Wijvenweek: zelfcensuur

Hij had geen facebook. Tot ze hem per ongeluk eens een uitnodiging gestuurd had omdat ze hem een foto wilde tonen. Toen had hij facebook. Hij werd er sneller vrienden met haar vrienden dan dat hij eigen vrienden aanbracht.

En plots kon de wereld dan zien wie mijn lief was. Kijk dit is hem, hier heb je een foto, dit is zijn naam en toenaam, dit zeggen we hier tegen elkaar. Want, ja, onze vriendenlijst leest mee en, ja, daar zijn we ons bewust van.

Hij had haar niet meer en dat speet hem zeer. Facebook had hij wel nog en haar daar als vriend. Toen ontdekte hij de macht van dat publiekelijk posten en ging er op zijn muur openlijk met een meisje flirten. Ja, ze zag dat en, nee, ze vond dat niet leuk. Dat hij haar nadien wanhopig opbelde om te vragen of ze zijn kaartje vanuit Frankrijk wel ontvangen had en waarom ze daar nog niet op gereageerd had en dat hij haar toch zo graag zag, plaatsten die verloren moeite dan toch weer in een waarachtiger daglicht.

Wat hij echt dacht, las ik met andere woorden op een postkaart, in smsen, hoorde ik aan de telefoon, maar lezen op facebook deed ik het niet. In plaats van zichzelf daar gewoon wijselijk te censureren, zoals dat op dat moment gepast was, en verder niets, ging hij zelfs een stapje verder en de waarheid verdraaien met een welgericht doel: het mij te laten lezen. Want, ja, exen lezen wel eens mee en, ja, daar zijn we ons bewust van.

Ze kende hem al langer, maar zag hem niet zo vaak. Telkens ze hem zag ging het echter weer aan het kriebelen. Hij was nogal kritisch en leek veel al bij voorbaat van de tafel te vegen. Gaandeweg had ze wel geleerd dat dit eerder om semantiek ging en hij wel perfect in dialoog kon treden. Toch besloot ze in de facebookclausule ‘except for’ onder ‘who can see this’ zijn naam in te vullen. Hij zou haar veelvuldige posts qua actie en qua inhoud vast te frivool vinden.

Ik herinner me niet meer precies wanneer ik besloot hem niet al mijn posts te laten zien. Toen ik hem nog zag? Nadien, toen ik naar Spanje zou vertrekken en we elkaar vast nooit meer zouden zien? Pas nu, nu de vlinders helemaal vervlogen zijn, denk ik er over hem terug te laten meelezen. Langs de andere kant, is er nog wel een weg terug? Bewerkstelligt het opheffen van mijn zorgvuldig ingestelde zelfcensuur geen boom aan posts en brengt het dus automatisch zelfonthulling met zich mee? Want, ja, jongens die we leuk vinden lezen wel eens mee, en ja, daar zijn we ons bewust van.

Toen had ze een blog, die niemand kende en niemand las. Tot ze eens een link tweette. En nog een keer. Tot ze de vraag letterlijk gesteld kreeg en niet wilde liegen. Haar dagelijkse avonturen in Spanje deelt ze met het thuisfront via twitter en facebook. Haar blog staat daar los van en beschouwt ze als een schrijfoefening om de vingers getraind te houden. Maar toen was er wijvenweek en vielen alle maskers af. Weg anonimiteit in de oneindigheid van het internet, want haar statistieken schoten de hoogte in.

Maskers af. Ik schreef deze week over zaken die vreemden en intimi best mogen weten. Mijn schrijfstijl is trouwens altijd een vrij persoonlijke geweest. Maar plots ging ik me afvragen wat ik moest denken van de grote groep potentiële lezers die zich noch onder ‘de dichte familie en vrienden’ noch onder ‘de maar vaag bekende of recent verworven internetkennissen’ bevinden. Er zijn hier dingen te lezen die inherent bij ‘Rini’ horen, maar die volgens ‘de gewone gang van zaken’ meestal pas na een tijdje aan het licht komen. Wie me nu leert kennen kan gezellig doorklikken naar mijn blog en meer te weten komen dan wat een eerste date of drie je doorgaans vertellen. Want, ja, het gros potentiële toekomstige interesses leest mee en, ja, daar word ik me nu stilaan bewust van…

Rini

Wijvenweek: guilty pleasures en kleine kantjes

Ik heb een eigen-wijs kantje,... ik ben namelijk zeer nieuwsgierig naar de binnenkant van uw huis en tevens naar de prulleria op uw bureau!

