Gent, the lonely hearts club band?

Op zondag 5 november vindt er in Gent een Speakers corner plaats over singles.

Wanneer?
van 11 uur tot 12.30 uur

Waar?
Missy Sippy
Klein Turkije 16, 9000 Gent

Wat?
4 op de 10 Gentenaars zijn alleenstaande. Dat zijn 49.955 Gentenaars die alleen wonen versus de stadsgenoten die als gezin gedomicilieerd staan.
Is Gent the place to be voor vrolijke vrijgezellen?
Dan wel een stad van veel eenzame zielen?
Of is het een mix van beide?
Eén zaak is zeker: veel Gentse alleenstaanden zijn op zoek naar een partner.
Het is geen toeval dat uitgerekend het in Gent gevestigde bureau van de datingwebsite “Twoo” ondertussen is uitgegroeid tot een internationaal platform met meer dan 180 miljoen leden.
En uitgerekend ook in onze stad speelt het Gentse OCMW voortaan zelf voor relatiebureau: een datingprogramma voor 60-plussers in het lokale dienstencentrum.

Hoog tijd voor een Speakers Corner!

Met als gasten:
° Sofie Bracke, Schepen van Bevolking en Burgerlijke Stand Stad Gent.
° Joost Roelandts, CEO datingwebsite Twoo.
° Psycholoog Sien Duquennoy, psychologische hulpverlening voor ouderen/OCMW Gent.

Gezocht: alleenstaande papa

Hallo

We werken momenteel bij ons tv-productiehuis Borgerhoff & Lamberigts aan een nieuw tv-project, waarvoor we zeer binnenkort een pilootaflevering zullen maken.

Concreet gaat het project over 'papa's' en zijn we hiervoor op zoek naar zeer creatieve/avontuurlijk/leuke/...papa's. Nog concreter zouden we het zeer fijn vinden als we ook het verhaal zouden kunnen brengen van een alleenstaande papa of een papa die in co-ouderschap voor de kinderen zorgt.
Op die manier kwam ik dus ook op jullie blog terecht en zag ik dat er zeker wel wat interessante verhalen tussenzitten. Ik zou dus graag willen informeren of er bij jullie tussen de bloggers/lezers alleenstaande papa's zitten die hiervoor misschien in aanmerking komen?

Zelf ben ik te bereiken via trixierobijns@gmail.com

Alvast bedankt en hopelijk tot snel!
--
Groeten,
Trixie

De latrelatie: de relatie van de toekomst

Latten wordt steeds populairder. Ben jij een datinglatter of een bondiglatter? Laat ons weten wat je ervaringen zijn.

Met dank aan onze gastblogger voor het tippen van het artikel.

Waarom ben jij nog vrijgezel?!

Met enige regelmaat krijg ik deze vraag naar mijn hoofd geslingerd, waar hij standaard ergens rond mijn nek blijft hangen en ik ineens begrijp hoe het moet voelen als je gewurgd wordt. Wanneer men deze vraag stelt voor 01:00u ’s nachts komt hij voort uit onbegrip en wantrouwen, na dit tijdstip is het een van de vele slechte openingszinnen. Zelden is het oprechte interesse. Mijn standaardantwoord voldoet dan ook al bijna 3 jaar. “Ik ben begin twintig (oké inmiddels bijna 25), ik heb geen relatie nodig om gelukkig te zijn.” “Door leuke en minder leuke ervaringen in mijn leven weet ik heel goed wat ik wel en niet wil.” “Daarom ben ik nog vrijgezel.”

Of is dit misschien wat ik mijzelf wijsmaak? Tot mijn grote schrik had ik dit gesprek ineens met mijzelf. Vanmorgen tijdens het poetsen van mijn tanden. In mijn iets te lang niet gewassen bambi-shirt, terwijl ik eruit zag alsof ik net een smurf had opgegeten en de kringen onder mijn ogen nog iets blauwer waren dan mijn tandpasta. Ik keek mijzelf aan in de spiegel en vroeg ik mij af waarom ik in vredesnaam nog vrijgezel ben.

In mijn leven ben ik tweemaal keihard op mijn bek gegaan. De eerste keer was tijdens een epische stapavond met een van mijn beste vriendinnen. Ik was een jaar of achttien en had nog niet de wijsheid van nu. Ik kon dan ook niet weten dat het geen goed idee is om met 13 centimeter hoge hakken en 5 shotjes tequila achter je kiezen rond te blijven lopen. Laat staan een trap af te lopen. Dat laatste lukte dan ook niet. Ik haalde het tot de tweede traptrede, daarna vervolgde ik stuiterend mijn weg naar beneden. Daar aangekomen ging het licht uit en dit avontuur resulteerde in 8 hechtingen en een blijvend aandenken op mijn kin.

