vrijdag 24 oktober 2014

Van droomdate naar mokerslag (deel 5)

Meteen toen hij weg was overvielen mij diverse emoties. Hoop stak de kop op na een geweldige avond. Ok, een beetje een avond in omgekeerde volgorde, maar eentje om in te kaderen. Verlangen naar meer en dagdromen over wandelingen op het strand, vrijen in de duinen, samen onder een dekentje filmpje mee pikken, op vakantie gaan, uit eten gaan, leuke dingen doen met de (4!) kindjes, mekaar missen als we niet bij elkaar zijn, aftellen naar afspraakjes, samen naar leuke concerten gaan,... Typisch ik: meteen er los over gaan en al een toekomst beginnen plannen terwijl we nog maar aan date 1 zaten. Maar heel eventjes kwam dat leven van vroeger wat dichterbij en dan besef je meteen ook weer wat je allemaal tot dan toe gemist hebt. Dan begint een vrouwelijke mens al eens wat (te) hard van stapel te lopen.

Tegelijk overviel me ook grote schrik. Zou hij het ook zo fijn gevonden hebben (kan bijna niet anders, anders kan je zo niet vrijen met iemand, echt niet)? Zou hij 'de klik' ook gevoeld hebben alsof we mekaar al jaren kenden? Zou hij zich ook zo zitten verlekkeren op volgende afspraakjes en misschien toch ook al eens heel eventjes zijn beginnen wegdromen over meer, over een relatie, over een leven samen...?

Schrik want eigenlijk wist ik tegelijk ook heel weinig over hem (ik had niet eens een telefoonnummer of een achternaam, ook weer slim) en eigenlijk was ik in het gesprek wel vaak degene geweest die aan het woord was, vragen stelde of iets vertelde. De schrik zorgde ervoor dat ik toch ook niet echt kon nagenieten van de avond, maar ik richtte al mijn pijlen op de hoop en op het 1ste berichtje dat zou volgen en waarin ik hopelijk zou lezen dat hij er ook echt van genoten had.

(wordt vervolgd)

donderdag 23 oktober 2014

Van droomdate naar mokerslag (deel 4)

2 dagen later al hadden we onze 1ste date, bij me thuis (want het was kindjesweek).

Mooi op tijd stuurde hij me eerst even een berichtje om te checken of de kindjes al sliepen en een paar minuten later klopte hij aan. Dat vond ik best schattig want hij belde natuurlijk bewust niet aan om de kindjes niet wakker te maken (punt 1 was gescoord).

Opnieuw die immense stress die door mijn lijf gierde als ik richting voordeur liep. O, waarom was dat toch altijd zo'n opgave en wat was het leven vroeger toch makkelijker, saaier en minder spannend, maar makkelijker. Ik deed de deur open en hij stond daar helemaal zoals ik het me had voorgesteld: stoer, knap, hip, beetje rockabilly kuifje, toffe kleertjes en zoals afgesproken mét bubbels en een goed humeur. Dit kon niet fout lopen. Alleen werd ik wel weer overmand door die vreselijke onwennigheid en dit keer was het echt erg alsof ik het dit keer echt niet mocht verknoeien, want dit zou wel eens een goeie catch en match kunnen zijn.

En dus om één of andere gekke, onverklaarbare, reden begonnen we meteen te kussen. We stonden daarbij in het midden van mijn living, de fles bubbels, naast ons, en we bleven maar doorgaan. Toch niet te snappen hé: alsof kussen met een volstrekt vreemde dan zoveel minder onwennig is dan een praatje slaan? Tssss. Maar goed, we waren dus intens aan het kussen en dat voelde al zeer passioneel.

Daarna volgde een hemelse vrijpartij. Echt, de beste ooit. Ongelofelijk begeerd heb ik me toen gevoeld, zonder al teveel in details te vervallen, maar het was onbeschrijfelijk goed en lekker en zinnenprikkelend en onvergetelijk. Ik voelde me voor het eerst sinds lang gegeerd en bemind door een man of dat gevoel bezorgde deze ervaring me althans. Na de intense seks volgde een intense babbel, waarbij ik de hele tijd op zijn schoot lag, over vanalles en nog wat: kindjes, Kapitein Winokio, muziek, cafétjes in onze buurt, op reis gaan, ex'en,... Pfieuw, dit was gewoon een topavond en ik vond het zeer moeilijk om afscheid te nemen. Hij leek daar minder problemen mee te hebben want ik vond dat hij eigenlijk best wel vroeg vertrok.

