Op ons eentje: single

Posts tonen met het label single. Alle posts tonen

Het was onlangs een discussiepunt bij een babbel: hoe doorslaggevend is de eerste indruk? En hoe snel trekken we conclusies op basis van deze eerste indruk bij dates? Welke informatie halen we uit 'op het eerste zicht' van iemand?

Bij een eerste ontmoeting ervaren we een pak informatie binnen te krijgen: een mix van uiterlijk, uitstraling, houding,...

Op basis van enkele losse verhalen en hilarische anekdotes kwamen we tot de volgende vaststellingen: 'waar letten we op bij mannen' (heren, altijd benieuwd wat zoal aandachtspunten vanuit jullie perspectief zijn):

- uiterlijk: voor een groot stuk vaststaand, doch 'verzorgd' is altijd te bereiken. Op tijd en stond naar de kapper, en fris gewassen. Wolken parfum of walmen after shave blijven best achterwege, net als (witte) sokken in sandalen. Schoenen met punten stonden tevens niet hoog in aanzien (wegens kans op eksterogen en andere voetvervormingen - wij staan graag op 'goede en gezonde voet' met u). Net iets te ver openstaande hemden à la Simon Cowell konden op afgrijzen rekenen net als broeken op niveau min één ( = waarbij uw bilspleet deels zichtbaar is).

- uitstraling: heel subjectief natuurlijk, doch eens lachen scoort altijd.

- houding: rechtop lopen en kijken is een vereiste, iemand aankijken bij een conversatie ook (portefeuilles en smartphones op tafel leggen, blijken een instant-afknapper). Elementaire beleefdheid kwam als belangrijk punt naar voren ('Hallo' of 'Goedenavond, ik ben .....' scoort beter dan te beginnen met 'Ik ben er, amaai, was dat me een gezoek naar een parkeerplaats.') naast het fenomeen 'menspreading' (onbeleefd veel ruimte inpakken door met uw benen zeer wijd open te zitten). Bij 'houding' werd ook de innerlijke kant meegeteld: mannen die zeer hoge verwachtingen van de avond hebben en/of gelijk afkomen met een bos rozen, lopen net iets te snel van stapel.

De conclusie, na al deze indrukken, was en blijft: 'het moet gewoon klikken'....

Als steeds nieuwsgierige en (op)zoekende single die zich heel bewust is van de zee van tijd die ze heeft voor al die eigen vragen en interesses, kwam ik via een tip bij de research en persoon van Bella Depaulo terecht. Zij is professor psychologie aan de universiteit van Californië en, zoals ze het zelf noemt, 'single at heart'. Haar passie en onderzoeksonderwerp is 'het single leven' en dat vertaalde zich o.a. in twee boeken: 'Singled out' en 'The best of single life'. Depaulo's webpagina en blog waren zalig om te lezen: zo haalt ze een aantal stellingen en ideologieën aan en vervolgens overhoop i.v.m. de maatschappelijke glorie van een relatie en het huwelijk.
Een kleine greep:

-de ideologische, maatschappelijke druk om te huwen/relatie te hebben en de ophemeling van het huwelijk noemt ze 'matrimania'
-de wetenschappelijke onderzoeken richten zich naar koppels en stuitten, raar maar waar, steeds op 'gehuwden/koppels zijn gelukkiger/gezonder/meer sociaal verbonden/... dan singles!'(blijkbaar gaat men vooral naar dit geluk peilen bij net koppels die nog volop in 'honeymoon'-sfeer zitten en bekijkt men de factor 'willen voldoen aan de antwoordnorm' niet + stelt Depaulo een flink pak overdrijvingen en valse gegevens vast!)
-het feit dat de wet gehuwden beter beschermt
-brainwashing via tv-shows, vooral voor vrouwen bedoeld, waarbij het veroveren van een neerknielende man met ring en het daaropvolgende huwelijk hét ultieme levensmoment is (bv. 'The bachelor' en 'Bridget Jones')
-de politieke organisatie van ons systeem wordt gevormd rond de huwelijkse norm en de daaruit voortkomende noden (bv. mutualiteitsvoordelen, single-toeslag bij hotelboekingen en reisaangelegenheden)
-hier voeg ik zelf nog bij: de eindeloze liefdesliedjes van 'ik mis je', 'ben je kwijt'over 'ik ben verliefd op je' tot '(ik) kom terug!' Tot op heden ken ik geen nummer dat de single levensstijl bejubeld, geen woord reppende over 'ik ben eindelijk vrij voor een ander.'

