Op ons eentje: relaties

Posts tonen met het label relaties. Alle posts tonen

Latten wordt steeds populairder. Ben jij een datinglatter of een bondiglatter? Laat ons weten wat je ervaringen zijn.

Met dank aan onze gastblogger voor het tippen van het artikel.

Dat sloeg in als een bom die nog steeds nazindert. Geesten zonder lichaam, ik hou van vrouwelijk gezelschap en vindt vrouwen vaak sexy en heb seksuele interesses (daar kan mijn browsergeschiedenis van getuigen) maar wanneer ik sterke vrouwen leer kennen verdwijnt het intiem lichamelijk razendsnel naar de achtergrond. De vrouwen die ik het achteraf vertelde dat ik tot hen aangetrokken was tijdens de voorbije jaren zijn dan ook totaal verbaasd als ik hun dat vertel. Goede vrienden ja en vertrouwenspersoon of partner in crime op campus en festivals maar iets anders hebben ze nooit opgevangen en ze vallen dan ook vaak van hun stoel. “Maar je toonde nooit interesse in mij” en dus ging mijn tijd en energie vooral naar studeren en blijven genieten van de sferen waarin ik mij in bevond, graspop als jaarlijks hoogtepunt uiteraard.

Na mijn studies en de twee jaar schipperend thuiswonend met een ellenlange zoektocht naar werk heeft de druk bij zowel vrienden als familie weer doen afnemen maar nu de vooruitzichten weer goed zijn en iedereen wat begint te settelen komt de vraag en druk met een kracht van honderdvoud terug, waarom ben jij alleen? Wel, wil ik wel alleen zijn of niet? Ik weet zeker dat ik niet emotioneel afhankelijk wil zijn van iemand of dat iemand dat van mij is, die zwakte kan ik niet verdragen maar soms is het gewoon makkelijker mij te verstoppen achter zinnen als; ik heb geen zin en tijd voor het hele daten, ik ben een geboren loner of meer negatief, ik kan mij niet inbeelden dat er een vrouw tot mij aangetrokken kan zijn (terwijl ik weet dat dit niet klopt maar het zijn tot nu toe altijd foute vrouwen geweest).

Maar als ik heel eerlijk ben, ga ik naar alle waarschijnlijkheid de statistieken aanvullen van volwassenen zonder ooit een relatie of seksuele ervaring. Dat is een klein cijfer van enkele percentages maar wel een stijgend cijfer en in Japan is het op enkele decennia tijd tot 50% van alle 20 +jarigen gegroeid en ik vrees dat ik door omstandigheden, karakter en keuzes de cijfers zal doen stijgen ook hier. Ik wil dat best accepteren maar zolang de familie en vrienden (op enkele begripvolle na) blijven pushen en flair feel good verhaaltjes vertellen over relaties maakt mij dat enkel kwader en triester, misschien wel omdat er een twijfel blijft knagen of ik misschien toch geen vergissing bega die ik later ga betreuren.

Met dank aan onze gastblogger. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Maar al snel begon de druk die voorheen geen aandacht kreeg, wel op te spelen. Mijn ouders en grootouders begonnen al eens te peilen, zeg ga je niet naar feestjes of zo? Waarom leer je daar dan niemand kennen? Dat minderde gelukkig heel snel door te wijzen op mijn studies en het beeld dat ik met een zwaar getatoeëerd meisje zou thuiskomen maar toch verdween het nooit. Ook in mijn vrienden- en kennissenkringen begon die vraag rond te spoken in de hoofden van de mensen die ik had leren kennen of in de hoofden van de schaarse vrienden die ik al sinds kindertijd kende. De milieus waar ik (nog steeds maar helaas minder) in rondhing waren stuk voor stuk vrij pro-actief op seksueel en relationeel vlak.

Maar toch kwam dat er niet van, niet dat ik geen kansen kreeg maar telkens kon ik mij daar niet voor openstellen. Meisjes die gedronken hadden op feestjes of high waren bij gesloten feestjes, die vaak niet te subtiel signalen gaven. Dat was zelfs in eigen dronken toestand niet aantrekkelijk voor mij. Er waren een paar meisjes die aangetrokken waren door mijn zelfbeheersing en rustige karakter maar ook daar voelde ik weinig voor. Ik kon niet van mij afzetten dat het veiligheidsgevoel dat ik opwekte een teken was van ongelijkheid en het idee iemand te moeten beschermen is een total turnoff voor mij. Ik werd verliefd op de meisjes vrouwen die mentale zelfstandigheid en kracht toonden, die geen zwakte uitstraalden. Vrouwen die helaas mij niet als een partner zagen, ik snapte lang niet waarom (was ik te saai of te voorzichtig?) tot een vrouw en goede vriendin tegen mij zei; “jij behandelt de vrouwen die jij sterk vindt, als geesten zonder lichaam ”.