(wordt vervolgd)

woensdag 22 oktober 2014

Van droomdate naar mokerslag (deel 3)

Een tijd later, na mijn grote verdwijntruc op twoo (mislukt!), dook hij daar terug op. Ik moest en zou weten hoe hij het in godsnaam gepresteerd had om me zo ineens straal te negeren. Dus...ik klikte hem aan en stelde hem die vraag gewoon vlakaf. Binnen de seconde kreeg ik een reactie (daar was het gekende ping geluidje weer). Dat hij zich diep schaamde, dat hij een dikke klootzak was geweest, maar dat hij het terug even geprobeerd had met zijn ex, maar dat dat dus uiteindelijk op niets was uitgedraaid. Ik had een uitleg(je), maar wat een flauw excuus. Je kan toch ten allen tijde iets laten weten, al zijn het maar een paar woorden die dan misschien niet compleet de waarheid zijn, maar toch iets. Onbegrijpelijk. Wat ook onbegrijpelijk was, was dat ik in plaats van gewoon te zeggen 'ok goed S2. tot nooit meer' dat we terug begonnen te babbelen en dat we afspraken om met een schone lei te beginnen. Meteen zaten we weer op dezelfde golflengte en in de juiste mood en dan durf ik nogal eens naïef te zijn en te vergeten dat ik een minuut ervoor nog pisnijdig op hem was... Alles voor een beetje aandacht zeker hé (wat een aandachtshoer ik geworden ben). En moest hij niet zo knap geweest zijn, had ik hem natuurlijk al lang gedumpt (een oppervlakkige aandachtshoer dan ook nog).

(wordt vervolgd)

dinsdag 21 oktober 2014

Van droomdate naar mokerslag (deel 2)

Tot op een dag: ineens zonder uitleg, zonder laatste bericht verdween S. letterlijk van de aardbol. De eerste dagen lag ik er nog niet wakker van, maar uiteindelijk las hij al mijn berichten, reageerde hij daar niet op en verwijderde hij zijn profiel. Wat? Hoe was dat nu mogelijk en hoe boertig is dat wel niet? Eerst verval je dan zo nog eventjes in: er zal wel een goede reden voor zijn, er is hem misschien iets ernstigs overkomen maar al gauw besef je natuurlijk dat dat dikke bullshit is natuurlijk en dat hij het gewoon niet meer zag zitten om god weet welke reden. Alleszins zo laf om dan niet nog even een berichtje na te laten, al was het onder de vorm van een leugentje om bestwil, maar nee. Gewoon boenk patat verdwijnen. Straf! Nu, je vergeet zo'n dingen snel. Je hebt er wel eventjes tijd in geïnvesteerd maar meer ook niet dus vind je zoiets gewoon grof en onbegrijpelijk, maar gaat je leven de dag nadien gewoon weer zijn gangetje.

(wordt vervolgd)

Met dank aan onze gastblogster.

maandag 20 oktober 2014

Van droomdate naar mokerslag (deel 1)

De date die ik had met S2, een coole beetje rockabilly papa van 2 kindjes, was hemels, nu een dikke maand geleden. Knap, hip, GOED GEKLEED, degelijke job, babbels 'op niveau' in een mooie combinatie met wat erotiek en passie. Hmmm, nice! Nochtans was alles behoorlijk hobbelig (of achteraf gesteld: onheilspellend) gestart.
Al een aantal maanden voordien hadden we mekaar 'leren kennen' via twoo.com. Diene twoo toch, echt wel mijn partner in crime geworden. Onze vele gesprekjes waren leuk, gek, soms wat opwindend, maar ik merkte al heel snel dat we heel veel gemeenschappelijk hadden en dat we echt een goede babbelmatch hadden. O, dat komt echt zo weinig voor en is zo'n verademing als het dan toch eens gebeurt. Ik praat zo graag en als dat dan ook nog eens met een vleugje humor kan, graag! Toch leverde S. me soms ook een vervelend en dubbel gevoel op: hij kon zo ineens middenin een gesprek plots van de radar verdwijnen, vaak als ik begon aan te sturen op een afspraakje. Achteraf (als ik ernaar vroeg) werd dat telkens weggeblazen door te stellen dat hij soms een moeilijke internetverbinding had. Hmmmm, een excuus waar ik niet helemaal tevreden mee was want het gebeurde toch een aantal keer, maar goed ik spendeerde er verder geen aandacht aan.

(wordt vervolgd)

Met dank aan onze gastblogster.

zaterdag 18 oktober 2014

Soms heb ik het gehad

Ik ben een doorbijter, als ik ergens voor ga dan kan ik mij er helemaal in verliezen.

Zo ook met het single zijn. Ik leerde dat de term happy single geen hol begrip hoeft te zijn. Ik ben goed omringd door vrienden. Ik (speed)date en op een onbewaakt moment durf ik al eens een hottie op café aan te spreken. Ik reis en zoek me te pletter naar een koopwoning. Veeleisend ben ik niet, ik ga er tenslotte alleen in wonen en heb me aan niemand te verantwoorden. Ik kan me storten in mijn hobbies zoveel ik wil.

Maar soms, heel soms, heb ik het hélemaal gehad ... dan besef ik dat het van moetens is geweest ... Terwijl ik de singles in mijn vriendengroep sterk zie afnemen (en de +1's stijgen) heb ik zelf het gevoel niet aan de beurt te komen.

