ik geef me niet snel bloot. Zitten zeveren is 1 ding, iemand vertrouwen is iets anders. Dat ben ik bij hem toch gaan doen. Ik ben niet begonnen maar ben er wel beetje bij beetje in mee gegaan. En naar mijn gevoel zijn we daar vrij ver in gegaan – niet zozeer fysiek, maar wel emotioneel. Zo ver omdat ik er misschien wel iets in zag.

Ik hou niet van het idee dat vrouwen spelletjes moeten spelen om interesse te houden. Dat heb ik bij hem dus nooit echt gedaan. Ik wou eerlijk zijn. En nu voel ik me eigenlijk serieus misbruikt eigenlijk (hoewel dit misschien niet de juiste term is in deze context). Ik heb het gevoel alsof ik mijn attitude laten varen heb en beetje bij beetje lief en bezorgd geworden ben voor hem – ik ben ervoor gegaan en heb me erin vast gebeten. En het moment dat ik dat deed ben ik blijkbaar niets meer geworden dan “iemand grappig om mee te babbelen”. Iemand om elke dag zijn dag mee door te nemen, net zoals je zou doen met je lief – maar dan enkel via de telefoon natuurlijk want er is niets.

Hij wil enkel goed blijven overeen komen. Ik probeer mezelf dan in eerste instantie te gedragen. Vriendjes zijn is niets mis mee natuurlijk. Maar ik ken mezelf ook. Hij heeft mij voorbij het stadium van vriendjes getrokken en nu ik er iets in zie krabbelt hij terug. Ego gekrenkt omdat ik het wachten beu ben en ik zelf initiatief neem? Waarschijnlijk wel aangezien ik dan te veel push. Tot zover het doorbreken van stereotypes. Zijn reactie? Kortweg letterlijk en figuurlijk vluchten in mijn ogen.

Vriendjes zijn is goed. Maar eerlijk? Hij is een pak verder gegaan, ik heb mee gedaan. Ik heb me laten meeslepen en me kwetsbaar opgesteld en hij heeft op mijn hart getrapt. Nu ben ik echt kwaad. Zo kwaad dat ik me er niet echt over kan zetten. Zodra ik me ergens in vast gebeten heb, laat ik heel moeilijk los. Kwaad wegens gekwetst.

Ben ik de enige die dit voor heeft? Ik ben misschien weer niet eerlijk of redelijk in mijn reactie naar hem toe. Ik kan vooral wat steun gebruiken eigenlijk.

Met dank aan onze gastblogster. Zin om ook in je pen te kruipen en jouw ervaringen te delen met honderden medesingles? Mail dan naar oponseentje@gmail.com

Tinder-tussendoortjes

Ik tinder geregeld. Dat is heel erg begonnen uit nieuwsgierigheid en als research in functie van deze blog, ja ja ;-)

Even uitleggen hoe het werkt? Heel simpel: het is eerst en vooral enkel weggelegd voor dat selecte groepje van Facebook- en smartphonegebruikers, je kiest wat je wil: man/vrouw en binnen welke straal in km, je plaatst zelf een leuke (no duckface, niet te needy en niet te sexy) foto van jezelf op je profiel en dan swipen maar. Swipe naar links als je iemand niet leuk vindt, swipe naar rechts als je iemand wel fijn vindt. En dan hopen, hopen, hopen dat de andere ook naar rechts swipet (schrijf je dat zo?) bij je foto, want pas dan kan je een babbeltje beginnen slaan.

Op Tinder regent het matches (soms is het echt matchday) maar het mondt quasi nooit uit in een (normale) babbel, alsof het merendeel van de mannen op Tinder het vooral als een vorm van egostreling ziet. Ik geraak nog steeds gechoqueerd als ik weer eens een erectie als profielfoto of ronduit een pornografische fotoreeks de revue zie passeren. En de knappe matches (want hoe je het ook draait of keert het is pure vleeskeuring) bevinden zich vaak 'ettelijke kilometers uit de buurt' of spreken Frans ;-) en Frans is voor mij nog meer dan vroeger een echte kaktaal geworden: ik kan het amper nog spreken (ooit was ik er goed in) en nu vereenzelvig ik de meest romantische taal ter wereld met de vrouw die ik het meeste haat ter wereld, de vriendin van de ex. Dus nee, geen Franstalig lief voor mij, al zijn de Walen soms echt om op te eten...

