Belastingverlaging voor singles

Een mooi Sinterklaasgeschenk voor alle brave single taxpayers: Mechelen verlaagt de belastingen voor alleenwoners. Zij krijgen een Mechelenbon van 25 euro die ze bij de plaatselijke handelaars kunnen uitgeven. Hiermee wil het stadsbestuur single-onvriendelijke belastingen compenseren. Zo betaalt iemand die alleen woont in Mechelen jaarlijks net zo goed 54 euro voor de huisvuilophaling als iemand die er met zijn hele gezin woont (nooit gehoord van een kostprijs per vuilniszak, Stad Mechelen?).

Met 25 euro per jaar compenseer je uiteraard lang niet alle discriminerende (dikwijls forfaitaire) belastingen die wij als singles met knarsende tanden ondergaan. Laten we dus hopen dat dit helpt om politici en bevolking te sensibiliseren. Misschien wordt het zo een eerste stap in de richting van een correcte behandeling van de single.

De stem van de single klinkt steeds luider lazen we vandaag in De Standaard. Het werd tijd...

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Thuiskomen

Zondag is bij ons nogal rap familiedag: naar mijn ouders, grootouders, bij de zus, bij de broer,…. keuze genoeg! Maar na zo een gezellige middag familie kan het alleen thuiskomen wel eens hard aankomen. Om dit wat op te vangen/voor te zijn ga ik vaak wandelen voor ik naar huis rijd, een goed half uurtje doorstappen om los te laten wat ik niet (meer) heb en energie op te doen voor de komende werkweek.

Heel vaak krijg ik hier reactie op, zowel van vrienden en kennissen als van mensen die ik onderweg tegenkom. Chique dat je dit alleen doet! Pas toch maar op zo alleen op straat! Is wandelen niet saai? Je gaat toch niet in het donker wandelen? Ben je nooit bang alleen?…..

Mensen gaan alleen joggen, wandelen met de hond,… maar alleen wandelen is blijkbaar iets ongewoon. Vorig weekend vroeg een vrouw me of ik mijn hond aan het zoeken was. Geen idee vanwaar deze vraag kwam want ik had geen leiband of zo in mijn hand, liep niet naar mijn hond te roepen,.. Ik vond de veronderstelling wel fantastisch en het zette me ook aan om dit stukje te schrijven.

Is alleen wandelen saai? Zoals met alles hangt veel af van de ingesteldheid waarmee je aan iets begint. Als je gaat wandelen vanuit een romantisch of gezellige samen beeld, is alleen wandelen waarschijnlijk horror. Voor mij zijn deze wandelingen een vorm van ventileren, bewegen, ontspannen, back to basic, zuurstof,…

Ik weet dat het goed bedoeld is, maar de bezorgdheid over niet in het donker, niet alleen op straat,…. kunnen me zo op de zenuwen werken. Het zijn vaak net diezelfde mensen die aandringen dat je moet buitenkomen als single, onder de mensen komen,… Ik heb heus niet elke avond een prins op het witte paard die me aan de deur afzet. Als ik in de winter wil buitenkomen, is niet in het donker lopen moeilijk te vermijden,… Tenzij er een mobiele lantaarnpaal is waarvan ik het bestaan niet ken.

Ben ik al bang geweest in het donker? Ja, maar niet meer dan overdag. Net zoals overdag denk ik wel na over waar ik alleen ga wandelen. En ik heb ook al vaak mogen ervaren dat niet iedereen slechte bedoelingen heeft in deze wereld.

Nog eens een dikke merci aan:
- de jongeren die me geholpen hebben toen ik mijn enkel had verstuikt en ijs hebben gehaald en me tot aan mijn auto geholpen

- de meneer die me zijn trui schonk om rond mijn middel te knopen om het gat in mijn rok te bedekken nadat ik tussen de roltrap had gezeten. Ik wil je hem terugbezorgen maar ben ik toen vergeten vragen.

- Degene die geholpen heeft om mijn boodschappen thuis te krijgen toen mijn zakken het begaven.

- Degene die me vorige week ridderlijk kwam helpen toen ik stond te vloeken op mijn platte band in de auto

- …….

