donderdag 18 december 2014

Een warme avond...

Voor de dames*...

‘De wind snijdt in mijn gezicht, de sneeuwvlokken dwarrelen in mijn ogen,... ik probeer me een weg te banen op mijn fiets richting huis. De zware werkdag ebt nog na: ‘deadlines’, ‘andere verlofregeling’,... en andere thema’s en gedachten woelen in mijn hoofd rond. Verkleumd en half verweekt open ik de huisdeur. Terwijl ik mijn jas ophang en mijn schoenen uitschop in de gang, merk ik een lichtstreep vanonder de verbindende hal-woonkamerdeur: ‘Verdorie, zeker vanmorgen het licht vergeten uit te doen, ook dat nog!’ zeg ik tegen de muren. Ik duw de haldeur open en blijf als verstomd staan... de woonkamer baadt in het kaarslicht. Met open mond aanschouw ik een ‘schoon marchandiese’ van een man op enkele kussens, liggend voor het knisperend haardvuur. Deze spreekt mij met zachte stem toe: ‘Goedeavond, mevrouw. Excuseer dat ik u liet schrikken, dat was niet de bedoeling. U bent, als trouwe klant van ons groene-stroom-bedrijf X., uitgeloot voor een,... hoe kan ik het het best omschrijven?... ‘warme avond’.... bij deze. Ik sta de komende uren ter uwer beschikking. Uw wensen ken ik niet, maar ik hoor ze graag. Misschien beginnen met een warm drankje?’
Ik denk nog net 'Ik ben in de nieuwe reclamespot voor instantsoep beland!' doch, na een moment van bekomen, stap ik op hem toe terwijl ik voelbaar ontdooi en de werkdag van mij af laat vallen...’


* Heren, over enkele dagen een ‘warme vrouw’ voor jullie! :-)



Met dank aan onze gastblogster. Zin om ook in je pen te kruipen en jouw ervaringen te delen met honderden medesingles? Mail dan naar oponseentje@gmail.com

dinsdag 16 december 2014

Verjaren in tijden van singleschap

Ik was uitgenodigd op een feest. Helemaal georganiseerd door manlief voor vrouwlief. En toen begon vrouwlief nog te speechen ook. Over haar liefde voor manlief en kroost, over hoe schoon het leven wel was met hen aan haar zijde, over haar dankbaarheid voor dit mooie verrassingsfeest.

Tijdens haar speech dwaalden mijn gedachten af naar mijn verjaardagen als single. Geen partner hebben, het was nooit een reden geweest om het feesten te laten. Verjaardagen vind ik belangrijk. En al helemaal als single. Mensen krijgen niet zo dikwijls de kans mij te feliciteren. Want ik trouw niet, zet geen kinderen op de wereld en word geen oma. Bovendien ben ik ook nog eens hondstrouw aan mijn werkgever en woonst. Dus laat ik het mij welgevallen als mensen me een dag per jaar in de bloemetjes zetten. Al is het maar omdat ik al x jaar rondloop op deze blauwe planeet.

Omdat bloemetjes niet altijd zomaar uit de grond schieten, doe ik meestal wat zaaiwerk vooraf. Vrienden krijgen doorgaans weken op voorhand een uitnodiging voor een afternoon tea of een lasy sunday. Met mijn feestjespalmares kan ik mezelf zowaar uitroepen tot single-feestconsulente (gratis tips vind je hier, hier en hier).

Dit jaar kwam ik er niet toe een feest te organiseren. Ik had het te druk met andere zaken, zoals leuke verjaardagsgedichten en feestacts bedenken voor andere jarigen. Dus organiseerde ik eens niets.

Gelukkig nodigde ik wel mijn ouders om samen uit te gaan eten. Toen ik 's avonds in bed lag, bedacht ik hoe het zou geweest zijn als zij er niet geweest waren. Mijn conclusie was: niet veel soeps.

Oh ja, er waren een vijftal mensen die erin slaagden een postkaart tijdig in de bus te laten vallen (verjaren na een weekend, het levert gegarandeerd meer te laat dan tijdig bezorgde kaarten op). Ik kreeg ook ettelijke mailtjes, smsjes en Facebookwensen (fijn, al heb ik wel eens heimwee naar de tijd dat snailmail nog heel gewoon was). Maar er waren ook goede vrienden die het gewoonweg vergaten. Zij zijn het zo gewoon dat mijn verjaardag wordt voorafgegaan door een uitnodiging voor een feestje dat zij zich blijkbaar niet meer kunnen inbeelden dat Lies ook wel eens verjaart zonder feestgedruis. En dat deed me dus verlangen naar een partner. Naar iemand voor wie het ondenkbaar zou zijn dat hij mijn verjaardag zou vergeten. Naar iemand voor wie het geen moeite zou zijn om moeite te doen. Naar leuk verjaren, zelfs zonder organiseren.

Gemis en feest, het blijft een schoon huwelijk.

zondag 14 december 2014

Nieuw: blad voor alleenstaande ouders

Bij de Gezinsbond kan je nu gratis Enig Stuk bestellen, een blad voor alleenstaande ouders.

Een pluim voor de Gezinsbond die hiermee aandacht schenkt aan een steeds groter wordende groep ouders in onze samenleving.

vrijdag 12 december 2014

Knack kiest de mens van het jaar: de single

Proficiat, beste alleenwonende lezer. Knack riep jou uit tot mens van het jaar. Want achter elke derde deurbel woont vandaag een eenpersoonshuishouden.

Tijd voor een feestje, zou ik zo zeggen.
Bedankt ook aan de lezeres die ons mailde dat de Knack weekend deze week volledig gewijd is aan het thema 'single'. Heel het blad staat vol met artikels, getuigenissen, tips, e.a. ... over single zijn.

woensdag 10 december 2014

Heb ik weer voor. Ben ik de enige?

