5 tips om een gelukkige(r) single te worden (bonustip)

Zorg dat je een project hebt

De gelukkigste periodes in mijn leven waren die waarin ik een duidelijk project had: een reis voorbereiden, een blog uit de grond stampen, een project op het werk in goede banen leiden of door te veranderen van job een heel nieuwe wereld leren kennen, pleegouder worden, ...

Een project zorgt voor een ongelooflijke flow in je leven. Je wordt er helemaal door meegezogen en gaat er volledig in op. Geen moment vraag je je af wat je nu wel eens zou kunnen doen of wat eigenlijk de zin van het leven is. Je doet geen dingen om de tijd te doden. Je doet ze omdat je ze heel zinvol vindt en je het gewoonweg doodgraag doet.

Ook bij vrienden en kennissen zie ik dat mensen gaan stralen als ze een project hebben. Sommigen worden wild enthousiast van het inrichten van hun nieuwe woonst, gaan op in hun tuin, brengen een cd uit met hun band of schrijven een boek. Een vriendin is haar auto aan het ombouwen tot een camper. Ze baseert zich op Youtubefilmpjes om dat te doen. Zodra de auto klaar is, wordt haar nieuwe project het plannen van haar reis. Iemand anders ging van start met een eigen zaak.

Zoals hier in de reacties op de blogstukjes over geluk ook al geschreven werd, een project zorgt ervoor dat je gelijkgezinden leert kennen. Iets wat de good vibes alleen nog maar doet toenemen.

Nog tips om een happy single te worden? Of zin om onze lezers te vertellen over wat jou gelukkig maakt? Mail naar oponseentje@gmail.com

Een overzicht van de tips die hier al verschenen:
Tip 1: maak werk van je netwerk
Tip 2: wees lief voor jezelf
Tip 3: zorg dat je wereld niet enkel om jezelf draait
Tip 4: omarm plan B
Tip 5: Kijk niet naar wat er niet is. Maar focus je op wat er wel is.

Als single gasten ontvangen (deel 3)

Gasten ontvangen als single, ik vind dat niet eenvoudig. Als ik besluit mensen te inviteren, dat is het gegarandeerd het hele weekend prachtig weer terwijl ik op m'n eentje in de weer ben met opruimen, poetsen, boodschappen doen en op voorhand al dessert en soep voorbereiden. Ik onderschat steevast de tijd die het me kost waardoor vrienden grappen 'bij Lies kom je maar beter wat te laat, want anders mag je meehelpen.'
De ervaring heeft me ondertussen geleerd dat ik het moet houden bij dingen die je op voorhand kan klaarmaken. Dus ben ik een fan van ovenschotels. Met mijn cannelloni heb ik steevast succes.

Maar soms waag ik me ook wel eens aan iets anders. En dan loopt het mis. Want het is ondertussen bewezen dat de mens niet gemaakt is om te multitasken. Kokkerellen én praten met mijn gasten, dat leidt tot luisteren-met-een-half-oor of tot aangebrand eten. Om nog maar niet te spreken over kokkerellen + praten met mijn gasten + letten op de kleine uk, dat is al helemaal mission impossible voor mij.

Op zo'n momenten denk ik met enige afgunst aan koppels die gasten ontvangen. Terwijl de ene de boodschappen doet, poetst de andere het huis. Terwijl de ene met de gasten praat, zorgt de andere voor het eten. En achteraf ruimen ze samen de boel op. Hoe gemakkelijk kan het zijn?

Gelukkig ben ik mij ook wel bewust van de voordelen van het single bestaan. Mensen bieden snel aan om mee te eten als je ergens op je eentje bent. Want er is altijd wel genoeg voor 1 extra eter. Mensen die met het hele gezin komen aanzetten, die vallen minder snel in de prijzen.

Zelf nodig ik tegenwoordig ook vooral single vrienden uit. Dat gebeurt 'op de bots' wanneer we elkaar zien en ik genoeg eten in huis heb. Niemand verwacht zich aan een grootse ontvangst, we boksen gewoon iets lekkers in elkaar met wat er is en een handje meehelpen, da's een evidentie. Doordat we helemaal stressvrij zijn en elkaar zelfs nog tips kunnen geven, lukt het eten bovendien nog prima ook.

Als single gasten ontvangen (deel 2)

Een andere gelegenheid: mijn broer en gezin zouden langskomen. Ik besloot preisoep en een quiche te maken. Kan toch niet mislukken, niet?

Toen de preisoep klaar was, vond ik dat er iets ontbrak. Dus voegde ik een flinke hoeveelheid pastalettertjes toe om de soep wat op te leuken voor de kinderen. De quiche, die wou ik vooral niet te wak, dus bakte ik de bodem vooraf in m'n kleine oventje.

Goed voorbereid, zegt u? Ik dacht het ook. Maar toch liep het in het honderd.

De quichebodem had ik met papier en al in de quichevorm gelegd. Het papier kwam tegen de verwarmingselementen van mijn oventje en vatte vuur. In een reflex gooide ik een glas water in de oven. Brandje geblust, maar nog een vochtiger bodem dan ervoor natuurlijk, met zwartgeblakerde papiersnippers erin bovendien. Er zat niets anders op dan naar de buurtwinkel te snellen en er een nieuwe quichebodem te kopen. Om vervolgens net op tijd terug thuis te zijn om helemaal bezweet de deur te openen voor mijn gasten en ze te verwelkomen in mijn gezellige, naar brand geurende woonst.

