maandag 15 september 2014

Tv-aanrader: de bijl van Cupido

Sinds kort loopt er op woensdag een nieuwe reeks op Canvas: de bijl van Cupido.

In de vijfde aflevering van De bijl van Cupido (op woensdag 7 oktober) vraagt Annick Ruyts zich af hoe het singles vergaat in Vlaanderen. Zijn ze wel gemaakt om alleen te zijn? Of is single zijn altijd een tussenfase? Is elke single echt op jacht, op zoek naar een relatie? Volgens studies zal in 2030 de helft van de mensen alleen wonen. Annick Ruyts ontmoet singles die getuigen. Daarnaast interviewt zij Rika Ponnet (relatietherapeut met een relatiebureau), Gino Van Ossel (professor marketing en toont hoe het met de financiële situatie van singles is gesteld) en Annick Annaert (oprichtster en bezielster van het a-n-s singlenetwerk).

Hier lees je meer over het programma.

Met dank aan onze gastblogster voor het mailen van deze tv-tip.

zaterdag 13 september 2014

Tinder-tussendoortjes

Ik tinder geregeld. Dat is heel erg begonnen uit nieuwsgierigheid en als research in functie van deze blog, ja ja ;-)

Even uitleggen hoe het werkt? Heel simpel: het is eerst en vooral enkel weggelegd voor dat selecte groepje van Facebook- en smartphonegebruikers, je kiest wat je wil: man/vrouw en binnen welke straal in km, je plaatst zelf een leuke (no duckface, niet te needy en niet te sexy) foto van jezelf op je profiel en dan swipen maar. Swipe naar links als je iemand niet leuk vindt, swipe naar rechts als je iemand wel fijn vindt. En dan hopen, hopen, hopen dat de andere ook naar rechts swipet (schrijf je dat zo?) bij je foto, want pas dan kan je een babbeltje beginnen slaan.

Op Tinder regent het matches (soms is het echt matchday) maar het mondt quasi nooit uit in een (normale) babbel, alsof het merendeel van de mannen op Tinder het vooral als een vorm van egostreling ziet. Ik geraak nog steeds gechoqueerd als ik weer eens een erectie als profielfoto of ronduit een pornografische fotoreeks de revue zie passeren. En de knappe matches (want hoe je het ook draait of keert het is pure vleeskeuring) bevinden zich vaak 'ettelijke kilometers uit de buurt' of spreken Frans ;-) en Frans is voor mij nog meer dan vroeger een echte kaktaal geworden: ik kan het amper nog spreken (ooit was ik er goed in) en nu vereenzelvig ik de meest romantische taal ter wereld met de vrouw die ik het meeste haat ter wereld, de vriendin van de ex. Dus nee, geen Franstalig lief voor mij, al zijn de Walen soms echt om op te eten...

Los van de vreselijke oppervlakkigheid is Tinder tegelijkertijd wel een leuk tijdverdrijf, een fijn tussendoortje, zo wat mannekes links of rechts swipen, beetje vlees keuren,... Een leuke (duurzame) relatie zal er wellicht niet uit voort komen en het leverde me tot nu toe alleen een Woes op, maar grappig is het wel. Ondertussen prijken er al meer dan 100 matches op mijn tindertabel, wat ik wel een mijlpaal vond trouwens het bereiken van die 100. Tja, ik ben ook maar een mens, ook mijn ego wordt graag gestreeld. Streel, streel ;-)

Met dank aan onze gastblogster. Ook jij kan je single-ervaringen delen met je medesingles door je getuigenis te mailen naar oponseentje@gmail.com

donderdag 11 september 2014

Co-ouderschap en de bijhorende woordenschat (deel 3)

Oneindig veel respect voor de mama's en papa's die er permanent alleen voor staan, want ook al zijn mijn ex-man en ik als koppel uit elkaar, we delen nog wel altijd het ouderlijk gezag (zoals dat heet in de, veel te dure, notariswereld). En vermits we ondertussen opnieuw 'on speaking terms' zijn betekent dat ook dat als er echt zorgen zijn, dat we daar met elkaar over praten, in het belang van X en Y. Want zij staan centraal, zullen altijd het centrum van mijn wereld blijven, ondanks alle mannen-avonturen en ondanks de haat en de wroeging ten aanzien van mijn ex-man Z. Die gevoelens zijn er natuurlijk nog en steken nog heel regelmatig de kop op en zullen wellicht ook nooit helemaal weg ebben.

Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar co-ouder zijn heeft zo zijn voordelen. Het heeft me vooral ook veel rust gebracht, heel veel rust. Ik ben niet meer die opgejaagde mama die alles voor de kindjes moest regelen, het huishouden runde,... Ik sta er nu hoe dan ook alleen voor en ik reflecteer dit niet meer op Z die veel minder deed. Ik heb mijn dochters ook maar de helft van de tijd bij me. Dat betekent heel veel loslaten. Nog altijd, maar zeker in het begin was dat de hel. Zeker voor een mama die alles onder controle had, de touwtjes stevig in handen nam en die er altijd was, altijd... Maar het betekent tegelijk ook: minder sleur, minder routine en minder snel de gedachte 'ik plak ze achter het behang'. Ik heb ze maar de helft van de tijd bij me dus probeer ik, veel meer dan vroeger, van de weinige tijd die we samen hebben, een echt feest te maken. In de beginperiode zelfs letterlijk. Toen was het telkens welkomfeestje met lekkere hapjes als ze van bij hun papa kwamen en voelde het ook nog heel erg als: compenseren, het beter willen doen dan,...

De scheiding en alle fases die ik daarin doorlopen heb, heeft er voor gezorgd dat ik op een compleet andere manier in het leven ben gaan staan, als mama, maar ook als vrouw, als vriendin, als dochter, als zus,... Er is ongelofelijk veel veranderd door de scheiding, het co-ouderschap en het 'werken aan mezelf'. Ik ben onherkenbaar ten opzichte van wie ik was en ik zie m'n huidige zelf een heel pak liever. Ik ben daar ongelofelijk trots op en ik zie het als een geschenk van onschatbare waarde en een basis om op verder te bouwen, om een nog mooier mens te worden en te timmeren aan de rest van mijn leven.

Met dank aan onze gastblogster. Jouw getuigenis is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

woensdag 10 september 2014

Co-ouderschap en de bijhorende woordenschat (deel 2)

We zijn ondertussen echt een goed geoliede machine, wij drietjes. Een topteam. Maar het is toch niet van de poes om er de helft van de tijd alleen voor te staan met hen: hun vrije tijd op een leuke, educatieve manier invulling te geven, er zijn voor hun grote en kleinere zorgjes, alleen beslissen wat te doen in sommige situaties,.. En vooral: alles gecombineerd krijgen met een drukke fulltime job. Maar ik doe het graag, ik zie ze graag en ik mag gelukkig ook telkens een weekje 'uitrusten' nadien. Een weekje recuperatietijd waar ik nu ook echt vaak naar uitkijk en van geniet (ook al blijf ik me soms ontheemd voelen). Een weekje me-time die ik ook echt nodig heb om daarna weer een uitgeruste, vrolijke, lieve, goede mama te zijn! Want dat ben ik: een goede mama. Te bedenken dat ik dat ooit in twijfel heb getrokken en te weten dat ik de eerste periode na de scheiding dat weekje me-time niet eens ingevuld kreeg, de muren op me zag af komen, de was van de kindjes opvouwde om toch maar met hen bezig te kunnen zijn,... Muren die soms nog altijd heel dichtbij komen, maar de was die plooi ik al lang niet meer om hen iets dichter bij mij te voelen ;-) Ik mis ze als ze er niet zijn, maar het is tegelijk een 2de jeugd die ik nu beleef en het doet geen pijn meer om ze vrijdagochtend op 'wisseldag' af te zetten op school. Het voelt soms zelfs als een opluchting na alweer een week van onderbroken nachten door nachtbraker Y, na de ochtend- en avondrushes voor en na het werk en de sprints van en naar de trein, het gehaast naar de zwemles en het onmogelijke startuur van de tekenschool op zondagochtend. En dat allemaal alleen! Het voelt soms als het hebben van een gespleten persoonlijkheid: de ene week de flierefluiterige vrijgezel en de andere week de toegewijde mama. Het is elke keer opnieuw 'klikken' en ook dat is voor mezelf confronterend dat ik nog heel heel lang die klik telkens week om week zal moeten maken. Maar het lukt, ook al blijf ik het heel erg vinden, heel erg!