(wordt vervolgd)

Binnenkort is het eindelijk zover, ik trek het huis uit. 25 jaar, goede job en terugkeren naar een stad waar ik op kot gestudeerd heb en nog veel vrienden en kennissen heb, ideaal. Misschien een stukje later dan ik gepland had want ik had gehoopt rond mijn verjaardag verhuisd te zijn, maar een doodzieke huiskat van gevorderde leeftijd bij ouders thuis hield mij daar.

Maar de verhuis nu, de jacht op een leuk appartement, het spoedig opbergen van cohousing plannen met vrienden toen die niet van de grond kwamen, meubels zoeken, contract tekenen en extra sociale druk ondergaan. Met mijn verhuis in zicht is de familiale druk pas echt goed losgebarsten voor het zoeken van een partner. Ik begrijp hun bezorgdheid. Ik heb nog nooit een relatie gehad, nog nooit intimiteit gekend en zelfs nog nooit een vrouw gekust. Voor je het je afvraagt: nee ik zit niet gewoon diep in de kast. Het zijn altijd vrouwen geweest waar ik verliefd of aangetrokken tot was.

Tot mijn 18 hadden mijn ouders en grootouders andere zorgen. ik deed goed mijn best op school maar was niet bepaald heel sociaal succesvol. Een combinatie van verstandelijk vroegrijp te zijn, eigenzinnige hobbyùs en interesses gecombineerd met een extreem kleine groep leeftijdgenoten maakte dat ik amper vrienden of zelfs vriendelijke kennissen had. Een relatie was dus niet de primaire zorg.

Toen ik ging studeren maakte ik een radicale keuze, ik deed actief mijn best om mensen aan te spreken en vond verbazend snel aansluiting bij kringen die openstonden voor iemand met meer solitaire mindset en eigen mening. Metalheads, hippies, zelfverklaarde filosofen en eco-anarchisten, ik voelde mij heel snel thuis in deze wereld die ik betrad met de geest van een verkenner vol verwondering over de vele kleurrijke mensen die mijn leven nu kende. Mijn (groot)ouders waren even ongerust over mijn nieuwe sociale leven, maar toen ik met excellente resultaten thuis kwam en gelukkiger was dan ooit konden ze mij moeilijk weigeren op kot te gaan. De opmerkingen dat mijn vriendenkring als de bar op tattooine was in Star wars nam ik er met glimlach bij, want ik was dol op mijn gekke wereldje waar elke week wel ergens iets aan de gang was.

(wordt vervolgd)

Ik heb het voorbije jaar wel wat gedatet, op lange termijn met de bedoeling een partner te vinden maar op korte termijn ook om nieuwe mensen te leren kennen. Mijn sociale kring is behoorlijk uitgedund na mijn vorige relatie en nieuwe vrienden maken vind ik niet vanzelfsprekend. Zowel in het partnergedeelte als de zoektocht naar nieuwe vrienden heb ik niet veel succes geboekt de laatste jaren. De voorbije zomer is er dan ook heel wat gemijmerd over verliefd zijn, ben ik al verliefd geweest? …..

Sinds augustus is er een oude vriend terug in mijn leven. Een vriendschap die een jaar of 5 verwaterd is. Toen we de eerste keer opnieuw afspraken wist ik vrij direct dat dit een persoon is waar ik nog steeds veel om geef, een vriendschap die ik geen tweede keer laat verwateren, sowieso laat ik voor geen partner mijn eigen kleine sociale kring nog liggen.

We hebben nooit een relatie gehad, hij heeft twee keer een oogje gehad op een vriendin van mij. Twee dames die ik doodgraag heb maar waar ik me altijd wat het lelijke eendje heb naast gevoeld. Ik heb op mijn beurt regelmatig eens interesse gehad, een boontje gehad voor hem. Mijn broze (late) puberale zelve heeft het één keer gezegd maar ik heb hetzelfde moment nog mijn (digitale) woorden ingetrokken. Toen we beide een relatie kregen is het contact verwaterd tot nu.

Ondertussen zijn we half november en merk ik dat het boontje voor hem niet weg is maar opnieuw is afgestoft, zuurstof heeft gekregen en niet veel nodig heeft om te groeien. Ik word vrolijk als ik weet dat ik hem ga zien, als ik een berichtje/e-mail krijg maakt mijn hart een sprongetje als er eentje van hem tussen zit, ik zoek onderwerpen om een digitaal gesprek te beginnen (niets vervelender dan onlinegesprekken die stil vallen),…

Ik beken, ik ben (opnieuw) verliefd. Maar zoals de één begint te stotteren, krijg ik het zelfs niet over mijn lippen, ‘wat zou hij kunnen zien in mij?’ Maar wat is het ergste dat kan gebeuren? Een hernieuwde vriendschap die opnieuw stuk loopt? Dat we even door een onwennige periode moeten? Mijn eigen zelfbeeld dat een nieuwe deuk krijgt?