Los van de vreselijke oppervlakkigheid is Tinder tegelijkertijd wel een leuk tijdverdrijf, een fijn tussendoortje, zo wat mannekes links of rechts swipen, beetje vlees keuren,... Een leuke (duurzame) relatie zal er wellicht niet uit voort komen en het leverde me tot nu toe alleen een Woes op, maar grappig is het wel. Ondertussen prijken er al meer dan 100 matches op mijn tindertabel, wat ik wel een mijlpaal vond trouwens het bereiken van die 100. Tja, ik ben ook maar een mens, ook mijn ego wordt graag gestreeld. Streel, streel ;-)

Met dank aan onze gastblogster. Ook jij kan je single-ervaringen delen met je medesingles door je getuigenis te mailen naar oponseentje@gmail.com

De droom en de realiteit...

Ooit was het mijn droom: die ene vinden! Meneer één passeerde, meneer twee ook, bij meneer drie had ik na drie jaar het gevoel die ‘ene’ te hebben gevonden. Net op dat moment werd mijn droom aan diggelen geslagen. Meneer vier lukte ook niet.

En nu? Nu besef ik ten zeerste dat het waarschijnlijk niets voor mij is, een relatie. Na de paar maanden van verliefdheid (‘ook wel ‘dronken van de sex en de projecties op elkaar' genoemd), keert de realiteit terug en komt het er écht op aan.

Verliefde koppeltjes, ik zie ze graag lopen, doch weet dat de momenten dat het servies aan diggelen vliegt, achter de gevel gebeurt... prinsen op het witte paard, mierzoete en romantische sprookjes en films,... deze worden ons als vrouw bijgebracht. Nee, dank u wel, geef mij maar die paar vrienden die ik ’s nachts kan bellen voor wat zorg, de tijd die ik heb voor mijn hobby’s en gewoon, fijn ‘niets doen’.

Vrienden zeggen: ‘Wacht maar, dit is een fase die overgaat.’ om vervolgens te vragen ‘Hoe kan die man dan jouw hart winnen?’. Mijn antwoord is even eenvoudig als doordacht: ‘Mijn hart is niet te ‘winnen’, hij zal enkel een stuk van het zijne willen geven!’

Met dank aan onze gastblogster. Jouw stukje is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Speeltuin

Eind september: de eerste pedagogische studiedag van het jaar. Die vond deze keer plaats in een week waarin mijn zoontje bij mij was. Op zo’n prachtige herfstdag is een speeltuinbezoek een voor de hand liggende activiteit.

Er was verbazend veel volk op de speeltuin. Blijkbaar waren er wel meer scholen dicht die dag. Wat mij opviel: 95% van de kinderen was daar met hun mama, daarnaast waren er enkele kinderen met hun beide ouders en dan had je een enkele papa, ik dus, die alleen op stap was met zijn kroost.

Als gescheiden man tussen al die vrouwen vraag je je dan wel eens af hoeveel van die dames single zijn. Statistisch gezien toch wel enkele. Als er nu eens, zoals het oudere artikel over de Delhaize, een code zou zijn om de juiste moeders eruit te halen?

Het zou in elk geval een ideale plaats zijn om iemand te leren kennen. Je weet meteen dat het iemand is die quasi dezelfde leeftijd heeft en dat kinderen geen deal breaker zullen zijn. En als je een beetje observeert, kan je misschien direct zien of haar kinderen min of meer goed opgevoed zijn en hoe ze ermee omgaat. Bovendien zou je direct iemand in een natuurlijke omgeving leren kennen.

Helaas zijn wij Vlamingen in zo’n omstandigheden behoorlijk gesloten. Misschien moet ik hopen op een van de Nederlandse mama’s die daar ook rondlopen? Of misschien is er een herkenningstruc die ik niet ken...? Hoe dan ook loop ik met het idee dat de doorsnee alleenstaande moeder liever niet aangesproken wordt(op een bescheiden, niet opdringerige manier) op een uitstapje met haar kind(eren). Of vergis ik mij?

Simon

Met dank aan onze gastblogger. Jouw stukje is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Fuif voor singles en hun vrienden in Gent


Men liet ons weten dat er op 21 september een feestje voor 'Singles and friends' plaats vindt in Gent. De feestlocatie is le bateau, Muinkkaai 1 (aan de achterkant van de Vooruit).

Je betaalt 10 euro inkom. Volgens de organisatoren (die zelf single zijn) is de 'fun' verzekerd. Je wordt namelijk beloond als je op jacht gaat naar je toekomstig lief. En men helpt je met een 'Go - NoGo dilemma'.

