Posts tonen met het label gezondheid. Alle posts tonen

Een beslist besef...


De voorbije singletijd merkte ik op dat 'single zijn' me weleens even 'teveel' leek:'Had ik maar een lief!' gooide ik er dan uit. Andere singles die ik hierover sprak, herkenden dit en dan zuchtten we samen over de zwaarte van het single zijn.

Toen ik weer zo'n moment zag aankomen, zette ik me in de zetel. Vervolgens kwamen me twee vragen op: 'Op welke ogenblikken doe ik deze uitspraak precies? en 'Wat heb ik dan precies nodig?' Na even nadenken werden de antwoorden me duidelijk. Als alles goed gaat, ga ik even 'goed' door het leven: dan geniet ik ten volle van 'vrijheid, blijheid'. Al ik daarentegen een stressvolle dag achter de rug heb, moe ben en werk te doen heb of ziek ben en én ziek én verzorger moet zijn, zit het me ferm tegen en vervloek ik het single zijn. Wat ik dan nodig heb? Bij stress eens kunnen emotioneel ontladen en een dikke knuffel qua opvang, bij moeheid iemand die een deel huishouden op zich neemt en bij ziekte iemand die zorg op zich neemt.

Plots klikte er iets: terugkijkend op mijn relaties en hun breekpunt en de thema's die vriendinnen-in-relatie aankaarten als 'problematisch' en 'steeds wederkerend', kwamen twee topic telkens terug nl., 'huishouden' en 'emotionele zorg'. Een eerlijke huishoudelijke verdeling of op zijn minst een lange strijd erover, kwam me en mijn kring bekend voor: een twistpunt waaruit telkens bleek dat 'Ik zal wel helpen, je moet het maar vragen' veranderde in 'Moet ik dan telkens zagen?' en 'Je moet het zien en doen, niet 'helpen'!' Een nog groter probleem betrof de emotionele en sociale capaciteiten: 'Mijn vriend snapt niet dat gewoon luisteren, aandacht geven voldoende is... gewoon me laten zijn en dan kom ik er zelf wel uit, kom ik even later tot een oplossing!' en 'Mijn hond snapt nog beter mijn verdriet, die legt haar hoofd op mijn schoot als ik huil.' Ik snapte ineens dat huishoudelijke taken en emotionele opvang mijn twee grootste noden waren in tijden van stress én dat mijn ervaring me leerde dat ik deze vanuit mijn nabije kring reeds haalde en dus niet vanuit een relatie! Het drong tot me door dat ik had GELEERD deze zaken van een man te verwachten terwijl zij dat net niet geven, eerder wel verwachten van een vrouw. Een paar dagen later viel mijn ook op het boek 'Liefdewerk' van S. Maushart: tot mijn verbazing kaartte zij net aan wat ik had over nadacht - zij benoemt deze emotionele en huishoudelijke ongelijke verdeling en wijdt er vervolgens een hele studie aan.

Een tweede 'klik' volgde: aangezien ik in mijn netwerk met mijn noden terecht kan en geen zin (meer) heb in energierovende en uitputtende discussies over een eerlijke huishoudelijke takenverdeling en ongepaste reacties op emotioneel geladen gebeurtenissen, bleek die man dus niet nodig te zijn. En, foetsie, weg was het ongemakkelijke gevoel en de streek van jaloezie als ik een op het eerste zicht gelukkig uitziend koppel op straat zag. 'Ik zie niet wat er achter de gevel gebeurt, doch kan me er een voorstelling van maken. Een relatie is absoluut geen garantie op gepaste zorg.' Mijn single leven is niet perfect en ik zal nog wel eens vloeken en tieren, doch weet nu precies waar ik nood aan heb - het romantische relatiebeeld zwierde ik van me af en sindsdien voel ik veel lichter.
communicatie • delen • geluk • gevoelens

De slechte eetgewoontes van de alleenwoner

Een Australische studie toont aan dat alleenwoners slechtere eetgewoontes hebben. 'Alleen wonen is slecht voor de gezondheid', luidt de conclusie.

