Posts tonen met het label huishouden. Alle posts tonen

make-over wonders

Op je eentje een huishouden runnen is niet altijd makkelijk. We "moeten" dan ook vanalles. We moeten carrière maken, happy single zijn, sporten en gezond koken, verrijkende hobby's hebben en vrijwilligerswerk doen. En tussendoor ook nog even het huishouden recht zien te houden. Maar soms wordt het écht teveel ...
Het was vrijdagavond. Mijn reiskoffers gepakt, die moest ik noodgedwongen inperken tot maximaal één uur. De afwas van de laatste week niet gedaan, de wasmand volgepropt, de frigo nog half gevuld, een lege pizzadoos op de vloer tussen andere rommel en mijn hoofd vol met werkstress die maar niet verdwijnen wil.

Ik had afgesproken met een vriendin om me op te pikken. Ik kijk op de klok. Nog een 35 minuten. Ik begon de ergste rommel aan de kant te schuiven. "Hallo!" hoor ik in de gang. Voor ik het goed en wel besef staat ze binnen. Bloedrood word ik. Dit was niet gepland, ze zou me aan de deur oppikken.

Het is lang geleden dat ik nog zo gegeneerd was. Ik voel een traan pieken, maar wil die geen kans geven te ontsnappen.

Tijdens de auto-rit komt mijn hele verhaal eruit. Over hoe hard ik me schaam. Dat ik mijn huishouden niet rond krijg. Dat ik aan koken voor mezelf niet toe kan komen. Over hoe slecht het nu even gaat op werkgebied. Over hoe hard ik dan een liefje mis die me 's avonds over mijn bol wrijft en me belooft dat alles wel ook weer goed zal komen. Over hoe ik overwerk om 's avonds niet alleen in een leeg niet opgeruimd huis hoef te zitten. Over hoe hard ik vakantie nodig heb en hoe blij ik zou moeten zijn dat die vandaag start.

Ze luistert. Toont begrip. Dat dat allemaal te begrijpen is. En dat het niet altijd simpel moet zijn.

En toen ... liet ik alles wonderbaarlijk los. Behalve hier en daar een verloren minuut, verdwenen de werkgedachten als sneeuw voor de zon. De afwas, volle wasmand en een huis vol rommel bevinden zich ergens duizenden kilometers hier vandaan.

Hier en nu. Zon en zee. Stress detox.

Op de terugweg denk ik aan hoe ik vertrok. Wat een verschil. Ik praat mezelf moed in dat het vanaf nu anders moet. Gedaan met overwerken en te volle agenda's. En dan denk ik aan mijn huis. Ik geef mezelf twee weken. Om orde op zaken te stellen. Elke avond iets.

En dan ... na een reis van 24 uur, draai ik mijn deur open. Mijn mond valt open van verbazing. De zetel en tafel zijn van plek gewisseld. De vloer is verder leeg. Er is een tafelkleed. Ik begin spontaan te huilen.

Er ligt een briefje. Van twee vriendinnen die me nog lang veel vakantiegevoel en een huis-make over gunnen.

Ik val van de ene verbazing in de andere. Er ligt brood in de keuken en quiche in de frigo. Er staan plantjes. Mijn schoenen op een rij. De afwas gedaan. De frigo uitgekuisd.

Ik moet  bekomen. Ik leeg mijn rugzak en wil een eerste was doen. De wasmand tref ik leeg aan. Ik ren naar boven. Al mijn kleren liggen opgeplooid in de kast. Mijn bed is opgemaakt, dat is een eeuwigheid geleden. Ik smijt mezelf op het bed. Ik gil van vreugde en laat de tranen de vrije loop.

Wat een vrienden. Wat een top-vrienden. Als het even niet meer gaat alleen.
huishouden • vriendschap

Als single gasten ontvangen (deel 3)

Gasten ontvangen als single, ik vind dat niet eenvoudig. Als ik besluit mensen te inviteren, dat is het gegarandeerd het hele weekend prachtig weer terwijl ik op m'n eentje in de weer ben met opruimen, poetsen, boodschappen doen en op voorhand al dessert en soep voorbereiden. Ik onderschat steevast de tijd die het me kost waardoor vrienden grappen 'bij Lies kom je maar beter wat te laat, want anders mag je meehelpen.'
De ervaring heeft me ondertussen geleerd dat ik het moet houden bij dingen die je op voorhand kan klaarmaken. Dus ben ik een fan van ovenschotels. Met mijn cannelloni heb ik steevast succes.