Depaulo somt vervolgens de realiteit van het single leven op en de voordelen (zoals persoonlijke groei, bewuste 'alleen-tijd' als innerlijke voeding,...en seks komt ook aan bod).
Ik ben alvast fan! Enige bemerking die ik heb is dat het ervaren van het huwelijk en single leven door resp. vrouwen en mannen niet aan (onderzoeksmatig) bod komt. Uit studies die ik voorheen las, blijkt dat er wel degelijk een verschil bestaat tussen de ervaring van geluk/gezondheid/... van beide geslachten. 'Zijn huwelijk' is gezondheidsbevorderend, 'haar huwelijk' niet. Single vrouwen daarentegen scoren 'beter' in hun singlegeluk dan mannen (Maushart S., 2002) op alle vlakken.Verder is er bij veel onderzoeken sprake van heteroseksisme: het normkoppel dat naar voren geschoven wordt is de vrouw-man samenstelling.

website: www.belladepaulo.com

Vlinderke

Thuis zweefde in nog na in mijn festivalbubbel. Dat zweven durft bij mij nogal heftig te zijn. Té heftig. "Hier heb je geen energie voor." schreeuwde mijn bewaarengel de longen uit z'n lijf "Je wéét wat het met je doet, en het is niet mooi."

Na een week nam de ratio het over van mijn brede glimlach. Ik nam afscheid van de kriebels en van een jongen waarmee het om honderden redenen in m'n hoofd nooit zou werken. Cold turkey. Ik omarmde mijn single-leven, ééntje waarin ik m'n zin kan doen, tijd voor vrienden heb en (ook al is het met tussenpauzes van twee jaar) telkens opnieuw een eerste kus kan beleven. Ook al heeft dat "op m'n eentje"-zijn soms ook een donker randje, waarom zou ik dat willen ruilen voor hard-to-get spelletjes, wachten op een uitnodiging voor een date en ondertussen op eieren lopen om de boel niet awkward te maken? En als het ondanks alles toch iets zou worden, wat dan? Een relatie waarin ik continu bang zou zijn dezelfde fouten te maken als die van mijn vorig leven? Nee danku.

Met de glimlach blik ik terug naar wat er was. Met een nog grotere glimlach kijk ik mijn vrijheid recht in de ogen.

Misschien was dat wel de reden waarom ik het daten ook al weer had afgezworen? Want oh, wat haat ik het jagen-gejaagd worden spel. Ik pas, verlaat de pokertafel nog voor ik kan winnen of verliezen. Die doelloosheid is het mooiste cadeau dat ik mezelf kon geven vandaag.

Een zachte stem fluistert me toe "Wat als ... " Ik antwoord: "Het is wat het is. Niemand zegt dat ik nooit opnieuw mag beginnen gokken, toch?" Tussen rood en wit is er roze. Véél roze.

Ik geniet na, ik geniet nu.

Achter dat mooie lijf ontdekte ik een lieve, zachte kerel. Die lachte met m'n mopjes en op de koop toe zelf nog eens grappig was. Zo'n jongen die als hij niet bestond, ze hem dan maar dringend moesten uitvinden.

En hier stond ik dus. Licht beschonken in de modder.

We dansten alsof het universum ervan afhing. We lachten tot we buikpijn kregen. We flirtten tot de vlinders vlogen.

Wacht. Stop.

Zei ik nu flirten? Had ik dat niet afgezworen? Had ik het daar niet he-le-maal mee gehad?

En help!
Wat als hij me zou willen kussen? Twee jaar op non-actief in het zoendepartement maakt me nog verlegener dan ik al was. Weet ik nog wel hoé dat moet?

De alcohol vertroebelde mijn denken. De beat sleepte me mee. De donkere ogen lieten me verdrinken.

Zachte handen streken door m'n haar en vinden een weg rond mijn nek. Ik kon niet meer terug. Onze lippen smolten samen. De wereld rond ons verdween ..

Zoenen is als fietsen. Ik was helemaal niet vergeten hoe ik moest zoenen. Ik was alleen vergeten hoe leuk dat ook weer was.

Daar stond ik dan. Licht beschonken in de modder. Het geluid van de regendruppels zwaar overstemd door de ritmische bassen uit de speakers.

Ik had me laten overhalen. Sofie zocht een partner in crime voor een festivalweekendje. Niet helemaal mijn ding, maar even vluchten van huis-, tuin- en keuken-troubles zou me goed doen, bedacht ik.

Die ochtend maakten de gedachten aan een weekend op een dun matrasje, in een te luide camping en tsjolen van optreden naar optreden me wat onzeker. Waar was ik nu weer aan begonnen.

Met een klein hartje wandelde ik gepakt en gezakt naar haar huis. Dingdong. Een knappe verschijning met donkere pretoogjes opende de deur. "Ik ben Karel, jij moet Anne zijn?". "euh, jaja" stamelde ik. Een gênante stilte volgde. Ik keek naar de stoep.De moed zakte me in de schoenen.