Hoe zit het met uw eetgewoontes?
actualiteit • eten • gezondheid • koken

Hoe zullen wij vasten, 47 dagen lang?

Wie hier al enige tijd meeleest, zal zich nog herinneren hoe wij vorig jaar het initiatief lanceerden om tijdens de vasten 47 dagen alle suiker te laten.

Een experiment dat we deelden met een aantal bekenden en onbekenden. De ontmoetingsplek voor het uitwisselen van ervaringen werd de nieuwe blog Suikerloos.

Dit jaar gaan we er opnieuw voor. De spelregel blijft dat iedereen zelf kan bepalen hoe ver hij het suikerloze leven drijft. Zelf ga ik dit jaar iets minder streng zijn voor mezelf. Suikervervangers mogen deze keer, net als gedroogd fruit.

Zin om mee te doen? Meld je dan hier.
eten • gezondheid

Prangende vraag aan alle ouders

Er is iets dat ik niet snap en waarover ik me meer en meer het hoofd breek. Dus roep ik graag onze lezers ter hulp, zeker diegenen met kinderen.

De vraag waarop ik graag een antwoord zou krijgen:

Waarom doen mensen met kinderen niet meer inspanningen om hun kinderen een gezonde wereld na te laten?

Hun kinderen in een warm nest laten opgroeien, ze voldoende te eten geven, ze de beste medische zorg bieden, steun bij hun studies en hobby's, ... Dat doen de meeste ouders in mijn omgeving allemaal fantastisch en ik bewonder ze oprecht daarvoor.

Maar als het om de langere termijn gaat, zie ik toch een pak minder inspanningen.

Vraag aan ouders of ze het belangrijk vinden dat hun kind en zijn eigen kroost ook later voldoende en gezond kunnen eten en je krijgt een volmondig ja. Dat ze zuivere lucht kunnen ademen en gezond blijven? Uiteraard. Dat ze geen problemen moeten oplossen die gecreëerd werden door hun ouders? Spreekt voor zich.

Maar laten we eens kijken naar de realiteit

Voldoende en gezond eten: ziet er slecht uit

Door de klimaatopwarming die wij mee veroorzaakt hebben, gaat er gegarandeerd voedselschaarste komen, ook in Europa..
De conventionele landbouwmethoden (o.a. intensieve veeteelt) die ons nu goedkoop eten opleveren, zorgen voor een zwaar vervuilde bodem die dus minder zal opbrengen. Doordat we het zo belangrijk vinden dat onze kroost nu zijn dagelijks lapje vlees krijgt, gaat het regenwoud eraan, warmt de aarde verder op en worden natuurrampen straks vrijwel dagelijkse kost. Met minder eten voor iedereen als gevolg.

Zuivere lucht: kan beter

We wenen bij verhalen over kindjes met astma of kanker. Een film of een getuigenis op een blog en ons hart breekt. Maar tegelijkertijd vertellen we blij dat we een goedkoop reisje hebben kunnen boeken, eentje met het vliegtuig. Inderdaad, dat tuig dat massa's fijn stof uitstoot waardoor kindjes astma of longkanker krijgen. En dan hebben we het nog niet over onze verknochtheid aan de auto gehad. Als er enkele kindjes sterven door toedoen van een geschifte psychopaat, dan komen we met honderdduizenden op straat. Maar dat in Vlaanderen jaarlijks 13.000 mensen vroegtijdig sterven door fijn stof, dat vinden we blijkbaar aanvaardbaar. Want we willen rijen, rijen, rijen, ....

Problemen nalaten voor onze kinderen: ze zullen weten wat gedaan

Van duizenden generaties die hier voor ons leefden, vinden we enkel nog wat potscherven en andere boeiende overblijfselen terug. Wij laten als souvenir voor de mensen die hier de komende 100.000 jaar (hopelijk) zullen leven verschrikkelijk gevaarlijk afval na dat het leven in hele werelddelen morsdood kan maken als het ooit fout afloopt. En de zeeën laten wij door overbevissing straks leeg achter, tenminste als we al het plastic dat erin drijft buiten beschouwing laten. En wat als de volgende generaties hier overspoeld worden door klimaatvluchtelingen? Lijkt me ook geen cadeau voor onze kinderen.

