Panelgesprek over singles tijdens festival van de gelijkheid

Van 1 tot en met 3 december vindt in de Gentse Vooruit het festival van de gelijkheid plaats.

Mijn oog viel op een interessant panelgesprek over singles. Jammer dat het op een donderdagnamiddag staat geprogrammeerd, waardoor veel werkende singles er niet naartoe zullen kunnen. Maar voor wie zich wel vrij kan maken die namiddag, lijkt dit gratis event me zeker een aanrader.

Gezocht: anonieme verhalen van 40+-ers voor Libelle

Je bent 40+ en single. Heel wat van je vrienden en kennissen zijn getrouwd, gesetteld. Hoe is het om na je veertigste te daten en graag een relatie te willen? Weet je beter wat je zoekt in een man of vrouw? Ben je zelfzekerder dan vroeger, of net minder? Is het eenvoudig om single mannen of vrouwen te ontmoeten? Hoe ontmoet je hen on- of offline? Gaat het soms met ontgoochelingen gepaard? Hoe pakte je het zoeken naar je partner vroeger aan, in je twintiger jaren?

Graag hoor ik jullie ervaringen, om deze anoniem te verwerken in een Libelle-artikel. In dit artikel ga ik op zoek naar het antwoord op de vraag: hoe is het om te daten na je veertigste? Dit doe ik aan de hand van anonieme verhalen, de visie van deskundigen en dit alles kader ik in de huidige tijdsgeest (en ik vergelijk met hoe het vroeger was).

Me contacteren kan via katrien.degroef@sanoma.com

Hemelse huwelijksideologie


Als steeds nieuwsgierige en (op)zoekende single die zich heel bewust is van de zee van tijd die ze heeft voor al die eigen vragen en interesses, kwam ik via een tip bij de research en persoon van Bella Depaulo terecht. Zij is professor psychologie aan de universiteit van Californië en, zoals ze het zelf noemt, 'single at heart'. Haar passie en onderzoeksonderwerp is 'het single leven' en dat vertaalde zich o.a. in twee boeken: 'Singled out' en 'The best of single life'. Depaulo's webpagina en blog waren zalig om te lezen: zo haalt ze een aantal stellingen en ideologieën aan en vervolgens overhoop i.v.m. de maatschappelijke glorie van een relatie en het huwelijk.
Een kleine greep:

-de ideologische, maatschappelijke druk om te huwen/relatie te hebben en de ophemeling van het huwelijk noemt ze 'matrimania'
-de wetenschappelijke onderzoeken richten zich naar koppels en stuitten, raar maar waar, steeds op 'gehuwden/koppels zijn gelukkiger/gezonder/meer sociaal verbonden/... dan singles!'(blijkbaar gaat men vooral naar dit geluk peilen bij net koppels die nog volop in 'honeymoon'-sfeer zitten en bekijkt men de factor 'willen voldoen aan de antwoordnorm' niet + stelt Depaulo een flink pak overdrijvingen en valse gegevens vast!)
-het feit dat de wet gehuwden beter beschermt
-brainwashing via tv-shows, vooral voor vrouwen bedoeld, waarbij het veroveren van een neerknielende man met ring en het daaropvolgende huwelijk hét ultieme levensmoment is (bv. 'The bachelor' en 'Bridget Jones')
-de politieke organisatie van ons systeem wordt gevormd rond de huwelijkse norm en de daaruit voortkomende noden (bv. mutualiteitsvoordelen, single-toeslag bij hotelboekingen en reisaangelegenheden)
-hier voeg ik zelf nog bij: de eindeloze liefdesliedjes van 'ik mis je', 'ben je kwijt'over 'ik ben verliefd op je' tot '(ik) kom terug!' Tot op heden ken ik geen nummer dat de single levensstijl bejubeld, geen woord reppende over 'ik ben eindelijk vrij voor een ander.'

Depaulo somt vervolgens de realiteit van het single leven op en de voordelen (zoals persoonlijke groei, bewuste 'alleen-tijd' als innerlijke voeding,...en seks komt ook aan bod).
Ik ben alvast fan! Enige bemerking die ik heb is dat het ervaren van het huwelijk en single leven door resp. vrouwen en mannen niet aan (onderzoeksmatig) bod komt. Uit studies die ik voorheen las, blijkt dat er wel degelijk een verschil bestaat tussen de ervaring van geluk/gezondheid/... van beide geslachten. 'Zijn huwelijk' is gezondheidsbevorderend, 'haar huwelijk' niet. Single vrouwen daarentegen scoren 'beter' in hun singlegeluk dan mannen (Maushart S., 2002) op alle vlakken.Verder is er bij veel onderzoeken sprake van heteroseksisme: het normkoppel dat naar voren geschoven wordt is de vrouw-man samenstelling.

website: www.belladepaulo.com

Vlinderke

Ochere, ocharme de single

Op een klasreünie zag mijn moeder Monique terug. Monique trouwde nooit. Als enige van haar klas en van haar talrijke broers en zussen. "Toen ik jong was, zaten mijn broers en zussen zwaar met me in", vertelde Monique. "Ochere, ocharme, ons Monique, zo zonder man en kinderen."
"Maar zodra ik 40 werd, begon het te keren. Nagenoeg alle broers en zussen kregen problemen. Was het niet hun relatie die stijl bergaf ging of zelfs verbroken werd, dan waren het de kinderen waarmee ze het niet onder de markt hadden. Vaak manifesteerden de problemen zich zelfs op beide fronten. Plots was het gedaan met mij te beklagen."