Toen ik enkele jaren geleden een nieuwe job startte, kreg ik spontaan een 'flowervaring': wauw, al die bureau's (een 16-tal eilanden!) van mensen! Dat kleine, persoonlijke plekje dat groeit en verandert... ik heb vele 'rondes' gedaan want ik vond de weg naar het toilet, refter,... 'moeilijk' (ahum).

Mensen die opruimen (living, bureau, keuken,...) en mij vertellen dat de 'lenteschoonmaak' aan de gang is, grabbel ik figuurlijk vast en overdonder hen met vragen over welke plannen ze hebben qua inrichting na al dat afstoffen en opruimen.

Zonder opruimwoede of lenteschoonmaak kan ik mijn honger nog op een andere manier stillen, ... op visite gaan! Het summuum is dan vooral het allereerste bezoek: ik heb een onbedwingbare neiging de gang/keuken/living/... te 'scannen' (Welke sfeer hangt hier?) en vervolgens eens voor hun fotowand en/of boekenrek te gaan staan en mijn ogen de kost te geven. Ik heb niet de neiging uw kasten open te trekken (ik ben immers welopgevoed), nee, ik heb genoeg aan uw 'uitstallerijen'.

Dus, als u mij nu eens allemaal eens zou uitnodigen, dan mag u (na mijn eigenste lenteschoonmaak) zich komen vergapen aan mijn nieuwe inrichting! ;-)

Met dank aan onze gastblogster

Man zoekt vrouw

'Als het op vrouwendag niet lukt, dan zal het nooit lukken' moet hij gedacht hebben en toen stuurde de onbekende man mij deze sms.
(Geen greintje zever in dit verhaal hé!)

Hey ben peter 35 mag gezien worden 1,92m uit ovl. heb zomaar wat lukraak telefoonnrs ingetikt uit witte gids in de hoop men droomvrouw te vinden! wat ik zk is iemand tss de 25-45j mag mollig volslank zijn uiterlijk en kids geen problm ;) ben je zo iemand laat dan weten en sorry voor het storen groetjes peter

Vraag 1: Is er iemand geïnteresseerd, laat het me weten want ik heb natuurlijk zijn gsm-nummer. En laat u dus vooral niet tegenhouden door uw dik gat, mocht u dat hebben.

Vraag 2: Is er iemand actief in de hulpverlening en zie je het zitten om die vent te helpen, please doe dat en bewijs hem en alle vrouwen die in de witte gids staan een gunst.

Vraag 3: Wat kun je doen om uit de witte gids te geraken?

Met dank aan onze gastblogster

De wijvenweek is in aantocht

Vol enthousiasme en goede voornemens schreven we onze blog een tijdje geleden in voor de Wijvenweek 2012 (al willen we voor geen geld ter wereld een 'wijf' genoemd worden).

Nu stellen we vast dat het ons helemaal niet gaat lukken de benodigde stukjes tegen dan klaar te stomen. Time management, weet u wel.

Nochtans zijn het interessante thema's die heel wat leuk leesvoer zouden kunnen opleveren.

Dus als jij zin hebt om in je pen te kruipen en iets te schrijven rond een van de dagthema's, dan bieden wij je een forum. Mail gerust je stukje naar oponseentje@gmail.com. Tot zolang er maar enige link(je) is met het thema van onze blog 'leven als single' publiceren we het graag.
Ben je geen blogger, dan kan je de onze (en het bijhorende leespubliek) een dagje lenen. Heb je wel een eigen blog, dan spreken we graag af met jou zodat jouw stukje gelijktijdig op jouw blog en de onze verschijnt. Dat krijgt jouw blog er meteen wat extra bekendheid bij en ontdekken onze lezers misschien wel een blog die ze willen blijven volgen.