Sorry dat dit geen vrolijk stukje is. Ik had het ook liever anders gehad.

Wat ik vooral zoek, is een antwoord.

Hebben ouders te weinig tijd om zich te informeren en weten zij bijgevolg niet wat er op het spel staat? Of is het allemaal zo beangstigend dat men er liever niet aan wil denken?

Is het te moeilijk om levensgewoonten te veranderen, zeker als je zo al geen 5 minuten voor jezelf hebt?

Zijn de vereiste veranderingen zo drastisch dat wij het gewoonweg niet meer zien zitten eraan te beginnen?

Zijn wij zo doordrongen van het individualisme, het 'zorg goed voor jezelf' dan wij ronduit egoïsten zijn geworden. Zelfs onze eigen kinderen moeten het bekopen. Laat staan dat wij zouden geven om de kinderen van anderen, zeker als die aan de andere kant van de aardbol wonen.

Ontbreken de alternatieven? Geraakt men bijvoorbeeld niet op zijn werk zonder auto?

Is het tegen de stroom inzwemmen te lastig?

Of zet onze portemonnee keer op keer aan tot minder milieuvriendelijk gedrag?
Met een beperkt gezinsbudget kiezen voor de meest milieuvriendelijke, maar soms ook duurdere oplossing (bv. biovoeding), is dat niet haalbaar? Of hebben we te veel geld veil voor luxe en te weinig voor wat essentieel is?

Beseffen ouders dat hun individuele inspanningen niet echt veel baten zolang de massa niet dezelfde keuzes gaat maken? En is dat de reden waarom velen enkel tot minimale veranderingen (à la afval sorteren) bereid zijn?

Of associëren ze milieuvriendelijk leven met een bende hippies in afgewassen lelijke kleren? Het soort mensen waar ze vooral niet toe willen behoren.

Vertel het mij, beste ouders. Want ik wil het heel graag weten.
eten • gezondheid • Kinderen • milieu

Golden oldies: gezocht: een single-vriendelijk ziekenfonds


Ik wou veranderen van ziekenfonds. En dus surfte ik wat rond.

En wat blijkt? Een pak van de voordelen die ziekenfondsen aanbieden, zijn afgestemd op gezinnen met kinderen:
- een geboortepremie
- oppas voor zieke kinderen
- orthodontische behandelingen voor kinderen
- een tussenkomst wanneer kinderen deelnemen aan bos-, zee- of sneeuwklassen
- vakanties voor kinderen en jongeren
- reisvaccins voor jongeren
- vakantiecentra voor gezinnen

Nu ben ik de laatste om gezinnen dit allemaal niet te gunnen. Maar als single betaal ik toch ook een maandelijkse bijdrage. Dus waarom zou mijn ziekenfonds geen diensten aanbieden waar ik iets heb?

Daarom deze suggesties. Je weet maar nooit dat een of andere medewerker van een ziekenfonds ooit terechtkomt op deze blog, mijn voorstellen doorspeelt aan de directie, die prompt besluit deze extra diensten aan te bieden aan singles, waarna de 1,5 miljoen singles in België massaal zouden overschakelen naar dit ziekenfonds. Een waar succesverhaal zou het zijn en een win-win voor ziekenfonds en single.

Enfin, we dwalen af.

De suggesties:

Instant hulp-aan-huis voor zieke singles

We hebben het er hier al over gehad. Wanneer je als single ziek wordt, is het erg lastig er alleen voor te staan: jezelf naar de dokter slepen, daarna naar de apotheker, het afwezigheidsbriefje voor je werk zelf gaan posten, koken voor jezelf, enzovoort.