Ik blijf in cirkels draaien in mijn hoofd, schrijf mijn verhaal voor oponseentje, me heel goed bewust dat ik op deze manier mijn single bestaan in stand houd, wat ik het voorbije 4 jaar probeer te verbreken. Me ondertussen afvragend: Wat als hij het hier leest, ….. als hij a en b bij elkaar optelt, ik zou het hem beter zelf zeggen……

Als ik echt geïnteresseerd ben, sla ik compleet dicht en hoop dat de tegenpartij het opmerkt.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Als steeds nieuwsgierige en (op)zoekende single die zich heel bewust is van de zee van tijd die ze heeft voor al die eigen vragen en interesses, kwam ik via een tip bij de research en persoon van Bella Depaulo terecht. Zij is professor psychologie aan de universiteit van Californië en, zoals ze het zelf noemt, 'single at heart'. Haar passie en onderzoeksonderwerp is 'het single leven' en dat vertaalde zich o.a. in twee boeken: 'Singled out' en 'The best of single life'. Depaulo's webpagina en blog waren zalig om te lezen: zo haalt ze een aantal stellingen en ideologieën aan en vervolgens overhoop i.v.m. de maatschappelijke glorie van een relatie en het huwelijk.
Een kleine greep:

-de ideologische, maatschappelijke druk om te huwen/relatie te hebben en de ophemeling van het huwelijk noemt ze 'matrimania'
-de wetenschappelijke onderzoeken richten zich naar koppels en stuitten, raar maar waar, steeds op 'gehuwden/koppels zijn gelukkiger/gezonder/meer sociaal verbonden/... dan singles!'(blijkbaar gaat men vooral naar dit geluk peilen bij net koppels die nog volop in 'honeymoon'-sfeer zitten en bekijkt men de factor 'willen voldoen aan de antwoordnorm' niet + stelt Depaulo een flink pak overdrijvingen en valse gegevens vast!)
-het feit dat de wet gehuwden beter beschermt
-brainwashing via tv-shows, vooral voor vrouwen bedoeld, waarbij het veroveren van een neerknielende man met ring en het daaropvolgende huwelijk hét ultieme levensmoment is (bv. 'The bachelor' en 'Bridget Jones')
-de politieke organisatie van ons systeem wordt gevormd rond de huwelijkse norm en de daaruit voortkomende noden (bv. mutualiteitsvoordelen, single-toeslag bij hotelboekingen en reisaangelegenheden)
-hier voeg ik zelf nog bij: de eindeloze liefdesliedjes van 'ik mis je', 'ben je kwijt'over 'ik ben verliefd op je' tot '(ik) kom terug!' Tot op heden ken ik geen nummer dat de single levensstijl bejubeld, geen woord reppende over 'ik ben eindelijk vrij voor een ander.'

Depaulo somt vervolgens de realiteit van het single leven op en de voordelen (zoals persoonlijke groei, bewuste 'alleen-tijd' als innerlijke voeding,...en seks komt ook aan bod).
Ik ben alvast fan! Enige bemerking die ik heb is dat het ervaren van het huwelijk en single leven door resp. vrouwen en mannen niet aan (onderzoeksmatig) bod komt. Uit studies die ik voorheen las, blijkt dat er wel degelijk een verschil bestaat tussen de ervaring van geluk/gezondheid/... van beide geslachten. 'Zijn huwelijk' is gezondheidsbevorderend, 'haar huwelijk' niet. Single vrouwen daarentegen scoren 'beter' in hun singlegeluk dan mannen (Maushart S., 2002) op alle vlakken.Verder is er bij veel onderzoeken sprake van heteroseksisme: het normkoppel dat naar voren geschoven wordt is de vrouw-man samenstelling.

website: www.belladepaulo.com

Vlinderke

Het lot, een keerpunt, (snelle) beweging, drukte, ruimere visie.

Of vlak van liefde en relaties was ook juli niet veel soeps. Misschien waren er kansen of mogelijkheden die ik niet heb gezien. Er zijn wel dingen gebeurd die ik moeilijk als toeval kan beschouwen, maar niet op amoureus vlak.

Misschien kwam er wel een keerpunt in mijn ‘denken’. In dat opzicht past deze kaart perfect. De afgelopen tijd hoor ik veel onvrede over/in de relaties uit mijn omgeving. Daarom komt er nog geen einde aan die relaties, maar het zette mij toch aan het denken. Wil ik eigenlijk wel iemand in mijn leven? Mis ik dat echt, compromissen moeten sluiten, opofferingen moeten doen? Ik heb nu meer dan ooit het gevoel dat het er gewoon niet in zit voor mij. En dat is ok. Ik ben het nu toch al gewoon, het leven gaat verder.