Hoe ouder ik word, hoe meer ik mij herken in het verhaal van Monique. Te veel gezien, te veel gehoord. Gedaan dus met het idealiseren van het groene gras aan de overkant. Of hoe je wat nooit een keuze was met de tijd gaat accepteren en uiteindelijk zelfs gaat koesteren. 'Het is een ander leven dan dat van jou', zei ik onlangs nog tegen een getrouwde vriendin. 'Met andere min- en pluspunten. Gewoon anders. Maar daarom nog niet slechter. En soms zelfs beter.'

Nieuw: documentaire over single vrouwen



In deze korte documentaire onderzoekt Beke Olyrhook hoe zijzelf en andere vrouwen omgaan met het gegeven dat ze single zijn. In Lente vertellen drie vrouwen wat ze ervaren. Zijn ze gelukkig, voelen ze zich compleet? Of wachten ze toch op de prins op het witte paard?

Première op 17 september in Rotterdam

Met dank aan onze gastblogger. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Festivalkriebels: back to reality (3/3)

Thuis zweefde in nog na in mijn festivalbubbel. Dat zweven durft bij mij nogal heftig te zijn. Té heftig. "Hier heb je geen energie voor." schreeuwde mijn bewaarengel de longen uit z'n lijf "Je wéét wat het met je doet, en het is niet mooi."

Na een week nam de ratio het over van mijn brede glimlach. Ik nam afscheid van de kriebels en van een jongen waarmee het om honderden redenen in m'n hoofd nooit zou werken. Cold turkey. Ik omarmde mijn single-leven, ééntje waarin ik m'n zin kan doen, tijd voor vrienden heb en (ook al is het met tussenpauzes van twee jaar) telkens opnieuw een eerste kus kan beleven. Ook al heeft dat "op m'n eentje"-zijn soms ook een donker randje, waarom zou ik dat willen ruilen voor hard-to-get spelletjes, wachten op een uitnodiging voor een date en ondertussen op eieren lopen om de boel niet awkward te maken? En als het ondanks alles toch iets zou worden, wat dan? Een relatie waarin ik continu bang zou zijn dezelfde fouten te maken als die van mijn vorig leven? Nee danku.

Met de glimlach blik ik terug naar wat er was. Met een nog grotere glimlach kijk ik mijn vrijheid recht in de ogen.

Misschien was dat wel de reden waarom ik het daten ook al weer had afgezworen? Want oh, wat haat ik het jagen-gejaagd worden spel. Ik pas, verlaat de pokertafel nog voor ik kan winnen of verliezen. Die doelloosheid is het mooiste cadeau dat ik mezelf kon geven vandaag.
  
Een zachte stem fluistert me toe "Wat als ... " Ik antwoord: "Het is wat het is. Niemand zegt dat ik nooit opnieuw mag beginnen gokken, toch?" Tussen rood en wit is er roze. Véél roze.

Ik geniet na, ik geniet nu.

Festivalkriebels: het vervolg (2/3)

Achter dat mooie lijf ontdekte ik een lieve, zachte kerel. Die lachte met m'n mopjes en op de koop toe zelf nog eens grappig was. Zo'n jongen die als hij niet bestond, ze hem dan maar dringend moesten uitvinden.

En hier stond ik dus. Licht beschonken in de modder.

We dansten alsof het universum ervan afhing. We lachten tot we buikpijn kregen. We flirtten tot de vlinders vlogen.

Wacht. Stop.
Zei ik nu flirten? Had ik dat niet afgezworen? Had ik het daar niet he-le-maal mee gehad?

En help!
Wat als hij me zou willen kussen? Twee jaar op non-actief in het zoendepartement maakt me nog verlegener dan ik al was. Weet ik nog wel hoé dat moet?

De alcohol vertroebelde mijn denken. De beat sleepte me mee. De donkere ogen lieten me verdrinken.

Zachte handen streken door m'n haar en vinden een weg rond mijn nek. Ik kon niet meer terug. Onze lippen smolten samen. De wereld rond ons verdween ..

Zoenen is als fietsen. Ik was helemaal niet vergeten hoe ik moest zoenen. Ik was alleen vergeten hoe leuk dat ook weer was.