vrijdag 21 november 2014

Uitnodiging: vr 28/11 Etentje 'De Zuidkant' Gent (10p.)

Een tijdje terug hadden we met de blog een etentje georganiseerd dat binnen de kortste keren volzet was.

Het bleek die avond dan ook een geslaagd concept, met ons tienen een fijne avond beleven. De menukaart zorgde voor enkele verrassingen, maar het was in de meeste gevallen lekker. De avond werd daar ter plekke verdergezet in de zetels met nog meer gezellige babbels en een drankje of twee, drie. Eens ze daar de deuren sloten, zijn we met een kleiner groepje de lokale horeca - en dan vooral de 'ca' - gaan verkennen en werd de nacht in gebabbeld op een terrasje. Het was duidelijk... voor herhaling vatbaar!

En daarom een nieuw etentje, vrijdag 28/11 om 19u30, deze keer in De Zuidkant in Gent (GMaps: Frederik Burvenichstraat 156, 9050 Gent). Een plek die al een tijdje als 'te proberen' staat aangevinkt en bij deze de gelegenheid om dit samen met jullie te ontdekken. Je hoort er alleen maar goeds over, dus dat belooft!

Er is een tafel voorzien voor max 10 personen, eerst komt eerst maalt. Ben je er graag bij? Stuur dan vóór aanstaande maandagmiddag een mail naar oponseentje@gmail.com zodat wij dan de tafel kunnen bevestigen.

We weten dat dit een dag vóór onze andere activiteit valt (party op za 29/11), maar het ene sluit het andere niet uit. Meer opties om eens af te komen, en uiteraard meer dan welkom op beide activiteiten! Lukt het niet om er deze keer bij te zijn, weet dat er nog volgen.

Hopelijk tot dan!

woensdag 19 november 2014

Uitnodiging: za 29/11 Funky Fabric... een heuse party, jawel!

Nu en dan met een groepje fijne mensen een leuke aciviteit doen, dat willen we allemaal wel. En aangezien een party maar zelden in ons bloglijstje voorkomt, wagen we ons eraan om ook dit eens naar voor te schuiven: Funky Fabric!

Ik ben al eens naar een vorige editie geweest en vond het wel iets hebben, dus op naar meer! Zoals ze zelf hun event omschrijven: "... opnieuw gratis de nacht weg shaken op alleen maar het allerbeste op het vlak van disco, jaren ’80 en ’90 dance hits".

Praktisch:
  • op zaterdag 29/11, het begint om 22u30.
  • dit gaat door in de grote Concertzaal van de Vooruit in Gent, met ingang aan de achterkant van het gebouw (bij het water).
  • adres: Sint-Pietersnieuwstraat 23, 9000 Gent.
  • je zorgt zelf voor je ticket, dat je gratis kan bestellen en printen op hun site (gratis tot middernacht, nadien betaal je entree).

Graag hieronder in de comments een seintje indien je wilt meegaan. Bij veel interesse gooi ik er een gsmnr bij. Hou deze post en de comments in het oog om up-to-date te blijven.

Je weet waar naartoe ipv thuis in de zetel te zitten, dus trotseer die herfstbries!

maandag 17 november 2014

Tinder: "Hoe zielig dat je zoiets nodig hebt om iemand te leren kennen"

Een paar weken terug namen enkele oud-klasgenoten van de middelbare school het initiatief om een reünie te organiseren. Tien jaar afgestudeerd, inderdaad een goede gelegenheid om elkaar nog eens terug te zien, dacht ik dus deed ik maar mee.