Sofie had geregeld dat we konden meerijden met "iemand". Maar hoe ga ik deze lange autorit uithouden met zo'n hottie in mijn buurt?

"Doe maar gewoon Anne." sprak ik mezelf moed in. "Dan ben je al gek genoeg."

Deze week in De Standaard Online, en gezien de discussies en vragen die we hier zien passeren lijkt het wel interessant:

Maris Life werd vorig jaar opgericht door de Nederlandse vriendinnen Mariska Nunes en Emma Blanchard in samenwerking met touroperator Corendon en richt zich op alleenstaande ouders die met hun kinderen op reis willen.

"Als de kinderen met anderen aan het spelen zijn zit je toch alleen tussen de stellen en gezinnen. En als ik dan contact had vond ik het lastig om mijn uitdagingen als alleenstaande ouder bespreekbaar te maken", aldus Nunes, die zelf alleenstaande ouder is en al langer bij Corendon werkt.

In het reisaanbod wordt zowel met de ouder als met het kind rekening gehouden: kinderen kunnen zich amuseren in de kinderclub, terwijl ouders ondertussen contacten kunnen leggen met gelijkgestemden.

Geïnteresseerden kunnen voorlopig kiezen uit een tiental (veelal) zonnige bestemmingen zoals Ibiza en Kreta, maar ook kamperen in Friesland of Curaçao ontdekken behoort tot de mogelijkheden. Meer informatie vindt u terug op de website.

Single. Een woord waar ik, tot ruim een jaar geleden, geen speciale betekenis aan toeschreef.
Tot 11/11: major crash en voortaan ook "part of the gang", tegen wil en dank....

Wat heb ik in dat voorbije jaar geleerd? Een greep uit mijn ervaringen...

- Een mens is sterker dan hij/zij denkt

- Echte vrienden en familie zijn goud waard
tot zover de Bond Zonder Naam spreuken (cliché, maar echt waar)

- De tijd dat ik geen hap door mijn keel kreeg (zelfs geen chocolade), is toch weer voorbijgegaan: eerste teken van herstel... (Is dit trouwens ook geen kenmerk van prille verliefdheid? In that case, maak ik die tijd met plezier nog eens mee :-) )

- Ondanks een minder rooskleurig financieel plaatje heb ik nog steeds een hekel aan praktische cadeaus! GRAAAUWW, wee degene die mij, pakweg, een mixer cadeau wil doen!

En om mee af te sluiten: een vriendelijk woord of onverwachte glimlach van een nobele onbekende kan zo'n deugd doen. Daarom, aan alle singles (M/V/whatever), en zeker nu, nu die kleine rakker met pijl en boog er zit aan te komen: een bemoedigend knipoogje van een lotgenoot!

Coco

By the way: die kleine rakker mag wel eens wat beter leren mikken.

Met dank aan onze gastblogster. Ook zin om jouw ervaringen te delen en je medesingles te voorzien van deugddoend herkenbaar leesvoer? Mail naar oponseentje@gmail.com

Wintertijd.... volop boeken lezen (al doe ik dat het hele jaar ;-) :-)) Al snuffelende in de boekenzaak, kwam ik dit werkje tegen: een ode aan de single levensstijl. Simone van Saarloos (Nederlands filosofe) gaat in tegen de opgelegde partneridealen, doet je nadenken over onze cultuur en benadrukt de rijkdom van het relationeel single zijn.

Een korte samenvatting:

'Een ode aan de single als wereldverbeteraar en levenskunstenaar.
Het stijgend aantal singles wordt vaak geduid als een symptoom van individualisering en epidemische bindingsangst. Mensen zouden geliefden 'shoppen', aan keuzestress lijden, overgave missen en geen toewijding tonen. In plaats van de exclusieve relatie als de ultieme verbinding te zien, vraagt Simone van Saarloos zich af hoe we op individuele wijze relationeel kunnen leven. In Het monogame drama stelt zij dat singles de wereld verbeteren: ze spreiden hun sociale risico, gaan gevarieerde verbintenissen aan en oefenen zich in diversiteit. Want vrijheid vieren doe je in verbinding.
Single-zijn is geen tussenfase of momentele status, het is een levenskunst.'

Ik ben alvast begonnen met lezen...

Vlinderke

Naar aanleiding van de post 'kiddiepreparaties' voelde ik me toch gedwongen om enkele meningen te counteren ..

Ik ontdekte de blog op ons eentje enkele maanden terug en vond er troost en companionship, humor en wijsheden, ..

