Posts tonen met het label norm. Alle posts tonen

Waarom ben jij nog vrijgezel?!

Met enige regelmaat krijg ik deze vraag naar mijn hoofd geslingerd, waar hij standaard ergens rond mijn nek blijft hangen en ik ineens begrijp hoe het moet voelen als je gewurgd wordt. Wanneer men deze vraag stelt voor 01:00u ’s nachts komt hij voort uit onbegrip en wantrouwen, na dit tijdstip is het een van de vele slechte openingszinnen. Zelden is het oprechte interesse. Mijn standaardantwoord voldoet dan ook al bijna 3 jaar. “Ik ben begin twintig (oké inmiddels bijna 25), ik heb geen relatie nodig om gelukkig te zijn.” “Door leuke en minder leuke ervaringen in mijn leven weet ik heel goed wat ik wel en niet wil.” “Daarom ben ik nog vrijgezel.”

Of is dit misschien wat ik mijzelf wijsmaak? Tot mijn grote schrik had ik dit gesprek ineens met mijzelf. Vanmorgen tijdens het poetsen van mijn tanden. In mijn iets te lang niet gewassen bambi-shirt, terwijl ik eruit zag alsof ik net een smurf had opgegeten en de kringen onder mijn ogen nog iets blauwer waren dan mijn tandpasta. Ik keek mijzelf aan in de spiegel en vroeg ik mij af waarom ik in vredesnaam nog vrijgezel ben.

In mijn leven ben ik tweemaal keihard op mijn bek gegaan. De eerste keer was tijdens een epische stapavond met een van mijn beste vriendinnen. Ik was een jaar of achttien en had nog niet de wijsheid van nu. Ik kon dan ook niet weten dat het geen goed idee is om met 13 centimeter hoge hakken en 5 shotjes tequila achter je kiezen rond te blijven lopen. Laat staan een trap af te lopen. Dat laatste lukte dan ook niet. Ik haalde het tot de tweede traptrede, daarna vervolgde ik stuiterend mijn weg naar beneden. Daar aangekomen ging het licht uit en dit avontuur resulteerde in 8 hechtingen en een blijvend aandenken op mijn kin.

De tweede keer dat ik op mijn bek ging is nu bijna drie jaar geleden. Een verbroken relatie. Liefdesverdriet in het kwadraat. Auw, dat deed pas echt pijn. Maar hé.. het gaat nu best goed! De apathische fase heb ik achter mij gelaten en inmiddels durf ik te zeggen dat ik mijzelf best een leuk persoon vind. Oók met bambi-shirt en smurfen tandpasta.

Waarom ben ik dan nog vrijgezel? Omdat ik zogenaamd zo goed weet wat ik wel en niet wil? Van veel dingen in het leven ben ik inderdaad vrij zeker. Ik wil geen leven als kantoorslaaf, heb veel tijd voor mijzelf nodig en zal altijd kiezen voor chocoladeijs. Maar op wat voor type man val ik eigenlijk? Geen flauw idee. Het enige waar ik vrij zeker van ben is dat ik iets wil waarbij de chemie sterker is dan de penetrante pislucht van een openbaar toilet. Een echte vent. Geen getransformeerde huisvrouw met borsthaar. De rest moet ik nog even uitzoeken en ondervinden. Maar omdat ik vrees dat ik binnenkort niet meer wegkom met “begin twintig” wordt dit mijn nieuwe antwoord als ik mij weer eens in de wurggreep van de altijd terugkerende vraag bevindt.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
norm • vraagstuk

De grote verhuis en de statistiek aanvullend (deel 3)

Dat sloeg in als een bom die nog steeds nazindert. Geesten zonder lichaam, ik hou van vrouwelijk gezelschap en vindt vrouwen vaak sexy en heb seksuele interesses (daar kan mijn browsergeschiedenis van getuigen) maar wanneer ik sterke vrouwen leer kennen verdwijnt het intiem lichamelijk razendsnel naar de achtergrond. De vrouwen die ik het achteraf vertelde dat ik tot hen aangetrokken was tijdens de voorbije jaren zijn dan ook totaal verbaasd als ik hun dat vertel. Goede vrienden ja en vertrouwenspersoon of partner in crime op campus en festivals maar iets anders hebben ze nooit opgevangen en ze vallen dan ook vaak van hun stoel. “Maar je toonde nooit interesse in mij” en dus ging mijn tijd en energie vooral naar studeren en blijven genieten van de sferen waarin ik mij in bevond, graspop als jaarlijks hoogtepunt uiteraard.