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Stilte na de storm

Het is bijna anderhalf jaar na de Grote Schipbreuk, en de storm is gaan liggen. De grote golven van afwisselend euforie en in de put zitten zijn gepasseerd; er is een gemiddelde uitgekomen waar niet al te zwaar meer van afgeweken wordt. En ok, alle voorgaande miserie ten spijt mag het wel eens gezegd worden: dat gemiddelde, dat valt eigenlijk best wel mee.

Dat week-weeksysteem? Godsgeschenk. Horen mensen in een relatie niet graag, want het gezin met papa en mama is nu eenmaal de hoeksteen van de maatschappij, nietwaar? Maar toch, de focus ligt één week op Uk, met de spelletjes, puzzels, boekjes, kieteloorlogen en onlangs begonnen schoolcarrière. Dat betekent dus thuisblijven, en eens hij in bed zit een film opzetten of gewoon op de zetel kruipen met een goed boek. De andere week? The sky is the limit. Na het werk blijven plakken in een bar met een paar collega's, optredens gaan zien en na middernacht bezweet en lichamelijk kapot thuiskomen (of niét thuiskomen, want wat geeft het ook), duizend kilometer enkele richting rijden om iemand te bezoeken die je wil zien, just because. Het is niet de bedoeling om echtscheidingen te promoten hier, maar voor wie er sowieso doorgaat: courage, het wordt écht wel beter.

Op amoureus vlak is het ook rustiger geworden. Het "ik moet dringend iemand vinden of ik ga eenzaam sterven" kantje is er afgesleten dus da's een pak relaxer in de omgang. De met superlatieven aangeprezen datingsite waar ik ooit ook maar eens had op ingetekend, om daarna met eigen ogen te kunnen zien dat het daar evengoed armoe troef en het zijn geld niet waard is (maar dan heb je natuurlijk al betaald), is intussen ook al een paar maand uit de bookmarks verdwenen, en staat mentaal geklasseerd tussen de andere stommiteiten die je als student verplicht eens moet doormaken "om het gedaan te hebben". Er zijn sindsdien een aantal contacten geweest, vele vluchtig, sommige van iets langere duur, een enkeling met toekomstpotentieel. Nog altijd single? Jazeker, maar niet alleen in de woestijn. Er zit geen druk achter, we zien wel.

Oké, ik heb geen vaste grond onder de voeten, maar weet je wat? Ik kan gerust zonder, voorlopig. Verzuipen zit er niet meer in, ik blijf wel wat ronddobberen: soms met de stroom mee, soms ertegen, al naargelang de dag. En als ik op iemand bots die een eindje op dezelfde stroming meedrijft, dan is dat mooi meegenomen.

Als ik echt geïnteresseerd ben

Ik heb het voorbije jaar wel wat gedatet, op lange termijn met de bedoeling een partner te vinden maar op korte termijn ook om nieuwe mensen te leren kennen. Mijn sociale kring is behoorlijk uitgedund na mijn vorige relatie en nieuwe vrienden maken vind ik niet vanzelfsprekend. Zowel in het partnergedeelte als de zoektocht naar nieuwe vrienden heb ik niet veel succes geboekt de laatste jaren. De voorbije zomer is er dan ook heel wat gemijmerd over verliefd zijn, ben ik al verliefd geweest? …..

Sinds augustus is er een oude vriend terug in mijn leven. Een vriendschap die een jaar of 5 verwaterd is. Toen we de eerste keer opnieuw afspraken wist ik vrij direct dat dit een persoon is waar ik nog steeds veel om geef, een vriendschap die ik geen tweede keer laat verwateren, sowieso laat ik voor geen partner mijn eigen kleine sociale kring nog liggen.

We hebben nooit een relatie gehad, hij heeft twee keer een oogje gehad op een vriendin van mij. Twee dames die ik doodgraag heb maar waar ik me altijd wat het lelijke eendje heb naast gevoeld. Ik heb op mijn beurt regelmatig eens interesse gehad, een boontje gehad voor hem. Mijn broze (late) puberale zelve heeft het één keer gezegd maar ik heb hetzelfde moment nog mijn (digitale) woorden ingetrokken. Toen we beide een relatie kregen is het contact verwaterd tot nu.

