woensdag 4 maart 2015

Gelukstip: word vrijwilliger

Momenteel loopt de week van de vrijwilliger en daar staan we op deze blog graag even bij stil.

Niet alleen omdat deze blog zonder vrijwilligers gewoonweg niet zou bestaan (bedankt iedereen!), maar ook omdat vrijwilligerswerk enorm zinvol en verrijkend kan zijn.

Als ik zelf een tip zou mogen geven aan elke single die wel eens worstelt met het single-zijn, dat is het: word vrijwilliger.

Zelf heb ik er al een lange 'loopbaan' als vrijwilliger opzitten.

Ik was nog een tiener toen ik al kinderen animeerde als monitrice. Later dook ik de wereld van het bejaardentehuis in, organiseerde ik mee een inzamelactie voor mensen in vluchtelingenkampen, hielp ik jongeren met hun schoolwerk, las ik boekjes voor aan kleuters, schreef ik voor tijdschriften van diverse verenigingen en draaide ik volop mee in raden van bestuur.

Het mooie aan vrijwilligerswerk is dat het je helpt om je eigen problemen te relativeren. Je komt binnen in werelden die totaal verschillen van de jouwe, werelden die je anders zelden te zien krijgt: die van kinderen die niet zo'n liefdevolle thuis hebben als jij, van omaatjes die 5 kinderen op de wereld gezet hebben, maar nauwelijks bezoek krijgen in het bejaardentehuis, van asielzoekers, mensen met een beperking, ... Het doet je beseffen dat je - zelfs zonder lief noch kroost - toch verdomd goede kaarten getrokken hebt in het leven.
Vrijwilligerswerk maakt dat je veel minder gefocust raakt op jezelf en meer op de anderen. Ik vind dat nog altijd de beste therapie tegen de grote en kleine single-verdrietjes en -akkefietjes die we allemaal wel kennen.

Vrijwilligerswerk schenkt veel voldoening. Toen ik in de World Book of Happiness las dat vrijwilligerswerk gelukkig maakt, kon ik dat alleen maar beamen.
Zo zal ik nooit het moment vergeten waarop een demente vrouw plots haar hand op de mijne legde. De blik in haar ogen straalde zoveel warmte en dankbaarheid uit omdat ik de tijd nam om haar langzaam te eten te geven. Die hand en die blik, die waren voor mij veel meer waard dan een mooi loon.

Het vrijwilligerswerk heeft er ook voor gezorgd dat ik nu over een stevig netwerk beschik. Door lange tijd intens samen te werken, ontstonden er stap voor stap vriendschappen voor het leven. Vrijwilligerswerk is een prima manier om heel spontaan nieuwe mensen te leren kennen.

Voorts heb ik dankzij vele uren van gratis engagement dingen geleerd die mij goed van pas komen op het werk. Mijn organisatietalent werd erdoor aangescherpt. Idem voor mijn communicatievaardigheden.

Vrijwilliger zijn, heeft mij ook meer inzicht gegeven in maatschappelijke fenomenen zoals armoede en migratie. Ik ben er een stuk empathischer en milder door geworden. Mijn visie is niet meer alleen bepaald door wat ik verneem via de media en opvang in de wandelgangen, maar door mijn eigen ervaringen als vrijwilliger.

Een job als vrijwilliger vinden, is niet zo moeilijk. Er zijn diverse sites met vacatures: vrijwilligerswerk.be bijvoorbeeld. Voor de Oost-Vlamingen is er ook een databank van de Provincie.

Soms zoekt men vrijwilligers voor een of meerdere uren, soms gaat het om een langetermijnengagement dat veel tijd opslorpt. Feit is dat er voor elk wat wils is.

Zonder de vele singles die vrijwilliger zijn, zou het vrijwilligerswerk niet de omvang kennen die het nu heeft. En zonder al dat vrijwilligerswerk zouden die singles nooit geworden zijn wie ze nu zijn.

Redenen te over dus om het leger single-vrijwilligers te vervoegen.


Graag ook een link naar een interessant opiniestuk over vrijwilligerswerk: vrijwilligerswerk is een aanklacht.

maandag 2 maart 2015

Als ze er niet zijn...