Na mijn studies en de twee jaar schipperend thuiswonend met een ellenlange zoektocht naar werk heeft de druk bij zowel vrienden als familie weer doen afnemen maar nu de vooruitzichten weer goed zijn en iedereen wat begint te settelen komt de vraag en druk met een kracht van honderdvoud terug, waarom ben jij alleen? Wel, wil ik wel alleen zijn of niet? Ik weet zeker dat ik niet emotioneel afhankelijk wil zijn van iemand of dat iemand dat van mij is, die zwakte kan ik niet verdragen maar soms is het gewoon makkelijker mij te verstoppen achter zinnen als; ik heb geen zin en tijd voor het hele daten, ik ben een geboren loner of meer negatief, ik kan mij niet inbeelden dat er een vrouw tot mij aangetrokken kan zijn (terwijl ik weet dat dit niet klopt maar het zijn tot nu toe altijd foute vrouwen geweest).

Maar als ik heel eerlijk ben, ga ik naar alle waarschijnlijkheid de statistieken aanvullen van volwassenen zonder ooit een relatie of seksuele ervaring. Dat is een klein cijfer van enkele percentages maar wel een stijgend cijfer en in Japan is het op enkele decennia tijd tot 50% van alle 20 +jarigen gegroeid en ik vrees dat ik door omstandigheden, karakter en keuzes de cijfers zal doen stijgen ook hier. Ik wil dat best accepteren maar zolang de familie en vrienden (op enkele begripvolle na) blijven pushen en flair feel good verhaaltjes vertellen over relaties maakt mij dat enkel kwader en triester, misschien wel omdat er een twijfel blijft knagen of ik misschien toch geen vergissing bega die ik later ga betreuren.

Met dank aan onze gastblogger. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
norm • relaties • seks

De grote verhuis en de statistiek aanvullend (deel 2)

Maar al snel begon de druk die voorheen geen aandacht kreeg, wel op te spelen. Mijn ouders en grootouders begonnen al eens te peilen, zeg ga je niet naar feestjes of zo? Waarom leer je daar dan niemand kennen? Dat minderde gelukkig heel snel door te wijzen op mijn studies en het beeld dat ik met een zwaar getatoeëerd meisje zou thuiskomen maar toch verdween het nooit. Ook in mijn vrienden- en kennissenkringen begon die vraag rond te spoken in de hoofden van de mensen die ik had leren kennen of in de hoofden van de schaarse vrienden die ik al sinds kindertijd kende. De milieus waar ik (nog steeds maar helaas minder) in rondhing waren stuk voor stuk vrij pro-actief op seksueel en relationeel vlak.

Maar toch kwam dat er niet van, niet dat ik geen kansen kreeg maar telkens kon ik mij daar niet voor openstellen. Meisjes die gedronken hadden op feestjes of high waren bij gesloten feestjes, die vaak niet te subtiel signalen gaven. Dat was zelfs in eigen dronken toestand niet aantrekkelijk voor mij. Er waren een paar meisjes die aangetrokken waren door mijn zelfbeheersing en rustige karakter maar ook daar voelde ik weinig voor. Ik kon niet van mij afzetten dat het veiligheidsgevoel dat ik opwekte een teken was van ongelijkheid en het idee iemand te moeten beschermen is een total turnoff voor mij. Ik werd verliefd op de meisjes vrouwen die mentale zelfstandigheid en kracht toonden, die geen zwakte uitstraalden. Vrouwen die helaas mij niet als een partner zagen, ik snapte lang niet waarom (was ik te saai of te voorzichtig?) tot een vrouw en goede vriendin tegen mij zei; “jij behandelt de vrouwen die jij sterk vindt, als geesten zonder lichaam ”.

(wordt vervolgd)
norm • relaties • seks

De grote verhuis en de statistiek aanvullend

Binnenkort is het eindelijk zover, ik trek het huis uit. 25 jaar, goede job en terugkeren naar een stad waar ik op kot gestudeerd heb en nog veel vrienden en kennissen heb, ideaal. Misschien een stukje later dan ik gepland had want ik had gehoopt rond mijn verjaardag verhuisd te zijn, maar een doodzieke huiskat van gevorderde leeftijd bij ouders thuis hield mij daar.