De soep, dat was ook een verhaal apart. Door de pastalettertjes was die zo dik geworden dat je er je lepel recht in kon zetten. De kinderen hielden het al na een paar lepels voor bekeken. De volwassenen aten verder uit beleefdheid tot ik het verlossende woorden uitsprak 'Stop maar met eten, ik vind ze zelf eigenlijk wat mislukt'.

Wordt vervolgd.

Als single gasten ontvangen (deel 1)

De telefoon ging. 'We zijn er binnen 5 minuten', zei ze. Plots schoot het door mijn hoofd: 'De halalkip, ik ben de halalkip vergeten te kopen'. Al de andere boodschappen had ik vooraf in de supermarkt gedaan, maar voor die kip moest ik naar de Turkse slager. Wat ik dus vergeten was.
Het gevolg: de vriendin en haar hoogbejaarde moeder wachtten in de auto tot ik eraan kwam gefietst met de halalkip.

Daar bleef het echter niet bij qua ontvangstperikelen. Het was voor het eerst na een lange zomer een beetje frisser en het oude, breekbare dametje begon prompt te rillen bij het binnenkomen. Ik wou de verwarming aanzetten, maar de heroplaadbare batterijen van mijn thermostaat bleken plat. Ze opnieuw opladen zou uren duren. En de paar wegwerpbatterijen die ik nog in huis had, bleken ook leeg te zijn.

Dus installeerde ik oma maar in de zetel met kersenpitkussentjes en een fleecedekentje. Om vervolgens mijn gasten (nogmaals) te laten wachten terwijl ik de ronde deed van de buren op zoek naar batterijen.

Wordt vervolgd.

Je zal maar een single vrouw zijn in China...

Als single vrouw voel je in België al veel druk om in een relatie te stappen. Maar da's nog niets in vergelijking met wat Chinese 'leftover' vrouwen van 25+ moeten verduren. Zet wel de ondertitels aan bij het bekijken van onderstaand filmpje.

Avonturen in de wondere wereld van datingsite-land. Chapter 2.

Enkele weken later. 

Na het toevoegen van een foto en het bijwerken van mijn profiel werd ik officieel ‘prooi’. Zo voelde het toch wat aan; ik kreeg smiles, duimpjes en vragen toegestuurd en elke dag een selectie partnervoorstellen waar ik naar hartenlust in kon grasduinen. Een beetje overrompelend allemaal.

Met volle moed begon ik me door de profielen te worstelen maar, eerlijk is eerlijk, waar ik in chapter 1 nog tekeer ging over de oppervlakkigheid van de foto-aanvragers, moet ook ik toegeven dat ik in eerste instantie selecteer op basis van een foto. Het is een beetje zoals in ‘real life’ besef ik nu: je moet toch een minimum van fysieke aantrekking voelen vooraleer je op iemand afstapt, als je op vrijersvoeten bent. En neen, ik ben absoluut niet op zoek naar een Adonis, maar als én de foto én het profiel op niet veel trekken, dan is de keuze gauw gemaakt. Tip aan de heren: graag een béétje moeite doen om iets uitgebreider dan enkel in stopwoorden te schrijven en het alstublieft niet over 'mijn vrouwtje moet dit of dat...' hebben. Ik gruwel van het woord 'vrouwtje' - en vele anderen met mij denk ik. 

Maar goed. Waar ik aanvankelijk dagelijks gniffelend en ongeduldig mijn account checkte, werd ik algauw een beetje ontmoedigd omdat ik die éne er toch maar niet op vond. Waar ik eerst ook nog beleefd op vragen antwoordde – ik ben nu eenmaal een beleefd meiske – maakte ik me al gauw de bedenking dat dat toch ook niet de bedoeling kan zijn. Dus besloot ik maar niet meer te reageren op possible matches die me toch niet echt konden overtuigen. Misschien misloop ik daardoor de kans op enkele mooie vriendschappen, wie weet, maar ik ben in eerste instantie op zoek naar l’Amour…  

‘Ben ik te kieskeurig?’ vroeg ik me af. Maar toen! Toen kwam Mister X in mijn vizier! Berichten vlogen over en weer, nummers werden uitgewisseld en sms-en verstuurd. Tot we uiteindelijk besloten om mekaar ook in het echt te ontmoeten….

Tot zover chapter 2! J

De date ligt vast, mijn activiteiten op de site heb ik even on hold gezet en ik breek dezer dagen vooral mijn hoofd over de hamvraag: what to wear on a first date? Met de nodige spanning, maar ook enige terughoudendheid, kijk ik uit naar chapter 3...

Nog 1 bedenking: in mijn contact met Mister X worstel ik een beetje met een moreel dilemma: ik vind het persoonlijk niet kunnen om verder te ‘zoeken’ terwijl je in contact bent met één ‘speciaal’ iemand. Terecht of druist dat juist in tegen het principe van de dating-site; dat je ongestoord op meerdere paarden tegelijk kan wedden?

Coco

Word jij mijn wettelijke vriend?

In het leven van de single nemen vrienden dikwijls een centrale plaats in.

De steun die anderen vooral zoeken bij hun partner krijgen wij van onze vrienden.

Logisch dat wij er dan ook voor onze vrienden willen zijn als ze ziek worden, dat we erbij willen zijn als ze trouwen en dat we liever onze erfenis naar onze beste vriend(in) zien gaan dan naar vadertje Staat.

Daarom voel ik wel wat voor dit voorstel voor 'wettelijke vriendschap' van Jong Groen. Wat denken jullie ervan?

Met dank aan onze gastblogger. Zin om ook van gedachten te wisselen met de lezers van deze blog? Mail je opinie naar oponseentje@gmail.com