Iedereen is welkom. Singles krijgen een groen bandje (ga ervoor), koppels een rood (stop). 

Mensen zullen via leuke hints aangezet worden om met elkaar contact te zoeken.

Golden oldies: handleiding voor de vrouw


In sommige mannenbastions – in het bijzonder aan cafétogen – worden vrouwen mysterieuze, ondoorgrondelijke wezens genoemd waar geen touw aan vast te knopen valt. Omdat ik gemakzucht vermoed achter deze uitspraak – ‘waarom zou ik moeite doen, ze is toch onvoorspelbaar’ – hoop ik hier inzicht te brengen in de psyche van de vrouw.

Waarschijnlijk is dit helemaal nieuw voor jou, maar eigenlijk zit een vrouw heel eenvoudig in elkaar. Om haar te krijgen én te houden is er slechts één eenvoudige, magische formule. Ze bestaat uit twee onderdelen:
1. Behandel een vrouw alsof ze heel speciaal is.
2. Heb belangstelling voor alles wat ze doet en zegt.
Als dit te veel gevraagd is, kan je er misschien beter niet eens aan beginnen.

En omdat ik vermoed dat mannen iets ingewikkelder in elkaar zitten dan het gangbare adagium doet vermoeden – dat ze m.a.w. meer willen dan dat ene ding - hoop ik hier binnenkort ook een handleiding voor de man aan te treffen…

Verleidingsstrategie vatbaar voor verbetering

Verleiden, de ene man is er al beter in dan de andere. 't Is trouwens een moeilijke kunst, want als je het té goed doet, dan worden wij vrouwen prompt achterdochtig en vragen we ons af of we niet te maken hebben met een foute man zoals the player.

Als ik even terugdenk aan de weinig succesvolle verleidingspogingen die ik vanop de eerste rij meemaakte, dan is er een man die eruit springt en die ik de gouden medaille wil schenken.

Hij was een serviër. Een grote man met een zeer mannelijke uitstraling. Eigenlijk absoluut geen onaantrekkelijke kerel. We leerden elkaar kennen via het vrijwilligerswerk toen hij nog maar kort in België was. Van bij de eerste ontmoeting had hij geen woorden nodig om te laten voelen dat hij interesse had. Zijn donkere ogen spraken boekdelen. Wel handig, want veel Nederlands kende hij op dat moment nog niet.

Ik hield de boot af, want mannen die alleen in een compleet nieuw land aankomen, die willen zich uiteraard maar al te graag in de armen van een autochtone storten, had ik al ervaren. Niet alleen oog je voor zo'n buitenlander een stuk exotischer dan voor de Vlaamse mannen. Daarnaast heeft iedereen die zich in zo'n moeilijke situatie bevindt nood aan steun. Maar het blijft toch altijd gissen of die man nu valt voor jouw unieke zelf dan wel voor jouw moeder-Theresa-gehalte en je Belgische identiteit (die hij ook kan verwerven door een huwelijk met jou).

Mijn Servische collega-vrijwilliger had duidelijk nood om zijn hart uit te storten. Uit zijn verhaal in gebroken Engels kon ik afleiden dat hij aanwezig was in Srebrenica toen daar duizenden moslims vermoord werden. Dat hij het niet voor moslims had, werd ook al snel duidelijk.

Op een dag moesten we een formulier invullen waarin naar ons beroep gevraagd werd. Ik stond verstomd van verbazing toen ik zag wat hij daar neerpende (overigens in foutloos Nederlands). Mijnheer bleek zomaar eventjes huurmoordenaar te zijn.

Toen ik er hem erop aansprak, vertelde hij dat hij inderdaad was opgeleid tot huurmoordenaar, maar nooit iemand had gedood. Hij dreef de complimentjes en de aandacht verder op, maar mocht er bij mij al een embryonale vorm van gevoel geweest zijn, dan had de huurmoordenaar in hem dat met 1 pennentrek toch wel uiterst vakkundig vermoord.

Nu kom ik om de paar jaar mijn ex-aanbidder nog eens tegen, want hij woont hier in de buurt.
Hem herkennen doe ik wel, maar zijn naam ben ik al lang vergeten. 'Huurmoordenaar' is het enige wat ik me herinner.

Man zoekt vrouw

'Als het op vrouwendag niet lukt, dan zal het nooit lukken' moet hij gedacht hebben en toen stuurde de onbekende man mij deze sms.
(Geen greintje zever in dit verhaal hé!)