Maar de verhuis nu, de jacht op een leuk appartement, het spoedig opbergen van cohousing plannen met vrienden toen die niet van de grond kwamen, meubels zoeken, contract tekenen en extra sociale druk ondergaan. Met mijn verhuis in zicht is de familiale druk pas echt goed losgebarsten voor het zoeken van een partner. Ik begrijp hun bezorgdheid. Ik heb nog nooit een relatie gehad, nog nooit intimiteit gekend en zelfs nog nooit een vrouw gekust. Voor je het je afvraagt: nee ik zit niet gewoon diep in de kast. Het zijn altijd vrouwen geweest waar ik verliefd of aangetrokken tot was.

Tot mijn 18 hadden mijn ouders en grootouders andere zorgen. ik deed goed mijn best op school maar was niet bepaald heel sociaal succesvol. Een combinatie van verstandelijk vroegrijp te zijn, eigenzinnige hobbyùs en interesses gecombineerd met een extreem kleine groep leeftijdgenoten maakte dat ik amper vrienden of zelfs vriendelijke kennissen had. Een relatie was dus niet de primaire zorg.

Toen ik ging studeren maakte ik een radicale keuze, ik deed actief mijn best om mensen aan te spreken en vond verbazend snel aansluiting bij kringen die openstonden voor iemand met meer solitaire mindset en eigen mening. Metalheads, hippies, zelfverklaarde filosofen en eco-anarchisten, ik voelde mij heel snel thuis in deze wereld die ik betrad met de geest van een verkenner vol verwondering over de vele kleurrijke mensen die mijn leven nu kende. Mijn (groot)ouders waren even ongerust over mijn nieuwe sociale leven, maar toen ik met excellente resultaten thuis kwam en gelukkiger was dan ooit konden ze mij moeilijk weigeren op kot te gaan. De opmerkingen dat mijn vriendenkring als de bar op tattooine was in Star wars nam ik er met glimlach bij, want ik was dol op mijn gekke wereldje waar elke week wel ergens iets aan de gang was.

(wordt vervolgd)
norm • relaties • seks

Thuiskomen

Zondag is bij ons nogal rap familiedag: naar mijn ouders, grootouders, bij de zus, bij de broer,…. keuze genoeg! Maar na zo een gezellige middag familie kan het alleen thuiskomen wel eens hard aankomen. Om dit wat op te vangen/voor te zijn ga ik vaak wandelen voor ik naar huis rijd, een goed half uurtje doorstappen om los te laten wat ik niet (meer) heb en energie op te doen voor de komende werkweek.

Heel vaak krijg ik hier reactie op, zowel van vrienden en kennissen als van mensen die ik onderweg tegenkom. Chique dat je dit alleen doet! Pas toch maar op zo alleen op straat! Is wandelen niet saai? Je gaat toch niet in het donker wandelen? Ben je nooit bang alleen?…..

Mensen gaan alleen joggen, wandelen met de hond,… maar alleen wandelen is blijkbaar iets ongewoon. Vorig weekend vroeg een vrouw me of ik mijn hond aan het zoeken was. Geen idee vanwaar deze vraag kwam want ik had geen leiband of zo in mijn hand, liep niet naar mijn hond te roepen,.. Ik vond de veronderstelling wel fantastisch en het zette me ook aan om dit stukje te schrijven.

Is alleen wandelen saai? Zoals met alles hangt veel af van de ingesteldheid waarmee je aan iets begint. Als je gaat wandelen vanuit een romantisch of gezellige samen beeld, is alleen wandelen waarschijnlijk horror. Voor mij zijn deze wandelingen een vorm van ventileren, bewegen, ontspannen, back to basic, zuurstof,…

Ik weet dat het goed bedoeld is, maar de bezorgdheid over niet in het donker, niet alleen op straat,…. kunnen me zo op de zenuwen werken. Het zijn vaak net diezelfde mensen die aandringen dat je moet buitenkomen als single, onder de mensen komen,… Ik heb heus niet elke avond een prins op het witte paard die me aan de deur afzet. Als ik in de winter wil buitenkomen, is niet in het donker lopen moeilijk te vermijden,… Tenzij er een mobiele lantaarnpaal is waarvan ik het bestaan niet ken.