Hierbij de thema's:

Maandag 12 maart - beautyqueen in het diepst van mijn gedachten

We beginnen de week luchtig en frivool, zoals wij zelf natuurlijk allemaal zijn op een doorsnee maandag. De eerste dag is het thema namelijk uiterlijkheden. Hoe we er echt uitzien, 's ochtends bij het ontwaken, en hoeveel werk en lepe truken we werkelijk nodig hebben om er uit te zien zoals u ons op de trein tegenkomt, een paar uur later. The way I look today (en dat mag gerust eens een foto zijn van voor uw haar is gekamd of er een laag schmink op ligt), outfit posts (maar dan wel alle outfits van de dag, niet alleen die ene glamoureuze waar ge drie uur over nagedacht hebt), het kan allemaal vandaag. Als ge maar een beetje eerlijk zijt.

Dinsdag 13 maart – Guilty pleasures en kleine kantjes

Sommige dingen vertelt u tegen vriendinnen, giechelend bij een glas witte wijn, maar ver weg van het internet. Behalve vandaag. U beslist natuurlijk zelf hoe ver u gaat, en we weten dat ook maar al te goed: de wereld leest mee en sommige dingen moet de wereld nooit weten. Maar andere zaken houden we misschien voor onszelf terwijl ze eigenlijk niet zo erg zijn. Het voordeel van het toch online te gooien is dat u zich kan verwachten aan een hoop "allez, ik heb dat ook", en "kind toch, ge moet daar niet mee inzitten" in uw commentaren. En neem het van ons aan: goud waard zo'n dingen.
Geef ons dus: uw guilty wijvenpleasures, als ik me liet gaan dan ..., uw liefde voor bleitfilms, de chronologie van één van uw breakdowns, wat u echt denkt over andere vrouwen, wat u niemand ooit vertelt (gewicht, hoeveel u echt eet, ...), uw onzekerheden, uw werkpunten, waarin u keihard suckt... Of misschien wilt u wel vertellen over die keer dat uw masker wel degelijk heeft gewerkt om ergens te raken, of iets te verkrijgen?

Woensdag 14 maart - Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

Op verzoek van verschillenden onder u, stoppen we er deze editie ook een ernstigere dag in. Want we bloggen wel allemaal over onze heerlijke couscoussalade en onze laatste nieuwe outfit, maar het leven is meer dan Nigella spelen en uw nagels lakken, dat weten we allemaal. Voor één keer: schreeuw uw mening uit, over een maatschappelijk onderwerp naar keuze. Het hoeft niet met vrouwen te maken hebben, maar het mag zeker wel. Wij stimuleren dat zelfs. Met roze vind-ik-leuk-duimpjes. We kregen suggesties door van u: bewust kinderloos, zorgen vrouwen zelf voor het glazen plafond, vrouwen onder de armoedegrens, de professionele ambitie van intelligente, grappige vrouwen met inhoud, die soms verdwijnt zodra die baby de eerste kreet slaakt. Waarom vrouwen in groep nooit overeen kunnen komen. We zeggen maar iets. Maar schrijf vooral over iets waar u echt passioneel achterstaat. Wij zijn heel benieuwd, namelijk.

Donderdag 15 maart - Dromendag

We hebben ze allemaal: de wildste dromen, de meest ambitieuze verlangens. Of we hadden ze, maar ze zijn om één of andere reden ergens onder het stof van de tijd verloren gegaan. En dat is helemaal niet erg, of net wel. Vaak durven we dat niet uitspreken, om één of andere reden. Op donderdag horen we graag over vervlogen dromen, vergane ambities. Of over heerlijke verlangens naar hoe uw leven beter gaat worden, binnen een paar dagen, maanden, jaren.

