Haat-liefdeverhouding met de zomer

Door het jaar heen heb ik in de week wel altijd een aantal avonden/weekenden gevuld. Zumba, bbbb, een shift als barvrijwilliger, salsa, etentje,....

In de zomer vallen veel van die activiteiten weg. De festivals, marktjes, picknicks,.... schieten als paddenstoelen uit de grond.

Maar hoe ouder ik word, hoe minder vanzelfsprekend het is om in gezelschap te gaan.

Een paar jaar terug was het zo vanzelfsprekend: alles wat zich aandiende deden we samen met de leiding of andere vrienden. Maar nu zijn er zo veel meer factoren om mee rekening te houden: kindjes, werk, partners,.....

Ik geniet van al die zomeractiviteiten, maar zie er ook wel wat tegenop om telkens degene te zijn die vraagt: heb je zin om .... te doen of om alleen te gaan.

Nog iemand die dit probleem herkent en hoe gaan jullie ermee om?

Katrijn

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Aanvaring met de brievenbus

Dinsdagavond op weg naar het nieuwe appartement van een vriendin. Al een straat of twee mislopen. Er begint een beetje haast in mijn pas te komen want ik wil niet te laat zijn (kwestie van het cliché niet opnieuw te bevestigen). In mijn zoektocht merk ik dat het appartement aan de overkant van de straat ligt. Gevonden!

Tot ik plots frontaal tegen een rode brievenbus van de post aanloop. Een filmscène waardig val ik dan ook languit achterover tegen de straatstenen. Om het blooper- en klungelgevoel nog wat te bevestigen werd ik recht geholpen door een niet slecht uitziende dertiger.

Nog aan het bekomen van de klap, genoot ik ondertussen wel al een beetje van de aandacht. Het gesprek ging van mijn builen en schaafwonden alsmaar meer over op koetjes en kalfjes. En ik begon me af te vragen als ik het zou aandurven om hem mee uit te vragen.

Weg roze bubbel!!!! De deur van het huis waar we aan zaten ging open: 'Schat ben je klaar om te vertrekken?'

Die pot ijs die ik gekocht om samen te balen over haar gebroken relatie, had plots dubbel nut :)

Katrijn

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Love is in the air


Ik vond deze 2 wortels in mijn groentenpakket en prompt fluisterde mijn romantisch-fantastische kant mij toe dat dit geen toeval kon zijn. Ja, ja, beste lezers, de zomer van 2016 zou wel eens my summer of love kunnen worden. Hoe we dat gaan doen zo zonder Tinder of datingsites is mij nog niet duidelijk, maar als het klopt dat de liefde aanklopt op het moment dat je ze het minst verwacht en het minst op zoek bent, tja, dan gaat dat dik in orde komen.

Bij deze: gastbloggers gezocht voor deze blog. Want anders gaat het hier deze zomer heel stil worden.

Het cliché van de (on)gelukkige single

Als het over singles gaat, zijn er 2 hardnekkige clichés: dat van de happy single en dat van de ongelukkige single.

Uit onderzoek in opdracht van de VRT blijkt dat de mythe van de happy single niet strookt met de werkelijkheid. Een relatie en kinderen maken de Vlaming gelukkig. De gemiddelde Vlaming geeft zichzelf 7/10 wat geluk betreft, de single Vlaming 6/10.

En wat met de mythe van de ongelukkige single? Gaan wij singles allemaal ongelukkig door het leven? 'Single zijn: het baart vooral mijn omgeving zorgen', zegt een jonge single.

En hoe gelukkig ben jij, beste single lezer?

Mei: maand van de kluizenaar (deel 2)

Dat brengt me bij die andere vraag die mij na lange tijd dit weekend weer gesteld werd. “En hoe is’t in de liefde?” Baf, recht op de tafel. Euhm… Nikske in de liefde. Nog steeds niet. “Dat komt nog wel. Buitenkomen, hé.” Ja, want zo simpel is het nu eenmaal. Zeker als je bedenkt dat ‘hij’ ook net dan moet buitenkomen, op dezelfde plaats. En dan moet er nog contact zijn, liefst. Alsof je niet gewoon kan buitenkomen om mensen te leren kennen of ervaringen op te doen. Dat is wat ik de laatste maanden gedaan heb. Zonder dat er iets moest, zonder al te hoge verwachtingen. Ook al had ik er wel meer van verwacht. Eens zien hoe lang ik het volhoud om niets meer te plannen. Mijn beste vriendin weet alvast wat ze moet doen als ik nog eens een idee heb!

Voor het geval het toch weer begint te kriebelen: zijn er activiteiten, cursussen of workshops (voor singles) die jullie kunnen aanraden?