De tweede keer dat ik op mijn bek ging is nu bijna drie jaar geleden. Een verbroken relatie. Liefdesverdriet in het kwadraat. Auw, dat deed pas echt pijn. Maar hé.. het gaat nu best goed! De apathische fase heb ik achter mij gelaten en inmiddels durf ik te zeggen dat ik mijzelf best een leuk persoon vind. Oók met bambi-shirt en smurfen tandpasta.

Waarom ben ik dan nog vrijgezel? Omdat ik zogenaamd zo goed weet wat ik wel en niet wil? Van veel dingen in het leven ben ik inderdaad vrij zeker. Ik wil geen leven als kantoorslaaf, heb veel tijd voor mijzelf nodig en zal altijd kiezen voor chocoladeijs. Maar op wat voor type man val ik eigenlijk? Geen flauw idee. Het enige waar ik vrij zeker van ben is dat ik iets wil waarbij de chemie sterker is dan de penetrante pislucht van een openbaar toilet. Een echte vent. Geen getransformeerde huisvrouw met borsthaar. De rest moet ik nog even uitzoeken en ondervinden. Maar omdat ik vrees dat ik binnenkort niet meer wegkom met “begin twintig” wordt dit mijn nieuwe antwoord als ik mij weer eens in de wurggreep van de altijd terugkerende vraag bevindt.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Eerste blogbaby geboren!

Hey bloggers,

Het is lang geleden dat jullie iets van ons gehoord hebben. L. & ik hebben een leuk nieuwtje voor jullie. Een maand geleden is er een blogbaby geboren :-)

3,5 jaar geleden gingen wij via de blog met een groepje singles badmintonnen. Zonder de blog waren wij elkaar nooit tegengekomen en nu hebben we een flinke dochter samen.

Groetjes,

L., S., A. (die was er al) en Z. (de blogbaby)

Single (met kind) op zomervakantie

De echte grote spanning is er zowat af moet ik bekennen. Intussen zitten we reeds 3,5 jaar in het post scheidingstijdperk, en er staan zelfs reeds drie kind-met-papa-alleen-vakanties in de historiek te pronken. Zonder twijfel was het eerste jaar het jaar van de grote drempelvrees. Zowat een half jaar na de breuk, en meteen ook een van de eerste uitstappen was het: een luxe kampeer eenoudervakantie in het exotische (wie heeft er al van gehoord?) Nederland!

Dat viel erg goed mee, ondanks het feit dat ik er - op een landgenoot na - verzwolgen werd door de Jaapen, Ed's en Garrys. Maar goed, het was al bij al gezellig, heeft aparte en interessante 'open' conversaties met zich meegebracht, en het smaakte naar meer. Het jaar daarop volgende het Deutsche Sauerland. Op de foto's voorafgaand zag het er geweldig uit: zonnige weilanden met spelende kinderen, helaas heb ik die kinderen vooral ongeveer een week lang in de gietende regen gezien. Maar als troost was er een goede wifi die de zoekresultaten 'mooi weer + Sauerland' goed kon trekken, kwestie van er toch iets van gezien te hebben.

Niets dan lof over de organiserende instantie uiteraard, en dat vertrouwen maakte dat we ook de derde zomer op rij lekker gingen luxe kamperen, deze keer een bestemming met iets meer zongarantie, zonder de juridische aard ervan: midden-Frankrijk bleek een topkeuze, de lat lag net iets hoger, want bij zo'n bestemming duurt de auto rit zowat een hele dag. We hebben er ons prima vermaakt, m'n zoon heeft er gezwommen, geravot met een paar goede leeftijdsgerelateerde speelkameraadjes, is de eerste keer op 'bivak' gegaan, kortom, minstens 5 op 5 sterren.

Wat wordt het dan dit jaar? Anno voordeur-zomer-2017 zijn we er nog niet echt helemaal uit. Het enige wat zeker vast staat is dat er zal op vakantie gegaan worden. De format? Dat is om de een of andere reden toch koffiedik kijken, hele dikke koffie zelfs. Hoogstwaarschijnlijk zal een zopas afgeknapte relatie (met als gevolg dat het dan toch een vierde goede vertrouwde zoon-met-papa-concept wordt), een redelijk financieel impacterende verbouwing en een al goed gevulde zomeractiviteitenkalender voor zoonlief er wel iets mee te maken hebben, maar ondanks de fijne ervaringen van vorige zomers zal het dit jaar toch geen luxe kamperen voor eenoudergezinnen worden. Wat wordt het dan wel? En waar? Als ik de signalen van zoonlief hoor, en de recente ervaring opgedaan tijdens de papa-zonder-kind-vakantie met een hoog 'we trekken goed onze plan' gehalte neigt het richting een kleiner concept, geen grote groepen toestand. In welke mate is het realistisch om al airbnb's rond te trekken? Of toch een stukje te kamperen met beperkt materiaal? Of toch maar kiezen voor de überveilige optie: een hostel in Oostenrijk, goed wetende aldaar verzwolgen te worden tussen de toch wat confonterende glückliche Familien?