Wordt vervolgd.

Met dank aan onze gastblogster.

dinsdag 9 september 2014

Co-ouderschap en de bijhorende woordenschat (deel 1)

Ik zou het soms bijna vergeten dat de helft van mijn tijd er heel anders uitziet, dat ik fulltime mama ben en ik ondertussen als een volleerde gescheiden vrouw goochel met begrippen als co-ouderschap, kindjeswissels, onderhoudsgeld, heen- en weer koffertje,....

Ik vind het nog altijd heel erg dat ze deel zijn beginnen uitmaken van mijn actieve woordenschat en dat X en Y de komende jaren elke week opnieuw van huisje wisselen. Ik heb dit niet gewild en het is niet te verkiezen. X en Y hebben 2 huisjes en 2 gezinnen waarin ze zullen groeien en bloeien. 2 gezinnen ook waarin ze ongelofelijk geliefd worden, ondersteund worden waar nodig en omringd worden met veel warmte, knuffels, kusjes en goede raad. Ik weet dat ze gelukkig zijn, ik voel dat ze gelukkig zijn, ik merk dat ze gelukkig zijn! En dus ben ik het ook, een gelukkige en trotse mama! Maar ik blijf het heel erg vinden, heel erg!

Wordt vervolgd

Met dank aan onze gastblogster.

zondag 7 september 2014

De Woezenclub (deel 2)

Zo was er J3. Een alleenstaande papa met een dochtertje dat zo oud is als een van m'n eigen dochters. Hij charmeerde me met zijn opener (via Tinder dan nog wel, over Tinder later meer ;-)). Het was de start van een maand (een maand, dat is lang in datingland!) online babbelen, afspreken, annuleren, afspreken, nog eens annuleren en afspreken en nog eens annuleren. De babbels waren soms leuk, soms heel leuk, soms oppervlakkig, maar meestal leuk. Maar de research die ik tussendoor verrichte (ja, ik doe aan research rond de mannen die ik 'ontmoet', lang leve de sociale media daarvoor) leverde me alvast een eerste minpuntje op: meneer was aanhanger van een politieke partij die ik niet bepaald genegen ben. Ik probeerde die ontdekking te negeren en te parkeren. Niet makkelijk, maar ik probeerde het. Hij was ook al 7 jaar lang alleen en ook al besef ik zeer goed dat ik zelf mogelijks ook lang alleen zou kunnen zijn, ik knapte daar toch ook een beetje op af. Ook de fysieke verschijning was niet meteen allesverlammend en 'wauw' maar ook daaromtrent probeerde ik mijn eerder negatieve gevoelens te negeren. Mijn lat lag immers hoog, heel hoog, met mister toyboy als toetssteen ;-)

Nu, voor de eerste 2 afspraakjes die hij annuleerde kon ik nog wel begrip opbrengen. Het is niet altijd zo eenvoudig om alles geregeld te krijgen met kindjes en zo. Derde keer goede keer dus dacht ik. Ik had (opnieuw) babysit geregeld, had me in 1000 bochten gewrongen om op tijd uit Brussel thuis te geraken, kindjes op te halen, in bad te steken, op tijd naar bedje te brengen, mezelf nog even op te frissen en ervoor te zorgen dat mijn huis er spik en span bij lag. Een klein uurtje voor het afgesproken uur het volgende bericht: Slecht nieuws, ik zie het toch niet zitten. Dit is echt niets voor mij, we stoppen er beter mee...Sorry.