Dus zou het een hele geruststelling zijn als je gewoon één enkel telefoontje zou kunnen plegen naar je ziekenfonds en die prompt een personal assistant zou sturen. Die zou je dan naar de dokter voeren, een lekker kopje thee voor je zetten, een gezonde maaltijd koken, naar de apotheker gaan, enz.

Zo zouden we wanneer we ziek zijn eens kunnen doen wat een zieke eigenlijk hoort te doen. Lekker in bed kruipen en snel weer beter worden.

Vakantiecentra voor singles

Als je nu als single eens even op adem wil komen, kan je natuurlijk een hotel boeken. Maar daar zit je dan alleen het buitenbeentje te wezen en moet je nog een single-supplement betalen op de koop toe.

Wat zou het leuk zijn als er een vakantiecentrum zou zijn waar het de normaalste zaak van de wereld is dat je alleen incheckt en waar je gegarandeerd single-gezelschap zal hebben.

Naar analogie van de geboorte-premie zouden we ook nog de single-premie kunnen suggereren (want single zijn is duur). Maar dat gaan we de ziekenfondsen niet aandoen in deze hectische tijden waarin Facebookstatussen vaak snel veranderen.

We blijven dus heel redelijk en houden het bij twee makkelijk te realiseren diensten voor singles.

Nu nog een ziekenfonds vinden dat hier werk van maakt en we staan alweer eens stap dichter bij onze ideale single-vriendelijke wereld.
gezondheid

De angsten van de single

Ik las dit stukje (dat Yvonne schreef na het lezen van dit stukje) en bedacht toen dat we het hier nog niet gehad hebben over het thema 'de angsten van de single'.

Even de dingen waarvoor ik bang ben als single.

Alleen in een vrijstaand huis

Ik zou het niet zien zitten om alleen te wonen in een vrijstaand huis. Mijn vroegere huurwoningen waren dikwijls een stuk van een groot huis. Als ik dan wist dat de andere bewoners er niet waren, dan voelde ik me 's nachts niet op m'n gemak en lette ik op elk geluidje.
Het is een van de redenen waarom ik een appartement kocht.

Alleen in de natuur

Wandelen of fietsen doe ik zelden alleen. Ik vind het niet echt aangenaam dat alleen te doen en vind dat je toch wel heel kwetsbaar bent als je helemaal in je eentje in een verlaten natuurgebied wandelt of fietst. Als iemand je de struiken insleurt, ben je een vogel voor de kat.

Alleen oud en ziek worden

Mijn grootste angst is op een dag een oud, ziek vrouwtje te worden. Als ik dan zelf mijn plan niet kan trekken, zal er niets anders opzitten dat naar een rusthuis te gaan, er verzorgd te worden door wildvreemden en er een beetje jaloers te zitten zijn op de anderen wiens kinderen 's zondags op bezoek komen (als ze geluk hebben, want toen ik als vrijwilligster in een bejaardentehuis werkte, heb ik meerdere oudjes gekend die nauwelijks nog bezoek kregen van hun kinderen). Dus hoop ik maar dat mocht ik al erg oud worden (zoals mijn oma's), mijn vrienden en familie ook lang zullen leven. Dan droom ik ervan samen met hen en met een bende vrolijke jonge mensen op een idyllische plek te gaan wonen en er rustig te genieten van mijn oude dag.
gezondheid • nadelen • wonen

Gezocht: een single-vriendelijk ziekenfonds

Ik wou veranderen van ziekenfonds. En dus surfte ik wat rond.

En wat blijkt? Een pak van de voordelen die ziekenfondsen aanbieden, zijn afgestemd op gezinnen met kinderen:
- een geboortepremie
- oppas voor zieke kinderen
- orthodontische behandelingen voor kinderen
- een tussenkomst wanneer kinderen deelnemen aan bos-, zee- of sneeuwklassen
- vakanties voor kinderen en jongeren
- reisvaccins voor jongeren
- vakantiecentra voor gezinnen

Nu ben ik de laatste om gezinnen dit allemaal niet te gunnen. Maar als single betaal ik toch ook een maandelijkse bijdrage. Dus waarom zou mijn ziekenfonds geen diensten aanbieden waar ik iets heb?