Ondertussen zijn we half november en merk ik dat het boontje voor hem niet weg is maar opnieuw is afgestoft, zuurstof heeft gekregen en niet veel nodig heeft om te groeien. Ik word vrolijk als ik weet dat ik hem ga zien, als ik een berichtje/e-mail krijg maakt mijn hart een sprongetje als er eentje van hem tussen zit, ik zoek onderwerpen om een digitaal gesprek te beginnen (niets vervelender dan onlinegesprekken die stil vallen),…

Ik beken, ik ben (opnieuw) verliefd. Maar zoals de één begint te stotteren, krijg ik het zelfs niet over mijn lippen, ‘wat zou hij kunnen zien in mij?’ Maar wat is het ergste dat kan gebeuren? Een hernieuwde vriendschap die opnieuw stuk loopt? Dat we even door een onwennige periode moeten? Mijn eigen zelfbeeld dat een nieuwe deuk krijgt?

Ik blijf in cirkels draaien in mijn hoofd, schrijf mijn verhaal voor oponseentje, me heel goed bewust dat ik op deze manier mijn single bestaan in stand houd, wat ik het voorbije 4 jaar probeer te verbreken. Me ondertussen afvragend: Wat als hij het hier leest, ….. als hij a en b bij elkaar optelt, ik zou het hem beter zelf zeggen……

Als ik echt geïnteresseerd ben, sla ik compleet dicht en hoop dat de tegenpartij het opmerkt.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

(Niet) alles onder controle

Bij een concert kom ik een oud-studiegenoot tegen. Ik heb hem ooit nog aan een baan geholpen en we praten wat over onze vriendengroepen die we over hebben gehouden aan onze studietijd. Hij vertelt dat hij getrouwd is en een kindje heeft. De anderen uit zijn vriendengroep passeren de revue. De een getrouwd, de ander woont samen en de volgende heeft al een tweede kindje. De laatste was volgens hem een laatbloeier maar is dan nu eindelijk ook gesetteld met een lieve vriend. Dan is het mijn beurt. Ik laat wat foto's zien van oud-studiegenoten waar ik nog contact mee heb. De een is getrouwd en is net moeder geworden, de ander woont samen en ze hebben twee kinderen.

"En jij dan? Hoe gaat het met jou?", vraagt hij. "Mmm", ik denk even na. "Het gaat goed. Ik heb na m'n studie een tijdje in het buitenland gewoon, heb nu een appartement in een geweldige multiculti wijk, heb een leuke baan, doe vrijwilligerswerk en heb een leuke vriendengroep in de buurt opgebouwd." Op weg naar huis herkauw ik het gesprek. Waar je woont, werkt en met wie je optrekt heb je enigszins zelf in de hand. Je kan je leven tot op zekere hoogte beïnvloeden. Maar om degene tegen te komen met wie je lief en leed kan delen, trouwt en samen oud wordt.... dat is een geschenk wat je ontvangt als je een beetje geluk hebt. En dat geluk is mij niet gegeven. Op dit moment niet helaas.

Met dank aan onze 31-jarige Nederlandse gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Ieder zijn verhaal

Ik ben een doorsnee 29 jarige, bijna 30. Eerder aan de rustige kant, een echt zorgend persoontje, wel wat overgewicht, houd van cultuur, muziek, een beetje sport,…. Zoals zoveel vrouwen, een eerder negatief zelfbeeld als het over mijn uiterlijk gaat. Ik ben ondertussen 6 jaar vrijgezel, al verschillende keren op date geweest maar zonder succes.

Mijn eerste relatie was ook mijn laatste relatie. Ik was een laatbloeier (toch in deze tijden). Mijn eerste kus was op mijn 19de, mijn eerste relatie op mijn 20ste en de eerste keer seks ook rond die periode. Ik was algemeen behoorlijk onzeker en vond het dan ook fantastisch dat er iemand aandacht aan mij schonk. Beetje bij beetje deed ik werkelijk alles voor hem, stond mijn leven volledig in functie van hem, vervreemde ik van vriendinnen, had ik geen hobby’s meer. Van intimiteit is nooit echt sprake geweest, alles stond ik het teken van zijn verlangens. Uiteindelijk is de bom ontploft toen ik 3 jaar later in het ziekenhuis belandde.

