donderdag 30 oktober 2014

Kijk mama, zonder partner!

Soms maakt mijn hoofd kronkels en denk ik in metaforen. Single zijn is een beetje als een kind dat leert fietsen. Weet je nog? Met vallen en opstaan, eerst met wieltjes en steun van je omgeving. En als je gelanceerd bent, laten ze je plots los. En maanden (of jaren) later, na veel oefenen, roep je plots: kijk mama, zonder handen! Om dan BAM ... nog eens keihard te vallen. Gelukkig zijn er enkel wat schaafwonden en traantjes. En misschien moet er al es iets genaaid worden. En dan kruip je gewoon terug op je fiets. En je bent wát trots (als een gieter ja!) op je ontwikkelde nieuwe vaardigheden. Terecht!

Laatst sprak ik met een collega over alle plannen die ik aan het maken ben. "Goh Anne, jij doet dat toch zo goed!" zei ze. Ik begon een beetje te blozen (complimenten in ontvangst is nooit mijn sterkste kant geweest) "écht! Zo als jongedame, helemaal alleen. Je hebt dat toch allemaal mooi geregeld jouw leven. Ja, ik vind dat echt." .

Wat doet zo'n compliment deugd. Soms ben ik zó trots op mezelf dat ik zou willen roepen: kijk eens, dit doe ik allemaal, zonder partner! En ook als ik naar de singles om me heen kijk denk ik wel eens, wat doen jullie dat goed! Maar écht complimenten geven, dat doen we te weinig. Blijkbaar had ik om dat te beseffen er zelf eerst ééntje nodig.

Daarom wil ik deze boodschap de single-wereld insturen: of het nu je eigen keuze was om single te zijn of niet, of je op zoek bent of niet, of je grote stappen zet of eerder met baby-steps vooruit gaat: wat doen we dat allemaal zo goed. Een bank vooruit en een kus van de juf, want we doen het toch maar!

woensdag 29 oktober 2014

Lachen met slechte tinderdates

Tinder kwam hier en hier al aan bod op deze blog.

Nu is er ook een webserie die de draak steekt met pijnlijke Tinderdates.

Misschien wat troost voor al wie al gelijkaardige toestanden meemaakte.

Met dank aan de lezeres die ons dit artikel mailde.

dinsdag 28 oktober 2014

Echtscheiding past niet in het plaatje. Of toch?

In de reclamewereld krijgen we alleen maar gelukkige standaardgezinnetjes te zien. Mama, papa en de (immer schattige) kindjes zijn de norm.

Het is zo'n ongeschreven regel dat het zelfs de kranten haalt als een adverteerder er eens van afwijkt en een gescheiden koppel (inclusief de nieuwe partner van de mama) toont.



Bedankt aan de lezeres die ons dit artikel mailde.

zondag 26 oktober 2014

Uitnodiging: badminton op maandagavond 17 november

Hey iedereen,

Na een paar badmintonavonden op donderdag gaan we nog eens voor een maandagavond. Schrijf 17 november maar in jullie agenda. Afspraak zoals steeds in Catalpa in Lochristi. We starten zoals steeds om 20 uur. Hoe meer zielen...

Voor degenen die nog niet het genoegen gehad hebben om met ons een pluimpje te komen slaan: we spreken gewoon binnen af aan de badmintonvelden. Aan de balie van de fitness kennen ze mij, dus als je zegt dat je voor mij komt, dan laten ze je wel binnen. Badmintonrackets kunnen eventueel gehuurd worden. Shuttles voorzie ik doorsnee wel.

Laat wel zo snel mogelijk iets weten als je komt. Zo kan ik voldoende terreintjes reserveren.

Groetjes en tot dan!

Simon
badm.oponseentje@gmail.com

zaterdag 25 oktober 2014

Van droomdate naar mokerslag (deel 6)

Dat berichtje kwam er niet. Niet nog de avond zelf, niet de dag nadien...

Ik ben daar misschien een beetje traditioneel in, maar ik vind het wel aan de man om na een date even te laten weten wat hij ervan vond (ook als het negatief zou geweest zijn). Weg hoop, weg verlangens.

De schrik was terecht. Net als de vorige keer gaf ik hem nog even het voordeel van de twijfel, maar ik kon me niet langer bedwingen en ik stuurde al vrij snel zelf een berichtje. Dat ik het leuk vond en dat het voor herhaling vatbaar was en meer van dat. Berichtje werd gelezen, geen reactie! O hell! Toch niet weer hé, hij ging me toch niet weer zonder uitleg laten stikken (ik had het kunnen weten). Dit kon toch echt niet, dit rijmde echt niet met hoe ik de date ervaren had. Het kon niet anders dan dat hij dat ook moet gevoeld hebben, mijn 6de zintuig heeft me op dat vlak echt nog niet al te vaak in de steek gelaten.

Pas op zondag (we hadden donderdagavond afgesproken) reageerde hij met te stellen dat het er voor hem niet 'boenk op' was en dat de ervaring hem leert dat het dan ook geen zin heeft om er verder in te investeren. What the fuck? Dit meen je niet? Kapot was ik ervan! Weg vooruitzichten en weg toekomstplannen. Wat kwam dat als een mokerslag aan, zo onverwacht, zo anders ingeschat, zo grof opnieuw! Zijn er dan echt geen fatsoenlijke mannen meer?

