Ex-koppels en hoopvolle singles gezocht.

Hallo, momenteel zijn we bij Fremantle Media in volle ontwikkeling van een nieuw tv-programma. Het wordt een programma over verschillende soorten koppels en ex-geliefden die onze maatschappij weerspiegelen: gelukkig gescheiden, ongelukkig gescheiden, koppels met een kinderwens, potentiële partners, hoopvolle verliefde singels, .. Elk koppel willen we tegenover elkaar aan tafel te zetten om hen een gesprek te laten voeren over relaties en in het bijzonder hun relatie. Dit gebeurt in het bijzijn van een moderator die gespecialiseerd is in lichaamstaal en waarheden. Bedoeling is om een zo eerlijk mogelijk gesprek aan te gaan, waar de moderator over zal waken.

Is er iemand die graag met zijn/haar ex-partner een gesprek wil aangaan? Of zijn er verliefde singles die wel een gesprek willen aangaan, maar niet goed weten hoe? Laat het me weten door een mailtje te sturen met een korte uitleg over je situatie, je telefoonnummer en de reden waarom je een gesprek zou willen aangaan naar britt.vanhaelen@fremantlemedia.com

Alvast heel erg bedankt!

Britt

De winter is zo stil

T is winter ... en ik heb een haat-liefde verhouding met dat seizoen.
Soms hou ik er niet zo van, en dan schrijf ik een winterklaagzang. Soms kan ik de winter ook zo omarmen. Met haar kale winterlandschappen, kaasfondue met rode wijn en al haar trage zachtheid. En soms weet ik het ook gewoon even niet, wat ik er dan van zou moeten vinden.

De andere seizoenen lijken zo heerlijk helder. Zo duidelijk.

Als de lente komt, loert een nieuwe liefde om de hoek. Elke keer opnieuw. Dan ruikt alles naar natuurbloesems. In de lente ontdek ik fietsend het land. En in dat land, daar is het fijn.

De zomer is voor vrienden en muziek. Voor ongelimiteerd besmettelijk plezier en eten in de zon. In de zomer zijn alle dagen zo simpel, zélfs als ik een dipje heb. En die dagen, die zijn lang en vrolijk.

In de herfst maak ik eindeloze wandelzwerftochten. Er is pompoensoep met zwartewoudbrood besmeerd met een laagje gezouten boerenboter. We filosoferen over het leven. En dat leven, dat is zo zacht.

Maar de winter, die kan ik moeilijk vatten. Alsof het leven tot zijn ongrijpbare essentie komt.

In de winter komt alles tot rust. Zo van die stiltes waarin de wereld zwijgzaam toekijkt en ik slenter op de kadans van de dag. Kalmtes waarin de grote zeepbel, gevuld met onrust en levensvragen, even kan gaan liggen zonder open te spatten. Om zo zachtjesaan mee te bewegen met de wind en alle piekerdingetjes klein en fijn worden. Ik laad me op voor een nieuwe reeks.

Alles is zo stil in de winter. Soms té stil. Dan komen er lusteloze dagen die geen ruimte laten voor een energieshot. De spanning aan de oppervlakte kan er niet uit. Er daalt een tristesse neer op de stad. Een melancholie. En nog niet eens zo dramatisch. Maar wel écht. Alsof alle rottigheid in het donker zoveel helderder wordt.

De winter is ook hoopvol. Want we vieren feest omdat het jaar op zijn laatste benen liep. En dat het winter is. Daarna vieren we dat de winter voorbijgaat. En dat het lente wordt. Want dan loert een nieuwe liefde om de hoek. En dat is al eens een winter waard.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Tip voor het nieuwe jaar


Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Een bokaal vol geluk


Met dank aan onze gastblogger. Jouw getuigenis, opinie, tip, ... is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Relatieadvies

'Liefde komt vanzelf'. Dat vind ik een van de grootste mythes die er bestaan. (...)'


Met dank aan onze Lehti Paul die deze interessante column opmerkte in haar krant. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Kerstavond op mijn eentje

Het is drie uur 's middags, het is warm voor de tijd van het jaar. De zon werpt een waterig zonnetje over de daken. Ik moest er maar eens uit. Da's goed voor den mens, nietwaar. En wie anders dan ik zelf kan bepalen wat te doen. Of te laten. Buiten zijn meer wandelaars, joggers, fietsers. Sommigen groeten terug. Anderen racen voorbij in hun eigen wereld.

Het is inmiddels vijf uur. Ik werp een snelle blik op de post. Een kerstkaartje van mijn tantes en een verre neef, papieren van de nieuwe bankrekening. -iets met goede voornemens-. Ik warm de restjes van gister op in de oven. Dat deed ik gister met de overblijfselen van de dag er voor. Zie daar de voordelen van een single. Om de dag van morgen niet opnieuw kliekjesdag te laten zijn, nodigde ik twee vrijgezelle vrienden uit. Maar die zijn, hoe kan het ook anders, onderweg naar familie.

Glimlachend bedenk ik hoe deze site al weken van te voren vol stond met tips om de kerst aangenaam te verpozen. Plannen is nooit mijn sterkste eigenschap geweest. Ook had ik niet voorzien dat mijn lief vorige week boos mijn huis uit zou lopen. Net op het moment dat ik boontjes zat te doppen. Maar laat ik nu niet de zielepiet uit gaan hangen. Ik was die avond ook niet aardig. Hoewel ik me niet kon vinden in zijn beschuldiging dat ik hem een lul zou vinden.