Ik las een artikel over de soorten eenzaamheid: sociaal en emotioneel. Ik denk dat het mij gewoon ontbreekt aan sociale contacten. Hoe langer ik alleen ben, hoe minder ik de intimiteit en lichamelijkheid mis. Omdat ik niet meer weet hoe het voelt om door een partner aangeraakt en vastgepakt te worden. Er zijn een paar mensen waar ik een (h)echte, emotionele band mee heb en dat vind ik op dit moment eigenlijk belangrijker.

Of… misschien verwacht ik het op dit moment het minst. Wat dus wil zeggen dat het er zit aan te komen, als ik Lies mag geloven. En er zit misschien iets aan te komen, waar ik voorlopig nog niets over kan/wil zeggen. Hierover volgende maand meer. Ondertussen ben ik benieuwd naar de belevenissen van Lies.

Bij deze wens ik jullie allemaal een warme zomer, op alle vlakken.

Elle

Elle heeft een ongewone hobby: tarot. Ze deed een jaarlegging per maand en wist dus begin 2016 al wat haar dit jaar te wachten stond. Met een maandelijkse blogpost houdt ze ons op de hoogte van haar avonturen als single aan de hand van die jaarlegging.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Een tijdje geleden schreef ik dit berichtje: ik was hartstochtelijk verliefd geworden op iemand die nog "een ander" had. Intussen zijn al enkele maanden verstreken. Het voornemen om er niets mee te doen, smolt als een dun laagje sneeuw voor de zon. Voor we het goed en wel beseften, geraakten we verwikkeld in een onmogelijk passioneel verhaal. Het klikt tussen ons op alle vlakken, we zijn een hecht team, vinden elkaar op emotioneel, mentaal en intellectueel vlak.

Maar "zij" is er ook nog, ook al zit het daar goed fout, sedert jaren al. Hij staat voor een dilemma: kiezen voor loyaliteit of kiezen voor een zielsverwant. Al maandenlang. En wie weet hoe lang nog...

Samen beslis je om even afstand te nemen totdat het duidelijker is hoe het moet met die "ander". Je doet dat één keer, twee keer, drie keer. Het lukt niet. Dus laat je maar gebeuren wat moet gebeuren. Samen groei je steeds meer naar een intenser samenzijn. Intussen hangt het zwaard van Damocles je boven het hoofd. Op elk moment kan hij aankloppen en met droevige ogen zeggen dat hij toch voor die "ander" kiest. Omdat zij er eerst was, en hij wil proberen om het vuur van die relatie terug aan te poken. Dat hij je dankt voor de fijne momenten, en vooral, dat hij graag vrienden wilt blijven, want dat je veel voor hem betekent. Ontzettend veel. Dat hij je eigenlijk ontzettend graag ziet. En als die ander er niet zou zijn... dan...

Iemand graag zien in moeilijke omstandigheden heeft een enorme impact. Je komt terecht op hobbelige paden en verlegt je grenzen. Je groeit. Je snapt meer dan ooit dat "liefde" een woordje is met zeer veel betekenissen, en dat de Nederlandse taal daar zwaar in tekort schiet. Je ontdekt dat relaties diverse vormen kunnen aannemen. Je begrijpt dat iemand twee personen lief kan hebben.

Graag zien is in mijn geval ook: kunnen loslaten zonder rancune. Vandaag zei iemand "kunnen loslaten kan ook zijn: op een andere manier vasthouden".

Ach, en misschien zal het niet nodig zijn...
Geen flauw idee hoe je die dagen vol onzekerheid moet doorbrengen...

Met dank aan onze gastblogster. Jouw getuigenis is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

September: de start van nieuwe cursussen en een ander ritme dan in de vakantie.
Als ik in de single vrienden-en vriendinnenkring pols, hoor ik ergens ook de verzuchting of het porrende 'advies' bij hen 'misschien weet iemand je daar te vinden qua relatiemateriaal'.
Ikzelf heb het al een aantal maanden: ik ben 'een content mens', ben niet 'op zoek' en sta er ook langer niet bij stil: ik doe (grotendeels) wat ik graag doe en heb daar plezier in. Velen merken dat, gunnen me dat ook,... en toch komt er af en toe de reactie 'Ja, maar, zie maar da ge niet té zelfstandig/gelukkig/content/... zijt, dat schrikt mannen af!' Vroeger zou ik in de verdediging gegaan zijn of een discussie begonnen zijn: nu constateer en zeg ik heel droog: 'Ok, dan is dat zo.', denk er het mijne van en blijf ik vervolgens even 'content' verder gaan...

Je bent een actieve, sociale veertiger, en je wilt wel wat. Je hebt uiteraard je verleden, een opeenstapeling van korte en iets minder korte relaties. Je bent geen flierefluiter, maar je bent misschien wel een beetje veeleisend. Je staat zelfverzekerd in je schoenen en je hebt je leven als single mooi geregeld: een eigen huis, een uitgebreide vriendenkring, een fijne baan en financieel zit alles mee. Eén ding ontbreekt: de kers op de taart: een fijne partner, een allerallerbeste vriend die je van binnen en van buiten kent, je zielsverwant. Het is “maar” de kers op de taart, zou je kunnen zeggen, maar nu en dan vind je die taart toch maar kleurloos, zo zonder die kers. Vooral wanneer er weer zo'n kers “in de aanbieding” staat: wanneer je 't weer 's waagt om verliefd te worden.