En dan begint het. Maal, maal, maal in dat kopje van mij. Zal ik voor altijd en ever ervoor zorgen dat familiefeesten in oneven aantal doorgaan? Hoe kan ik ooit een hoger bod doen voor dat gezellig huisje in een wereld van tweeverdieners? Help, is er nu echt niémand die mij gewoon een dikke knuffel wil geven? Ga ik volgend jaar weeral alleen op reis? Zal ik echt nooit meer verliefd worden?

En daar kunnen duust vrienden die je op het hart drukken "maar je bent toch tof, en lief en grappig. Jij vindt vast wel iemand!" niets aan veranderen ... dan heb ik het gewoon echt HELEMAAL gehad! En dan neem ik maar es een dagje vrijaf, van dat hele happy single-zijn.

donderdag 16 oktober 2014

Getuigenis van een alleenstaande papa


Dezer dagen wordt 'Het water aan de lippen' van Inke Rutsen veelvuldig gedeeld op de sociale media. Ik vind de tekst best goed geschreven en in vele opzichten voor mij als alleenstaande papa in co-ouderschap ook vrij herkenbaar. Ik vraag me alleen soms af wat Inke er juist mee wil bereiken. Ik begrijp dat het eens deugd kan doen om frustraties te luchten en kritiek te uiten, maar wat ik een beetje mis zijn suggesties voor oplossingen voor haar problematiek. Zelf ben ik niet op zoek naar oplossingen. Ik leef.

Ik ben ook een alleenstaande vader. Merk op, 'vader', want blijkbaar denken veel mensen aan 'alleenstaand moederschap' als ze ergens 'alleenstaande' lezen, nietwaar #StuBru ? (http://www.stubru.be/programmas/samdebruyn/deregeringisallesbehalveeenvangnetvooralleenstaandemoeders). Hoewel ik veel dingen herken van wat Inke schrijft, wil ik toch nuanceren. Ja, het kan soms lastig zijn, ja het is soms rekenen, ja we bevinden ons regelmatig in 'overlevingsmodus', maar potverdorie ik geniet ook wel van mijn ouderschap en ik vind niet dat ik recht heb om veel te klagen. Ons lot ligt in onze eigen handen. Heb je het moeilijk? Doe er wat aan! Wees creatief, vindingrijk, relativerend, optimistisch en je komt er wel! Het klinkt cliché, maar geluk schuilt in kleine dingen, geniet er van.

En ja, ook ik heb geen auto. Soms klaag ik daar over, vooral als het regent en ik er nog maar eens met onze Croozer Kids fietskar door moet, maar het merendeel van de tijd ben ik er eigenlijk heel trots op dat ik een 4-jarige aan het opvoeden ben zonder auto. Wij komen overal waar we willen komen en ik heb niet het gevoel dat mijn ukkie beperkt is in zijn mobiliteit. Een leven zonder auto is niet meer of minder frustrerend dan een leven met auto, het vraagt alleen wat meer planning en organisatie. Bovendien houdt het je fit!

Ja, ook ik heb geen TV en geniet van de rust en efficiëntie die me dat oplevert. Het voelt goed om niet overspoeld te worden door nieuwsfeiten, reclame en tonnen Amerikaanse series die mijn kostbare tijd opslorpen. De TV die ik niet heb schept een hele fijne band tussen mezelf en mijn kleuter. We eten samen aan tafel, babbelen en spelen gezelschapsspellen. Mij hoor je als alleenstaande niet klagen omdat ik beeldbuisloos ben. Het is één van de weinige positieve gevolgen van mijn scheiding.

Mij hoor je eigenlijk sowieso niet vaak klagen als alleenstaande vader (denk ik, correct me if I'm wrong ;-). Kop op, borst vooruit en gaan met die banaan! Alleenstaande zijn heeft zo ook zijn voordelen, beste Inke! Misschien dan wel niet op financieel vlak, maar o zo des te meer op persoonlijk vlak. Want zeg nu zelf, zal ook jij, binnen 20 jaar, niet vol trots terugblikken op je alleenstaand moederschap en op een eenzaam rustig moment in je zetel, met een glaasje wijn in je hand, bij jezelf denken "Hey, dat heb ik eigenlijk best niet slecht gedaan, en helemaal alleen!"

Zondag gaan mijn Ukkie van bijna 5 en ik met de trein naar Pairi Daïza. Mijn zoon is vrij sociaal en ook de slimste, tofste, mooiste en sportiefste van de hele wereld. Ik durf wedden dat hij graag met jouw kiddo-superstar speelt. Je bent dus zeker welkom om ons te vergezellen, Inke Rutsen! Dan kunnen we samen nog es lekker verder filosoferen over de pro's en cons van het single parenthood.

Het ga je goed, mama.
Een papa.

Met dank aan onze gastblogger