Posts tonen met het label lange afstand. Alle posts tonen

Steeds weer verliefd op een onbereikbare man

Ik word altijd verliefd op iemand die onbereikbaar is. De laatste was een kerel waar ik 1 avond mee heb gespendeerd en een voormiddag. Dan keerde hij terug naar Scandinavië. Toen hij hier was, wist ik niet wat ik had. Maar dan was hij weg en wilde ik hem. We zijn nu 5 maanden later en ik ben er nog steeds niet over.

Iemand die je overstelpt met lieve berichtjes, dat het aanvoelde alsof we elkaar al jaren kende, dat het voor hem nog veel langer mocht duren en ik stond daar en dacht: ik voel niet hetzelfde en dan kreeg ik nog een schuldgevoel bij. Die voormiddag dacht ik: 'Ik wil nu alleen zijn'. Hoe kan ik dan nu plots zo anders denken? Ik heb alles zo opgeklopt en mooier gemaakt in m'n hoofd dan het ooit had kunnen zijn en dat doe ik altijd opnieuw.

Ik was erover, tot ik wist dat hij heel even terug was and then it all came back. Het is kak, als je weet dat iemand verder gaat en niet meer aan je denkt op de manier dat jij aan hem denkt.

Sinds vandaag weet ik dat hij een vriendin heeft, het is een mooi meisje. Ik kan echt niet blij zijn want hij is eerst.

Ik wil dat mijn vriend mooier is dan hem en leuker (ik wou dat ik hem niet zo mooi vond), want anders is het niet goed genoeg.

Ik ben zo verwaand, ik wou dat ik niets voelde. Ik wil altijd degene die ik niet kan krijgen.

Zo zit ik in elkaar en zo ga ik ten onder.

Dan zit ik naar stomme melige liedjes te luisteren en te denken: "Moest hij hier wonen, dan waren we nu samen". Ik ben zo fuckin achterlijk en ik wil zo niet denken want dat is fuckin belachelijk.

Ik ben mijn vrienden dankbaar, die mijn leven zo interessant en plezierig maken en me alles doen relativeren. En gelukkig kan ik hiermee ook nog lachen, just another guy twistin with my head (hij weet het niet eens). Soon it will be over.

En ik pits mezelf in het vel voor elke man die mij wel zag staan maar die ik niet goed genoeg vond, ik verdien mezelf. Ik probeer echter, maar ik faal.

<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="https://www.youtube.com/embed/Bj9yWp5Baxw" width="459"></iframe>

Met dank aan onze gastblogster. Mail jouw verhaal naar oponseentje@gmail.com en deel jouw ervaringen met honderden medesingles. 



Couchsurfing of dating?

Wie hier al enige tijd meeleest, weet dat ik een couchsurfster ben. Als ik op reis ga, logeer ik af en toe bij andere mensen die ik 'ken' via de Couchsurfing-site. En hier komen er ook af en toe mensen logeren.

Het laatste jaar kreeg ik heel weinig aanvragen van couchsurfers om hier langs te komen. Maar daar is de laatste dagen verandering in gekomen. Sinds ik onlangs inlogde op de site om zelf logement te zoeken voor een nakende trip, weet men mij weer wonen.

Bij de aanvragen zaten er 2 van mannen die alleen op reis zijn. Als ik zo'n aanvraag krijg van een man ben ik toch een beetje wantrouwig. Om een kat een kat te noemen: ik heb geen zin om verkracht te worden in mijn eigen appartement door een man die ik er zelf heb binnengehaald (ook niet door een die ik er zelf niet heb binnengehaald trouwens).

Dus bekijk ik die profielen grondig. En wat valt op?
Bij de ene man staan alleen maar referenties van vrouwen die hij al couchsurfend heeft ontmoet. Blijkbaar logeert die dus altijd bij alleenwonende vrouwen en ook de logeerpartijen bij hemzelf zijn enkel voorbehouden aan vrouwen.

Bij de andere man staat er geen enkele referentie. Er staan alleen maar tientallen foto's van de bink in de disco, de bink met stoere torso op het strand, enz.

Maar de bink laat zich niet afwijzen.

Hieronder graag onze conversatie.

Bink:
Woooooow :) How are u ? I am X live in dubai work for Y love travelling and enjoying life wooooooow :)) the best in life that is made to be enjoyed and learn see natural views enjoy know new ppl cultures and I like to visit new ppk and have a new friends hope we can be friends :) I hope if u can host me on april 18 for 4 days or on 1 june for 4 days :) muchas graciassssss and u sure welcome anytime in dubai :)
Thanks for your input!

Lies:
Hi Bink

Thank you for your couch request and sorry for the late answer.

Honestly, I normally host only women (for safety reasons) and 4 days is also too much. Normally couchsurfing is maximum 2 days.

So I hope you've fond somebody to host you. There are many hosts in Ghent. So this shouldn't be a problem.

Enjoy your trip!

Bink:
Sure I understand señorita Lies :) u so kind :) I can stay 2 nights if u accept sure iam very polite and shy person but may I ask u iam.a little afraid of dogs :))) u have dogs ?? We can talk if u wqnt sure in facebook :) u welcome anytime to dubai hope we cqn be friends :))


Hasta luego

(nvdr: we matchen, want net als hij ben ik niet dol op honden)

Bink (een paar uur naar het versturen van de vorige mail)
Hello senorita llies u angry or what ?? Why u not answee me senorita ??:(((


Lies:

Bink,

I didn't answer you because I was busy and I think my first answer was clear enough.