Waaaaaa, wat een woes! Waar zijn je ballen jong? Hoe respectloos is het eigenlijk om zo last-minute terug te krabbelen? Nu snap ik waarom je al 7 jaar single bent? Niet te geloven, wel te verwachten en mijn naïeve zelve was compleet in de woezenval gelopen... Lullig, ik voelde me echt lullig. Maar tegelijk ook opgelucht: de 'ik moet uit mijn comfortzone komen' - stress verdween als sneeuw voor de zon en ik was ook opgelucht dat ik nu niet meer moest wakker liggen van al die eerder vermelde minpuntjes. Ik was compleet niet teleurgesteld, eerder totally pissed, wat ook wel een teken aan de wand was. Ik reageerde dan ook meteen heel kordaat: Man, dit meen je echt niet. Pfff, this sucks big time. Ik begin stilaan te begrijpen waarom je al zo lang alleen bent. En dat was dat. Finito, schluss, gedaan ermee en ik was vooral lastig omdat ik een maand lang oprecht (ok, met bedenkingen) energie heb gestoken in een woes! Ik hoop ze niet meer al te vaak tegen te komen, die woezen. Ze krijgen allemaal een one way ticket to the club!

zaterdag 6 september 2014

De Woezenclub (deel 1)

Wisten jullie dat dat bestond een Woezenclub, met de grote W? Ik ook niet maar ik heb het wel aan de lijve mogen ondervinden. Ik wist voorheen ook niet wat het was 'een woes', maar ik leerde het begrip kennen via een vriendin die ook in contact was gekomen met een man uit de Woezenclub.

Een woes is een man zonder ballen, figuurlijk hé, niet letterlijk natuurlijk (oef!). En de Woezenclub is de verzameling van deze mannen zonder ballen. Een zielig clubke, dat wel. Geen club waar je lidmaatschap voor wil betalen en waar je liefst ver vandaan blijft. Het zijn mannen die niet durven af te spreken maar wel een grote mond op zetten tijdens het online babbelen. Het zijn mannen die soms lief kunnen zijn, maar vaak ook kortaf in de gesprekken die ze met je voeren. Of die ook middenin een online gesprek verdwijnen of het ineens toch interessanter vinden om televisie te kijken. Het zijn mannen die je overladen met bullshit nonsens antwoorden als je vraagt waarom ze nu eigenlijk niet willen of kunnen afspreken. Het zijn mannen die af en toe wel nood hebben aan aandacht maar om god weet welke reden niet durven daten. Ook al probeer je hen te sussen en vertrouwen te geven, niet teveel druk op te leggen, te zeggen dat je zelf ook dood gaat van de stress voor die eerste date, dat je ook uit je comfort zone moet komen,... Kortom, het zijn mannen zonder 'the guts' om een vrouw in het echte leven te ontmoeten, of 'in real life' (irl) zoals ze dat in datingtaal zeggen. Er is zelfs ook een Engelstalig begrip voor 'textationship', a person that texts you all the time but never makes an effort to see you. Dat zijn woezen helemaal. Zooooo ergerlijk! En zoooooo sissy! En je kan dan ook de vraag stellen wat die mannen überhaupt op zo'n datingsite doen als ze toch nooit zullen afspreken. Zo onbegrijpelijk en het wekt toch wel wat vragen op, vragen die je uiteindelijk moet loslaten, een vragengedeelte dat de meeste mannen gewoon niet hebben in hun hersenen. Zorgeloze pietzakken!

(wordt morgen vervolgd)

Met dank aan onze gastblogster. Jouw inzending is ook welkom bij oponseentje@gmail.com