Vrijdag 16 maart - Zelfscensuur

Het zijn geen geheimen, verre van. Iedereen die bij u langskomt weet het, en eigenlijk weten wij het ook allemaal, hier op het internet. Maar vandaag doen we eens niet aan zelfscensuur. Blog over iets waarover u niet blogt normaal. Vertel ons de dingen die deze week suckten (in plaats van altijd alleen de positieve dingen te posten), toon ons een foto van hoe uw living er echt uitziet, voor de poetshulp is langs geweest. Of vertel over frustraties die niemand eigenlijk moet weten, de gemiddelde ruzie met uw vent en andere dingen die uit het leven gegrepen zijn, maar waarvan u doorgaans vindt dat wij er geen zaken mee hebben. We zullen het aan niemand doorvertellen.

Zaterdag 17 maart - Het multitaskende superwijf

Zaterdag, stoefdag. Want u heeft nu al de hele week al uw geheimen op tafel gegooid en uw schaamtegevoel overwonnen, maar in de kern, de essentie en onze pit (ha, voor deze zin kregen wij advies van Ingeborg en Brigitta Callens) zijn wij allemaal TOPWIJVEN. Heel vaak durven we dat niet eens zeggen, want een mens zou maar eens hooghartig overkomen. Vandaag niet. Blog over iets waar u echt oprecht fier over bent. Want dat is zonder twijfel terecht, en dat mag ook eens gezegd worden.

Veel schrijfplezier!

Wie gaat er mee naar Luka Bloom?

Een lezeres wil graag naar Luka Bloom in De Roma.

Fantastisch idee, vind ik. Want Luka Bloom is echt super.

Wie mee wil naar dit optreden, kan mailen naar oponseentje@gmail.com. Dan spelen wij je gegevens door aan de initiatiefneemster en kunnen jullie onderling verder afspreken.

Geef eens een compliment

Vandaag is het nationale complimentendag. Ik vind dat een goed idee, want het laat mensen er eens bij stilstaan hoe belangrijk het is om dingen te verwoorden die je apprecieert. Ik betrap er mezelf ook wel eens op bij anderen de loftrompet te schallen over mijn vrienden, maar het veel minder vaak tegen de mensen in kwestie te zeggen.

Bij deze dus een publiek compliment voor al mijn fantastische vrienden die hier meelezen en die elk op hun manier mijn leven een beetje mooier, boeiender, spannender, leuker, rijker, ... maken.

En natuurlijk een bijzonder compliment voor al mijn mede-suikerlozen die nu al meer dan een week aan zoetigheden weerstaan. Bij sommigen met ups en downs, maar alleen al het feit dat ze de uitdaging aangaan en hard hun best doen, verdient een compliment.

Over oude vrijsters en vrijgezellen

Een archaïsche benaming voor vrouwen die nooit getrouwd waren, is 'oude vrijster'. Bah.

Wat ik bizar vind, is dat het begrip 'vrijster' en 'vrijer' voorbehouden wordt voor ongehuwde mensen. Hetzelfde geldt trouwens voor 'Ze vrijt' of 'ze heeft een vrijer'. Zodra men getrouwd is, wordt het woord 'vrijen' netjes opgeborgen.

Vrijgezel

Gelukkig hebben we naast de oude jonge dochter en de oude vrijster ook nog de vrijgezel. Veel moeite om die term positief op te nemen moet je niet doen, want het woord 'vrij' benadrukt de ongebondenheid en vrijheid van de single. Al smaakt die zoeter bij wie zich net heeft bevrijd uit een beklemmende relatie dan bij wie smacht naar z'n soulmate.

Als hekkensluiters hebben we dan de alleenstaande (klinkt supertriest) en de alleengaande (al niet veel beter). Geef mij dan maar het Engelse 'single', dat nog hip klinkt ook.

Al heb ik wel een mooi Nederlands alternatief, bedacht door een vriend van mij. Hij adresseerde zijn verjaardagskaart aan mij als volgt:



Ware zijn 'prinses van het goede vrije leven' niet zo lang, ik zou ervoor pleiten alle benamingen die in dit en de vorige stukjes aan bod kwamen te vervangen door de zijne. Al was het maar om aan iedereen duidelijk te maken dat in elke single een prins(es) schuilt en dat een enkele kus soms volstaat om die tevoorschijn te toveren.