Zoals dat hoort op reünies werd er die avond druk gebabbeld over man/vrouwlief en kinderen (de enige andere single aan tafel was een man die er ondertussen geen 10 maar 20 jaar ouder uitzag), verbouwingen aan huizen die ik in mijn eentje nooit zou kunnen betalen en werden herinneringen opgehaald aan leerkrachten en schoolreizen die ik al lang vergeten was. Tot één van de aanwezige dames begon over de Voltreportage over Tinder die onlangs op tv was. Nadat aan het merendeel onwetende wederhelften van koppels die al meer dan 10 jaar samen zijn werd uitgelegd wat Tinder precies was, vulde de tafel zich plots met uitspraken waarvan ik bijna achterover viel. “Amai, je moet wel heel wanhopig op zoek zijn om daaraan mee te doen.” “Hoe oppervlakkig zijn de mensen die je daarop tegenkomt wel niet.” “Hoe zielig dat je zoiets nodig hebt om iemand te leren kennen.” En nog meer van dat fraais…

De single man en ik wierpen een veelbetekenende blik naar elkaar, maar allebei hielden we onze mond. Ik voelde me kleiner en kleiner worden. Kwader en kwader ook, maar ik bracht geen woord uit en luisterde naar al dat afgrijzen van mensen die duidelijk vergeten zijn hoe het is om single te zijn.

Toen ik een dikke week later, bekomen van het niet zo leuke weerzien die avond, op mijn smartphone wat naar links en (wat minder) naar rechts zat te swipen, kwam ik ineens de man tegen van één van de oud-klasgenoten. Naast zijn foto stonden er ook nog enkele foto’s van hem en haar op zijn profiel. Zodat het voor iedereen toch maar even duidelijk was dat meneer al in een relatie zit. Blijkbaar had het Tindergesprek op de reünie toch nieuwsgierigheid gewekt. Tijdens het swipen kom je trouwens wel meer van die profielen tegen. Met foto’s van mannen in trouwkostuum, kussend met hun bruidje. Of met een baby zo klein op de arm, dat je onmogelijk kunt aannemen dat het ondertussen al fout gelopen zou zijn met de mama. Die foto’s swipe ik categoriek naar links. Me ondertussen afvragend wat die mannen (of moet ik zeggen koppels?) in godsnaam op Tinder zitten te doen. Is het omdat ze, nu de 30 in zicht of net gepasseerd is, toch nog eens willen zien hoe goed ze in de markt liggen? Omdat ze willen weten welke van hun kennissen nog “wanhopig” op zoek zijn? Of omdat hun relatie zo saai geworden is dat ze Tinder gebruiken om een beetje spanning op te zoeken?

Wat heb ik op mijn tong moeten bijten om niet aan die oud-klasgenote te vragen wie van ons nu eigenlijk “zielig” is: zij of de singles zoals ik, die Tinder gebruiken om – je weet maar nooit – iemand leuk te leren kennen…

Met dank aan onze gastblogster. Jouw stukje is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

zaterdag 15 november 2014

Wisselen en herenigen (deel 3)

Een gezin met 3 is nu voor mij een complete vorm van samen zijn geworden. Gek wel, want nog niet zo heel lang geleden voelde dat trio nog zo geamputeerd, zo niet normaal en had ik zoveel last van fantoompijnen. Nu kan ik me het leven van vroeger amper nog voorstellen en voor de geest halen. Zo vroeg een vriendin me gisteren of Z. en ik altijd samen gingen slapen en eerlijk waar ik kon het me niet meer herinneren, echt niet. Opnieuw een teken dat er geen sprake meer is van G. en Z.

Dat het toch zo kan verkeren, het frappeert me toch nog vaak, maar net als ik me mijn leven van vroeger niet meer kan voorstellen, zou ik ook voor geen geld ter wereld nog naar dat leven willen terug keren. Naar die oude G. die verstopt zat onder een dikke laag verantwoordelijkheden en verplichtingen en weg van alle spontaniteit daardoor. Nee, de voordelen van dit nieuwe leven zijn ondertussen fameus beginnen opwegen tegen de minpunten en dan heb ik nog niet eens een tof lief, ha! ;-)

Met dank aan onze gastblogster. Mail gerust ook jouw stukje naar oponseentje@gmail.com

donderdag 13 november 2014

Wisselen en herenigen (deel 2)