Het is nu zeven uur. Ik kruip achter de laptop. Het tabblad naar de luchtvaart maatschappij staat nog open. Al weken. Wellicht zocht ik eerder zelf al een vlucht uit de knipperlichtrelatie. Letterlijk. Nu zit ik niet alleen zonder vast werk, maar ook zonder lief. Ik typ mijn gegevens in, reken online een paar tientjes af en voila, over een paar weken zit ik weer in Italië. Om te schrijven aan mijn boek. Waar ik in oktober mee was begonnen.

Acht uur. De kat snort oorverdovend. Ze vindt het reuze gezellig dat ik nu weer alleen op de bank zit. Ze aast op mijn inmiddels lege bord. Op de buis flitsen de meest schitterende mensen voorbij. Die al even flitsende tafels dekken. Ondertussen lees ik op Twitter tien tips over hoe je onder het kerstdiner bij je schoonouders uit kunt komen. Dat hoeft dus ook niet meer. Weer een zorg minder.

Maar zo'n zaterdag zonder kinders, zonder lief en zonder komend bezoek waar ik me voor in de keuken uit zou moeten sloven, is wel wat magertjes voor een sociaal beestje als ik. Zelfs de bovenburen hebben bezoek. Aan het volume te horen vloeit de drank rijkelijk. Ik heb niks in huis. Dat krijg je er van als je zelf niet even naar de winkel loopt. Ik google naar plekken om te dansen. Mijn favoriete 'bejaardendisco' blijkt open te zijn. Vlug hijs ik me in wat kerstigs en vis mijn noodbrilletje uit de la. Gelukkig heb ik ook nog wat contant geld.

Maar ik twijfel. Naast 'geopend' zie ik namelijk geen details. Even navragen in de groepsapp met de andere dans-Mariekes is ook zo wat. Net nu iedereen gezellig onder de kerstboom zit te zingen. Eerlijk gezegd heb ik ook niet veel zin om een half uur naar de stad te fietsen. Ook al is het weer nog zo zacht. Wat is er zieliger dan een uitgedoste dame die alleen naar de stad fietst en daar een dichte deur vindt? Ook in de salsadanstent zal ik me, ondanks de stoerestukjes die ik hier plaatste, vast een overjarige zielepiet gaan voelen.

Ik trek mijn jas uit, draai de verwarming weer aan, zet mijn goede bril op en ga doen wat ik het allerliefste doe. Schrijven.

De kat is blij dat ik thuis blijf.

---------------------

Wie meer van mij wil lezen en het een hartje waard vindt Of, voor de (mede-) facebooklozen, een reactie wil achterlaten: Hier staat mijn inzending voor de schrijfwedstrijd 'Het hemd van de boshoer.' (er is ook een publiekjsprijs)

En hier een kort stukje uit de Groninger krant: 'Ik wil iemand van hier'

Veel leesplezier en fijne feestdagen!

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Leven zonder commentaar

Een van de grote voordelen van single zijn, vind ik dat je door het leven kan gaan met een minimum aan commentaar. Nu krijg ik af en toe wel eens wat opmerkingen te horen vanuit m'n omgeving, maar dat is echt peanuts vergeleken bij wat wat mijn vrienden in een relatie allemaal te horen krijgen.

Soms ga ik op bezoek en zitten de voormalige tortelduifjes constant opmerkingen te geven op elkaar. Dat voelt bijzonder ongemakkelijk. Bij andere koppels lijkt alles peis en vree. Tot ik alleen ben met een van beiden. Dan krijg ik alle bedenkingen te horen die de een heeft bij de ander. Het gebeurt ook wel eens dat ik helemaal geen negatieve commentaren te horen krijg tot de dag dat A en B relatieperikelen hebben. Dan wordt de vuile was in al z'n glorie voor de buitenwereld geëtaleerd en vraag je je af hoe het mogelijk is dat die mensen ooit helemaal verslingerd waren op elkaar.

Als ik al die analyses over teleurstellende karaktertrekken van Miss of Mister partner aanhoor, bedenk ik vaak hoe heerlijk het is te mogen leven zonder commentaar. Familie, vrienden, kennissen en collega's, ze kennen allemaal mijn minpunten. Toch blijft iedereen vriendelijk en word ik nooit tot op het bot afgekraakt zoals bij mensen in relaties en zeker in relatiebreuken dikwijls gebeurt. Wie het moeilijk heeft met een of ander trekje heeft er tenslotte niet echt veel last van. Want we trekken toch geen hele dagen met elkaar op en delen geen huis. Even wat meer afstand nemen als de ergernis begint op te lopen, is ook al geen probleem.

Toch zie ik ook wel de nadelen van dat leven zonder commentaar. Mensen die in een relatie zitten, schaven aan elkaar door hun partner te confronteren met zijn of haar minpuntjes. Dikwijls zegt niemand zo ongezouten z'n mening als je partner. Zo worden de scherpe kantjes er afgevijld en groei je als mens. Om nog maar te zwijgen over de mensen die ik sterker, beter en gelukkiger zag worden door alle waarderende en liefdevolle feedback die ze van hun partner kregen.

Al hoeft feedback natuurlijk niet altijd van een partner te komen. Guinevere Claeys verwoordde dit mooi in een column die onlangs in De Standaard verscheen: "Mijn beste vriend heeft me kalm de les gelezen. (...) Kalme kritiek is uit de mode. Twitter stampt je de turf onder. Facebook liket je de hemel in. Allebei zonder grond, allebei bodemloos - elke like is er een te weinig, en elke like te weinig is een afwijzing te veel. Ik durf te denken dat kalme kritiek ons kan redden. Iemand die rustig zegt wat hij ziet dat je zelf niet kan zien. Dat dit niet vreselijk is, maar ook niet fantastisch. Gemengde weerklank is de zuiverste. (...)"