Maar soms waag ik me ook wel eens aan iets anders. En dan loopt het mis. Want het is ondertussen bewezen dat de mens niet gemaakt is om te multitasken. Kokkerellen én praten met mijn gasten, dat leidt tot luisteren-met-een-half-oor of tot aangebrand eten. Om nog maar niet te spreken over kokkerellen + praten met mijn gasten + letten op de kleine uk, dat is al helemaal mission impossible voor mij.

Op zo'n momenten denk ik met enige afgunst aan koppels die gasten ontvangen. Terwijl de ene de boodschappen doet, poetst de andere het huis. Terwijl de ene met de gasten praat, zorgt de andere voor het eten. En achteraf ruimen ze samen de boel op. Hoe gemakkelijk kan het zijn?

Gelukkig ben ik mij ook wel bewust van de voordelen van het single bestaan. Mensen bieden snel aan om mee te eten als je ergens op je eentje bent. Want er is altijd wel genoeg voor 1 extra eter. Mensen die met het hele gezin komen aanzetten, die vallen minder snel in de prijzen.

Zelf nodig ik tegenwoordig ook vooral single vrienden uit. Dat gebeurt 'op de bots' wanneer we elkaar zien en ik genoeg eten in huis heb. Niemand verwacht zich aan een grootse ontvangst, we boksen gewoon iets lekkers in elkaar met wat er is en een handje meehelpen, da's een evidentie. Doordat we helemaal stressvrij zijn en elkaar zelfs nog tips kunnen geven, lukt het eten bovendien nog prima ook.
eten • huishouden • koken

Als single gasten ontvangen (deel 2)

Een andere gelegenheid: mijn broer en gezin zouden langskomen. Ik besloot preisoep en een quiche te maken. Kan toch niet mislukken, niet?

Toen de preisoep klaar was, vond ik dat er iets ontbrak. Dus voegde ik een flinke hoeveelheid pastalettertjes toe om de soep wat op te leuken voor de kinderen. De quiche, die wou ik vooral niet te wak, dus bakte ik de bodem vooraf in m'n kleine oventje.

Goed voorbereid, zegt u? Ik dacht het ook. Maar toch liep het in het honderd.

De quichebodem had ik met papier en al in de quichevorm gelegd. Het papier kwam tegen de verwarmingselementen van mijn oventje en vatte vuur. In een reflex gooide ik een glas water in de oven. Brandje geblust, maar nog een vochtiger bodem dan ervoor natuurlijk, met zwartgeblakerde papiersnippers erin bovendien. Er zat niets anders op dan naar de buurtwinkel te snellen en er een nieuwe quichebodem te kopen. Om vervolgens net op tijd terug thuis te zijn om helemaal bezweet de deur te openen voor mijn gasten en ze te verwelkomen in mijn gezellige, naar brand geurende woonst.

De soep, dat was ook een verhaal apart. Door de pastalettertjes was die zo dik geworden dat je er je lepel recht in kon zetten. De kinderen hielden het al na een paar lepels voor bekeken. De volwassenen aten verder uit beleefdheid tot ik het verlossende woorden uitsprak 'Stop maar met eten, ik vind ze zelf eigenlijk wat mislukt'.

Wordt vervolgd.
eten • huishouden • koken

Als single gasten ontvangen (deel 1)

De telefoon ging. 'We zijn er binnen 5 minuten', zei ze. Plots schoot het door mijn hoofd: 'De halalkip, ik ben de halalkip vergeten te kopen'. Al de andere boodschappen had ik vooraf in de supermarkt gedaan, maar voor die kip moest ik naar de Turkse slager. Wat ik dus vergeten was.
Het gevolg: de vriendin en haar hoogbejaarde moeder wachtten in de auto tot ik eraan kwam gefietst met de halalkip.

Daar bleef het echter niet bij qua ontvangstperikelen. Het was voor het eerst na een lange zomer een beetje frisser en het oude, breekbare dametje begon prompt te rillen bij het binnenkomen. Ik wou de verwarming aanzetten, maar de heroplaadbare batterijen van mijn thermostaat bleken plat. Ze opnieuw opladen zou uren duren. En de paar wegwerpbatterijen die ik nog in huis had, bleken ook leeg te zijn.

Dus installeerde ik oma maar in de zetel met kersenpitkussentjes en een fleecedekentje. Om vervolgens mijn gasten (nogmaals) te laten wachten terwijl ik de ronde deed van de buren op zoek naar batterijen.