Ben ik al bang geweest in het donker? Ja, maar niet meer dan overdag. Net zoals overdag denk ik wel na over waar ik alleen ga wandelen. En ik heb ook al vaak mogen ervaren dat niet iedereen slechte bedoelingen heeft in deze wereld.

Nog eens een dikke merci aan:
- de jongeren die me geholpen hebben toen ik mijn enkel had verstuikt en ijs hebben gehaald en me tot aan mijn auto geholpen

- de meneer die me zijn trui schonk om rond mijn middel te knopen om het gat in mijn rok te bedekken nadat ik tussen de roltrap had gezeten. Ik wil je hem terugbezorgen maar ben ik toen vergeten vragen.

- Degene die geholpen heeft om mijn boodschappen thuis te krijgen toen mijn zakken het begaven.

- Degene die me vorige week ridderlijk kwam helpen toen ik stond te vloeken op mijn platte band in de auto

- …….

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com
activiteiten • angst • norm • sport

Hemelse huwelijksideologie


Als steeds nieuwsgierige en (op)zoekende single die zich heel bewust is van de zee van tijd die ze heeft voor al die eigen vragen en interesses, kwam ik via een tip bij de research en persoon van Bella Depaulo terecht. Zij is professor psychologie aan de universiteit van Californië en, zoals ze het zelf noemt, 'single at heart'. Haar passie en onderzoeksonderwerp is 'het single leven' en dat vertaalde zich o.a. in twee boeken: 'Singled out' en 'The best of single life'. Depaulo's webpagina en blog waren zalig om te lezen: zo haalt ze een aantal stellingen en ideologieën aan en vervolgens overhoop i.v.m. de maatschappelijke glorie van een relatie en het huwelijk.
Een kleine greep:

-de ideologische, maatschappelijke druk om te huwen/relatie te hebben en de ophemeling van het huwelijk noemt ze 'matrimania'
-de wetenschappelijke onderzoeken richten zich naar koppels en stuitten, raar maar waar, steeds op 'gehuwden/koppels zijn gelukkiger/gezonder/meer sociaal verbonden/... dan singles!'(blijkbaar gaat men vooral naar dit geluk peilen bij net koppels die nog volop in 'honeymoon'-sfeer zitten en bekijkt men de factor 'willen voldoen aan de antwoordnorm' niet + stelt Depaulo een flink pak overdrijvingen en valse gegevens vast!)
-het feit dat de wet gehuwden beter beschermt
-brainwashing via tv-shows, vooral voor vrouwen bedoeld, waarbij het veroveren van een neerknielende man met ring en het daaropvolgende huwelijk hét ultieme levensmoment is (bv. 'The bachelor' en 'Bridget Jones')
-de politieke organisatie van ons systeem wordt gevormd rond de huwelijkse norm en de daaruit voortkomende noden (bv. mutualiteitsvoordelen, single-toeslag bij hotelboekingen en reisaangelegenheden)
-hier voeg ik zelf nog bij: de eindeloze liefdesliedjes van 'ik mis je', 'ben je kwijt'over 'ik ben verliefd op je' tot '(ik) kom terug!' Tot op heden ken ik geen nummer dat de single levensstijl bejubeld, geen woord reppende over 'ik ben eindelijk vrij voor een ander.'

Depaulo somt vervolgens de realiteit van het single leven op en de voordelen (zoals persoonlijke groei, bewuste 'alleen-tijd' als innerlijke voeding,...en seks komt ook aan bod).
Ik ben alvast fan! Enige bemerking die ik heb is dat het ervaren van het huwelijk en single leven door resp. vrouwen en mannen niet aan (onderzoeksmatig) bod komt. Uit studies die ik voorheen las, blijkt dat er wel degelijk een verschil bestaat tussen de ervaring van geluk/gezondheid/... van beide geslachten. 'Zijn huwelijk' is gezondheidsbevorderend, 'haar huwelijk' niet. Single vrouwen daarentegen scoren 'beter' in hun singlegeluk dan mannen (Maushart S., 2002) op alle vlakken.Verder is er bij veel onderzoeken sprake van heteroseksisme: het normkoppel dat naar voren geschoven wordt is de vrouw-man samenstelling.

website: www.belladepaulo.com

Vlinderke
brainwashing • norm • relaties • single
Abonneren op: Posts (Atom)