I don't host men for safety reasons. So please don't insist and respect my wish to feel absolutely safe in my own appartment.
There are hundreds of people offering couches in Ghent. So it shouldn't be a problem to find someone elsewho can host you.

Thank you for your understanding.

Lies

Bink (5 minuten later):

I respect u and ur answrr we can be friends ?? If iam innchent ww can met as friends ams u can if u dont mind to show me little about chent ??


Lies:

Sorry Bink,

I have already so many friends and so little time. So please accept I'm not interested in further contact.

Have a good trip

Lies

Bink:

I do apologize I never ment to make u anvry I just want to have good friends and I see even we cant meet in real atleast we can be friends online plz accept my friendhsip and I knownu kind person thanks anlot :))

Er zijn zo van die mensen die 'dur de comprenur' zijn en dus heb ik geen verdere pogingen ondernomen om Bink diets te maken dat ik zomaar niet op eenvoudig verzoek bevriend word met wildvreemden en al helemaal niet als ze zo sticky zijn als hij.

Andere couchsurfervaringen van mij lees je hier en hier.

Als single naar het buitenland

Een collega van mij is een paar maanden geleden verhuisd naar Londen voor het werk. Toen ik in het personeelsmagazine een interview met hem las, begon het ook bij mij te kriebelen. Waarom zou ik eens geen tijdje naar het buitenland gaan? Want als er iemand de vrijheid heeft om z'n biezen te pakken en weg te wezen, dan is het wel een single zonder kinderen. Al die nieuwe ervaringen die ik zou opdoen, de vele dingen die ik zou bijleren, de talen die ik zou bijschaven en - last but not least - alle nieuwe contacten, zou dat niet schitterend zijn?

Maar prompt was daar ook een stemmetje in mijn hoofd dat een heuse tirade afstak:


Ben je gek, Lies? Je gaat daar zitten wegkwijnen in je eentje. Want jij bent geen eenzaat, jij hebt sociaal contact nodig, veel sociaal contact. Wil je nu echt helemaal opnieuw beginnen? De vriendenkring die je hebt na bijna 20 jaar Gent, die ga je niet opbouwen in 1 of 2 jaar, hoor.


En je bent nu net helemaal geïnstalleerd in je appartement, de tijden dat het er een zothuis was, zijn voorbij. Geniet nu toch eens van de rust, van het leven dat zachtjes zijn gangetje gaat. Of wil je liever al je spullen versleuren en je appartement verhuren? Om in het buitenland weer van nul te beginnen. 


En al die paperassen, zucht.


En je ouders, die worden er ook niet jonger op. Ze besterven het als hun dochter het land verlaat. En wat als ze beginnen te sukkelen en je er niet kan zijn voor hen? Je weet trouwens niet hoeveel jaar ze nog te leven hebben, kijk maar eens om je heen hoeveel vrienden al minstens 1 ouder hebben moeten afgeven. Op de dag dat ze er niet meer zullen zijn, ga jij het je eeuwig beklagen dat je niet meer tijd met hen hebt doorgebracht.

Besef je trouwens dat de kans erin zit dat je je huidige job niet meer gaat terugkrijgen bij je terugkomst? Want opgestaan is plaats vergaan.


Het was dus weer een strijd in mijn hoofd tussen de Lies die houdt van avontuur en de Lies die houdt van haar vertrouwde, warme omgeving. Tussen de reisduif en de huisduif. Voorlopig is de strijd niet beslist. Het is dan ook complex als single. Enerzijds is het veel gemakkelijker om naar het buitenland te vertrekken. Jij beslist en hup, je bent weg. Geen partner of kinderen om rekening mee te houden. Anderzijds kom je wel helemaal alleen toe in een vreemd land. Geen schouder om op te leunen als het soms wat lastig is. Niemand vertrouwd om je heen.

Dus blijft het voorlopig bij een ideetje. Eentje om te laten rusten (misschien zelfs roesten) of rijpen.



Lange afstand? Nee, dank je.

Zus lag in het ziekenhuis, dus liet ik mijn Spaanse thuis even voor wat het was en vloog richting Belgische bodem. De controle aan de douane ging tergend traag voorbij. Aangezien de s-vormige wachtrij met korte bochten (zodat het meer op een ssss-rij leek) je om de vijf minuten weer andere mensen in de ogen deed kijken, was er tijd genoeg om mijn medereizigers in mij op te nemen. In de hoek, niet meeschuivend, stond een koppel. Hij duidelijk Spaans, zij vermoedelijk Belgisch, aangezien op deze luchthaven van maar twee landingsbanen op dat moment geen andere vlucht vertrok. En maar kussen en omhelzen en afscheid nemen, elke keer opnieuw, de sluizen openlatend en met een pruillip tot aan de hakken van haar veel te hoge botten. In vergelijking met haar bleef hij er pijnlijk stoïcijns bij. Zij daarentegen was een en al emotie en ook al gaf ik het niet graag toe, ik wist maar al te goed wat ze voelde. Ik had er zelf meer dan eens gestaan, in die hoek, aan zijn hals. Ik van Gent, hij van Luik – of erger nog – Algerije. Alsof de hele wereld verging en je niet wist hoe die tijd zonder elkaar te moeten overbruggen. Ik wou dat ik mezelf van toen even op de schouders kon tikken: “Kijk eens, zoetje, kijk eens hoe goed ik het doe, alleen zijn. Ik voel me zelfs veel gelukkiger nu.” En vooral: “Eigenlijk wil ik nooit meer opnieuw in je schoenen staan.” Een lief? Ja, graag, maar niet op die manier. Niet meer.