Wordt vervolgd.
eten • huishouden • koken

5 tips om een gelukkige(r) single te worden (deel 2)

2. Wees lief voor jezelf

Alleen een huishouden runnen, ik vind dat niet altijd eenvoudig. Zeker wanneer ik tegen de grenzen van mijn eigen kunnen stoot en soms ook totaal geen zin heb om die grenzen te verleggen (iets niet kunnen, moet kunnen, vind ik). Klussen in huis, fietsreparaties, mijn onwillige computer weer aan de praat krijgen, die ingewikkelde digitale timer instellen, ... Soms wil ik gewoon dat iemand anders het doet en ben ik stikjaloers op mijn getrouwde vriendinnen die zelfs geen lamp moeten vervangen.

Ondertussen durf ik de vraag wel al eens aan anderen te stellen. Ik ben zelf niet te beroerd om anderen te helpen. Dus waarom zou ik zelf geen hulp mogen vragen? Superwoman worden, het is nooit mijn ambitie geweest. Als je de persoon die je ter hulp snelt, daarna overspoelt met complimentjes, geef je die een egoboost om u tegen te zeggen. Iedereen content.

Schort er iets aan mijn fiets, dan ga ik gewoon naar de fietsenmaker. Want de lokale economie steunen, wie kan daar nu tegen zijn?

Ik kook lekker en gezond voor mezelf. Hier staan alleen maar dingen op het menu die ik lust. Maar ik stel mezelf ook op tijd en stond vrij van de keukencorvee, eet op het werk of ga voor een dagschotel in de stad. Plekken genoeg in Gent waar je goed eet tegen een zacht prijsje. Bovendien een ideale gelegenheid om weer eens bij te praten met vrienden.

Daarnaast heb ik een geweldige poetsvrouw. En om het helemaal decadent te maken: ik heb ook een vaatwasser.

Voor de mensen met een klein budget: lief zijn voor jezelf kan ook zonder poetsvrouw noch vaatwasser. De tijd nemen voor een kop koffie, met een vriend(in) afspreken om samen om de beurt bij een van beiden te gaan poetsen, jezelf iets leuks kopen in de kringwinkel, wat vrienden uitnodigen en samen koken/eten, in de zon gaan liggen in het park, gratis concerten meepikken, gewoon aanvaarden dat je huis er rommelig uitziet en jezelf toestaan om ondanks die rommel in de zetel te gaan zitten met dat goede boek, je perfectionisme afzweren en niet te streng zijn voor jezelf, ... Allemaal dingen die je de kans geven om je batterijen weer op te laden.
geluk • huishouden • tips

Huishoudelijke kakofonie: de ontknoping

Hierbij het beloofde einde van het stukje van eergisteren waarvoor jullie de meest fantastische 'sloten' bedachten zonder dat er iemand de nagel op de kop sloeg. En toen kreeg ik plots een tijdelijke huisgenote. Een vriendin die enkele maandjes tussen twee woonsten zat.

Voortaan verdeelden we het werk. Terwijl de ene inkopen deed, stofzuigde de ander. De ene kookte, de andere deed de afwas. De wasmachine raakte sneller gevuld waardoor onze lievelingskleren veel sneller weer beschikbaar waren.

Samen bekeken we de klusjes en met z'n tweeën wisten we meer dan alleen. Bijvoorbeeld dat zelf prutsen met pottekes vet geen zin had en we een paar potige kerels van het ramenbedrijf in huis moesten halen om die onwillige schuifdeur weer heen en weer te laten swingen.

Het deed mij weer eens beseffen hoeveel lichter en efficiënter het is om met z'n tweeën een huishouden te runnen. Los van de financiële voordelen. We hebben ook veel geleerd van elkaar (ha, doe jij dat zo?). Fijn ook om altijd je verhaal te kunnen doen bij het thuiskomen. Al leidde dat meer dan eens tot urenlange gesprekken en veel te korte nachten.

Toch genoot ik na 2 maand ook opnieuw van rommel te maken/de afwas te laten staan/de tv 's avonds laat aan te zetten, ... zonder ermee in te zitten dat het de ander misschien wel zou kunnen storen. Of van thuiskomen na een hele dag onder de mensen en gewoon alleen zijn zonder luisteren noch praten.

Mijn conclusie: een huis delen is fijn als het echt heel goed klikt, er genoeg ruimte is, je elk je eigen leven hebt waardoor je ook wel eens alleen bent thuis en je bereid bent een stuk van je privacy op te geven. Vervelend is dat het huisdelen met een niet-partner zo ongebruikelijk is dat sommige mensen het blijkbaar niet kunnen plaatsen. Een kennis vroeg of ik lesbisch was (Eindelijk een verklaring voor het feit dat de topvrouw die ik in z'n ogen ben nog niet aan de man is!). Toch kan het in de tijden van uit de pan swingende huizenprijzen een goede en gezellige woonformule zijn voor singles. Want minder geld uitgeven aan wonen en minder tijd besteden aan het huishouden, dat betekent veel meer geld en tijd voor andere leuke dingen!