Daarom deze suggesties. Je weet maar nooit dat een of andere medewerker van een ziekenfonds ooit terechtkomt op deze blog, mijn voorstellen doorspeelt aan de directie, die prompt besluit deze extra diensten aan te bieden aan singles, waarna de 1,5 miljoen singles in België massaal zouden overschakelen naar dit ziekenfonds. Een waar succesverhaal zou het zijn en een win-win voor ziekenfonds en single.

Enfin, we dwalen af.

De suggesties:

Instant hulp-aan-huis voor zieke singles

We hebben het er hier al over gehad. Wanneer je als single ziek wordt, is het erg lastig er alleen voor te staan: jezelf naar de dokter slepen, daarna naar de apotheker, het afwezigheidsbriefje voor je werk zelf gaan posten, koken voor jezelf, enzovoort.

Dus zou het een hele geruststelling zijn als je gewoon één enkel telefoontje zou kunnen plegen naar je ziekenfonds en die prompt een personal assistant zou sturen. Die zou je dan naar de dokter voeren, een lekker kopje thee voor je zetten, een gezonde maaltijd koken, naar de apotheker gaan, enz.

Zo zouden we wanneer we ziek zijn eens kunnen doen wat een zieke eigenlijk hoort te doen. Lekker in bed kruipen en snel weer beter worden.

Vakantiecentra voor singles

Als je nu als single eens even op adem wil komen, kan je natuurlijk een hotel boeken. Maar daar zit je dan alleen het buitenbeentje te wezen en moet je nog een single-supplement betalen op de koop toe.

Wat zou het leuk zijn als er een vakantiecentrum zou zijn waar het de normaalste zaak van de wereld is dat je alleen incheckt en waar je gegarandeerd single-gezelschap zal hebben.

Naar analogie van de geboorte-premie zouden we ook nog de single-premie kunnen suggereren (want single zijn is duur). Maar dat gaan we de ziekenfondsen niet aandoen in deze hectische tijden waarin Facebookstatussen vaak snel veranderen.

We blijven dus heel redelijk en houden het bij twee makkelijk te realiseren diensten voor singles.

Nu nog een ziekenfonds vinden dat hier werk van maakt en we staan alweer eens stap dichter bij onze ideale single-vriendelijke wereld.
gezondheid

Ziek en single

Ziek zijn is geen pretje. Als single komt daar nog eens bij dat je zelf de zieke bent en de verzorger moet zijn.

Het begint bij de ochtend dat je wakker wordt met barstende hoofdpijn, een opgezette keel en een verstopte neus. Goed, vooraleer je kan uitzieken volgt er een waslijst van zaken die je zelf moet in orde brengen:

- Ik bel mijn werk ('Ik ben ziek en ga naar de dokter, ik bel terug met meer nieuws.').

- Ik bel de dokter ('Om 4 uur heb ik nog een plaats vrij, kom maar.').

- Ik neem contact op met de mensen van mijn opleiding ('Ik zal er niet zijn, graag informatie over hoe ik dit moet inhalen.')

- Ik geef mijn kat eten.

- Ik laat de buren weten dat ze niet op mijn kat moeten komen passen (zoals reeds afgesproken).

- Ik sleep mezelf naar de keuken en probeer een boterhammeke te eten en een theetje te maken.

Onderussen voel ik me mottiger en mottiger en kruip terug mijn bed in.

Een uur voor ik naar de dokter moet, trek ik mezelf uit dromenland, fris me op en ga op doktersbezoek. Het doktersbriefje moet opgestuurd worden ('Shit, geen postzegel in huis!'). Dus kan ik in de wachtrij van het postkantoor nummerke 265 gaan trekken.