Ik val blijkbaar niet op. Geen lange lijst exen. Ik voel me met mijn 28 jaar oud als de straat wegens gewoon nog nergens staan in het leven. Nauwelijks vrienden van m’n eigen leeftijd, ze zijn bijna allemaal een stuk jonger of ouder. Ik ben geen happy single.
Ik bedoel maar: ik heb niemand NODIG. Ik trek al zo lang m'n plan alleen. Ik smacht alleen naar af en toe iemand om vast te kunnen pakken. Iemand om 's avonds tegen aan te kruipen - zeker met die koude, donkere avonden nu. Ik heb natuurlijk mijn dromen – huisje, boompje, beestje – zoals de meesten onder ons. Maar zover ben ik nog lang niet. Ik wil een begin – en zien waar het uit komt.

Ik zie er tegen op met de eindejaar. De domme opmerkingen het hele jaar door van "niet van straat geraken" en alle variaties erop worden nog honderd keer erger rond deze tijd van het jaar.
Ik dacht dat dit jaar anders zou zijn. Eindelijk ergens een begin aan maken. Iemand begon te berichten met mij en beetje bij beetje werd dit zowat elke dag een telefoontje. Ik geef me niet snel bloot. Zitten zeveren is 1 ding, iemand vertrouwen is iets anders. Dat ben ik bij hem toch gaan doen. Ik ben niet begonnen maar ben er wel beetje bij beetje in mee gegaan. En naar mijn gevoel zijn we daar vrij ver in gegaan – niet zozeer fysiek, maar wel emotioneel. Zo ver omdat ik er misschien wel iets in zag.

Ik hou niet van het idee dat vrouwen spelletjes moeten spelen om interesse te houden. Dat heb ik bij hem dus nooit echt gedaan. Ik wou eerlijk zijn. En nu voel ik me eigenlijk serieus misbruikt eigenlijk (hoewel dit misschien niet de juiste term is in deze context). Ik heb het gevoel alsof ik mijn attitude laten varen heb en beetje bij beetje lief en bezorgd geworden ben voor hem – ik ben ervoor gegaan en heb me erin vast gebeten. En het moment dat ik dat deed ben ik blijkbaar niets meer geworden dan “iemand grappig om mee te babbelen”. Iemand om elke dag zijn dag mee door te nemen, net zoals je zou doen met je lief – maar dan enkel via de telefoon natuurlijk want er is niets.

Hij wil enkel goed blijven overeen komen. Ik probeer mezelf dan in eerste instantie te gedragen. Vriendjes zijn is niets mis mee natuurlijk. Maar ik ken mezelf ook. Hij heeft mij voorbij het stadium van vriendjes getrokken en nu ik er iets in zie krabbelt hij terug. Ego gekrenkt omdat ik het wachten beu ben en ik zelf initiatief neem? Waarschijnlijk wel aangezien ik dan te veel push. Tot zover het doorbreken van stereotypes. Zijn reactie? Kortweg letterlijk en figuurlijk vluchten in mijn ogen.

Vriendjes zijn is goed. Maar eerlijk? Hij is een pak verder gegaan, ik heb mee gedaan. Ik heb me laten meeslepen en me kwetsbaar opgesteld en hij heeft op mijn hart getrapt. Nu ben ik echt kwaad. Zo kwaad dat ik me er niet echt over kan zetten. Zodra ik me ergens in vast gebeten heb, laat ik heel moeilijk los. Kwaad wegens gekwetst.

Ben ik de enige die dit voor heeft? Ik ben misschien weer niet eerlijk of redelijk in mijn reactie naar hem toe. Ik kan vooral wat steun gebruiken eigenlijk.

Met dank aan onze gastblogster. Zin om ook in je pen te kruipen en jouw ervaringen te delen met honderden medesingles? Mail dan naar oponseentje@gmail.com

zaterdag 6 december 2014

Zet eens een boompje op

Ik breng Dochterlief voor het weekend naar Papa. Nieuwe is er (uiteraard) ook. Papa kondigt vrolijk aan dat ze vandaag de kerstboom gaan halen en versieren. Ik zie het al helemaal voor me. Waar is trouwens het principe ‘eerst de Sint, dan pas kerst’ naartoe? Nieuwe bazen, nieuwe wetten. Dus zwijg ik wijselijk.

Dochterlief zwijgt echter niet. Ze is 5 en laat het merken als het haar niet zint. ‘Ik wil niet. Ik blijf liever hier bij Nieuwe, ga jij maar de kerstboom halen.’

Ik verwacht allerlei antwoorden maar niet: ‘Dat gaat niet, Nieuwe moet mee en jij dus ook want ik kan dat niet alleen.’ Gelukkig kreeg ik niet dat derde kopje koffie (van Douwe Egberts weet je wel) voorgeschoteld of ik had me er serieus in verslikt. Ik neem afscheid van Dochterlief en haast me terug naar de wagen. Ik weet even niet of ik nu moet lachen of huilen. Hij kan het niet alleen?!

Het zal dit jaar voor de derde maal op rij zijn dat ik straks (na de Sint dus) alleen met een kerstboom sleur. Ik gun het Dochterlief van harte. Ik wens haar immers de gezelligheid en sfeer toe die ik zelf als kind steeds heb mogen ervaren tijdens de magische kerstdagen. Persoonlijk – en ik heb geleerd met mij nog vele anderen- is het een grote berg die ik over moet.

Voor iedereen die deze kerst alleen is of haar boom moet zetten: courage!

Met dank aan onze gastblogster. Zin om ook in je pen te kruipen en jouw ervaringen te delen met honderden medesingles? Mail dan naar oponseentje@gmail.com