Jammer dat niemand dit slot kon raden. Ik heb wel genoten van al jullie originele, grappige en soms zelfs poëtische teksten. Het maakte mij nieuwsgierig naar de vermoedelijk zeer fijne mensen die achter al die leuke reacties schuilen. Dus wie van jullie zin heeft in een koffie in Gent, mag altijd mailen naar oponseentje@gmail.com. Ik trakteer!
huishouden

Huishoudelijke kakofonie

Ik liep rond in huis en alle dingen schreeuwden tegen mij. De planten: 'Lies, breng ons eens een fris watertje'. De frigo: 'Vul mij'. De vloer: 'Wanneer krijg ik nog eens een goede beurt?'
De kleren: 'Was ons of wil je in Evakostuum de straat op?'. De slepende schuifdeur: 'Doe er iets aan of straks stel ik mij helemaal niet meer open voor jou'.

Het was een kakofonie van jewelste. In welke ruimte ik mij ook bevond, overal zag ik werk en schreeuwden de dingen hun orders.

En toen ...

Wie het vervolg raadt voor het hier binnen 2 dagen verschijnt, wint een koffie met Lies.
huishouden

Keukenprinsambities

"En wat is het plan voor morgen?" - "Oh, niet veel plan aan. Boodschappen doen in de voormiddag, en koken voor Ukje."

Ik zie meteen die grappige mix van angst en medelijden met Ukje in de ogen van de gesprekspartij verschijnen. Een single papa, koken voor z'n kind? Oh god, dat arm klein ventje. Diepvriespizza en prefabmacaroni zullen zijn deel zijn, dat staat in de sterren geschreven.

Nietes potverdorie! Het mag wel met de moed der wanhoop zijn, want afgezien van de chili con carne (eigen recept!) heb ik nooit veel in het koken te doen gehad - en die chili bevat genoeg pepers om om volwassenen te doen tranen en luchthappen, dus echt kindvriendelijk is die niet - maar kom zeg, ik heb al die jaren wél geassisteerd en meegekeken over de schouder van Ukjes mama, dus een compléte ramp kan het niet worden, toch?

Het doel van vandaag: puree, verse roomspinazie, kabeljauw met een krokant korstje. Een van Ukjes favorieten. Rol de hemdsmouwen maar omhoog, en zet de Mission: Impossible soundtrack op. Go!

Een uurtje later later zit Ukje lepel na lepel na lepel binnen te duwen, luid "njamnjammmmm" sputterend met volle mond en wel twéé keer "nog!" vragend. Ik heb geen enkel diploma waar ik ooit zó trots op ben geweest.

En mijn keuken, die doet Sarajevo '96 er als Disneyland uitzien.
huishouden • Kinderen • koken • single

Stomende Tijden

Beste B.,

We kennen elkaar al een tijdje, het moet zowat tien jaar geleden zijn dat ik je voor het eerst zag en ik was op slag verliefd op je mooie lijn en je perfecte vormen.

Iedere zondagavond hadden we onze vaste rendez-vous. Meestal deden we het in de logeerkamer, soms eens in de living, maar altijd volgens een vast patroon. Op den duur kende ik je door en door, we hadden geen geheimen meer voor elkaar.

Meestal lag je reeds op mij te wachten naast het bed, ik bood je vervolgens een glaasje water aan en liet je wat opwarmen, terwijl ik mijn vers gewassen kleren aan de kant legde. Daarna beroerde ik je knoppen met veel finesse.

In het begin was het wat onwennig, ik wist niet goed welke houding je verkoos, hoe ik je het beste vastnam, en hoeveel tijd je nodig had om voldoende op te warmen. Na enkele beurten voelden we elkaar echter beter aan, en werd ons contact steeds inniger.

Het bleek al snel dat standje drie je favoriete positie was. Ik hield ervan hoe je langzaam heet werd... tot je mij sissend liet weten om je eens goed vast te pakken. Het deed altijd zo'n deugd om je warmte te voelen over mijn kleren.

En nu ben je er plots niet meer. Je hebt me verlaten en ik blijf verweesd en eenzaam achter. De plooien kunnen niet meer gladgestreken worden, mijn tedere aanrakingen laten je koud. Na al die jaren scheiden onze wegen, en moet ik helaas op zoek naar een nieuw model. Pogingen om het contact te herstellen zijn jammerlijk mislukt.