Als mijn dochtertjes bij hun papa zijn, dan voelt alles anders en iets minder leuk. Ook al is er meer rust, meer me-time en kan ik mijn eigen ding doen, het is minder fijn en niet compleet. Als ze tijd bij hun papa doorbrengen, moet ik vooral 'doen' en kan ik heel moeilijk 'zijn'. Ik probeer het wel, maar ik betrap mezelf nog steeds op vluchtgedrag, dwangmatig plannen en me ellendig voelen als de agenda niet volledig volgepropt staat.

Toch hou ik stilaan ook van alleen zijn en alleen dingen doen, ik zoek dat alleen zijn zelfs ook bewust op, maar toch moet er actie zijn, afleiding, plannen, vooruitzichten en sociaal contact.

Mijn dochtertjes blijven mijn drive voor zoveel dingen, ze houden me gaande, ze houden me sprankelend, ze maken me gelukkig. En als ze een tijdje weg zijn, dan verdwijnt er ook een beetje van dat geluk...

Met dank aan onze gastblogster.

zaterdag 28 februari 2015

Profielfoto's

Profielfoto's op datingsites, ze komen in diverse geuren, kleuren, maten en gewichten. Trouwfoto's, (pasgeboren) babyfoto's, 'lelijke bokken'- foto's (excuses!), 'zoek de jagende kerel in de groep' foto's, de 'ik met mijn huisdier' foto's, anonieme foto's, 'penis in erectie'-foto's (tssss), de 'gewoon compleet naakte' - foto's, 'ik in mijn veel te overdreven afgetraind lijf' - foto's, de 'ik imponeer met mijn extreme sport' - foto's, vintage en retro foto's, vakantiefoto's, happy family - foto's (huh?), party foto's en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik heb alleszins al heel vaak mijn ogen open getrokken of met mijn ogen gerold.

Ik vraag me soms af of die respectievelijke vrienden of vriendinnen van de single in kwestie het wel zo fijn vinden om via een groepsfoto mee online gesmeten te worden. Ik ben vaak ontzet en geschokt over het aantal getrouwde mannen (met kleine kindjes) die de revue passeren. Ik begrijp soms niet hoe sommige mannen niet wat meer moeite doen voor een leuke foto (denken die nu echt dat ze iemand gaan vinden met zo'n spuuglelijke foto als eerste indruk?). Ik knap vaak massaal af op die o zo schattige en goed bedoelde huisdierfoto's, dat ligt wellicht aan mij maar nee niet meteen een hit. Ik gruwel soms van de gezinsfoto's die opduiken en ik kan echt niet vatten dat er soms niet meer censuur op wordt toegepast

Maar zo'n profielfoto is en blijft natuurlijk wel de allereerste indruk in de algehele vleeskeuring van het online daten. Dus doe ik toch goed mijn best om er mooie, typerende foto's van mezelf op te plaatsen en maken mannen vooral indruk op mij met spontane, grappige, deugnietensnoetenfoto's ;-)

Met dank aan onze gastblogster. Jouw inzending is ook welkom bij oponseentje@gmail.com

Wandeling Gentbrugse Meersen van zondag 1 maart wordt verplaatst naar zondag 8 maart.

Beste wandelliefhebbers,

maart begint direct al met de fameuze "maartse buien". Volgens Frank Deboosere krijgen we een kletsnatte en winderige zondag met mogelijks zelfs een donderslag.

Daarom wordt de wandeling verschoven naar zondag 8 maart om 13 uur. Je kan je deelname bevestigen (laten staan) of annuleren via deze doodle.