Twijfel, analyse, heranalyse, en hopelijk spoedig een 'beslissing genomen'.
Ervaringen? Hoe ziet jullie zomervakantie met kind eruit?

Met dank aan onze gastblogger voor het reanimeren van onze blog. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

En jij, hoe eenzaam ben jij?

Eenzaam.

Niet bepaald hip.
  
En toch.
  
Toch zie ik in veel mensen rond mij een brokje eenzaamheid. Ook ik ken het gevoel. Het overvalt me soms. Eenzaam en alleen, het zijn geen synoniemen. Integendeel. Met tijd en boterhammen heb ik geleerd om waardevol alleen te zijn. Met vallen en opstaan. Ik vertoef gráág in goed gezelschap van drukke gezelligheid maar ik kan ook énorm genieten van mijn eigen stilte. Toen ik alleen naar Kopenhagen fietste heb ik me nauwelijks eenzaam gevoeld. Ik ben er best goed in geworden, in tijd doorbrengen met mezelf. Maar soms ook niet. En dan kan ik niet anders dan doorbijten. En wachten. Wachten op een compagnon de route die alles mooier maakt. Wachten tot ik de adem terugvind om mijmerend in de verte te staren. Want die dagen komen. Altijd.
  
Als ik rond mij kijk draait mijn empathisch vermogen al eens overuren. Ik kan er weemoedig van worden, me afvragend hoe eenzaam jij ook soms bent. En dan wil ik je knuffelen. Met alle liefde die ik in me heb. Maar nee, ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
In veel kleine hoekjes vermoed ik ze, van die donkere randjes eenzaamheid. Verborgen in de schone schijn van alledag. Als ik in het mandje van de man voor me aan de kassa kijk en daar een fles wijn, een lasagne in aluminiumbakje en een familiepack chips zie bijvoorbeeld. Een geforceerde glimlach naar de kassadame en zeven euro zessendertig centjes. Alsjeblieft en dankjewel. Mijn boodschappen doen niet altijd eenzaamheid vermoeden. Een handvol fruit, witloof, potje hummus en een groot bruin gesneden. De helft gaat rechtstreeks de diepvries in, in lunchpakketjes van vier. Anders wordt het weer een week hard brood. Witloof met humus wordt mijn avondmaal op de bank. Want voor jezelf koken, daar heb je moed en goesting voor nodig. En die heb ik niet vandaag. Ik wens dat de lasagne hem smaakt. Van harte. En ik wil vragen, meneer, willen we vanavond samen eenzaam zijn?
  
Maar ik doe het niet. En ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
Of mijn buurman. We hebben nog geen woord met elkaar gesproken. We communiceren via onze dunne rijhuismuur. Zoals die keer dat hij me eens wekte met een loeiharde Cohen en ik wat later het droeve nieuws van zijn overlijden via de radio te horen kreeg. Door het raam zie ik hem soms zitten. Tussen stapels kranten die elke week een centimeter groeien. Nooit zie ik bezoek. En telkens we elkaar goeiedag knikken bij het kruisen aan de voordeur wil ik hem graag vragen: buurman, hoe eenzaam ben jij? 
  
Maar ik vraag niets. En ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
Als ik een kennis tegen het lijf loop. Waarbij we alletwee niet goed weten of een goeiedag op zijn plek is. Waar het kennissen-pact geldt, omdat we elkaar gewoon een beetje "van zien" kennen. We weten geen jota van elkaar. Dan vragen we maar hoe het met ons gaat. Waarna we snel onze eigen weg gaan en het kennissen-pact zo stilzwijgend verlengen. Zonder dat ik kon bedenken of alles écht wel goed met je gaat. Want het zou me echt wat kunnen schelen, als je ook soms eenzaam was.
  
Maar ik laat het zo. En ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
De vader of moeder, die na het uitzweten van een puberzoon nu ook het lege-nestsyndroom opvullen mag. De collega, die geen begrip of waardering krijgt van zijn baas en nauwelijks wordt opgemerkt tussen de orde van de dag en zich tóch elke dag naar het werk sleept. De gevluchte man, die wel taallessen en een sociaal werker krijgt maar geen idee heeft hoe hij in een koud en ver land nieuwe vrienden maken moet. Het koppel dat al lang geen oplossingen meer vindt, maar samenblijven voor de kinderen. De jongen met adhd, die eigenlijk maar één probleem heeft en dat is dat zijn leerkrachten saai zijn. Het meisje dat zich niet aarden voelt in de groep en breed meelacht met een flauwe mop, maar diep vanbinnen huilt. De schim, die naar de geraniums op de vensterbank staart.

En jij, hoe eenzaam ben jij? Roep het. Vraag het. Toon het. Want als je soms eens eenzaam bent, ben je vast niet alleen.
  
En dat allemaal. Dat zijn mijn zaken. Onze zaken. Want we delen een straat. Een stad. Een land. Een wereld. En ik hou me graag bezig met mijn eigen zaken.