Wat mij nooit zou overkomen: verliefd worden op iemand die al een partner heeft. Not done, totaal over de schreef, on-aan-vaard-baar.

Never say never. Het overkwam mij toch, met J., iemand met wie ik mij mentaal verbonden voel. Verliefd zijn, dat overkomt je, en het kan verdomd passioneel zijn. Wat je ermee doet, is een andere vraag. Alle passie ten spijt, we besloten samen om er niets mee te doen. Ik ging naar mijn huis, hij naar zijn huis en we sliepen elk alleen, in onze eigen slaapkamers, onder onze eigen dekens. En het zou zo blijven, hij zou orde op zaken stellen. Ofwel aan z'n relatie werken, ofwel die relatie stopzetten. Wat ons betreft, wij zouden ons beperken tot een goede vriendschap. Mijn stoere kleine hartje wenste hem er het allerbeste mee. Geen flauw idee wat het wordt.

Ik zou hem allerlei dingen kunnen verwijten. Hij had het mij eerder moeten zeggen van die partner. Hij had op een afstand moeten blijven, nooit een blijk mogen geven van zijn gevoelens. Want zo hoort het, zo hebben ze het ons aangeleerd in deze wereld: dit is trouw zijn aan je partner. Maar ik wil hem die dingen niet verwijten en ik verwijt ze hem ook niet.

Voor mij is dit een oefening in loslaten, in "niet willen bezitten". Niet zo evident, er komen zeer veel emoties bij kijken. Een beetje verdriet ook, op de zwakste momenten, wanneer het egoïstische wezen in mij boven komt drijven, dat hebberige ding. Loslaten is nu het meest liefdevolle wat ik voor hem kan doen: hem de vrijheid gunnen, proberen open te staan voor elk resultaat, elk resultaat respecteren. Niet hopen op persoonlijk "succes", niet hopen dat het mislukt met zijn partner. Hem van harte het allerallerbeste wensen met de uiteindelijke beslissing, wanneer die ook moge komen, wat die ook moge zijn.

Het is pas op het moment dat dergelijke gedachten van loslaten de bovenhand krijgen, dat het verdriet helemaal wegebt. Het lukt van tijd tot tijd (maar helaas (nog) niet altijd...).

Met dank aan onze gastblogster. Jouw verhaal is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Vandaag verscheen er een interessant interview met Paul Verhaeghe in Knack.

Met dank aan de lezeres die de link mailde naar oponseentje@gmail.com.

Vijf jaar single ben ik geweest. Een vijfde van mijn leven. En dat heeft ervoor gezorgd dat ik geloof in mezelf en zelfstandig ben. Misschien, blijkt nu ik een relatie heb, wel té zelfstandig, té ‘tevreden’ met wie ik geworden ben?

Want jarenlang heb ik kunnen doen wat ik wou doen – ik wou helemaal niet op jonge leeftijd een relatie, laat staan een huis of kinderen. Aan die dingen had ik geen behoefte, hoewel ik natuurlijk het hebben van een lief af en toe, zoals iedereen, wel eens miste. In de plaats kon ik vrijwilligerswerk doen, me concentreren op mijn job, doorgroeien, bijscholen, reizen.

En toen leerde ik de huidige vriend kennen. We hadden veel gemeenschappelijke interesses en op het eerste zicht wel een gelijkaardig idee over het leven en de toekomst... Een echte vonk was er niet – die is er nog nooit geweest bij mij, het lijkt wel of dat over-je-oren-verliefd-zijn gevoel niet in mijn woordenboek staat. En ondanks de jarenlange belofte aan mezelf, dat ik pas écht weer voor een relatie zou gaan als dat gevoel er éindelijk wel eens zou zijn (want, als iedereen dat kan voelen, waarom ik dan niet?), bevond ik me plots in een relatie.

En na zoveel jaren single zijn, is dat niet simpel. Als single maak je namelijk plannen voor een toekomst als single: ik moet nog die grote reis doen, of, ik word wat ouder en dat maandelijks huren is echt wel weggesmeten geld, misschien moet ik maar eens kijken om te kopen, of, de beslissing om na die grote reis een katje te nemen. Plannen waarbij ik met niets of niemand rekening moet houden (behalve mijn eigen spaarpot, dat is dan weer een ander single-probleem). En plots komt daar iemand met – zo blijkt als je elkaar toch wat beter leert kennen – toch wel andere ideeën voor de toekomst, single plannen die gemaakt zijn in zijn single jaren.