Net voor de geboorte van het nieuwe anno 2016, een periode waar, naar men zegt, veel singles mee worstelen, wou ik gewoon een warme oproep doen naar alle singles. Naar alle singles.

Gescheiden, opnieuw single én co-ouder voor enkele jaren, voelde ik me plots enigszins gediscrimineerd door enkele reacties van de betreffende post. Het was niet de eerste keer dat ik het had meegemaakt. Reacties als "je hebt toch je kind" of "echt alleen ben je toch niet" kenmerkten voor mij enkel een soort onbegrip.

Vergis jullie niet. De één week zorgen voor mijn kind, de andere week niet. Da's een heuse zaak in het leven van een alleenstaande ouder. Maar ik blijf een single dude. Mijn verlangens, zorgen, gedachten stemmen vaak overeen met de singles die "kinderloos" door het leven gaan.

Misschien had ik de illusie dat alle singles, met of zonder kinderen, toch ergens hetzelfde pad aan het aan bewandelen zijn. Dat we allemaal ons plan moeten trekken, rekenen op vriendschappen wat toch nooit helemaal hetzelfde is als rekenen op een vaste partner, soms genietend van een avond alleen, soms 'it just sucks' om alleen te zitten, de rollercoasters van dating, de teleurstelling van een nieuwe relatie die al te vroeg weer stopt - but hey we tried - , dat verlangen naar tweezaamheid echt te maken, of het concept van de happy single te verwezenlijken of gewoon na een lange werkdag eens gehoord te worden en je ding es te delen.

Discrimineren is gewoon een gevaarlijk iets, vooral voor singles die sowieso al in een slechte uitgangspositie zitten om anderen uit te sluiten. Niet dat ik discriminatie ooit zou goedkeuren. Single zijn uit zich in deze tijden nu eenmaal in vele vormen.

Persoonlijk ken ik iemand en die is single. Hij is een rolstoelgebruiker. Hij leeft en woont alleen. Hij valt op mannen. Hij verlangt naar een vaste relatie. Iemand om mee samen te wonen. Hij zoekt hoe hij nieuwe mensen kan leren kennen. Hij voelt zich meer eenzaam dan anders met de eindejaarsperiode en op datingsites probeert hij wel eens contact te leggen met iemand.

Dan is er nog een single girl. Kennis eerder. Diagnose: bipolair. Tussen de verloren wereld en realiteit verlangt ze zo hartstochtelijk naar een vaste partner. Iemand om te knuffelen en te kunnen vertrouwen. Gewoon iemand om samen naar een film te kunnen kijken op een donkere, koude avond. Ze woont ook op haar eentje.

En natuurlijk is er nog de single "single". Iemand die zich verliest in het alleen zijn. Helaas biedt deze maatschappij nog te veel ongezonde alternatieven om je minder alleen te voelen. Bij een reality check van vrienden, was de reactie: "ik heb geen vrouw, ik heb geen kinderen.. wat houdt me nog recht dan".

Niet dat elke single "single" zich verliest.. Maar eenzaamheid wens je niemand toe. Je wenst enkel iemand de sterkte toe om ermee te kunnen omgaan.

Last but not least, the single parent.. worstelend om rond te komen, één kind laat staan meerdere, één paar handen is meestal niet genoeg om gewoon voor de zorg in te staan. Maar zodra de stilte het huis overvalt, wanneer het kind de slaap vat, verandert die ouder heel drastisch en plots weer naar de single..

Allemaal singles, vaak met zo herkenbare gevoelens en gedachten. En met hun eigen specifieke drempels in hun alleen zijn.

Maar bij elke single die hun avontuur deelde, merkte ik hoop in hun ogen.. Alsof het delen van hun verhaal erkenning bood, een energiebron was om verder te doen, het beter te doen.

Vandaar deze warme oproep naar alle singles. We zijn allemaal op ons eentje. We zijn hier allemaal single. Onze uitdagingen zijn misschien niet allemaal dezelfde. Maar we zijn allemaal echt wel "op ons eentje" en "single". Dankzij deze blog voel ik mij toch minder op 'mijn' eentje en minder single. Tussen andere singles dat gevoel van samenhorigheid.

Gelukkig Nieuwjaar!

The single and the dad in 1

Greetz!

Met dank aan onze gastblogger. Deel jij je mening, verhaal, tip, ... ook graag? Mail dan naar oponseentje@gmail.com

Ik ben al een tijdje weg uit Gent, maar het blijft wel met voorsprong mijn favoriete groot dorp; dus toen deze activiteit werd aangekondigd twee weken geleden, mocht ik écht geen excuus meer zoeken om toch maar thuis te blijven. Snel een bereidwillige babysit gebeld voor Ukje, en in de agenda gezet: café De Karper in Gent, vanaf 21u.