Hey ben peter 35 mag gezien worden 1,92m uit ovl. heb zomaar wat lukraak telefoonnrs ingetikt uit witte gids in de hoop men droomvrouw te vinden! wat ik zk is iemand tss de 25-45j mag mollig volslank zijn uiterlijk en kids geen problm ;) ben je zo iemand laat dan weten en sorry voor het storen groetjes peter

Vraag 1: Is er iemand geïnteresseerd, laat het me weten want ik heb natuurlijk zijn gsm-nummer. En laat u dus vooral niet tegenhouden door uw dik gat, mocht u dat hebben.

Vraag 2: Is er iemand actief in de hulpverlening en zie je het zitten om die vent te helpen, please doe dat en bewijs hem en alle vrouwen die in de witte gids staan een gunst.

Vraag 3: Wat kun je doen om uit de witte gids te geraken?

Met dank aan onze gastblogster

Het was alweer een maand of zo geleden...

... sinds ik "de" site bezocht waar ik me nog geen jaar geleden voor een jaarlidmaatschap inschreef. U weet wel, "de" site waar "contacten" kunnen worden gelegd.
Dezelfde site waar mijn interesse pijlsnel de dieperik in schoot na het ontvangen van enkele nietszeggende mails van mensen met nietszeggende profielen. Ik dankte een paar engelen en goden voor het lage inschrijvingsgeld, waardoor ik het niet eens zo erg vond dat ik een jaar vooruit had betaald voor iets wat ik niet scheen te willen gebruiken. En bon ja.... lage tarieven verklaren misschien meteen ook de kwaliteit van de profielen die ik meer uit beleefdheid dan uit interesse las. Eigen schuld dikke bult, zullen we maar zeggen :) )

Omdat ik 5 minuten te verliezen had, dacht ik bij mezelf "Och ja, die site is er nog. Effe kijken of er nog wat binnengekomen is." .... Je weet maar nooit eh :)

3 mails. DRIE. De oudste van ergens begin januari.
Alle drie één zin lang en volstrekt inhoudsloos. Niet dat ik levensverhalen verwachtte, dat niet (liever niet zelfs... och wat ben ik moeilijk). Maar toch... een zweem van "moeite", iets wat deed vermoeden dat de schrijvers méér hadden gedaan dan naar een paar foto's kijken, iets - éénder wat - dat erop had kunnen wijzen dat ze m'n profiel hadden gelezen en zich èrgens - al was het maar één puntje - in hadden herkend.... Nix van dat.

Maar goed. Met dezelfde beleefdheid van weleer, kijk ik even naar wie geschreven heeft. Ook daar: krot en compagnie. De profielomschrijvingen kònden bijna niet korter zijn dan wat ik aantrof. En doordeweeks. En eenheidsworst. Ondoordacht en volkomen on-origineel. De spreekwoordelijke dertien in het dozijn.

Yep, Olijf zit vandaag weer op haar high horse. Niemand is goed genoeg voor Olijf... zo moet het althans lijken.
De hand in eigen boezem stekend, rest me wellicht niets méér dan dit maar toe te geven.
Ik vind hem niet, die witte raaf. En eerlijk? Ik zoek ook niet, nu echt een hele poos al niet. Witte raven - als ze nog bestaan (en vandaag ben ik zelfs niet zeker of het antwoord op die vraag me nog interesseert) - zullen wel voorbij komen vliegen als het seizoen juist is. ... niet dan? :)

Ach wat. Ik heb m'n plicht voor de maand vervuld. Ik heb nog eens gelezen. En dat was dat.
M'n beleefdheid reikt al làng niet meer zover dat ik de moeite neem om op mails als deze van vandaag te antwoorden.
Als zij niet de tijd nemen om hun sprankelende (maar o zo goed verborgen) persoonlijkheid tot uiting te laten komen in een bericht, dan neemt Olijf zeer zéker niet de moeite om daar op te antwoorden. Heel erg simpel.
Hautain maar simpel.

En zij... zijn wellicht zonder al te veel kleerscheuren weer verder gegaan.
Ik ken ze niet, dus van hun gekneusde ego hoef ik niet wakker te liggen.

Ok.
Hard, hautain en simpel.
Mea culpa, mea maxima culpa.

Oh... over minuten vond ik vandaag een versje. Ik vrees dat ik me vandaag al een paar honderd keren heb moeten verantwoorden omtrent m'n slecht tijdsgebruik.