En dan stel je jezelf de vraag: is deze relatie het waard om mijn plannen op te bergen? Is deze relatie beter dan alleen zijn, maakt ze mij gelukkiger?

Ik vrees dat bij mij het antwoord helaas deze keer ‘nee’ is, en deze relatie geen lang leven meer beschoren is (om uiteraard nog andere redenen, die er helemaal niet zo toe doen op een single blog). Of hoe het lang single zijn, het uiteindelijk opnieuw single worden in de hand werkt.

Maar op een dag vinden we allemaal die ene persoon die het wél waard is om onze plannen voor bij te schaven. En zo niet? Dan hebben we toch nog altijd onze eigen, leuke, geplande toekomst!

Met dank aan onze gastblogster. We kijken uit naar jouw inzending bij oponseentje@gmail.com

Op een koude decemberdag las een mannetje van middelbare leeftijd dat het een goed idee was om voor oudjaar lijstjes te maken. Dus maakte hij een lijstje van dingen die hij in het nieuwe jaar wilde doen:
- de lekkende badkraan vervangen
- een bootreis maken
- een vrouw zoeken

Hij begon met de vrouwenkwestie en maakte een profiel aan op een datingsite. Daarna ging hij door het lijstje van vrouwen die volgens de site bij hem pasten. Zijn laatste liefje leidde met onhebbelijke voorsprong de paardans.

Hij verving de lekkende badkraan en boekte een bootreis.
In het voorjaar zou hij per cargoschip naar noordelijke schiereilanden varen.
Eén persoon. Eén kajuit. Alle golven ten spijt.

De volgende dag blokkeerde hij zijn laatste liefje en pluisde de datingsite verder uit. Eenzame vrouwen zochten mannen met uitpuilende vriendenkring. Seksloze vrouwen zochten mannen met pit. Vrouwen zonder verhaal zochten mannen met een missie.
Was er maar een kraan te repareren.

Uiteindelijk vond hij een aangenaam dametje met haalbare eisen. Met haar kleine koffer en haar dito gestalte paste ze in zijn toekomstdromen en in zijn kajuit. Ze voeren naar een noordelijk schiereiland. Meer hoefde dat niet te zijn.
Al konden ze zich allebei veel meer inbeelden. Maar het hoefde niet. Niet echt.

Met dank aan onze gastblogster, Hilde Vanwildemeersch.

In de bib hebben ze soms toffe boeken: zo ook dit exemplaar van Karin Ramaker. Geen zoveelste zielige reutemeteut of onrealistische tips, wel een Hollandse, nuchtere, eerlijke en recht-toe-recht-aan benadering van ‘single’ zijn. De titel zegt het al: ‘Gewoon single’.

Realistische verhalen (over dates, koken, reizen …) toffe en inspirerende quotes (‘I’ve been single for a while and it’s going pretty well. Like…it’s working out. I think I’m the one.’), nieuwe woordenschat (‘anuptaphobia’),…

‘Gewoon single’ leest vlot, is bij momenten heel erg herkenbaar en nog vaker hilarisch! Ik heb genoten!

En voor de madammen: lees p. 80-81, girl-power in een notedop!

In dit intervieuw met Raf Walschaerts van Kommil Foo vind je een paar mooie beschouwingen over zijn leven als single.

Dus mail ik die graag naar Op Ons Eentje.

Mag ik iets vragen of jouw liefdesleven?
Walschaerts: “Euh… ja.”

Jij hebt naar verluidt een ‘turbulent’ liefdesleven. Klopt dat?
Walschaerts: “Wel, ik ben serieel monogaam. Ik heb vijf echt intensieve relaties achter de rug. Maar mijn liefdesleven wordt soms uitvergroot. Ook omdat ik er veel over schrijf, en omdat bijna alle voorstellingen er over gaan.”

Wil je een serieel monogaam leven leiden?
Walschaerts: “Nee. Want dat is niet iets waar je voor kiest. Ik kies van natuur uit wel voor een partner. Ik ga er helemaal voor, investeer ook in zo’n relatie. Maar ik ben blijkbaar niet de mens om een heel leven mee samen te zijn. Denk ik nu. Maar dat kan veranderen. Het moet echt de moeite waard zijn om met twee te zijn, anders ben ik liever alleen. Die attitude is misschien de reden dat ik in de praktijk serieel monogaam ben.”