In de valavond nog eens binnengesprongen bij een oude studievriend die ik alweer een paar maand niet gezien had, en dan tien minuutjes te voet richting Karper. Eerste keer naar een expliciete "single" activiteit, op m'n eentje - geen idee waaraan me te verwachten. Onwennige stiltes? Kliekjesvorming? Soitja, in het ergste geval ben ik een uurtje of twee later terug thuis. We zien wel.

Ongegrond, zo blijkt al snel. Een paar bevallige jongedames ontfermen zich over alle binnenkomers, en er is een en ander voorzien om mensen uit hun schelp te lokken. Het begint een beetje stroef, met iedereen die z'n best doet om een gesprek met de veelal onbekende tafel/tongenoten op gang te trekken en te houden, maar lang duurt het niet. Er wordt gebabbeld, gelachen. Het feit dat het expliciet géén dating-event is, helpt een pak: extra bonuspunten voor de dames van de organisatie, die ook hun best doen om met sluw geplaatste mini-spelletjes de indeling van de tafels regelmatig eens goed door elkaar te schudden.

Bij een quizje tussendoor word ik als partner opgepikt door een vrolijke dame die Leffe veel te zoet vindt als bier, en we cruisen in recordtijd door de vragen. De charmante jury hanteert de rooie bic met het nodige mededogen voor de flagrante gaten in ons gecombineerd geheugen, en we schuiven aan bij een tafeltje om wat verder te kletsen. Glas erbij, nootje knabbelen.

Als het begint op te vallen dat het aantal aanwezigen aanzienlijk begint te verminderen en tafeltjes beginnen te fusioneren, is het al half drie. Whoops. Oké, nog ééntje drinken en dan naar huis... Uiteindelijk wordt om half vier de deur van het café achter ons op slot gedraaid. Er klinken bedankts en tot ziensen (en ook concreter advies - ik heb me effectief netjes aan de 120 gehouden onderweg, G!) en dan de wandeling en rit huiswaarts. Om iets na vier draai ik de oprit op.

Dames van Mix&Mingle: petje af! Zo mogen er nog veel avonden komen.

"En wat is het plan voor morgen?" - "Oh, niet veel plan aan. Boodschappen doen in de voormiddag, en koken voor Ukje."

Ik zie meteen die grappige mix van angst en medelijden met Ukje in de ogen van de gesprekspartij verschijnen. Een single papa, koken voor z'n kind? Oh god, dat arm klein ventje. Diepvriespizza en prefabmacaroni zullen zijn deel zijn, dat staat in de sterren geschreven.

Nietes potverdorie! Het mag wel met de moed der wanhoop zijn, want afgezien van de chili con carne (eigen recept!) heb ik nooit veel in het koken te doen gehad - en die chili bevat genoeg pepers om om volwassenen te doen tranen en luchthappen, dus echt kindvriendelijk is die niet - maar kom zeg, ik heb al die jaren wél geassisteerd en meegekeken over de schouder van Ukjes mama, dus een compléte ramp kan het niet worden, toch?

Het doel van vandaag: puree, verse roomspinazie, kabeljauw met een krokant korstje. Een van Ukjes favorieten. Rol de hemdsmouwen maar omhoog, en zet de Mission: Impossible soundtrack op. Go!

Een uurtje later later zit Ukje lepel na lepel na lepel binnen te duwen, luid "njamnjammmmm" sputterend met volle mond en wel twéé keer "nog!" vragend. Ik heb geen enkel diploma waar ik ooit zó trots op ben geweest.

En mijn keuken, die doet Sarajevo '96 er als Disneyland uitzien.

De avondjes uit worden schaarser, nu al mijn vriendinnen en de meeste van mijn vrienden single-af zijn. Een maand hebben we erover gedaan, om met ons bendeke een datum te vinden. Lekker eten en een paar goeie pinten om af te sluiten.

Toen een groep mannen binnenkwam (goedgekeurd en dateabale age) zorgde ik voor een kleine, subtiele reorganisatie, zodat ze toch iets of wat binnen mijn gezichtsveld kwamen. Iets met single-rechten ofzo. Eén jongen viel me direct op. Ik zweeg erover (genieten doe ik in stilte :-) ) maar hij werd ook door een vriendin aangewezen als iemand die qua uiterlijk een perfecte match zou zijn. Het bleef bij wat grappen en grollen over openingszinnen en herinneringen ophalen aan de tijd dat we samen op stap op zo iemand afstapten. "Toen" zouden we dat gewoon gedaan hebben, samen sterk. Er was een tijd dat we een onverslaanbaar duo vormden.