Ok, als je het niet voelt en het niet meteen is wat je zoekt, maar communicatie mensen, communicatie! Zelfs J. was daar nog ok in (onder een beetje druk vaak wel), maar ok. Dikke, dikke, shit! Lam geslagen dat was ik. Waarom ik weer, wat had ik nu weer verkeerd gedaan en waaraan had ik dit nu weer te danken? Een fameus dipje zou volgen...

vrijdag 24 oktober 2014

Van droomdate naar mokerslag (deel 5)

Meteen toen hij weg was overvielen mij diverse emoties. Hoop stak de kop op na een geweldige avond. Ok, een beetje een avond in omgekeerde volgorde, maar eentje om in te kaderen. Verlangen naar meer en dagdromen over wandelingen op het strand, vrijen in de duinen, samen onder een dekentje filmpje mee pikken, op vakantie gaan, uit eten gaan, leuke dingen doen met de (4!) kindjes, mekaar missen als we niet bij elkaar zijn, aftellen naar afspraakjes, samen naar leuke concerten gaan,... Typisch ik: meteen er los over gaan en al een toekomst beginnen plannen terwijl we nog maar aan date 1 zaten. Maar heel eventjes kwam dat leven van vroeger wat dichterbij en dan besef je meteen ook weer wat je allemaal tot dan toe gemist hebt. Dan begint een vrouwelijke mens al eens wat (te) hard van stapel te lopen.

Tegelijk overviel me ook grote schrik. Zou hij het ook zo fijn gevonden hebben (kan bijna niet anders, anders kan je zo niet vrijen met iemand, echt niet)? Zou hij 'de klik' ook gevoeld hebben alsof we mekaar al jaren kenden? Zou hij zich ook zo zitten verlekkeren op volgende afspraakjes en misschien toch ook al eens heel eventjes zijn beginnen wegdromen over meer, over een relatie, over een leven samen...?

Schrik want eigenlijk wist ik tegelijk ook heel weinig over hem (ik had niet eens een telefoonnummer of een achternaam, ook weer slim) en eigenlijk was ik in het gesprek wel vaak degene geweest die aan het woord was, vragen stelde of iets vertelde. De schrik zorgde ervoor dat ik toch ook niet echt kon nagenieten van de avond, maar ik richtte al mijn pijlen op de hoop en op het 1ste berichtje dat zou volgen en waarin ik hopelijk zou lezen dat hij er ook echt van genoten had.

(wordt vervolgd)

donderdag 23 oktober 2014

Van droomdate naar mokerslag (deel 4)

2 dagen later al hadden we onze 1ste date, bij me thuis (want het was kindjesweek).

Mooi op tijd stuurde hij me eerst even een berichtje om te checken of de kindjes al sliepen en een paar minuten later klopte hij aan. Dat vond ik best schattig want hij belde natuurlijk bewust niet aan om de kindjes niet wakker te maken (punt 1 was gescoord).

Opnieuw die immense stress die door mijn lijf gierde als ik richting voordeur liep. O, waarom was dat toch altijd zo'n opgave en wat was het leven vroeger toch makkelijker, saaier en minder spannend, maar makkelijker. Ik deed de deur open en hij stond daar helemaal zoals ik het me had voorgesteld: stoer, knap, hip, beetje rockabilly kuifje, toffe kleertjes en zoals afgesproken mét bubbels en een goed humeur. Dit kon niet fout lopen. Alleen werd ik wel weer overmand door die vreselijke onwennigheid en dit keer was het echt erg alsof ik het dit keer echt niet mocht verknoeien, want dit zou wel eens een goeie catch en match kunnen zijn.

En dus om één of andere gekke, onverklaarbare, reden begonnen we meteen te kussen. We stonden daarbij in het midden van mijn living, de fles bubbels, naast ons, en we bleven maar doorgaan. Toch niet te snappen hé: alsof kussen met een volstrekt vreemde dan zoveel minder onwennig is dan een praatje slaan? Tssss. Maar goed, we waren dus intens aan het kussen en dat voelde al zeer passioneel.

Daarna volgde een hemelse vrijpartij. Echt, de beste ooit. Ongelofelijk begeerd heb ik me toen gevoeld, zonder al teveel in details te vervallen, maar het was onbeschrijfelijk goed en lekker en zinnenprikkelend en onvergetelijk. Ik voelde me voor het eerst sinds lang gegeerd en bemind door een man of dat gevoel bezorgde deze ervaring me althans. Na de intense seks volgde een intense babbel, waarbij ik de hele tijd op zijn schoot lag, over vanalles en nog wat: kindjes, Kapitein Winokio, muziek, cafétjes in onze buurt, op reis gaan, ex'en,... Pfieuw, dit was gewoon een topavond en ik vond het zeer moeilijk om afscheid te nemen. Hij leek daar minder problemen mee te hebben want ik vond dat hij eigenlijk best wel vroeg vertrok.

(wordt vervolgd)