In de combinatie met jouw werk en met wat jij doet, is het misschien soms handiger om alleen te zijn?
Walschaerts: “Een traditioneel gezinsleven kan ik niet hebben. Ik ben bijna nooit thuis, bij wijze van spreken. En ik ben inderdaad iemand die focust. Ik doe bijna niets anders in mijn leven dan dit: lezen, schrijven en spelen. Ik heb geen hobby’s. Behalve een beetje sport misschien, anders word ik te vet. Ik noem mezelf altijd een ‘mono-man’. Niet zozeer op liefdesvlak, maar op de rest van de vlakken. Ik was als kind ook al zo. Mijn moeder zegt: ‘Jij had geen speelgoed’. Mich had alle soorten speelgoed. Ik moest dat niet hebben. Zodra ik kon lezen, was een boek genoeg. En dat is nog altijd zo. Ik weet niet of ik voor een vrouw zo’n interessante vent ben. Ik heb daar mijn twijfels bij. (lacht) Wat ik doe, dit beroep, valt zo goed samen met mij. Dat gaat zelfs boven het concept ‘geluk’. Geen enkele vrouw zou mogen vragen: ‘Ga je iets anders doen, want dan gaat het beter tussen ons’. Die vraag is onmogelijk. Op dat vlak denk ik nogal star.”

Je hebt geen kinderen. Is dat een bewuste keuze?
Walschaerts: “Ik geloof weinig in bewuste keuzes in het leven. Toeval speelt een enorme rol. Toen ik 30 was, kwam ik een fantastische vrouw tegen die ik zo graag zag dat ik kinderen wou met haar. Dat heb ik eigenlijk maar één keer gehad in mijn leven. We hebben enkele jaren geprobeerd om kinderen te krijgen, maar dat is niet gelukt. Dus voor hetzelfde geld had ik nu een zoon of dochter van 18. Had even goed gekund. Dan had mijn leven misschien anders geweest. Want zonder kinderen kan je zeer mono zijn, hè. Als je er hebt, kan je minder mono leven. Kinderen vragen heel veel van een ouder.”

Maar kinderen krijgen is nooit gelukt, begrijp ik?
Walschaerts: “Inderdaad. Kinderen hebben is voor mij biologisch bijna niet mogelijk. Maar dat is nooit dramatisch geweest voor mij. Mijn creativiteit is mijn kind. Ik geniet er elke dag opnieuw van om mijn handen vrij te hebben om te doen waar ik mee bezig mee. (tegen de fotograaf) Heb jij kindjes? – ‘Eentje.’ (tegen de journalist) En jij? – ‘Drie’. Wow, super. Als ik dat hoor, ben ik jaloers. (lacht) Niet op een manier van ‘ik had dat ook willen hebben’. Maar het moet wel super zijn, kinderen hebben. Het soort leven dat ik ook had kunnen leiden.”

Wat mogen we op jouw grafzerk schrijven?
Walschaerts: “‘Ik heb in mijn leven veel mensen graag mogen zien, en een aantal mensen onder hen echt graag’.”

Met dank aan onze gastblogster.

Gelezen in De Standaard van 6 maart:

Het idee dat je op zekere dag de ware tegen het lijf loopt, is flauwekul. Weet je wel hoeveel mensen er rondlopen op deze aarde? Hoe kun je nou weten dat je de juiste hebt gevonden, als je al die andere miljarden mensen niet hebt uitgeprobeerd? Bijna al mijn oude vrienden verwisselden vroeger even vaak van lief als de plaatjes op de radio. En dan, zo rond hun dertigste, bleek diegene met wie ze op dat moment samen waren, toevallig ineens de ware te zijn. Natuurlijk is dat niet zo: ze hadden gewoon beslist dat ze maar eens bij dezelfde vrouw of man zouden blijven, omdat ze een gezin wilden stichten. Eigenlijk is het idee dat je met je volle verstand besluit met iemand samen te zijn veel romantischer dan het gangbare idee van romantiek. Zich hier bewust van zijn, zou de mensheid een hoop hartzeer besparen.

Ilja Leonard Pfeijffer

Twee onafgebroken singlejaren later maak ik de balans op van mijn struggle-for-love-life. Op zoek ben ik niet en nooit geweest, althans, zo zie ik het zelf. Wel voel ik soms een leegte die ik graag ooit opgevuld wil zien. Maar genieten doe ik, met volle teugen, van de vrijheden die het singlebestaan biedt.

Dit opgeven doe ik dus niet voor eender wie, heb ik al lang besloten. Ook ben ik hopeloos romantisch, en kijk ik ernaar uit om iemand te ontmoeten die me ondersteboven brengt en waar ik hetzelfde effect op heb.

Ik ben wel alert. Mijn single-voelsprieten staan vaker aan dan af, ik sta open voor dates die vrienden voor me organiseren, ik durf al eens te laten vallen dat ik single ben, ...

Want ik heb moeten vaststellen dat mijn eisen hoog zijn. Gewoon goed genoeg is niet goed genoeg voor mij. Er is altijd wel iets. Geen gemeenschappelijke interesses, de ex nog niet helemaal verwerkt, geen fysieke aantrekking, gaat te veel uit, of is helemaal niet sociaal, net iets te oud, heeft een rare gewoonte, ... .