Vandaag ben ik 29, heb ik één bedpartner gehad. Heb ik seksualiteit enkel nog maar als een vorm van dominantie beleefd. Ik verlang ernaar om mijn leven te delen met iemand, ik date regelmatig maar elke keer als er oprechte interesse is voor mij als persoon of er fysiek contact is, kruip ik vanbinnen in elkaar en word terug 19.

Ik heb zoveel bewondering voor mensen die na een geweldige, manipulatieve relatie/incident zich opnieuw kwetsbaar kunnen opstellen, zich opnieuw bloot kunnen geven. Ikzelf slaag er na zes jaar nog steeds niet in.

Op alle andere vlakken heb ik, zoals iedereen, mijn leven min of meer op een rij. Een job die ik graag doe, een kleine maar goede vriendenkring waar ik kan op rekenen, een eigen auto, een mooi (huur)appartement, hobby’s en sport waar ik mijn ei in kwijt kan, ….

Maar buiten mijn psycholoog weet niemand hoe hard ik verlang naar die ene partner, of zelfs een one night stand. Mijn vriendenkring en familie weet wat er gebeurt is, maar ‘t is nu toch tijd om opnieuw van straat te geraken’. Als we verder geraken dan de eerste date heb ik af en toe mijn verhaal al kort gedaan. Bvb nadat hij opmerkt dat ik in elkaar kruip als je probeert om me te kussen, of dat ik echt maar gemaakt lach bij seksistische moppen, of moeilijk om kan met complimentjes,….

En dan valt alle contact plots stil of word je een van de velen die me willen steunen en ben ik geen 'kandidaat partner' meer.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Datingsitevermoeidheid, klinkt dat bekend?

Ruim 5 jaar geleden ben ik gescheiden. Al snel ging ik op zoek naar nieuwe liefde op een datingsite. Te snel bleek achteraf. Mea culpa.

Verspreid over die jaren hebben datingsites me een aantal dates bezorgd. Leuke en ontgoochelende. Enkele ervan waren aanzet tot een relatie waarvan de langste anderhalf jaar duurde. De liefde van mijn leven heb ik er (nog) niet ontmoet maar ik heb er wel vriendinnen voor het leven leren kennen.

Hoewel ik me steeds beter kan schikken in het single zijn blijft de hoop op liefde bestaan. Het liefst ontmoet ik iemand in het echte leven. Je weet wel, zoals in de film: na een winkelkarbotsing of blikken die elkaar kruisen en verstrengeld raken. Ik ben nog steeds wachtende :-)

Datingsite dan maar weer. Maar eerlijk ... ik ben het wat moe:

Jezelf proberen verkopen in een profiel dat representatief is en uitnodigend leest, terwijl het vooral een momentopname is.

Vaststellen dat vrouwen heel zelden zelf spontaan berichten sturen en het eeuwenoude cliché van jager en prooi ondanks eeuwen van emancipatie nog stand houdt.

Profielen van vrouwen afschuimen en op basis van die luttele informatie proberen inschatten of het een leuk idee is haar een berichtje te sturen.

Teleurgesteld zijn als er geen berichtje terug komt, of als een aanvankelijk veelbelovende correspondentie stilvalt omdat één van beiden interesse verliest.

Tot een date komen die fijn verloopt en dan te horen krijgen dat de vrouw in kwestie haar ex nog niet verteerd heeft (sorry, even een persoonlijke beleving: ik lijk vrouwen in zo'n situatie aan te trekken ;-) )

Nee, ik heb het even gehad. Pas op, ik wil geen negatief beeld schetsen van datingsites! Het heeft me al leuke contacten opgeleverd en je kan er zeker echte en warme mensen ontmoeten. Maar het vraagt erg veel emotionele energie. Energie die ik niet kan opbrengen momenteel.

Ik denk dat ik maar eens boodschappen ga doen. En een winkelkarbotsing proberen uitlokken :-)

Met dank aan onze gastblogger. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com