Ook de (nakende) confrontatie met Z., mijn ex, blijft me toch wel wat parten spelen. Hem zien gaat niet meer door merg en been gelukkig, maar ook die eerste aanblik blijft telkens weer erg raar. Er valt me dan telkens wel iets op dat mijn aandacht trekt: een nieuw uurwerk, een nieuw hemd, een nieuw kapsel. Het is gewoon zo raar om de man met wie je 14 jaar je leven deelde ook te zien veranderen qua look, stijl, keuzes,... Aanvankelijk zag ik Z. nog in de kleren die ik nog had gewassen en in de kast had gelegd, in de schoenen die ik zo vaak vervloekt heb omdat ze weer eens niet op hun plaats stonden,... maar zo stilaan heb ik geen zicht meer op de inhoud van zijn kleerkast en op zoveel andere dingen. Een teken dat onze levens en werelden zo goed als volledig uit elkaar gedreven zijn, op onze dochters na. Dat is enerzijds confronterend, maar anderzijds ook wat het net minder hard en pijnlijk maakt.

(wordt vervolgd)

dinsdag 11 november 2014

Wisselen en herenigen (deel 1)

Vol verlangen de minuten zitten aftellen en uitkijken naar je eigen kindjes. Het blijft toch iets speciaals. Die eerste aanblik en even die gedachte: ze zijn zo veranderd, groter geworden precies, even een klein beetje minder vertrouwd. Ook die eerste knuffel en kus, even een beetje vreemd en onwennig. Het blijft toch iets raars en bevreemdends hebben, het wisselen der kindjes. Ik merk kort voor en tijdens het wisselmoment ook telkens een zekere nervositeit op. Die heeft vooral met 2 dingen te maken: 1) dochter Y. en haar vaak onvoorspelbare reactie en 2) toch ook telkens opnieuw (het vooruitzicht van) de confrontatie met Z., mijn ex.

Y. heeft me tijdens wisselmomenten in de vakanties al heel vaak erg pijn gedaan door niet te willen loskomen van haar papa, door letterlijk rond zijn nek te blijven hangen en niet bij mij te willen komen. Ik weet ondertussen wel dat zij op dat moment afscheid neemt van haar papa en van hun leuke vakantie samen en dat dat op dat moment eventjes op de voorgrond komt, maar toch. Tijdens de zomer van vorig jaar was het zelfs een keer zo erg dat ik haar vrij hardhandig van rond zijn nek heb moeten rukken, haar in de gang heb moeten zetten, de deur op slot heb moeten draaien om dan zwaar ontgoocheld en triest samen met dochter X. meer dan een uur naar haar gebrul te hebben moeten luisteren. Auch. De laatste keren ging het gelukkig telkens beter maar toch sluimert er telkens keer op keer wat onzekerheid op dat vlak. Gelukkig kunnen we voor vandaag spreken van een 'vlotte overdracht'.

(wordt vervolgd)

zondag 9 november 2014

Hoe het voelt nooit een relatie te hebben gehad als twintiger

Ik las onderstaande artikel en vond het ideaal voor deze blog. Wellicht kan je er enkele mensen toch een hart mee onder de riem steken.

What It’s Like To Have Never Had A Boyfriend In Your 20s

When I was 12 years old, a new phenomenon swept over me and my sixth grade peers: relationships.

A week before, the idea of “liking” a boy would have been met with “ew,” but it was suddenly greeted with serious conversation and much well-intentioned meddling (aka an investigation of how safe it was to tell him you liked him).

Through it all, I watched as my friends were approached by their interested boys; I watched them begin their little “relationships,” while I stood on the side… waiting. No one ever showed interest in me.

I decided there must be something wrong with me. I remember, in detail, the tearful conversation I had with my mother about the situation.

“Catherine, you’re going to meet someone. Someone great is out there, but you’re 12. These people aren’t in relationships, they’re just being silly.”

“But, what if no one ever likes me? What if I’m alone forever?” I somehow managed to ask between tears.

“Catherine, your person is out there, and he’s going to be amazing. More than likely you haven’t even met him yet. You still have junior high, high school, college to get through. You’re going to meet him.”

“Think of this: There’s someone out there right now who has no idea that they are going to find you someday.