Ik kreeg laatst de vraag: is die niets voor jou? - Ik zei, nee, ik denk het niet. - Waarom niet dan? - Wel, ik kon niets bedenken, alleen, hij is het niet. - Oei, wat is er dan mis mee? - Helemaal niets, hij is best oke, maar gewoon, hij is hét niet.

Maar even vaak is het net andersom en stuurt de andere kant net te weinig aan op een nieuwe date, en hoeft het voor mij ook niet meer.

Dus blijf ik verdergaan, zoals ik bezig ben. Niet op zoek zijn, maar de kans op het vinden van die speld in de hooiberg vergroten door alert te zijn. Niet meer, maar zeker ook niet minder, dan dat. En wie weet, wie weet, kom ik zo, traag maar zeker, die ene ware jacob wel tegen. Ooit.

Met dank aan onze gastblogster. Jouw getuigenis is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Op een dag is het zover... na de vele gesprekken met vrienden, lectuur en overpeinzingen, viel het mij ineens te binnen: ‘elke dag vrijen’, dat is hét geheim van een goede relatie!

Nu, voor u daar de ‘klassieke’ definitie van vrijen aan gaat koppelen, moet ik erbij vermelden dat dit ‘vrijen’ betreft in de meest brede zin van het woord: dus moeite doen om met de partner een connectie (mentaal, fysiek, emotioneel of een mooie combinatie van deze dingen) aan te gaan, zelfs na ruzie, stress op het werk, files,... met andere woorden: goed voor jezelf zorgen en je laten verzorgen en genieten van dat compliment, die hulp, dat kaartje... J

De rest laat ik u zelf uitzoeken, ik begin bij deze te schrijven aan mijn bestseller... J

'Ik was ruim 5 jaar single. Toen begon hij mij het hof te maken. Niet doen, dacht ik bij mezelf. Een getrouwde man, daar blijf je af. Maar uiteindelijk ging ik na lang aandringen toch overstag. Zijn huwelijk is morsdood. Van een liefdevolle omgang en van sex is al lang geen sprake meer. Ik maak dus niets kapot, het was al kapot nog voor wij iets met elkaar begonnen. Nee, het is verre van de relatie waarvan ik droomde. Maar beter dit dan niets'

Ik zie het fenomeen de laatste jaren in mijn omgeving steeds meer opduiken. Vriendinnen, kennissen, collega's hopen jarenlang op Mr. Right. Op een zeker moment geloven ze er niet meer in en nemen dan maar genoegen met een stuk minder. Bijvoorbeeld de man die eigenlijk absoluut niet zo'n goede match is en waarmee ze nooit zouden kunnen samenwonen. Of de man die ongelukkig getrouwd is, maar niet weg wil omwille van de kinderen.

'Vrees je niet dat je zo kansen op iets veel beters misloopt ?', vraag ik wel eens. 'Och, kansen. In al die jaren dat ik single was, liep ik de juiste man ook niet tegen het lijf. Dus waarom zou ik me ontzeggen wat er wel op mijn pad komt? Nu heb ik tenminste genegenheid/sex/een reispartner/wat soutien moral (schrappen wat niet past)...'

Niet meer gaan voor wat je echt wil, maar je tevreden stellen met een deeltje van wat je wou, het is een denkpiste. Want wie zit te wachten op het complete plaatje, dreigt met lege handen te blijven zitten. Wie daarentegen neemt wat er te krijgen valt (al zijn het maar de kruimels die van tafel vallen), die heeft tenminste iets.

We hadden al de goed-genoeg-relatie. Nu hebben we dus ook de beter-dat-dan-niks-relatie. Ik weet dat het mij zou opzadelen met een immens gevoel van tristesse. Alsof ik even zou mogen proeven van het voorgerecht en dan te horen zou krijgen dat de rest van het feestmenu niet voor mij bestemd was.

Toch ook alle begrip voor wie er wel voor kiest. 'Gelukkig zijn, betekent niet dat je het beste van alles hebt, maar dat je van alles het beste maakt' lees ik op de gelukskalender die ik onlangs cadeau kreeg. Aan elk van ons om zelf te bepalen hoe hij/zij dat concreet invult.

Op ons eentje

De latrelatie: de relatie van de toekomst

De grote verhuis en de statistiek aanvullend (deel 3)

De grote verhuis en de statistiek aanvullend (deel 2)

De grote verhuis en de statistiek aanvullend

Als ik echt geïnteresseerd ben

Hemelse huwelijksideologie

Juni: het rad van fortuin

The end

Een ander – deel 2

Een content mens...

Een ander

Er is geen enkel rationeel argument om een relatie te beginnen

Van lang single tot opnieuw single

De boot

Gewoon single!

Raf Walschaerts over het vrijgezellenbestaan

Liefde is een besluit

Alert op zoek naar de speld in de hooiberg

Hét geheim...

De beter-dat-dan-niks-relatie

Op ons eentje...

Populaire Posts

Labels

Blog Archief

Neem ook eens een kijkje bij...

About me