Dan begint de reutemeteut opnieuw:

- ’t werk bellen met het aantal dagen afwezigheid,

- toch iets proberen te koken want de honger knaagt,

- de kat moet buiten,

- en o, ja, er moet vandaag echt nog een bestelling afgehaald worden (gelukkig niet ver).

Zo tegen de avond ben ik een wrak en kan ik eindelijk beginnen met uitzieken.

Op zo’n dagen vervloek ik dat ik ‘alles’ alleen moet dragen en droom ik van de boyfriend diebinnenkomt en mij zegt ‘ik neem het hier even over voor twee dagen’ (lees: met mij meegaat naar de dokter, bij thuiskomst mij eens vastpakt en vervolgens in mijn bed stopt, ondertussen een soepje maakt en de kat eten geeft).

In mijn single-bestaan heb ik gelukkig lieve buren die mijn medicatie gaan halen, vragen of ik iets van de winkel nodig heb (‘Verkopen ze daar ook boyfriends?’ ;-) ), krijg ik een smsje van een medestudent om mij beterschap te wensen en kan ik mijn verzuchtingen over ziek-zijn kwijt bij een vriendin en bij de (andere) buren.

Het leven zoals het is, ziek en single-zijn zoals het is...

Vlinderke
gezondheid • nadelen

Verdriet verwerken

Het gaat niet goed met mijn vader. Hij ligt al maanden op de intensieve en de prognose is ronduit slecht. Door een ongeluk is hij volledig verlamd geraakt en het ziet er niet naar uit dat er nog veel herstel mogelijk is. Het tragische van heel deze situatie is dat mijn vader zich wel degelijk bewust is van zijn toestand. En we hebben een sterk vermoeden dat hij zo niet verder wil leven. “Mar Adentro”, maar dan in real life...

Dit brengt natuurlijk veel verdriet met zich mee, en veel kopzorgen. Je staat ermee op en je gaat ermee slapen. Alle andere “problemen” worden opeens zéér relatief. Als single (zonder kinderen) is het niet gemakkelijk om dit verdriet op je eentje te verwerken. Er is natuurlijk wel familie waar ik bij terecht kan, en mijn collega's en vrienden zijn ook zeer begripvol, maar dat is toch iets anders dan het hebben van een liefdevolle partner die je eens goed kunt vastpakken of waar je eens flink bij kunt uithuilen. Iemand die er voor je is als je het moeilijk hebt. Ik heb gelukkig wel een aantal hobby's waarin ik mij kan uitleven, en het luisteren naar muziek of het maken van een stevige wandeling helpt ook om de gedachten (al is het maar even) te verzetten.

Ik weet niet of het hebben van kinderen als single dit soort situaties moeilijker maakt of niet. Ik denk wel dat kinderen als een soort afleiding kunnen zorgen. Uiteindelijk hebben ze toch ook veel aandacht nodig. Misschien dat ouders geneigd zijn om zich sterker te tonen dan ze zich voelen in de aanwezigheid van hun kinderen. Wat eigenlijk ook niet goed is, want die opgekropte emoties moeten ergens naartoe.

Misschien moet ik eens een huisdier nemen. Zo'n lieve poes die zich elke avond bij me komt nestelen in de zetel. Ik weet het, zo'n beest begrijpt natuurlijk niet wat je ertegen zegt, maar de
muren ook niet...

Papa, ik ga je missen.

M
dieren • familie • geluk • gezondheid

Koken op je eentje

Eén van de dingen die ik nog altijd moeilijk vind als single, is alles wat met koken te maken heeft. Ik kook heel graag en soms geloof ik zelfs dat ik iets mekaar kan flansen dat tot op zekere hoogte eetbaar is.

Toen ik vorig jaar terug alleen kwam te staan, kookte ik vaak te grote porties, had ik regelmatig overschotten, liet ik dingen slecht worden wegens slecht aankoopbeleid, of - als ik weer eens te laat thuis kwam van het werk - liet ik me verleiden tot een kant-en-klare maaltijd.