Twee uur, bedtijd voor de koppels. Maar niet voor mij en een single kameraad. We gingen al dansend de nacht in. Het was leuk, maar anders dan vroeger. Op stap met een vriend, afschrikmethode nummer één om nieuwe contacten te leggen. Ik geraakte aan de praat met een toffe gast. Toen mijn gezelschap zwaaiend met twee pintjes op ons afkwam, maakte hij zich snel uit de voeten. Ik vond het al bij al niet eens erg. We dansten, en dansten, en dansten.

Toen ik, licht in mijn hoofd, begeleid van vroege vogelgezangen, naar huis wandelde, bedacht ik dat ik mijn twee handjes mag kussen. Het is een dubbel gevoel, maar mijn vrienden blijven altijd mijn vrienden. Ook al zou ik meer zo'n avondjes uit willen, ze zijn zeker een stuk intenser dan vroeger.

En eigenlijk weet ik stiekem wel waarom ik niet zomaar op iemand leuk afstap. Het zou maar eens écht moeten klikken, en daar ben ik nog lang niet aan toe. Ik hou ervan tijd te hebben voor mezelf, vrienden, werk, huisje, ... Ik droom te graag over een toekomst waarin alles nog mogelijk is. Ik hou er teveel van om te kunnen dansen wanneer ik wil.

En angst om als laatste single ter wereld over te blijven, vind ik nu echt eens géén goede reden.

Het doet via de kranten en de sociale media de ronde: een aantal Antwerpse mensen hebben een platform voor singles opgericht onder de naam 'Sling'.
Na wat surfen op hun website kan ik hun uitgangspunt alleen maar beamen en waarderen: wij leven in een 'koppeltjesmaatschappij' en zij willen dat doorbreken door middel van o.a. een forum. Als ik wat verder lees, merk ik ook veel 'American commercial thinking' op: er worden workshops om gelukkiger te zijn georganiseerd ('En als ik dat nu al ben?'), met Engelse marketingwoorden gegooid ('smart en single professionals'),... enfin, in mijn visie koppelt men een mooie visie aan marketing.

Voor wie eens een kijkje wil nemen: www.sling.be
Wat vinden jullie van dit initiatief?

Het feestgedruis voor 2015 gaat deze maand januari nog even door: de beruchte nieuwjaarsrecepties her en der duiken op. Wij wensen elkaar 'het beste', 'alles wat ge wilt dit jaar!',... ik vind dat allemaal fijn, plezant, en nog meer van die dingen; doch het zette me ook aan het denken. Wij wensen elkaar vanalles en nog wat toe, doch wat wensen we voor onszelf? Als ik deze vraag neerleg bij een groepje vrienden, kijken ze eerst op en staan dan even stil: 'Ah, ja, ik mag mezelf ook iets toewensen, natuurlijk!' En dan komen de wensen, verhalen, toasten,...

Dus single mevrouw/meneer, vertel eens: wat wens jij jezelf toe in 2015?

Eén van de meest bekende Kerstliedjes is Mariah Carey's 'All I want for Christmas', al zo'n 20 jaar een favoriet bij velen. Omdat een relatie een optie is, doch we als single ook gelukkig zijn en de feestdagen niet gaan zitten wegkwijnen, hierbij een aangepaste versie van de tekst: nuchter, realistisch en feestelijk!

Fijne Kerst!

I don't want a lot for Christmas
I have everything I need
I appreciate the presents
Other people gave to me

I just want to reach my goals
My ambition's not for show
I'll accomplish what I choose
I've got all I want for Christmas, it's true

I don't need to hang my stocking
There upon the fireplace
Everything I want, I'll earn it
My endless drive will light the way

There's a boy who's caught my eye
I wish he was here tonight
I admit that would be cool
But I've got all I want for Christmas, it's true
True, baby

Oh, I won't ask for much this Christmas
I won't even wish for snow
I'm not going to keep on waiting
When I can do things on my own

I won't make a list and send it
To the North Pole for Saint Nick
Santa Clause is good for children
But I can't count on magic tricks

I'm the hero of my story
I'm the one who'll bring me glory
With or without you
I've got all I want for Christmas, it's true
True, baby

Oh, all the lights are shining
So brightly everywhere
And the sound of children's
Laughter fills the air

And everyone is singing
I hear those sleigh bells ringing
Santa, I don't need your matchmaking skills tonight
I'm the only one who'll do this right

Oh, I don't want a lot for Christmas
But I do have one small wish
There's a special guy I'm wanting
And I'd love just one small kiss

Oh, I'll just grab some mistletoe
For a Christmas party at my home
If my wish doesn't come true
I've still got all I want for Christmas, it's true

Voor de dames*...