Vaarwel, mijn liefste stoomstrijkijzer! Bedankt voor de vele jaren vol warme vriendschap!

M.
huishouden

Zo krijg je jouw dekbed in de hoes

Een bed opmaken, het is iets waarbij singles wel eens een partner missen.

Omdat de bloggers van Op Ons Eentje de behulpzaamheid zelve zijn, delen wij graag dit filmpje met de ultieme truc om uw dekbed in de hoes te krijgen.
huishouden

Hoedje af voor alle alleenstaande ouders

Graag een complimentje voor alle alleenstaande ouders die jullie blog lezen.

Het is maar sinds ik zelf mama ben, dat ik een enorm respect opgebouwd heb voor alleenstaande moeders/vaders.

Het gebeurt niet vaak, maar wanneer ik een dag alleen ben met de kinderen zorg ik ervoor dat alles stap voor stap uitgestippeld staat in m’n hoofd. Het eten maak ik de dag voordien, zodat het enkel nog hoeft opgewarmd worden, liefst een maaltijd die gemakkelijk binnen gaat (niet altijd de gezondste). Voor het gemak zet ik broer en zus na het eten voor de televisie zodat ik de tijd heb om de tafel af te ruimen en indien mogelijk de vaatwasmachine te vullen. De rest van het huishouden blijft al snel liggen. Een tripje naar de supermarkt is een volledige no-go, aangezien de jongste huilt omdat ze aandacht wilt en de oudste zich op de grond smijt bij elke opmerking. Geen was/plooi/strijk, geen stofzuiger die eens snel onder de tafel gaat, en die potten was ik morgen wel af (terwijl Matthijs zich met de kinderen houdt).

Respect voor alle moeders/vaders die er te vaak alleen voor staan en toch een goede opvoeding meegeven. Diegene die presteren op de job, ondertussen een lieve ouder zijn, het huishouden onder controle houden en hun sociale contacten onderhouden. Respect voor diegene die er ’s nachts alleen voor staan wanneer de kinderen je elk uur wakker roepen. Zij die de stress niet uitwerken op kun kinderen en elke dag opnieuw relativeren, optimistisch denken, plannen en organiseren zodat hun kinderen niet de dupe worden van de situatie.

Eerlijk waar, respect. Dikke duim!

Met dank aan onze gastblogster, Ester Depret.
echtscheiding • huishouden • Kinderen

En toen redden de singles het land van een dreigend stroomtekort

... Of hoe een stukje dat ik in september 2012 schreef 2 jaar later nog steeds brandend actueel kan zijn.


Er is de voorbije week heel wat te doen geweest over het stroomtekort dat zich deze winter zou kunnen voordoen. Bij dreigende stroomtekorten zou de overheid de bevolking oproepen om 's avonds niet meer te strijken noch de oven te gebruiken.

Nu wil ik als goede burger uiteraard graag gehoor geven aan deze oproep. Daarom heb ik een plan bedacht. Een eenvoudig plan waarin singles een cruciale rol spelen. En dat doe ik hier graag even uit de doeken.

In Gent woont 1 op de 2 bewoners alleen. Ook op andere plaatsen zijn er steeds meer alleenwonenden. Allemaal mensen die lampen laten branden terwijl er maar 1 persoon in huis is, hun oven verwarmen voor een eenspersoonsgerecht, enz. Als we nu bij dreigend stroomtekort eens een oproep lanceren om telkens met een viertal personen op bezoek te gaan bij een single in de buurt, dan levert dat een enorme energiebesparing op. We koken dan met z'n allen en eten samen. Uiteraard is de dresscode 'zo ongestreken mogelijk' ('Het zit vanbinnen', weet u wel). Wie het meest gekreukeld op de afspraak verschijnt, wordt vrijgesteld van de (handmatige) afwas.
Iedereen kan thuis zijn verwarming afzetten en doordat we met meer mensen in het huis van de gastvrouw of -heer zijn, is daar ook minder verwarming nodig.

Zo besparen we massa's energie en bewijzen we dat het ook zonder kerncentrales of dure geïmporteerde energie lukt. Meer zelfs, dat het leven er gezelliger op wordt.

Ik zie het al helemaal zitten. Laat maar komen die koude winter! Wij singles gaan voor de warmste winter ooit.

PS: deel gerust dit bericht op Facebook of Twitter als je het een goed voorstel vindt.
actualiteit • geld • huishouden • milieu
Abonneren op: Posts (Atom)