Nu heb ik mijn zaken veel beter op orde en kan ik volgende tips meegeven:

1. ook al zijn kant-en-klare maaltijden een beetje des duivels, af en toe moet dat kunnen. Uiteindelijk is het eten dat je zelf maakt veel lekkerder en ook veel minder duur. Daar kom je zelf wel op na een tijdje.

2. de diepvriezer is uw vriend. Kook voor twee of drie en vries de rest in hapklare porties in. Gemakkelijk voor 's avonds na het werk.

3. kook eenvoudig, met weinig ingrediënten. Met vijf ingrediënten kan je al heel lekkere dingen maken, zoals thestonesoup.com bewijst.

4. ook je lokale bioboer is je vriend: zij verkopen hun groenten en fruit (en vaak nog heel wat andere zaken) vaak per stuk. Zo moet je geen onnodig grote verpakkingen kopen waar je dan vier dagen van moet eten. En bioproducten zijn gewoon veel lekkerder dan "gewone" producten.

5. nodig mensen uit om bij jou te komen eten. Als je goeie vrienden hebt nodigen ze je terug uit, en dat scheelt weer een paar avonden koken :-)

En bezorging aan huis, vraag je je dan af? Dat is voor mij een eenvoudige keuze: ik woon net iets te ver van de stad en heb nog altijd geen thuisbezorgservice gevonden die hun overprijsde, te vettige, te zoute, lauwe, zijn-beste-tijd-gehad-hebbende maaltijden aan de voordeur komen afleveren. Weeral een probleem dat zich niet stelt :-)
eten • gezondheid • koken • voordelen

Ziekenhuis

Terwijl ik lag te wachten op de verdoving voor de operatie, miste ik iemand. Niet eens iemand specifiek, maar gewoon iemand die bij je is, die je hand vasthoudt, die nog even naar je glimlacht ("het komt goed" - ja, dat weet ik, daar twijfel ik geen moment aan), iemand die bij je is.
Vorige week maandag werd ik in het UZ aan beide benen geopereerd. Het was geen ingrijpende, zware operatie (doorgaans kan je nog dezelfde dag naar huis), maar ze was nodig geworden, na alle problemen van de voorbije weken en maanden. Omwille van mijn hartproblemen en de bijhorende medicatie die ik sinds 2 jaar neem, wilden ze me toch liever één nacht in observatie houden, en dus ben ik pas sinds dinsdagavond thuis.Het klinkt triest als ik zeg dat ik daar alleen lag (er was familie, er was een andere patiënt in de tweepersoonskamer, maar ik miste "mijn partner" -omdat ik die niet heb- bij me), en eventjes voelde dat ook zo, maar anderzijds kon ik zien welke sterkte ik intussen heb gevonden in mezelf. En het maakte me tegelijk ook hoopvol, omdat ik wist dat ik er was om voor mezelf te zorgen, dat ik sterk genoeg was, dat ik mijn eigen hand vasthield (niet echt natuurlijk...), dat ik mezelf geruststelde, dat ik mezelf door de prikken en verbanden en andere al dan niet pijnlijke momenten loodste. Ik ben alvast niet langer afhankelijk van een ander daarvoor, al zou ik nog steeds fijn vinden als die er (ook) zou zijn...
Deze week thuis heeft me ook al veel kansen geboden om dingen te leren. Over mezelf. Over anderen.
De woorden van een vriendin die op bezoek kwam leerden me veel over loslaten, een ander gesprek hielp me de sterkte én de zwakte in mezelf te zien, vast te nemen en bij elkaar te brengen, het kaartje dat ik kreeg van collega's was hartverwarmender dat ik ooit had kunnen denken dat zo'n kaartje kon zijn. En ik voel het : stap voor stap verander ik. Ik laat los wat ik niet meer nodig heb, en verruim mijn mogelijkheden. En ik word een betere ik dan voorheen, één die zeker goed genoeg is. Dàt mocht eens gezegd worden (ook door mezelf).
gezondheid • nadelen
Abonneren op: Posts (Atom)