‘De wind snijdt in mijn gezicht, de sneeuwvlokken dwarrelen in mijn ogen,... ik probeer me een weg te banen op mijn fiets richting huis. De zware werkdag ebt nog na: ‘deadlines’, ‘andere verlofregeling’,... en andere thema’s en gedachten woelen in mijn hoofd rond. Verkleumd en half verweekt open ik de huisdeur. Terwijl ik mijn jas ophang en mijn schoenen uitschop in de gang, merk ik een lichtstreep vanonder de verbindende hal-woonkamerdeur: ‘Verdorie, zeker vanmorgen het licht vergeten uit te doen, ook dat nog!’ zeg ik tegen de muren. Ik duw de haldeur open en blijf als verstomd staan... de woonkamer baadt in het kaarslicht. Met open mond aanschouw ik een ‘schoon marchandiese’ van een man op enkele kussens, liggend voor het knisperend haardvuur. Deze spreekt mij met zachte stem toe: ‘Goedeavond, mevrouw. Excuseer dat ik u liet schrikken, dat was niet de bedoeling. U bent, als trouwe klant van ons groene-stroom-bedrijf X., uitgeloot voor een,... hoe kan ik het het best omschrijven?... ‘warme avond’.... bij deze. Ik sta de komende uren ter uwer beschikking. Uw wensen ken ik niet, maar ik hoor ze graag. Misschien beginnen met een warm drankje?’

Ik denk nog net 'Ik ben in de nieuwe reclamespot voor instantsoep beland!' doch, na een moment van bekomen, stap ik op hem toe terwijl ik voelbaar ontdooi en de werkdag van mij af laat vallen...’

* Heren, over enkele dagen een ‘warme vrouw’ voor jullie! :-)

Met dank aan onze gastblogster. Zin om ook in je pen te kruipen en jouw ervaringen te delen met honderden medesingles? Mail dan naar oponseentje@gmail.com

De laatste tijd heb ik het weer zitten: vragen gaande van een wilde gok "En, wat heb ik gehoord, je hebt een lief?" over de veronderstelling "Ah, je woont in Gent. Samen met je lief?" tot de vraag op de vrouw af "geen nieuwtjes te vertellen over jezelf?". Als ik dan netjes antwoord met triviale feitjes, komt de aap uit de mouw: "ja maar ik bedoel: nog niemand ontmoet?".

Hoeveel ik de oprechte interesse in mijn windstille liefdesleven ergens diep vanbinnen wel kan appreciëren, breekt er dan altijd iets in mij. Nu ik die zoektocht even on hold heb gezet, wil ik er ook niet mee bezig zijn. Want op de vraag die meestal volgt "waarom eigenlijk niet?" moet ik het antwoord schuldig blijven. Het enige dat ik kan bedenken is: nét niet. Ik ben nét niet leuk genoeg, ik ben nét niet knap genoeg, ik leer nét niet genoeg nieuwe mensen kennen, ik doe nét niet genoeg mijn best. En dat, dat wil ik nu nét niet geloven. Nee. Want het ís ook gewoon helemaal niet zo.

Ik ben gewoon ik. Met mijn soms vreemde humor en mijn temperament. En nee, lieve vrienden, "de deze" heeft (nog) geen lief. Nog altijd niet, nee. Gisteren niet, vandaag niet en morgen ook niet. Overmorgen misschien, wie weet. Als het ooit zover komt, zijn jullie de eersten die het horen. Dus vraag me niet. Vraag niet waarom. Alsjeblief.

Ik ben een doorbijter, als ik ergens voor ga dan kan ik mij er helemaal in verliezen.

Zo ook met het single zijn. Ik leerde dat de term happy single geen hol begrip hoeft te zijn. Ik ben goed omringd door vrienden. Ik (speed)date en op een onbewaakt moment durf ik al eens een hottie op café aan te spreken. Ik reis en zoek me te pletter naar een koopwoning. Veeleisend ben ik niet, ik ga er tenslotte alleen in wonen en heb me aan niemand te verantwoorden. Ik kan me storten in mijn hobbies zoveel ik wil.

Maar soms, heel soms, heb ik het hélemaal gehad ... dan besef ik dat het van moetens is geweest ... Terwijl ik de singles in mijn vriendengroep sterk zie afnemen (en de +1's stijgen) heb ik zelf het gevoel niet aan de beurt te komen.

En dan begint het. Maal, maal, maal in dat kopje van mij. Zal ik voor altijd en ever ervoor zorgen dat familiefeesten in oneven aantal doorgaan? Hoe kan ik ooit een hoger bod doen voor dat gezellig huisje in een wereld van tweeverdieners? Help, is er nu echt niémand die mij gewoon een dikke knuffel wil geven? Ga ik volgend jaar weeral alleen op reis? Zal ik echt nooit meer verliefd worden?