Maybe they’re thinking about all of this, too, and even though you’re apart now, you could both be looking up at the same moon, wondering, connected without knowing it.”

My mother can speak with a wisdom that gets me every time.

“Okay,” I sniffled, and went outside to look at the moon.

Junior high and high school would go by without any hint of relationships, or even the possibility of one.

College would prove just as lacking in this area, with nary a suitor (aside from one man, who technically counts as one but referred to me as his “back-up plan” should his current relationship not work out).

I remember the night of my senior prom, not because I went, but because I was called into the office a few days before by staff members who wanted to double-check that I didn’t want to go, since I was the only one who hadn’t bought a ticket.

I confirmed that I wasn’t going and told everyone I thought the entire idea was stupid, and that I didn’t care. The truth was that no one had asked me, and I didn’t want to go alone. The night of, a friend texted me that I was the only one not there. I cried myself to sleep.

Graduate school would leave me single, as well; although, entering a female-dominated field did severely narrow my options.

I have spent a lot of time thinking about why no one has ever been interested me (and, I admit, it’s technically possible that someone has been and he just hasn’t said anything).

I’ve been fixated on ways I could change myself to become more attractive. I could be smarter, prettier, funnier, more together. People rarely tell me I’m pretty (aside from my mother) without telling me what I could do to be prettier: “You’d be prettier if you wore your hair down, but I’m not saying you aren’t pretty.”

Despite my efforts, however, I am always my awkward, too-honest self, with hair too frizzy to ever completely contain, and skin that always has to have some sort of blemish.

To be honest, I have worked hard to accept it and have gotten to a point where I kind of even love some of my “imperfections.” Change seems unlikely.

The longer I’ve spent being single, though, the more concerned I’ve become that I will stay this way. In the past few weeks, my online dating journey has been particularly mortifying. I’ve been told I’m the “type of girl that doesn’t get a lot of attention and so, [he] liked me because [I'll] take anything.”

I’ve been sent “the picture” (you know, the picture I’m referring to, unfortunately). I’ve been stood up on a date that the guy suggested and arranged.

These are just the recent missteps; previously, I’ve been asked to show my feet, been sent lewd messages about my breasts and been met mostly with complete silence on the other end.

The things I’ve heard in bars are even worse.

I’d like to say I’ve come through it all with some sort of remarkable insight into dating but, alas, I’m no better at it now than I was at 12; although, the opportunity has provided me with a knowledge of myself that has allowed me to become the person I want to be.

I don’t have a fear of being alone, and I will never stay in a relationship just because it’s better than nothing. I have my boundaries and I’ve learned (and continue to learn) how to assert myself. I’ve made serious changes in order to create the life I want, and I’ve had the opportunity to do this selfishly.

I admit it: Being single has, largely, not been by choice. I haven’t been actively trying to make some sort of grand statement by being a party of one. I’ve shed a lot of tears over this, and I’ve given up more times than I can keep track of.

Each rejection stings a little bit more because it feels, at times, that I’m running out of people to be rejected by (or so the pessimistic voice within declares). Each time I allow myself to be vulnerable, I’m met with nothing in return. I have given up on online dating, and I have started to lose hope that I’m going to meet someone as I go through life, in general.

I don’t want to be alone. I don’t like walking into an empty apartment after a long day of work, and I don’t like being asked if I’m seeing anyone and being left answering it the same way I have my entire life.

I’m tired of people telling me how proud they are of me for moving away and succeeding on my own, as though “on my own” was part of the plan.

It feels like there’s a part of me that has never been validated or truly seen. Despite my efforts to validate myself, there’s this one part I think can only be seen by another person. I can’t describe it; I just know there’s an emptiness I can’t fix myself.

I think it’s the part that motivates us to connect with another person in general; it’s the part that yearns for a connection with another person. It’s how we know when we’ve found the right one.

I want to be seen. Until then, I’ll just keep looking at the moon, hoping he is, too…

Met dank aan de persoon die deze getuigenis mailde naar oponseentje@gmail.com