Met dank aan onze gastblogster. Jouw verhaal, mening, tip, ... is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Mei: maand van de kluizenaar

Er zijn in het leven twee vragen die ik vrees. Twee vragen die mij doen twijfelen aan mezelf. Eén daarvan is: “En wat zijn uw hobby’’s?” Tot voor kort zou ik geen bevredigend antwoord hebben kunnen geven. Ik speel toneel, maar dat is maar een paar maand per jaar. Voor de rest… Tv kijken zeker? Lezen? En af en toe afspreken met vrienden? Zijn dat hobby’s? Maar je zal maar eens géén hobby hebben. Ik moest er aan denken toen ik een column las over een bore out, verveling op het werk. Ik had er nog nooit van gehoord. Zou je je ook kunnen vervelen in je vrije tijd?

Begin dit jaar plande ik mijn agenda vol om toch maar bezig te zijn en buiten te komen. Nieuwe dingen en mensen te leren kennen. Een hobby te hebben! Alleen… koos ik blijkbaar voor dingen waar ik niet goed in ben. Niet echt bevorderlijk voor het zelfvertrouwen. En bovendien had/heb ik daardoor te weinig tijd om voor mezelf te zorgen. Ik besliste dus dat het na de zomer anders moet. Het was dan ook de maand van de Kluizenaar. Mijn persoonlijke kaart, aangezien ik eigenlijk een vrij introvert persoon ben, nogal een eenzaat. De maand dus van introspectie, zoeken en eenzaamheid. Een moment van zelfbezinning om duidelijkheid te krijgen in wat ik werkelijk wil bereiken. Ik weet nu wel dat het zoals de afgelopen maanden niet meer hoeft.

(wordt vervolgd)

Een beslist besef...


De voorbije singletijd merkte ik op dat 'single zijn' me weleens even 'teveel' leek:'Had ik maar een lief!' gooide ik er dan uit. Andere singles die ik hierover sprak, herkenden dit en dan zuchtten we samen over de zwaarte van het single zijn.

Toen ik weer zo'n moment zag aankomen, zette ik me in de zetel. Vervolgens kwamen me twee vragen op: 'Op welke ogenblikken doe ik deze uitspraak precies? en 'Wat heb ik dan precies nodig?' Na even nadenken werden de antwoorden me duidelijk. Als alles goed gaat, ga ik even 'goed' door het leven: dan geniet ik ten volle van 'vrijheid, blijheid'. Al ik daarentegen een stressvolle dag achter de rug heb, moe ben en werk te doen heb of ziek ben en én ziek én verzorger moet zijn, zit het me ferm tegen en vervloek ik het single zijn. Wat ik dan nodig heb? Bij stress eens kunnen emotioneel ontladen en een dikke knuffel qua opvang, bij moeheid iemand die een deel huishouden op zich neemt en bij ziekte iemand die zorg op zich neemt.

Plots klikte er iets: terugkijkend op mijn relaties en hun breekpunt en de thema's die vriendinnen-in-relatie aankaarten als 'problematisch' en 'steeds wederkerend', kwamen twee topic telkens terug nl., 'huishouden' en 'emotionele zorg'. Een eerlijke huishoudelijke verdeling of op zijn minst een lange strijd erover, kwam me en mijn kring bekend voor: een twistpunt waaruit telkens bleek dat 'Ik zal wel helpen, je moet het maar vragen' veranderde in 'Moet ik dan telkens zagen?' en 'Je moet het zien en doen, niet 'helpen'!' Een nog groter probleem betrof de emotionele en sociale capaciteiten: 'Mijn vriend snapt niet dat gewoon luisteren, aandacht geven voldoende is... gewoon me laten zijn en dan kom ik er zelf wel uit, kom ik even later tot een oplossing!' en 'Mijn hond snapt nog beter mijn verdriet, die legt haar hoofd op mijn schoot als ik huil.' Ik snapte ineens dat huishoudelijke taken en emotionele opvang mijn twee grootste noden waren in tijden van stress én dat mijn ervaring me leerde dat ik deze vanuit mijn nabije kring reeds haalde en dus niet vanuit een relatie! Het drong tot me door dat ik had GELEERD deze zaken van een man te verwachten terwijl zij dat net niet geven, eerder wel verwachten van een vrouw. Een paar dagen later viel mijn ook op het boek 'Liefdewerk' van S. Maushart: tot mijn verbazing kaartte zij net aan wat ik had over nadacht - zij benoemt deze emotionele en huishoudelijke ongelijke verdeling en wijdt er vervolgens een hele studie aan.

Een tweede 'klik' volgde: aangezien ik in mijn netwerk met mijn noden terecht kan en geen zin (meer) heb in energierovende en uitputtende discussies over een eerlijke huishoudelijke takenverdeling en ongepaste reacties op emotioneel geladen gebeurtenissen, bleek die man dus niet nodig te zijn. En, foetsie, weg was het ongemakkelijke gevoel en de streek van jaloezie als ik een op het eerste zicht gelukkig uitziend koppel op straat zag. 'Ik zie niet wat er achter de gevel gebeurt, doch kan me er een voorstelling van maken. Een relatie is absoluut geen garantie op gepaste zorg.' Mijn single leven is niet perfect en ik zal nog wel eens vloeken en tieren, doch weet nu precies waar ik nood aan heb - het romantische relatiebeeld zwierde ik van me af en sindsdien voel ik veel lichter.