En daar kunnen duust vrienden die je op het hart drukken "maar je bent toch tof, en lief en grappig. Jij vindt vast wel iemand!" niets aan veranderen ... dan heb ik het gewoon echt HELEMAAL gehad! En dan neem ik maar es een dagje vrijaf, van dat hele happy single-zijn.

Nu is de wereld mijn speeltuin en ik sta open voor nieuwe ervaringen. Ik reis, ik smijt me op mijn job, ik ga uit ... ik ontdek de wereld en ik groei.

Maar ondanks dat is het soms gewoon even niet zo leuk, bijvoorbeeld als ik:

weeral net op tijd besef op de foute man te zijn gebotst (als het aantrekken/afstoten-spelletje lang genoeg geduurd heeft).
snak naar een toekomstplan en de stap niet alleen durft te zetten (de biologische klok tikt lustig verder terwijl de vastgoedprijzen hetzelfde doen, maar dan omgekeerd evenredig).
iéts wil doen, maar plots iedereen al andere plannen blijkt te hebben gemaakt (ik ben ook graag alleen, maar soms is dat net niet genoeg).
met kerstmis overspoeld wordt met "nodig eens een eenzame uit"-uitnodigingen (waar ik overigens steeds met plezier op inga).
merk dat vrienden werkelijk géén boodschap hebben aan een klaagzang over mijn werk (en hoe graag ik mijn werk ook doe, soms kan het eens hoog zitten)

Maar dan denk ik met een glimlach terug aan die eerste dagen van de rest van mijn leven. Hoe alles er nu zo anders uitziet en ondanks alle laagtes, de hoogtes toch de doorslag geven om te kunnen zeggen wat zij toen zei tussen oude meubels en nieuwe verf. Ze had verdorie meer dan gelijk, hoe uitzichtloos het mij toen ook leek.

Toen ik enkele jaren geleden het singlerijk vervoegde, kwam een oude schoolvriendin helpen met schilderen. We hadden altijd contact gehouden en spraken jaarlijks eens af om bij te praten. De lange relatie had mijn vangnet enorm uitgedund, gezamenlijke vrienden bleken stuk voor stuk voor "de ex" te kiezen. Dringend tijd om nog eens af te spreken dus.

Zij was single en probeerde me op te peppen met honderden stoere singleverhalen, over daten en over net-geen-relaties. Over reizen en festivals. Ik werd er toen moedeloos van. Ik zie ons daar nog altijd zitten. In een leeg appartement, met enkel een zetel en een kleerkast. Verfgeur in de neus, pizza en bier aan huis geleverd.
Ik moet er nog vaak aan terugdenken, hoe ik zei "je kan daar toch onmogelijk gelukkig van worden, zoveel beleven, maar niemand om het écht mee te delen" en haar antwoord "ik kan toch moeilijk zeggen hoe zwaar kl★te het soms is, ja dat gebeurt. Maar ik zwéér het je, ik kan écht zeggen dat ik verder heel erg gelukkig ben" en hoe hard we toen gelachen hebben om ons "miserie". Het was láng geleden dat ik nog zo hard en intens gelachen had. Het leek wel uren te duren.

Nu ben ik enkele jaren verder en bedenk ik hoe universeel sommige dingen kunnen zijn en dat het niet zo zwart-wit is. Mijn leven is op zoveel vlakken rijker geworden. Ik doe waar ik zin in heb, ik heb een beste vriendin, maatjes, vrienden en kennissen. De band met sommige familie en collega's was nog nooit zo goed. Vroeger kon het mij niets schelen, ik was gesetteld en dat was goed genoeg.

Op ons eentje

De eerste indruk... maak je maar één keer.

Hemelse huwelijksideologie

Festivalkriebels: back to reality (3/3)

Festivalkriebels: het vervolg (2/3)

Festivalkriebels: de kennismaking (1/3)

Reizen voor alleenstaande ouders

Wat ik leerde uit 1 jaar single zijn

Single zijn als levenskunst: 'Het monogame drama' van Simone van Saarloos

Warm pleidooi aan alle singles out there

Mix & Mingle 12/12/2015: you had to be there

Keukenprinsambities

For old times' sake

Sling

De wens(en) voor uzelve...

All I want for Christmas...

Een warme avond...

Moet je (n)iets vertellen?

Soms heb ik het gehad

Oude meubels, nieuwe verf (deel 2)

Oude meubels, nieuwe verf (deel 1)

Op ons eentje...

Populaire Posts

Labels

Blog Archief

Neem ook eens een kijkje bij...

About me