Groetjes,
Sir K.

donderdag 26 februari 2015

De grote OOE mini-activiteiten-enquête

Als organisatoren van activiteiten vragen we ons meestal af: "Hoe kunnen we de vrij gezellige mensen hier op de blog ertoe bewegen om met ons allen samen te komen en een leuke tijd beleven?". Daarom hebben we deze mini-enquête samengesteld. Ze is anoniem en we hopen met de antwoorden en commentaren inzicht te krijgen wat jullie, vrij gezellige bloglezers, actief willen beleven. We hebben gemerkt tijdens allerlei activiteiten en de reacties erop dat er vraag naar is. Zeg nu zelf, wat is er leuker dan activiteiten ontdekken met toffe mensen? Thuis blijven? ;-)

Stilletjes hopen we ook dat we enkelen onder jullie kunnen overtuigen om iets gezellig, boeiend, leerrijk, inspannend, .... te organiseren eventueel met de hulp van iemand. Niet iedereen weet wat er bij jou in de buurt te beleven of te ontdekken valt. Als je er niet in je eentje naartoe wilt dan kan je dit misschien kenbaar maken via deze blog.

De enquête vind je hier en kan je gedurende de maand maart invullen. De conclusie van de enquête zal in een blogstukje gegoten worden.

Alvast bedankt om deze in te vullen en misschien tot op één van de komende activiteiten (wandelingontmoetingsavond, spelletjesnamiddag).

Groetjes,
De Organisatoren.

dinsdag 24 februari 2015

Girlpower of klunzende klusser?

Zoals jullie hier konden lezen heb ik een grote stap in het onbekende genomen, ik kocht een huis. Helemaal alleen.

Drie weken als "eigenaar" later bleek de weg van bod naar akte klein bier tegenover wat me nog te wachten stond. Want ik kocht niet zomaar een huis, ik kocht een huis met veel werk aan.

Maar eigenlijk weet ik niet zoveel van klussen. Hoewel de interesse er altijd geweest was. Toen ik een jaar of 9 was vroeg ik aan mijn papa een "uitvindersset". Voor de verjaardag van m'n eerste liefje maakte ik met restjes hout zelf een nachtkastje en ik koos een technische studierichting. Toch doe ik nu een vooral administratieve job en in een vorig leven liet ik het boren, vijzen, schuren aan mijn lief over. Later vroeg ik vrienden om mijn lampen aan te sluiten en kasten ineen te steken. Ooit toonde ik met veel trots mijn nieuwe boormachine, gekocht in een niet nader genoemde  Zweedse meubelzaak. Al lachend probeerde mijn bezoek me duidelijk te maken dat ik een vijsmachine gekocht had. Tja ...

De laatste twee maand deed ik al wat nuttig werk. Ik volgde een cursus elektriciteit leggen, en las me te pletter over daken, vloeren, ramen, ... en ploos alle subsidiekanalen uit.

In de laatste weken voerde ik al enkele klussen uit. De één al succesvoller dan de andere. Stopcontacten en lampen gingen als vanzelf, maar de deurbel aan de muur bevestigen bleek moeilijker dan gedacht. Hoe ga ik nu in godsnaam een huis verbouwen als ik nog niet eens een deurbel kan bevestigen?

Maar ik word overspoeld met tips, helpende handen, materiaal en complimenten.

Ik twijfel nog steeds over de werken in mijn nieuwe huisje: kan ik dat wel? Zal ik het wel goed doen? Zal alles wel veilig/waterdicht zijn? Wat weet ik er eigenlijk van? Wat als het financieel écht niet zal lukken?

Maar ergens, diep vanbinnen weet ik dat ik het kan en wil. Want hoe onzeker ik ook ben, van één iets ben ik echt zeker: ik ben een doorzetter. Als ik iets écht wil, ben ik onbreekbaar. En dit wil ik echt.



zondag 22 februari 2015

Sling


Het doet via de kranten en de sociale media de ronde: een aantal Antwerpse mensen hebben een platform voor singles opgericht onder de naam 'Sling'.
Na wat surfen op hun website kan ik hun uitgangspunt alleen maar beamen en waarderen: wij leven in een 'koppeltjesmaatschappij' en zij willen dat doorbreken door middel van o.a. een forum. Als ik wat verder lees, merk ik ook veel 'American commercial thinking' op: er worden workshops om gelukkiger te zijn georganiseerd ('En als ik dat nu al ben?'), met Engelse marketingwoorden gegooid ('smart en single professionals'),... enfin, in mijn visie koppelt men een mooie visie aan marketing.

Voor wie eens een kijkje wil nemen: www.sling.be
Wat vinden jullie van dit initiatief?